ពាក្យលំនាំ
កណ្ឌគម្ពីររបាក្សត្រទី១ និងទី២ មានប្រភពពីមជ្ឈដ្ឋានតែមួយ គឺប្រហែលជាមកពីក្រុមបូជាចារ្យនៃជនជាតិអ៊ីស្រាអែល។ កណ្ឌគម្ពីរនេះផ្សំគ្នាឡើង រៀបរាប់អំពីប្រវត្តិនៃប្រជាជនរបស់ព្រះជាម្ចាស់ តាំងពីដើមកំណើត រហូតដល់គ្រាដែលត្រូវខ្មាំងកៀរយកទៅជាឈ្លើយសឹកនៅស្រុកបាប៊ីឡូន។
ក្នុងកណ្ឌគម្ពីរនេះ ប្រវត្តិនៃប្រជារាស្ដ្រអ៊ីស្រាអែលមិនមែនបរិយាយតាមរបៀបអ្នកតែងប្រវត្តិសាស្ត្រសុទ្ធសាធទេ តែបរិយាយតាមរបៀបទេវវិទូ។ ព្រឹត្តិការណ៍ជាច្រើនក្នុងកណ្ឌគម្ពីររបាក្សត្រ ទី១ និងទី២ មានឃ្លាប្រយោគប្រហាក់ប្រហែលគ្នានឹងកណ្ឌគម្ពីរសាមូអែល ឬពង្សាវតារក្សត្រ តែមានគោលបំណងប្លែកពីកណ្ឌគម្ពីរទាំងនោះ។ របាក្សត្រ ទី១ និងទី២ សង្កត់ទៅលើគោលគំនិតមួយ គឺព្រះជាម្ចាស់តែមួយអង្គគត់ ដែលគ្រប់គ្រងប្រជារាស្ដ្ររបស់ព្រះអង្គ រីឯស្តេចគ្រាន់តែជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គប៉ុណ្ណោះ។ ស្តេចមានមុខងារជាតំណាងរបស់ព្រះជាម្ចាស់ គ្រប់គ្រងលើប្រជាជនក្នុងគ្រប់វិស័យ។ ក្នុងទស្សនៈនេះ មានតែព្រះបាទដាវីឌមួយអង្គទេ ដែលជាស្តេចស្មោះត្រង់នឹងព្រះជាម្ចាស់។ ព្រះបាទដាវីឌវាយយកបានក្រុងយេរូសាឡឹម ដែលក្រោយមកក្រុងនេះមានឈ្មោះថាជា«ក្រុងដ៏វិសុទ្ធ» ព្រោះព្រះវិហាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ត្រូវបានសង់ឡើងនៅក្រុងនេះ។ ព្រះបាទដាវីឌដឹកនាំប្រជាជន ទាំងផ្នែកនយោបាយ ទាំងផ្នែកជំនឿ។ ក្រោយពេលព្រះបាទដាវីឌសោយទិវង្គត កណ្ឌគម្ពីររបាក្សត្ររៀបរាប់អំពីរជ្ជកាលនានានៃរាជវង្សរបស់ស្តេច ដែលស្នងរាជ្យតៗគ្នា នៅក្នុងរាជាណាចក្រយូដា។
កណ្ឌគម្ពីររបាក្សត្រទី១ចាប់ផ្តើមរៀបរាប់ប្រវត្តិនៃប្រជាជនរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ចាប់ពីលោកអដាំ រហូតដល់ព្រះបាទដាវីឌ ដោយមានបញ្ជីរាយនាមបុព្វបុរស (ចំពូក ១‑៩)។ បន្ទាប់មក ចំពូក ១០ ដល់ ២៩ រៀបរាប់ពីរាជ្យរបស់ព្រះបាទដាវីឌ ប៉ុន្តែ ព្រឹត្តិការណ៍ផ្សេងៗដូចជាយុវភាព ដំណើរភៀសខ្លួនចេញពីព្រះបាទសាអ៊ូល ឬព្រឹត្តិការណ៍ផ្សេងៗដែលកើតឡើងក្នុងគ្រាដែលស្តេចគ្រងរាជ្យនៅហេប្រូន រឿងរ៉ាវជាមួយនាងបាតសេបា ឬបញ្ហាជាមួយសម្តេចអាប់សាឡុមជាដើម ពុំមានរៀបរាប់ក្នុងកណ្ឌគម្ពីរនេះ ដូចនៅក្នុងកណ្ឌគម្ពីរសាមូអែលទេ។ កណ្ឌគម្ពីររបាក្សត្រទី១បរិយាយជាពិសេស អំពីព្រះបាទដាវីឌរៀបចំកសាងព្រះវិហារ ដោយនាំហិបនៃសម្ពន្ធមេត្រីចូលក្រុងយេរូសាឡឹម ត្រៀមសម្ភារៈ រៀបចំក្រុមបូជាចារ្យ ក្រុមលេវី ក្រុមចម្រៀង និងក្រុមយាមទ្វារជាដើម។