សូមថ្លែងលិខិតទី១ របស់គ្រីស្ដទូតប៉ូលផ្ញើជូនគ្រីស្ដបរិស័ទក្រុងកូរិនថូស ១ករ ៤,៦-១៥

បងប្អូនជាទីស្រឡាញ់!
បើតាមខ្ញុំយល់ឃើញ ព្រះជាម្ចាស់ដាក់យើងជាសាសនទូត​នៅកន្លែងទាបជាងគេ គឺនៅទីសាធារណៈ ឱ្យគ្រប់ៗគ្នាឃើញទាំងទេវទូត ទាំងមនុស្ស​លោក ទុក​ដូចជាអ្នកដែលត្រូវគេដាក់ទោសប្រហារជីវិតរួចហើយ។ ​យើងជាមនុស្ស​លេលាព្រោះតែ​ព្រះគ្រីស្ដ រីឯបងប្អូនវិញ បងប្អូនជាអ្នកចេះដឹង ដោយរួមជាមួយព្រះ​គ្រីស្ដ យើងទន់ខ្សោយ តែ​បងប្អូនមានកម្លាំង បងប្អូនមានសិរីរុងរឿង តែយើងត្រូវគេ​មើល​ងាយ​។ សូម្បីតែនៅពេលនេះ​ក្ដី​ក៏យើងនៅតែឃ្លាន នៅតែស្រេក នៅតែខ្វះ​សម្លៀកបំពាក់ មានគេវាយ ហើយរស់នៅអនា​ថា។ យើង​ធើ្វការចិញ្ចឹមជីវិតយ៉ាងនឿយហត់ ដោយកម្លាំងខ្លួនឯងផ្ទាល់។ គេជេរយើង​ តែយើងឱ្យពរគេវិញ គេបៀត​បៀនតែយើងស៊ូទ្រាំ គេនិយាយ​មួល​បង្កាច់យើង តែយើង​និយាយសម្រាលទុក្ខគេ។ មកទល់ពេលនេះ យើងប្រៀបបីដូចជាសំរាមរបស់លោកីយ៍ និងជាមនុស្សគ្មានគេ​រាប់​រក។ ខ្ញុំសរសេរសេចក្ដីនេះមកជូនបងប្អូន មិនមែនក្នុងគោលបំណងចង់ឱ្យបងប្អូនអៀន​​ខ្មាសទេ គឺចង់ទូន្មានបងប្អូនដូចទូន្មានកូនជាទីស្រឡាញ់របស់ខ្ញុំដែរ។ ទោះបីបងប្អូន​មានគ្រូ​អាចារ្យមួយម៉ឺននាក់ណែនាំតាមមាគ៌ាព្រះគ្រីស្ដក៏ដោយ ក៏បងប្អូនគ្មានឪពុក​ច្រើនដែរ គឺមាន​តែខ្ញុំហ្នឹងហើយដែលបានបង្កើតបងប្អូនមកឱ្យរួមរស់ជាមួយព្រះយេស៊ូ​គ្រីស្ដ ដោយបាននាំ​ដំណឹងល្អមកជូនបងប្អូន។

ទំនុកតម្កើងលេខ ១៤៥ (១៤៤) ,១០.១៧-២១ បទកាកគតិ

ពិធីអបអរសាទរព្រះគម្ពីរដំណឹងល្អតាម យហ ១៤,៦.៩

សូមថ្លែងព្រះគម្ពីរដំណឹងល្អតាមសន្តលូកា លក ​៦,១-៥

មានថ្ងៃមួយ ជាថ្ងៃសប្ប័ទ ព្រះយេស៊ូយាងកាត់វាលស្រែ។ សាវ័ករបស់ព្រះអង្គ​នាំគ្នា​បូតកួរស្រូវមកឈ្លីបរិភោគ។ មានពួកខាងគណៈ​ផារីស៊ីខ្លះ និយាយទៅសាវ័ក​ទាំងនោះថា៖​«ហេតុអ្វីបានជាអ្នករាល់គ្នាធើ្វការ ដែលបញ្ញត្តិហាមមិនឱ្យធើ្វនៅថ្ងៃសីលដូច្នេះ?»។ ព្រះយេ​ស៊ូតបទៅគេវិញថា៖ «ក្នុងគម្ពីរមានអត្ថបទមួយ ស្ដីអំពី​កាលដែលព្រះបាទដាវីឌ និងបរិពារ​បានប្រព្រឹត្តនៅពេលឃ្លាន គឺស្ដេចយាងចូលទៅក្នុងដំណាក់របស់ព្រះជាម្ចាស់ យកនំប័ុងដែល​គេតាំងថ្វាយព្រះជាម្ចាស់មកសោយ​ ព្រមទាំងចែកឱ្យពួកបរិពារបរិភោគទៀតផង។ តាម​ធម្ម​វិន័យ មានតែពួកបូជាចារ្យប៉ុណ្ណោះដែលមានសិទ្ធិបរិភោគនំប័ុងនោះបាន។ តើអ្នករាល់គ្នា​ធ្លាប់អានអត្ថបទនោះ​ឬទេ?»។ ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលទៅគេទៀតថា៖ “បុត្រមនុស្សជាម្ចាស់​លើថ្ងៃ​សប្ប័ទ»។