ពាក្យលំនាំ
កណ្ឌគម្ពីរសាមូអែលទី ២ រៀបរាប់អំពីរាជ្យរបស់ព្រះបាទដាវីឌ។ ព្រះបាទដាវីឌជាស្តេចទីមួយ ដែលបានគ្រងរាជ្យលើកុលសម្ព័ន្ធទាំងដប់ពីរនៃជនជាតិអ៊ីស្រាអែល។ កណ្ឌគម្ពីរនេះបង្ហាញអំពីវីរភាព និងឫទ្ធិអំណាចរបស់ព្រះបាទដាវីឌ ដែលធ្វើឲ្យស្តេចពង្រឹងរាជសម្បត្តិ ហើយពង្រីកទឹកដីអ៊ីស្រាអែលទៅជានគរមួយយ៉ាងធំ។
ផ្នែកដំបូងនៃកណ្ឌគម្ពីរនេះ មានថ្លែងអំពីការសោយសោករបស់ព្រះបាទដាវីឌ នៅពេលស្តេចបានទទួលដំណឹងថា ព្រះបាទសាអ៊ូល និងសម្តេចយ៉ូណាថាន ជាបុត្រ សោយទិវង្គតក្នុងសមរភូមិ នៅពេលធ្វើសឹកជាមួយជនជាតិភីលីស្ទីន។ បន្ទាប់មក មានថ្លែងអំពីព្រះបាទដាវីឌគ្រងរាជ្យលើកុលសម្ព័ន្ធយូដា ដែលនៅប៉ែកខាងត្បូង (ចំពូក១‑៤)។ ក្រោយមកទៀត កុលសម្ព័ន្ធនានានៃអ៊ីស្រាអែលដែលរស់នៅប៉ែកខាងជើង បានយាងព្រះបាទដាវីឌឲ្យគ្រងរាជ្យលើពួកគេដែរ (ចំពូក ៥‑២០)។ ចំពូក២១ ដល់ ២៤មានរៀបរាប់អំពីព្រឹត្តិការណ៍ផ្សេងៗ កើតមានក្នុងរជ្ជកាលរបស់ព្រះបាទដាវីឌ ដែលចំពូកមុនៗមិនបានលើកយកមកបរិយាយ។
កណ្ឌគម្ពីរសាមូអែលទី២បង្ហាញឲ្យឃើញភាពថ្កុំថ្កើងរុងរឿង និងឫទ្ធិអំណាចរបស់ព្រះបាទដាវីឌ ហើយក៏បង្ហាញឲ្យយើងឃើញភាពទន់ខ្សោយ និងបញ្ហាលំបាកផ្សេងៗ ដែលកើតមានក្នុងព្រះញាតិវង្សរបស់ស្តេចអង្គនេះដែរ។ ពេលមានបញ្ហា ព្រះបាទដាវីឌផ្ញើជីវិតលើព្រះជាម្ចាស់ ហើយពេលប្រព្រឹត្តខុស ស្តេចដាក់ខ្លួនសារភាពកំហុសនៅចំពោះព្រះភ័ក្ត្រព្រះអម្ចាស់។
ក្រោយមក ជាពិសេស នៅក្នុងពេលមានខ្មាំងសត្រូវមកយាយីបៀតបៀន ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលចាត់ទុកព្រះបាទដាវីឌជាព្រះមហាក្សត្រគំរូមួយ ដែលព្រះជាម្ចាស់ប្រទានមក ដើម្បីសង្គ្រោះប្រជារាស្ដ្ររបស់ព្រះអង្គ។ ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលចងចាំជានិច្ចនូវព្រះបន្ទូល ដែលព្រះជាម្ចាស់បានសន្យាជាមួយព្រះបាទដាវីឌ តាមរយៈព្យាការីណាថានថា នឹងមានស្តេចមួយអង្គដែលជាពូជពង្សរបស់ព្រះបាទដាវីឌ គ្រងរាជ្យលើជនជាតិអ៊ីស្រាអែលរហូតតរៀងទៅ។ ហេតុនេះហើយបានជានៅក្នុងគម្ពីរសម្ពន្ធមេត្រីថ្មី ពេលខ្លះ ប្រជាជនហៅព្រះយេស៊ូថា «ព្រះរាជវង្ស»ឬ«ព្រះរាជបុត្រា» របស់ព្រះបាទដាវីឌ (មថ.២០.២៩-៤០, ២១.៩)។