មរណសាក្សីនៃប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល
ភាគទី១
ពាក្យលំនាំ
ចាប់ពីឆ្នាំ ៣៣៣ មុន គ.ស. ព្រះបាទអឡិចសង់ជាស្ដេចស្រុកម៉ាសេដូន នាំទ័ពទៅវាយដណ្ដើមយកដែនដីនៃមជ្ឈិមបូព៌ាទាំងមូល គឺចាប់តាំងពីប្រទេសក្រិករហូតដល់ប្រឥណ្ឌា។ អារ្យធម៌ និង សាសនា របស់ជនជាតិក្រិក បានសាយភាយគ្រប់តំបន់ទាំងនោះ។ ក្រោយពីព្រះបាទអឡិចសង់ចូលទិវង្គត (៣៣៣) ស្រុកយូដាទៅជាអាណាខេត្ដមួយ នៃរាជាណាចក្រស្រុកអេស៊ីប។ ស្ដេចស្រុកអេស៊ីបក៏អនុញ្ញាតឲ្យប្រជាជនយូដាកាន់តាមប្រពៃណីរបស់បុព្វបុរស និង តាមគម្ពីរវិន័យរបសលោកម៉ូសេ ដែលព្រះរាជាយកមកធ្វើជាច្បាប់រដ្ឋសំរាប់ពួកគេ។
នៅឆ្នាំ ១៩៨ មុន គ.ស. ស្រុកយូដាធ្លាក់ទៅជាអាណាខេត្ដមួយនៃរាជាណាចក្រស៊ីរីវិញ។ នៅឆ្នាំ ១៧៥ មុន គ.ស. ព្រះបាទអន់ចូគូស-អេពីផាន ឡើងគ្រងរាជ្យនៅស្រុកស៊ីរី។ ស្ដេចចង់បង្ខំឲ្យប្រជាជនយូដាកាន់តាមអរិយធម៌ និង តាមសាសនាក្រិក។ នៅឆ្នាំ ១៦៧ មុន គ.ស. ស្ដេចបញ្ជាឲ្យប្រហារជីវិតអស់អ្នកដែល នៅតែគោរពតាមវិន័យរបស់លោកម៉ូសេ។ ពេលនោះ មានជនជាតិយូដាជាច្រើន សុខចិត្ដធ្វើតាមពញ្ជារបស់ស្ដេច តែមានអ្នកខ្លះស៊ូប្ដូរជីវិត ដើម្បីកាន់តាមធម្មវិន័យនោះតទៅទៀត។ អ្នកខ្លះនាំគ្នាបះបោរប្រឆាំងនឹងស្ដេច ហើយប្រយុទ្ធទាមទារយកឯករាជ្យមកជូនប្រជាជនរបស់ខ្លួនវិញ។
ព្រឹត្ដិការណ៍ទាំអនេះមានរៀបរាប់ក្នុងកណ្ឌ «មរណសាក្សីនៃជនជាតិអ៊ីស្រាអែល» ដែលហៅថា «កណ្ឌម៉ាកាបាយ» តាមឈ្មោះលោកយូដា ជាយុទ្ធជនម្នាក់ដ៏អង់អាចក្លាហាន។
ក្នុងកណ្ឌទីមួយដែលចែងជាភាសាហេប្រឺ ប្រែជាភាសាក្រិក មានរៀបរាប់អំពីព្រះបាទ អន់ទីយ៉ូគូស-អេពីផាន និង ស្ដេចឯទៀតៗធ្វើទុក្ខបុកម្នេញប្រជាជនយូដាចាប់តាំងពីឆ្នាំ ១៧៥ មុន គ.ស. រហូតដល់ជនជាតិយូដាដណ្ដើមយកឯករាជ្យបាននៅឆ្នាំ ១៣៥ មុន គ.ស.។
លោកយូដាម៉ាកាបាយប្រយុទ្ធនឹងនាយទាហាននៃកងទ័ពនៃជនជាតិស៊ីរីៈ លោកលីស្សា លោកបាឃីដែល និង លោកនិកាន័រ ពីឆ្នាំ ១៦៦ ដល់ឆ្នាំ ១៦០។
កាលលោកយូដាបាត់បង់ជីវិតក្នុងសមរភូមិ លោកយ៉ូណាថានជាបង វាយខ្មាំងសត្រូវតទៅទៀត (ឆ្នាំ ១៦០-១៤០)។ ប៉ុន្ដែលោកធ្វើនយោបាយ ជាងការពារសាសនា។ ព្រះបាទអឡិចសង់បាឡាស តែងតាំងលោកឲ្យធ្វើជាមហាបូជាចារ្យ តែលោកទ្រីផូនជាមេទ័ពស៊ីរីលួចសម្លាប់លោក នៅឆ្នាំ ១៤២។
លោកស៊ីម៉ូនជាបង បន្ដការប្រយុទ្ធ (១៤២-១៣៥)។ ព្រះបាទដេមេទ្រីយ៉ូតែងតាំងលោកឲ្យធ្វើជាមហាបូជាចារ្យ។ លោកវាយប្រយុទ្ធទានទារឯករាជ្យជាតិ។ លោកយ៉ូហានអ៊ីរកនជាបុត្រ និង ស្នងរាជ្យ។ ពូជពង្សរបស់លោកស៊ីម៉ូនមានព្រះនាមថា ស្ដេច «អាសមូនេអាំង»។
កណ្ឌ «មរណសាក្សីនៃជនជាតិអ៊ីស្រាអែល» មានសារៈសំខាន់ធ្វើឲ្យស្គាល់ប្រវត្ដិប្រជាជនយូដា នៅសតវត្សទី ២ មុន គ.ស. នោះ។ មានគម្ពីរជាច្រើនដែលជួយពន្យល់ពីគម្ពីរដានីអែល (ដន ៧-១២)។
ម៉ាកាបាយ
មរណសាក្សីនៃប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល
ភាគទី១
ជំពូកទី ១
រាជ្យរបស់ព្រះបាទអឡិចសង់
១ព្រះចៅអឡិចសង់ ជាព្រះរាជបុត្រនៃព្រះបាទភីលីព និងជាជនជាតិម៉ាសេដូន។ ព្រះរាជាយាងចេញពីស្រុកក្រិក ដើម្បីធ្វើសឹកសង្គ្រាម ហើយវាយឈ្នះព្រះបាទដារីយូស ជាព្រះមហាក្សត្រនៃជនជាតិពែរ្សនិងជនជាតិម៉ែដ។ ដំបូងបង្អស់ ទ្រង់ឡើងគ្រងរាជ្យនៅស្រុកក្រិក ជំនួសព្រះបាទដារីយូស។ ២ព្រះរាជាអង្គនេះ ធ្វើសង្គ្រាមជាច្រើនលើក វាយដណ្ដើមយកបានជាច្រើនក្រុង ដែលមានកំពែងរឹងមាំ ហើយធ្វើគុតព្រះមហាក្សត្រទាំងប៉ុន្មាន ក្នុងភូមិភាគនោះទៀតផង។ ៣ស្ដេចយាងទៅធ្វើសឹករហូតដល់ទីដាច់ប្រយោលនៃផែនដី ហើយរឹបអូសយកជយភណ្ឌពីប្រជាជាតិជាច្រើនទ្រង់ បង្ក្រាបផែនដីទាំងមូល ឲ្យនៅស្ងៀមស្ងាត់។ គ្រានោះ ព្រះរាជាមានព្រះហឫទ័យអួតបំប៉ោង យ៉ាងព្រហើនកោងកាច ៤ទ្រង់ប្រមូលកងទ័ពដ៏មានកម្លាំងខ្លាំងក្លាបំផុត ហើយបង្ក្រាបអាណាខេត្ត ប្រជាជាតិ និងស្ដេចទាំងអស់ ព្រមទាំងបង្ខំឲ្យស្ដេចទាំងនោះ យកសួយសារ អាករមកថ្វាយ។ ៥លុះក្រោយមក ព្រះរាជាប្រឈួន ហើយឈ្វេងយល់ថា មិនយូរប៉ុន្មានទ្រង់នឹងចូលទិវង្គតជាមិនខាន ៦ហេតុនេះហើយ ព្រះរាជាក៏កោះហៅមេទ័ពអភិជនទាំងឡាយ គឺអស់នាយទាហានដែល ទទួលការអប់រំជាមួយស្ដេចតាំងពីកុមារឲ្យមក ដើម្បីបែងចែករាជាណាចក្រ ឲ្យអស់លោកទាំងនោះកាន់កាប់ មុនពេលទ្រង់ចូលទិវង្គត។
៧ព្រះបាទអឡិចសង់ចូលទិវង្គត ក្រោយពីសោយរាជ្យបានដប់ពីរឆ្នាំ។ ៨មេទ័ពអភិជនទាំង ប៉ុន្មានក៏ឡើងកាន់កាប់អំណាច ក្នុងដែនដីរៀងៗខ្លួន។ ៩បន្ទាប់ពីព្រះបាទអឡិចសង់ចូលទិវង្គតទៅ អស់លោកទាំងនោះប្រកាសខ្លួនជាស្ដេច ហើយគ្រប់គ្រងតាមតំបន់រៀងៗខ្លួន ហើយបុត្ររបស់អស់លោកទាំងនោះ ក៏ឡើងសោយរាជ្យបន្តទៀតរយៈពេលជាយូរឆ្នាំ។ ស្ដេចទាំងនោះ បង្កនូវភាពអន្តរាយជាច្រើននៅលើផែនដី។
ព្រះបាទអន់ទីយ៉ូគូស
១០នៅឆ្នាំមួយរយសាមសិបប្រាំពីរ នៃសករាជក្រិក ព្រះបាទអន់ទីយ៉ូគូសអេពីផាន ជារាជបុត្រ របស់ព្រះបាទអន់ទីយ៉ូគូស ឡើងសោយរាជ្យក្រោយពីបានរួចពីចំណាប់ខ្មាំងនៅក្រុងរ៉ូម។ ព្រះរាជាជាស្ដេចពាលឥតសាសនា។ ១១គ្រានោះមានមនុស្សខិលខូចជាច្រើន លេចមុខនៅស្រុកអ៊ីស្រាអែល ហើយអូសទាញទឹកចិត្តអ្នកស្រុកជាច្រើន ដោយពោលថា៖ «គ្នាយើង! ចូរនាំគ្នាចងសម្ព័ន្ធមេត្រីជាមួយប្រជាជាតិទាំងប៉ុន្មាន ដែលរស់នៅជុំវិញយើងទៅ! ដ្បិតតាំងពីយើងមិនព្រមរស់នៅតាមរបៀបរបស់គេ យើងរមែងតែងជួបក្ដីអន្តរាយជាច្រើន»។ ១២អ្នកស្រុកពេញចិត្តនឹងពាក្យទាំងនោះ ១៣ហើយមានមនុស្សជាច្រើន ប្រញាប់ប្រញាល់ទៅ គាល់ព្រះមហាក្សត្រ សុំរាជានុញ្ញាតឲ្យពួកគេកាន់តាមប្រពៃណីប្រជាជាតិទាំងនោះ។ ១៤ដូច្នេះពួកគេសាងកីឡាដ្ឋាន នៅក្រុងយេរូសាឡឹម តាមទំនៀមទម្លាប់របស់ប្រជាជាតិដទៃ។ ១៥គេយកស្បែកមកដេរភ្ជិត ដើម្បីកុំឲ្យឃើញស្នាមកាត់ស្បែក។ គេលះបង់សម្ព័ន្ធមេត្រីដ៏វិសុទ្ធចោល ហើយបែរទៅចូលរួមរស់ជាមួយសាសន៍ដទៃវិញ។ ពួកគេក៏លក់ខ្លួនទៅប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់ទៀតផង។
ព្រះបាទអន់ទីយ៉ូគូសវាយស្រុកអេស៊ីប និងបំផ្លាញព្រះវិហារយេរូសាឡឹម
១៦ពេលព្រះបាទអន់ទីយ៉ូគូស ឈ្វេងយល់ថាទ្រង់មានអំណាចរឹងមាំក្នុងស្រុកហើយ ទ្រង់ក៏ត្រៀមគម្រោងការ ទៅវាយដណ្ដើមយកស្រុកអេស៊ីបទៀត ដើម្បីសោយរាជ្យ លើព្រះរាជាណាចក្រទាំងពីរ។ ១៧ព្រះរាជាលើកទ័ពច្រើនសន្ធឹកសន្ធាប់ មានទាំងរទេះចម្បាំង ទាំងដំរី ទាំងនាវាចម្បាំងជាច្រើន វាយសម្រុកចូលស្រុកអេស៊ីប។ ១៨ព្រះបាទអន់ទីយ៉ូគូសបានប្រយុទ្ធនឹងព្រះបាទផ្ទូឡេមេ ជាស្ដេចស្រុកអេស៊ីបទទួលបរាជ័យ រួចដកទ័ពថយរត់បាត់ទៅ ដោយទុកសាកសពជាច្រើន។ ១៩ព្រះបាទអន់ទីយ៉ូគូសដណ្ដើមយកក្រុងជាច្រើន ដែលមានកំពែងនៅស្រុកអេស៊ីប ព្រមទាំងរឹបអូសយកទ្រព្យសម្បត្តិពីស្រុកនោះ មកធ្វើជាជយភណ្ឌថែមទៀតផង។ ២០នៅឆ្នាំ ១៤៣ ក្រោយពីបានវាយឈ្នះក្រុងអេស៊ីប ព្រះបាទអន់ទីយ៉ូគូស យាងត្រឡប់មកស្រុកវិញ រួចលើកទ័ពយ៉ាងសន្ធឹកសន្ធាប់ ទៅវាយស្រុកអ៊ីស្រាអែល និងក្រុងយេរូសាឡឹមទៀត។ ២១ ព្រះរាជាយាងចូលព្រះវិហារទាំងមានឫកពារក្រអឺតក្រទម ហើយរឹបអូសយកអាសនៈមាស ជើងចង្កៀង និងប្រដាប់ប្រដាទាំងអស់ទៀតផង ២២ទ្រង់ក៏រឹបអូសយកតុសម្រាប់ថ្វាយតង្វាយ ភាជន៍សម្រាប់ច្រូចស្រា ពែង ប្រអប់មាស វាំងនន និងភួងជ័យផង។ រីឯគ្រឿងលំអធ្វើពីមាសនៅតាមជញ្ជាំងព្រះវិហារ ទ្រង់បានដកហូតយកទាំងអស់ដែរ។ ២៣ព្រះរាជារឹបអូសយកមាសប្រាក់ ព្រមទាំងប្រដាប់ប្រដា និងកំណប់ដ៏មានតម្លៃដែលទ្រង់រកឃើញ។ ២៤កាលព្រះរាជារឹបអូសយកវត្ថុមានទាំងអស់នោះហើយ ទ្រង់ក៏យាងត្រឡប់ទៅស្រុកវិញ។ នៅពេលដណ្ដើមយកក្រុងយេរូសាឡឹម ទ្រង់បានសម្លាប់ប្រជាជនយ៉ាងរង្គាល ហើយមានព្រះរាជឱង្ការ យ៉ាងព្រហើនកោងកាចជាទីបំផុត។ ២៥ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលទូទាំងស្រុកនាំគ្នាកាន់ទុក្ខសោកសង្រេងជាខ្លាំង។ ២៦មេដឹកនាំនិងព្រឹទ្ធាចារ្យនាំគ្នាត្អូញត្អែរ យុវជនយុវនារីធ្លាក់ខ្លួនស្គមរីងរៃ ហើយស្រីបាត់បង់សម្ផស្ស ២៧គូស្វាមីភរិយាថ្មីថ្មោង នាំគ្នាកាន់ទុក្ខស្មូតបទទំនុកកម្សត់។ ២៨ផែនដីរញ្ជួយ ដោយឃើញអ្នកស្រុក ហើយពូជពង្សរបស់អ្នកលោកយ៉ាកុបទាំងមូលត្រូវអាម៉ាស់ មុខជាខ្លាំង។
លោកអប៉ូឡូនីយូសសង់បន្ទាយនៅក្រុងយេរូសាឡឹម
២៩ពីរឆ្នាំក្រោយមក ព្រះមហាក្សត្របានចាត់មន្ត្រីម្នាក់ ដើម្បីទៅទារពន្ធដារនៅតាមក្រុងនានា ក្នុងស្រុកយូដា។ មន្ត្រីនោះមកដល់ក្រុងយេរូសាឡឹម នាំទាំងកងទ័ពដ៏ច្រើនមកជាមួយផង។ ៣០លោកនិយាយបញ្ឆោតអ្នកក្រុង ដោយពោលអំពីសន្តិភាព។ អ្នកក្រុងក៏នាំគ្នាជឿតាមពាក្យសំដីរបស់គាត់ទាំងស្រុង។ តែនៅពេលអ្នកក្រុងភ្លេចខ្លួនពុំបានគិត មន្ត្រីនោះក៏វាយសម្រុកយកក្រុងកាប់សម្លាប់អ្នកស្រុក ហើយធ្វើឲ្យក្រុងមានមហន្តរាយជាទម្ងន់។ គាត់ប្រហារជីវិតប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល អស់ជាច្រើននាក់ ៣១ព្រមទាំងរឹបអូសយកទ្រព្យសម្បត្តិអ្នកក្រុង ដុតបំផ្លាញទីក្រុងចោល ផ្ដួលរំលំផ្ទះនិងកំពែងថែមទៀតផង។ ៣២ពួកទាហានចាប់ស្រីៗ និងក្មេងៗយកជាឈ្លើយ ហើយយកហ្វូងសត្វមកចែកគ្នា។ ៣៣ក្រោយមកពួកគេសង់ក្រុងរបស់ដាវីឌឡើងវិញ ព្រមទាំងសង់កំពែងខ្ពស់ និងរឹងមាំ ដែលមានប៉មធ្វើជាបន្ទាយរបស់គេ។ ៣៤ពួកគេតែងតាំងជនពាលមួយក្រុម គឺពួកទមិឡឥតសាសនា ឲ្យនៅក្នុងបន្ទាយដ៏រឹងមាំនោះ។ ពួកគេក៏ប្រមូលគ្រឿងសស្ត្រាវុធ ស្បៀងអាហារជាច្រើន និងជយភណ្ឌដែលរឹបអូសយកពីក្រុងយេរូសាឡឹម មកដាក់ក្នុងបន្ទាយ។ ធ្វើដូច្នេះ គេដូចជាដាក់អន្ទាក់ ដើម្បីចាប់ប្រជាជន។ ៣៦ពួកគេបង្កប់ខ្លួនចាំស្ទាក់វាយមនុស្ស ដែលចេញចូលព្រះវិហារ និងធ្វើបាបប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលជាទម្ងន់ គ្រប់ពេលវេលាផង។ ៣៧ពួកគេបង្ហូរឈាមជនស្លូតត្រង់នៅជុំវិញទីសក្ការៈ បង្អាប់បង្អោនទីដ៏វិសុទ្ធ បង្ខិតបង្ខំប្រជាជនក្រុងយេរូសាឡឹម ឲ្យរត់ចេញពីទីក្រុង ហើយមានសុទ្ធតែសាសន៍ដទៃមកស្នាក់នៅទៅវិញ ដោយប្រជាជនលះបង់ក្រុងនោះចោល។
៣៩ពួកគេបំផ្លិចបំផ្លាញព្រះវិហារឲ្យស្ងាត់ជ្រងំ ដូចវាលរហោស្ថាន។ ពិធីបុណ្យដ៏សប្បាយ ក្លាយជាពិធីកាន់ទុក្ខ ថ្ងៃសម្ប័ទ ប្រែក្លាយទៅជាថ្ងៃដែលសាសន៍ដទៃចំអកឲ្យជនជាតិយូដា និងមើលងាយដល់កិត្តិនាមរបស់ក្រុងដែរ។ ៤០កាលពីមុន ក្រុងយេរូសាឡឹម មានសិរីរុងរឿងអស្ចារ្យយ៉ាងណា ពេលនេះក្រុងយេរូសាឡឹម ក៏ទទួលការអាម៉ាស់ដ៏ជូរចត់យ៉ាងនោះដែរ។ កាលពីមុន ទីក្រុងមានភាពថ្កុំថ្កើងយ៉ាងណា នៅពេលនេះទីក្រុងក៏កាន់ទុក្ខដ៏សែនខ្លោចផ្សាយ៉ាងនោះវិញដែរ។
ព្រះបាទអន់ទីយូគូស ហាមមិនឲ្យគោរពធម្មវិន័យ
៤១ព្រះបាទ អន់ទីយ៉ូគូស ចេញរាជក្រឹត្យមួយបញ្ជាឲ្យជនជាតិទាំងអស់ ដែលរស់នៅក្នុងរាជាណាចក្រទាំងមូល លះបង់ទំនៀមទម្លាប់រៀងៗខ្លួនចោល ដើម្បីចូលរួមគ្នាជាប្រជារាស្ត្រតែមួយ។ ៤២ ប្រជាជាតិទាំងប៉ុន្មាន អនុវត្តតាមរាជក្រឹត្យនេះ។ ៤៣ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលជាច្រើន ក៏សុខចិត្តកាន់តាម សាសនារបស់ព្រះមហាក្សត្រដែរ គឺគេនាំគ្នាធ្វើយញ្ញបូជាថ្វាយព្រះក្លែងក្លាយ ព្រមទាំងលែងគោរពថ្ងៃសប្ប័ទទៀត។ ៤៤ព្រះមហាក្សត្រ ក៏ចាត់អ្នកនាំសារឲ្យទៅក្រុងយេរូសាឡឹម និងបណ្ដាក្រុងនានា ក្នុងស្រុកយូដាទាំងមូល ទ្រង់ចេញរាជបញ្ជាឲ្យអ្នកក្រុងទាំងនោះគោរពប្រតិបត្តិ តាមទំនៀមទម្លាប់នៃជនជាតិដទៃ។ ៤៥ព្រះមហាក្សត្រហាមធ្វើតង្វាយដុតទាំងមូលថ្វាយព្រះជាម្ចាស់ ហាមថ្វាយសក្ការៈបូជា ហាមធ្វើពិធីច្រូចស្រា ហាមគោរពថ្ងៃសប្ប័ទ និងថ្ងៃបុណ្យនានា ៤៦ព្រមទាំងបង្គាប់ឲ្យបង្អាប់បង្អោនព្រះវិហារ និងគ្រឿងសក្ការៈផ្សេងៗផង។ ៤៧ព្រះរាជាបញ្ជាឲ្យ សាងអាសនៈ ទីសក្ការៈ និងព្រះវិហារសម្រាប់គោរពព្រះក្លែងក្លាយ ៤៨ព្រមទាំងយកសត្វជ្រូក និងសត្វមិនបរិសុទ្ធមកធ្វើយញ្ញបូជាដែរ ទ្រង់ហាមធ្វើពិធីកាត់ស្បែក ឲ្យកូនចៅរបស់ពួកគេ។ ដូច្នេះពួកគេ មានការសៅហ្មងគ្រប់ពេលបែបយ៉ាង ដោយប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់គួរឲ្យស្អប់ខ្ពើម។ ៤៩ព្រះរាជាមានបំណងឲ្យគេបំភ្លេចធម្មវិន័យ ព្រមទាំងផ្លាស់ប្ដូរទំនៀមទម្លាប់ទាំងអស់របស់ខ្លួន។ ៥០អ្នកមិនគោរពតាមព្រះរាជក្រឹត្យ របស់ព្រះមហាក្សត្រ ត្រូវទទួលទោសដល់ជីវិត។
៥១ព្រះមហាក្សត្រសរសេររាជក្រឹត្យបែបនេះ ឲ្យប្រជារាស្ត្រទាំងអស់ ក្នុងព្រះរាជាណាចក្រទាំងមូល ទ្រង់តែងតាំងមន្ត្រី ដើម្បីចុះទៅពិនិត្យមើលប្រជារាស្រ្តទាំងអស់ ហើយបញ្ជាឲ្យអ្នកក្រុងទាំងឡាយក្នុងស្រុកយូដា ធ្វើយញ្ញបូជាថ្វាយព្រះក្លែងក្លាយទៀតផង។ ៥២ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលភាគច្រើន គឺអ្នកដែលលះបង់ធម្មវិន័យរបស់ព្រះអម្ចាស់ បែរជាទៅធ្វើតាមបញ្ជារបស់មន្ត្រីទាំងនោះ។ ពួកគេបានប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់ក្នុងស្រុក។ ៥៣ពួកគេបង្ខិតបង្ខំប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលដ៏ស្មោះត្រង់ ឲ្យគេចខ្លួនទៅជ្រកគ្រប់ទីកន្លែង ដែលពួកគេអាចនៅបាន។
៥៤នៅទីដប់ប្រាំខែគីសឡេ ដែលត្រូវជាខែមិគសិរ ឆ្នាំមួយរយសែសិបប្រាំ ព្រះបាទអន់ទីយ៉ូគូសធ្វើរូបបដិមាដ៏គួរស្អប់ខ្ពើម ដាក់នៅលើអាសនៈក្នុងព្រះវិហារក្រុងយេរូសាឡឹម ហើយអ្នករាជការក៏សង់អាសនៈតាមក្រុងនានាដែលនៅជុំវិញដែរ។ ៥៥គេដុតគ្រឿងក្រអូបនៅមាត់ទ្វារផ្ទះ និងតាមកន្លែងសាធារណៈ។ ៥៦បើគេរកឃើញគម្ពីរព្រះវិន័យ គេហែកដុតកម្ទេចចោល។ ៥៧ប្រសិនបើគេឃើញគម្ពីរសម្ព័ន្ធមេត្រីក្នុងផ្ទះនរណាម្នាក់ ឬប្រសិនបើអ្នកណាម្នាក់ប្រតិបត្តិតាមធម្មវិន័យនោះ គេនឹងកាត់ទោសប្រហារជីវិតអ្នកនោះ តាមរាជក្រឹត្យរបស់ព្រះមហាក្សត្រ។ ៥៨រៀងរាល់ខែ ជនពាលធ្វើបាបប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល ដែលបានប្រព្រឹត្តខុសនឹងរាជក្រឹត្យនោះ ៥៩ថ្ងៃទីម្ភៃប្រាំ ខែនីមួយៗពួកគេថ្វាយយញ្ញបូជានៅលើអាសនៈ ដែលគេសង់នៅលើអាសនៈ នៃព្រះវិហារក្រុងយេរូសាឡឹម។ ៦០គេប្រហារជីវិតស្រីដែលធ្វើពិធីកាត់ស្បែក ឲ្យកូនរបស់ខ្លួន ខុសពីរាជបញ្ជារបស់ព្រះមហាក្សត្រ ៦១ដែលកំពុងអោបកូនជាប់នឹងខ្លួនផង។ ញាតិសន្តាននិងអស់អ្នកដែលបានជួយ ធ្វើពិធីកាត់ស្បែកនោះ ក៏ត្រូវទទួលទោសដល់ស្លាប់ដែរ។ ៦២ប៉ុន្តែ ទោះបីជាយ៉ាងណាក្ដី ក៏ជនជាតិ អ៊ីស្រាអែលដែលជាច្រើនមានចិត្តរឹងប៉ឹងក្លាហានអង់អាច មិនព្រមបរិភោគម្ហូបអាហារមិនបរិសុទ្ធឡើយ។ ៦៣អ្នកទាំងនោះស៊ូស្លាប់ ជាជាងបរិភោគអាហារដែលមិនបរិសុទ្ធ ហើយទោះជាត្រូវទទួលទោសដល់ស្លាប់ ក៏គេមិនព្រមបង្អាប់បង្អោនសម្ព័ន្ធដ៏វិសុទ្ធដែរ។ ៦៤នៅគ្រានោះ ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលជួបនូវគ្រោះមហន្តរាយយ៉ាងខ្លាំង។
ជំពូកទី ២
ទំនួញរបស់លោកបូជាចារ្យ ម៉ាថាធីយ៉ាស
១នៅគ្រានោះ លោកម៉ាថាធីយ៉ាសជាកូនរបស់លោកយ៉ូហាន និងជាចៅរបស់លោកស៊ីម៉ូន ជាបូជាចារ្យក្នុងក្រុមលោកយ៉ូអារិបបានចេញមុខឡើង។ លោកចាកចេញពីក្រុងយេរូសាឡឹម ទៅរស់នៅក្រុងម៉ូឌីន។ លោកមានកូនប្រាំនាក់គឺ៖ យ៉ូហានហៅកាឌី ៣ស៊ីម៉ូនហៅថាស៊ី ៤យ៉ូដាសហៅម៉ាកាបាយ ៥អេឡាសារហៅអាវ៉ារន យ៉ូណាថានហៅអភូស។ ៦ក្រោយពីបានឃើញអំពើអាក្រក់គួរស្អប់ខ្ពើមទាំងប៉ុន្មាន ដែលប្រជាជនប្រព្រឹត្តនៅស្រុកយូដា និងនៅក្រុងយេរូសាឡឹម ៧ លោកមានប្រសាសន៍ថា៖ «វេទនាណាស់! ខ្ញុំកើតមកដើម្បីឃើញប្រជាជនរបស់ខ្ញុំ វិនាស និងការអន្តរាយនៃក្រុងដ៏វិសុទ្ធនេះឬ? ខ្ញុំអង្គុយស្ងៀមនៅទីនេះ ក្នុងពេលដែលទីក្រុងត្រូវធ្លាក់ ក្នុងកណ្ដាប់ដៃរបស់ខ្មាំង ឯទីសក្ការៈក៏ស្ថិតក្នុង កណ្ដាប់ដៃរបស់ជនបរទេសដែរ។ ៨ព្រះវិហារ ប្រៀបដូចជាមនុស្សបាត់បង់កិត្តិយស គ្មាននរណាគោរព ៩ខ្មាំងរឹបអូសយកគ្រឿងឧបករណ៍ ដែលជាសិរីរុងរឿងនៃព្រះវិហារធ្វើជាជយភណ្ឌ។ ពួកវាបានសម្លាប់រង្គាលក្មេងតូចៗនៅតាមផ្សារ ហើយយុវជនក៏ត្រូវស្លាប់ដោយសារមុខដាវ។ ១០ប្រជាជាតិនានា បានទទួលមួយផ្នែកនៃរាជាណាចក្រនេះ និងរឹបអូសយកទ្រព្យសម្បត្តិក្នុងក្រុងធ្វើជាជយភណ្ឌទៀតផង! ១១គេយកគ្រឿងលំអរបស់ក្រុងយេរូសាឡឹមអស់។ កាលពីមុនក្រុងធ្លាប់មានសេរីភាព ឥឡូវនេះប្រែក្លាយជាទាសីហើយ! ១២ទីដ៏វិសុទ្ធដែលជាទីលំអ និងសិរីរុងរឿងរបស់យើងក្លាយជាទីរហោស្ថាន ត្រូវជនជាតិដទៃ បង្អាប់បង្អោនទៀត! ១៣តើរស់តទៅទៀតមានប្រយោជន៍អ្វី?»។ ១៤លោកម៉ាថាធីយ៉ាស និងកូនរបស់គាត់ក៏ហែកសម្លៀកបំពាក់របស់ខ្លួន ហើយនាំគ្នាយកបាវមកស្លៀកជំនួសវិញ ដើម្បីធ្វើពិធីកាន់ទុក្ខ។
យញ្ញបូជានៅក្រុងម៉ូឌីន
១៥មន្រ្តីដែលព្រះមហាក្សត្រចាត់មក ដើម្បីបង្ខំឲ្យប្រជាជនលះបង់ជំនឿរបស់ខ្លួន មកដល់ក្រុងម៉ូឌីន ដើម្បីថ្វាយយញ្ញបូជា។ ១៦ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលជាច្រើនចេញទៅជួបលោក តែលោកម៉ាថាធីយ៉ាស និងកូនទាំងប៉ុន្មានរបស់គាត់ ជួបជុំគ្នាដោយឡែកពីគេ។ ១៧មន្ត្រីរបស់ព្រះមហាក្សត្រប្រាប់លោកម៉ាថាធីយ៉ាសថា៖ «លោកជាអ្នកដឹកនាំមានឈ្មោះល្បី និងមានអំណាចក្នុងភូមិនេះ ដោយមានកូននិងបងប្អូនជាច្រើន ជួយគាំទ្រផង។ ១៨សូមលោកអញ្ជើញមក អនុវត្តតាមរាជបញ្ជារបស់ព្រះករុណាមុនគេ ដូចប្រជាជាតិទាំងប៉ុន្មាន និងអ្នកស្រុកយូដា ព្រមទាំងអ្នកដែលនៅសេសសល់ក្នុងក្រុងយេរូសាឡឹម បានធ្វើរួចមកហើយ។ បើធ្វើដូច្នេះលោក និងកូនរបស់លោកត្រូវរាប់បញ្ចូល ក្នុងចំណោមមិត្តសម្លាញ់របស់ព្រះរាជា។ លោកនិងកូនរបស់លោក នឹងទទួលមាសប្រាក់ ព្រមទាំងអំណោយជាច្រើនទៀតផង!»។ ១៩លោកម៉ាថាធីយ៉ាសបន្លឺសំឡេងយ៉ាងខ្លាំងៗ តបទៅគេថា៖ «ទោះបីប្រជាជាតិទាំងប៉ុន្មាន ដែលនៅក្នុងរាជាណាចក្រទាំងមូល យល់ព្រមធ្វើតាមរាជបញ្ជារបស់ស្ដេច លះបង់សាសនាដូនតារបស់គេរៀងៗខ្លួនចោល ហើយបែរទៅគោរពតាមរាជឱង្ការរបស់ស្ដេចក្ដី ២០ក៏ខ្ញុំ កូនខ្ញុំ និងបងប្អូនខ្ញុំ នៅតែប្រតិបត្តិតាមសម្ព័ន្ធមេត្រីនៃដូនតារបស់យើងតទៅមុខទៀតជាដរាប។ ២១សូមព្រះជាម្ចាស់អាណិតមេត្តាការពារយើង កុំឲ្យយើងខ្ញុំបោះបង់ចោលធម្មវិន័យ និងបញ្ញាត្តិរបស់ព្រះអង្គឡើយ។ ២២យើងមិនព្រមស្តាប់តាមរាជបញ្ជាទេយើងមិនព្រមងាកចេញពីសាសនារបស់យើងឡើយ ឲ្យនៅខាងស្កាំ ឬខាងឆ្វេង គឺយើងមិនព្រមជាដាច់ខាត!»។
២៣កាលលោកមានប្រសាសន៍ដូច្នេះហើយ ជនជាតិយូដាម្នាក់ឡើងទៅថ្វាយយញ្ញបូជា នៅចំពោះមុខប្រជាជនទាំងមូល លើអាសនៈនៅក្រុងម៉ូឌីនតាមរាជបញ្ជា។ ២៤លោកម៉ាថាធីយ៉ាសឃើញដូច្នេះ ក្តៅក្រហាយញ័រខ្លួនចំប្រប់យ៉ាងខ្លាំង កំហឹងដ៏សុចរិតពុះកញ្ជ្រោលក្នុងខ្លួនលោក។ លោកស្ទុះទៅសម្លាប់អ្នកនោះនៅលើអាសនៈ ២៥និងសម្លាប់មន្ត្រីដែលស្ដេចចាត់ឲ្យមក បង្ខំអ្នកស្រុកថ្វាយយញ្ញបូជា រួចលោករំលំអាសនៈនោះ ចោលទៀតផង។ ២៦ លោកមានចិត្តស្រឡាញ់ធម្មវិន័យជាខ្លាំង ដូចកាលពីដើម ដែលពីណេហាសបានប្រព្រឹត្ត ចំពោះលោកយីមរីជាកូនលោកសាលូ។ ២៧រួចលោកម៉ាថាធីយ៉ាសដើរស្រែកយ៉ាងខ្លាំង តាមផ្លូវម៉ូឌីន ថា៖ «អស់អ្នកដែលមានចិត្តស្រឡាញ់ធម្មវិន័យ និងចង់គោរពតាមសម្ព័ន្ធមេត្រី សូមអញ្ជើញមកតាមខ្ញុំមក!»។ ២៨លោក និងកូនលោកភៀសខ្លួនទៅតំបន់ភ្នំដោយទុកទ្រព្យសម្បត្តិចោលនៅក្នុងក្រុង។ ២៩ពេលនោះ អ្នកស្រុកជាច្រើនដែលខិតខំធ្វើអំពើសុចរិត និងគោរពតាមធម្មវិន័យ រត់ទៅនៅក្នុងវាលរហោស្ថាន ៣០ទាំងប្រពន្ធកូនទាំងហ្វូងសត្វរបស់គេ ព្រោះខ្មាំងតែងធ្វើទុកបុកម្នេញពួកគេគ្រប់ពេល។ ៣១មន្ត្រីនិងកងទ័ពដែលនៅក្រុងយេរូសាឡឹម ក្នុងបុរីព្រះបាទដាវីឌទទួលដំណឹងថា មានអ្នកខ្លះបដិសេធរាជក្រឹត្យរបស់ស្ដេច ហើយរត់ទៅពួនក្នុងល្អាងថ្មនៃវាលរហោស្ថាន។ ៣២ពេលនោះ ពលទាហានដ៏ខ្លាំងក្លាមួយកងដេញតាមទាន់ ហើយបោះជំរំទល់មុខគេ បម្រុងនិងវាយសម្រុកនៅថ្ងៃសប្ប័ទ។ ៣៣មេទ័ពប្រាប់ពួកដែលរត់ថា៖ «ល្មមហើយ! ចូរចេញមក! ធ្វើតាមរាជបញ្ជារបស់ស្ដេចទៅ! អ្នករាល់គ្នានឹងរួចជីវិត!»។ ៣៤តែពួកយូដាឆ្លើយថា៖ «ទេ! យើងមិនចេញទៅទេ! យើងក៏មិនធ្វើតាមរាជបញ្ជារបស់ស្ដេចដែរ ហើយយើងក៏មិនព្រម រំលោភវិន័យថ្ងៃសប្ប័ទដែរ!»។ ៣៥ភ្លាមនោះ ពលទាហានចូលវាយសម្រុកពួកគេ។ ៣៦ពួកគេមិនតបតមិនគប់ដុំថ្ម មិនបិទច្រកចូលទីជម្រករបស់គេឡើយ ៣៧ពួកគេពោលឡើងថា៖ «យើងសុខចិត្តស្លាប់ទាំងអស់គ្នាដោយសុចរិត! មេឃព្រមទាំងដីនឹងជួយជាសាក្សីឲ្យយើងថា អ្នករាល់គ្នាសម្លាប់យើងដោយទុច្ចរិតបំផុត!»។ ៣៨ពលទាហានវាយសម្រុកនៅថ្ងៃសប្ប័ទ។ ពួកគេទាំងប្រពន្ធទាំងកូន ទាំងហ្វូងសត្វក៏ស្លាប់ដែរ។ គឺមានមនុស្សចំនួនមួយពាន់នាក់ស្លាប់នៅពេលនោះ។
៣៩ក្រោយពីលោកម៉ាថាធីយ៉ាស និងអ្នកនៅជាមួយបានទទួលដំណឹងនេះហើយ គេក៏នាំគ្នាយំសោកសង្រេងយ៉ាងក្រៀមក្រំ ៤០រួចប្រាប់គ្នីគ្នាថា៖ «ប្រសិនបើយើងទាំងអស់ប្រព្រឹត្តដូចបងប្អូន យើង ដោយមិនវាយតបត ប្រឆាំងនឹងប្រជាជាតិទាំងឡាយ ដើម្បីការពារជីវិត និងធម្មវិន័យរបស់យើងទេនោះ មិនយូរប៉ុន្មាន ពួកខ្មាំងសត្រូវមុខជាប្រហារជីវិតយើងឲ្យផុតពូជមិនខាន»។ នៅថ្ងៃនោះ ពួកគេសម្រេចចិត្តថា៖ «ប្រសិនបើមានគេវាយសម្រុកលើយើងនៅថ្ងៃសប្ប័ទ យើងនឹងប្រយុទ្ធតទល់នឹងគេវិញ! ដូច្នេះយើងមិនបាត់បង់ជីវិតទាំងអស់គ្នា ដូចបងប្អូនយើងនៅក្នុងជម្រកឡើយ»។ ពេលនោះ ៤២មានក្រុមអាស៊ីឌីមសុខចិត្តចូលមករួបរួមជាមួយពួកគេ។ អ្នកទាំងនោះមានឈ្មោះល្បីនៅស្រុកអ៊ីស្រាអែលថា មានសេចក្ដីក្លាហានអង់អាចស៊ូប្ដូរជីវិតសម្រាប់ធម្មវិន័យ។ ៤៣អស់អ្នកដែលមានបំណងរត់គេចពីការធ្វើទុក្ខបុកម្នេញ ក៏មកចុះចូលជាមួយពួកគេដែរ ធ្វើឲ្យចំនួននិងកម្លាំងរបស់ ពួកគេកាន់តែខ្លាំងឡើងៗ។ ៤៤ពួកគេប្រមូលគ្នាជាកងទ័ព ហើយខឹងក្តៅក្រហាយ វាយជាមួយពួកអ្នកបាប និងពួកទមិឡឥតសាសនាវិញ។ ជនជាតិយូដាដែលនៅសេសសល់ រត់ភៀសខ្លួនទៅនៅ ក្នុងស្រុករបស់ប្រជាជាតិដទៃ។ ៤៥លោកម៉ាថាធីយ៉ាសនិងអ្នកនៅជាមួយ ចេញទៅរំលំអាសនៈនៅគ្រប់ទីកន្លែង ៤៦គេធ្វើពិធីកាត់ស្បែកកូនក្មេងទាំងបង្ខំ គឺកូនក្មេងដែលពួកគេរកឃើញ ក្នុងទឹកដីអ៊ីស្រាអែលទាំងមូល។ ៤៧ពួកគេដេញកម្ចាត់ខ្មាំង ដែលធ្លាប់មានចិត្តព្រហើនកោងកាច ហើយទទួលបានជោគជ័យ។ ពួកគេការពារធម្មវិន័យមិនឲ្យប្រជាជាតិ និងស្ដេចប្រជាជាតិនោះយាយីពួកគេ ហើយពួកគេមិនទុកឲ្យស្ដេចទមិឡមានជ័យជម្នះឡើយ។
លោកម៉ាថាធីយ៉ាសទទួលមរណភាព
៤៩ពេលលោកម៉ាថាធីយ៉ាសជិតលាចាកលោកនេះទៅ លោកមានប្រសាសន៍ទៅកាន់កូនៗរបស់គាត់ថា៖ «ឥឡូវនេះ មនុស្សព្រហើន និងអ្នកកោងកាចកំពុងតែសោយរាជ្យ។ ជំនាន់នេះគឺជាជំនាន់កើតចលាចលវឹកវរ និងជំនាន់ផ្ទុះកំហឹង។ ៥០កូនអើយ! ចូរខំខ្នះខ្នែងស្រឡាញ់ធម្មវិន័យ ស៊ូប្ដូរជីវិតដើម្បីសម្ព័ន្ធមេត្រីរបស់ដូនតាយើង។ ៥១ចូរនឹកគិតពីការអស្ចារ្យដែលបុព្វបុរសរបស់យើងបានប្រព្រឹត្តក្នុងជំនាន់របស់លោក។ កូនមុខជាទទួលសិរីរុងរឿងដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បំផុត និងមានឈ្មោះល្បីអស់កល្បជានិច្ចជាពុំខាន។ ៥២លោកអប្រាហាំជឿយ៉ាងស្មោះត្រង់ នៅពេលព្រះជាម្ចាស់ល្បងលចិត្តរបស់លោក ហេតុនេះហើយ បានជាព្រះអង្គប្រោសលោកឲ្យបានសុចរិត។ ៥៣លោកយូសែបបានប្រព្រឹត្តតាមធម្មវិន័យនៅពេលលោកកើតទុក្ខវេទនា។ ដូច្នេះ លោកធ្វើជាម្ចាស់លើស្រុកអេស៊ីប។ ៥៤លោកពីណេហាស់ជាបុព្វបុរសរបស់យើង មានចិត្តស្រឡាញ់ធម្មវិន័យយ៉ាងខ្លាំងបំផុត។ ដូច្នេះ ព្រះជាម្ចាស់មានបន្ទូលសន្យាថា ពូជពង្សរបស់លោកនឹងទៅជាបូជាចារ្យរហូតតរៀងទៅ។ ៥៥លោកយ៉ូស៊ូអា ទៅជាវីរបុរសក្នុងស្រុកអ៊ីស្រាអែល ព្រោះលោកបានបំពេញភារកិច្ចរបស់ខ្លួន។ ៥៦លោកកាឡែបទទួលដីមួយចំណែកទុកជាមត៌ក ព្រោះលោកផ្ដល់សក្ខីភាពយ៉ាងអង់អាចពិតប្រាកដ នៅចំពោះមុខសហគមន៍របស់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែល។ ៥៧ព្រះជាម្ចាស់បានតែងតាំងព្រះបាទដាវីឌ ឲ្យសោយរាជ្យអស់កល្បជានិច្ច ព្រោះស្ដេចមានព្រះហឫទ័យស្មោះត្រង់ ចំពោះព្រះជាម្ចាស់។ ៥៨ព្រះជាម្ចាស់លើកលោកអេកីឡើងទៅស្ថានបរមសុខ ព្រោះលោកមានចិត្តស្រឡាញ់ធម្មវិន័យ យ៉ាងខ្លាំង។ ៥៩ ព្រះជាម្ចាស់បានសង្គ្រោះយុវជន អណានីយ៉ា អសារីយ៉ា និងមីសាអែលឲ្យរួចផុតពីភ្លើង ព្រោះពួកគេផ្ញើជីវិតលើព្រះជាម្ចាស់។ ៦០ព្រះអង្គបានប្រោស លោកដានីអែលបានរួចពីមាត់សិង្ហ ព្រោះលោកមានចិត្តទៀងត្រង់។ ៦១ចូររិះគិតពិចារណាមើលថា អស់អ្នកដែលជឿសង្ឃឹមលើព្រះជាម្ចាស់ នៅគ្រប់ជំនាន់រៀងមកមិនខកចិត្តឡើយ។ ៦២កុំភ័យខ្លាចពីការគំរាម កំហែងរបស់ស្ដេចពាល នោះឲ្យសោះ ដ្បិតសិរីរុងរឿងរបស់ស្ដេចនឹងត្រូវរលួយ ហើយត្រូវដង្កូវស៊ីផង។ ៦៣នៅថ្ងៃនេះ ព្រះរាជាខ្ពស់មុខឡើង តែថ្ងៃស្អែកនឹងត្រូវវិនាសសាបសូន្យ ដ្បិតទ្រង់ត្រឡប់ទៅកាន់ធូលីដីរបស់គេវិញ ហើយគម្រោងការរបស់ស្ដេច ក៏ត្រូវវិនាសសាបសូន្យដែរ។ ៦៤កូនអើយ! ចូរមានចិត្តអង់អាចក្លាហានឡើង! ចូរកាន់ធម្មវិន័យឲ្យបានមាំមួន ព្រោះមានតែធម្មវិន័យនេះទេ ដែលនឹងផ្ដល់សិរីរុងរឿងដល់កូនរាល់គ្នា។ ៦៥ ចូរស្ដាប់ស៊ីម៉ូនជាបងរបស់កូន។ ពុកដឹងថា ស៊ីម៉ូនតែងតែផ្ដល់យោបល់ល្អៗ ចូរស្ដាប់បងជានិច្ចចុះ! គេនឹងទៅជាឪពុករបស់កូនៗ។ ៦៦យូដាម៉ាកាបាយដែលមានសេចក្ដីអង់អាចក្លាហានតាំងពីកុមារមក នឹងទៅជាមេទ័ពរបស់កូនៗ ហើយនាំទ័ពទៅធ្វើសង្គ្រាមជាមួយប្រជាជាតិនានា។ ៦៧រីឯកូនៗចូរប្រមូលអស់អ្នកដែលកាន់តមធម្មវិន័យ ចូររកយុត្តិធម៌ឲ្យប្រជាជនរបស់កូន។ ៦៨ចូរតបស្នងនឹងអំពើអាក្រក់ចំពោះសាសន៍ដទៃ ស្របនឹងអំពើអាក្រក់ដែលពួកគេបានប្រព្រឹត្តចំពោះកូន។ ចូរគោរពប្រណិប័តន៍តាមធម្មវិន័យជានិច្ច»។ ៦៩បន្ទាប់មក លោកម៉ាថាធីយ៉ាសឲ្យពរកូនៗ រួចលោកបានទៅជួបជុំជាមួយដូនតារបស់លោក។ ៧០លោកទទួលមរណភាពនៅឆ្នាំមួយរយសែសិបប្រាំមួយ។ គេបញ្ចុះសពគាត់នៅក្នុងផ្នូរដូនតា នៅក្រុងម៉ូឌីន ហើយជនជាតិអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់ នាំគ្នាធ្វើពិធីកាន់ទុក្ខយ៉ាងឱឡារិក។
ជំពូកទី ៣
ពាក្យសរសើរលោកយូដាម៉ាកាបាយ
១លោកយូដាហៅម៉ាកាបាយជាបុត្ររបស់លោកម៉ាថាធីយ៉ាស ឡើងកាន់ទ័ពជំនួសឪពុក។ ២បងប្អូនទាំងអស់ និងអស់អ្នកដែលចូលខាងឪពុកគាត់ ក៏នាំគ្នាគាំទ្រគាត់ដែរហើយរីករាយនឹងប្រយុទ្ធ ដើម្បីជនជាតិអ៊ីស្រាអែល។ ៣លោកយូដាធ្វើឲ្យកេរ្តិ៍ឈ្មោះដ៏រុងរឿងរបស់ ជនជាតិលោកល្បីល្បាញឡើង។ ពេលលោកពាក់អាវក្រោះ លោកប្រៀបដូចជាវីរបុរសដ៏ឆ្នើម។ លោកកាន់អាវុធ ហើយចេញទៅធ្វើសង្គ្រាម ការពារទីតាំងទ័ពដោយដាវលោកផ្ទាល់។ ៤ក្នុងពេលបំពេញភារកិច្ច លោកប្រៀបដូចជាសត្វតោមួយដ៏សាហាវ និងដូចកូនសិង្ហ កំពុងគ្រហឹមចាប់សត្វស៊ីដែរ។ ៥ លោកស្វែងរកអ្នក ដែលបំពានលើធម្មវិន័យ ហើយដេញពួកគេចេញ ព្រមទាំងដុតសម្លាប់ពួកអ្នក ដែលបង្កឲ្យប្រជាជនមានចលាចល។ ៦ជនពាលបាត់បង់អំណាចដោយភ័យខ្លាចលោក ហើយពួកទមិឡរកច្រកចេញមិនរួច លោកបានរំដោះប្រជាជនជាស្ថាពរ។ ៧លោកធ្វើទុក្ខបុកម្នេញ ស្ដេចជាច្រើនអង្គ ហើយស្នាដៃរបស់លោកផ្ដល់អំណរដល់ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល យ៉ាងខ្លាំង។ គួរឲ្យនឹកចាំ និងកោតសរសើរអស់កល្បជានិច្ច។ ៨លោកធ្វើដំណើរទៅកាន់ស្រុកនានានៅស្រុកយូដា ហើយវាយជនពាលទាំងអស់ នៅក្រុងទាំងនោះឲ្យវិនាស។ លោកធ្វើឲ្យព្រះជាម្ចាស់លែងព្រះពិរោធនឹងប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល។ ៩កិត្តិនាមរបស់លោកល្បីរន្ទឺរហូតដល់ទីដាច់ស្រយាលនៃផែនដី ហើយលោកក៏ប្រមូលផ្ដុំអស់អ្នកដែលរស់នៅខ្ចាត់ខ្ចាយ ឲ្យរួមគ្នាវិញ។
លោកយូដាមានជ័យជម្នះ លើលោកអប៉ូឡូនីយូ
១០លោកអប៉ូឡូនីយូសកាន់សាសន៍ដទៃ ព្រមទាំងជនជាតិសាម៉ារី មកធ្វើជាកងទ័ពមួយដ៏មានកម្លាំងអង់អាច ដើម្បីវាយប្រហារជនជាតិអ៊ីស្រាអែល។ ១១លោកយូដាជ្រាបហេតុការណ៍នេះ ហើយក៏ចេញទៅប្រយុទ្ធតទល់នឹងពួកគេ។ លោកវាយឈ្នះគេហើយប្រហារជីវិតលោកអប៉ូឡូនីយូសទៀតផង។ ពលទាហានរបស់លោកអប៉ូឡូនីយូសជាច្រើនបាត់បង់ជីវិត ហើយពួកដែលរួចពីស្លាប់ក៏បាក់ទ័ពរត់អស់ទៅ។ ១២ជនជាតិយូដារឹបអូសយកទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ខ្មាំង។ រីឯលោកយូដា ក៏រើសយកដាវរបស់លោកអប៉ូឡូនីយូស ហើយប្រើដាវនោះជារៀងរាល់ថ្ងៃនៅពេលវាយខ្លាំង។ ១៣លោកសេរ៉ុនជាមេទ័ពស្រុកស៊ីរីទទួលដំណឹងថា លោកយូដាបានប្រមូលផ្តុំកងទ័ព និងក្រុមអ្នកដែលមានជំនឿស្មោះត្រង់ ដើម្បីធ្វើសង្គ្រាម។ ១៤គាត់គិតថា៖ «ខ្ញុំត្រូវតែទៅប្រយុទ្ធនឹង យូដា ព្រមទាំងអស់អ្នកនៅជាមួយ ដែលមិនគោរពរាជបញ្ជារបស់ព្រះមហាក្សត្រនោះ! ធ្វើដូច្នេះ ខ្ញុំមុខជាមានកេរ្តិ៍ឈ្មោះនិងកិត្តិយសនៅក្នុងរាជាណាចក្រទាំងមូលមិនខាន»។ ១៥លោកក៏ចេញទៅប្រយុទ្ធនឹងលោកយូដា ដោយនាំកងទ័ពមួយចំនួនធំ ដែលសុទ្ធតែពួកទមិឡ ដើម្បីវាយសងសឹក នឹងប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល។ ១៦ នៅពេលលោកសេរ៉ុនធ្វើដំណើរតាមផ្លូវ ឡើងទៅក្រុងបេតហូរ៉ូន លោកយូដាក៏ចេញទៅស្ទាក់ផ្លូវលោកសេរ៉ុន ដោយមានពលទាហានតែមួយក្រុមតូចប៉ុណ្ណោះទៅជាមួយ។ ១៧កាលដែលពលទាហានឃើញកងទ័ព ដែលកំពុងតែឡើងមកវាយពួកគេ ពួកគេសួរលោកយូដាថា៖ «យើងមានគ្នាតិចយ៉ាងនេះ! តើយើងអាចប្រយុទ្ធនឹងកងទ័ព ដែលមានគ្នាច្រើន ហើយមានកម្លាំងខ្លាំងក្លាបែបនេះ ដូចម្ដេចកើត? ម្យ៉ាងទៀត យើងអស់កម្លាំង ព្រោះយើងមិនទាន់បរិភោគអ្វី នៅឡើយ!»។ ១៨ លោកយូដាមានប្រសាសន៍ថា៖ «ក្រុមដែលមានគ្នាតិច អាចយកជ័យជម្នះលើកងទ័ព មួយធំយ៉ាងស្រួល។ ព្រះជាម្ចាស់មិនត្រូវការគ្នាច្រើន ឬគ្នាតិចដើម្បីឈ្នះខ្មាំងទេ។ ១៩នៅលើសមរភូមិជ័យជម្នះមិនស្ថិតនៅលើកងទ័ពឡើយ គឺស្ថិតនៅលើឫទ្ធានុភាព ដែលព្រះជាម្ចាស់ប្រទានមកនោះវិញ។ ២០ ពួកសត្រូវមកវាយយើងទាំងមានចិត្តអួតបំប៉ោងនិងឃោរឃៅ។ ពួកវាមានគម្រោងសម្លាប់យើង និងប្រពន្ធកូនយើង ព្រមទាំងរឹបអូសយកទ្រព្យសម្បត្តិរបស់យើងទៀតផង។ ២១រីឯយើងវិញ យើងវាយតបតឲ្យរួចជីវិត និងការពារសាសនារបស់យើងប៉ុណ្ណោះ ២២ព្រះជាម្ចាស់នឹងកម្ទេចសត្រូវ នៅមុខយើងជាពុំខាន! ដូច្នេះកុំខ្លាចពួកវាអី!»។
២៣កាល លោកមានប្រសាសន៍ចប់សព្វគ្រប់ហើយ លោកយូដាវាយសម្រុកខ្មាំងសត្រូវនៅពេល ដែលគេមិនដឹងខ្លួន ហើយកម្ទេចកងទ័ពរបស់លោកសេរ៉ុនអស់។ ២៤យុទ្ធជនដែលរស់នៅជាមួយលោកយូដា ដេញខ្មាំងសត្រូវតាមផ្លូវចុះពីភូមិបេតហូរ៉ូន រហូតទៅដល់វាលទំនាប ហើយបានសម្លាប់ពួកគេ ប្រហែលប្រាំបីរយនាក់។ ពលទាហានដែលរួចពីស្លាប់ក៏រត់គេចខ្លួនទៅស្រុកភីលីស្ទីន។ ២៥តាំងពីពេលនោះមក ជាតិសាសន៍ដទៃដែលនៅជុំវិញចាប់ផ្ដើមភ័យខ្លាចញាប់ញ័រ ចំពោះលោកយូដានិងបងប្អូនរបស់គាត់។ កិត្តិនាមរបស់លោកយូដាលេចឬដល់ព្រះបាទអន់ទីយ៉ូគូស ហើយប្រជាជាតិនានានិយាយតំណាលអំពីការប្រយុទ្ធរបស់លោក។
ព្រះបាទអន់ទីយ៉ូគូសតែងតាំងលោកលីស៊ីយ៉ាឲ្យកម្ទេចជនជាតិអ៊ីស្រាអែល
២៧ពេលព្រះបាទអន់ទីយ៉ូគូស ជ្រាបពីព្រឹត្តិការណ៍ទាំងនោះហើយ ទ្រង់ព្រះពិរោធជាខ្លាំង ក៏ចេញរាជបញ្ជា ឲ្យប្រមូលកងទ័ពទាំងអស់ក្នុងរាជាណាចក្រទាំងមូល មកធ្វើជាកងទ័ពមួយដ៏ខ្លាំងអស្ចារ្យ ២៨ហើយយករាជទ្រព្យមកបើកប្រាក់ខែគ្រប់មួយឆ្នាំដល់ពលទាហាន ដោយមានរាជបញ្ជាឲ្យពួកគេត្រៀមខ្លួនជានិច្ច។ ២៩គ្រានោះ ព្រះរាជាសង្កេតឃើញថា ប្រាក់ក្នុងឃ្លាំងរាជទ្រព្យត្រូវអស់ គឺមកពីការប្រមូលប្រាក់ពន្ធអាករតាមអាណាខេត្តថយចុះ។ ការខ្វះខាតនេះបណ្ដាលមកពីព្រះរាជាបង្កចលាចលនិងគ្រោះមហន្តរាយក្នុងស្រុក ដោយលុបបំបាត់សាសនា ដែលមានតាំងពីដើមរៀងមក។ ៣០ព្រះរាជាតែងតែចាយប្រាក់ជាច្រើន និងប្រទានអំណោយយ៉ាងទូលំទូលាយ លើសពីស្ដេចមុនៗទៅទៀត។ ប៉ុន្តែពេលនេះ ទ្រង់បារម្ភថា ពុំមានលទ្ធភាពនឹងចែកចាយប្រាក់ដូចពីមុនបាន។ ៣១ដូច្នេះ ព្រះមហាក្សត្រមានព្រះហឫទ័យខ្វល់ខ្វាយយ៉ាងខ្លាំង ទ្រង់សម្រេចយាងទៅស្រុកពែរ្ស ដើម្បីទារពន្ធអាករពីបណ្ដាខេត្តនានានៅក្នុងស្រុកនោះ ហើយប្រមូលប្រាក់បានយ៉ាងច្រើនផង។ ៣២ ព្រះរាជាតែងតាំងលោកលីស៊ីយ៉ា ជាអ្នកមានកេរ្តិ៍ឈ្មោះនិងជាប់រាជវង្ស ធ្វើជាអ្នកគ្រប់គ្រងលើ រាជាណាចក្រទាំងមូល ចាប់តាំងពីទន្លេអឺប្រាត រហូតដល់ព្រំប្រទល់ស្រុកអេស៊ីប។ ៣៣ព្រះរាជាក៏ប្រគល់ឲ្យលោកលីស៊ីយ៉ា ទទួលខុសត្រូវ លើការអប់រំព្រះរាជបុត្រឈ្មោះអន់ទីយ៉ូគូសជំនួសព្រះរាជា រហូតដល់ពេលព្រះអង្គទ្រង់ត្រឡប់មកវិញ។ ៣៤ ព្រះរាជាទុកកងទ័ពពាក់កណ្ដាល ព្រមទាំងដំរីចម្បាំង ឲ្យលោកលីស៊ីយ៉ា ហើយក៏បញ្ជាឲ្យលោកបំពេញកិច្ចការដែលទ្រង់បានសម្រេច ជាពិសេសប្រជាជនស្រុកយូដា និងក្រុងយេរូសាឡឹម។ ៣៥ លោកលីស៊ីយ៉ា ត្រូវចាត់កងទ័ពទៅវាយកម្ទេចកងកម្លាំងប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល និងអ្នកដែលនៅសេសសល់ក្នុងក្រុងយេរូសាឡឹមឲ្យផុតពូជ ដើម្បីលុបបំបាត់ឈ្មោះពួកគេ ឲ្យអស់ពីលើផែនដី។ ៣៦ លោកត្រូវនាំយកជនជាតិដទៃ មកតាំងទីលំនៅក្នុងតំបន់នោះ និងចែកដីឲ្យពួកគេទៀតផង។ ៣៧ នៅឆ្នាំ១៤៧ ព្រះមហាក្សត្រនាំកងទ័ពពាក់កណ្ដាលទៀត យាងទៅក្រុងអន់ទីយ៉ូក ជារាជធានីនៃរាជាណាចក្រ ទ្រង់យាងឆ្លងទន្លេអឺប្រាត និងយាងកាត់តំបន់ភ្នំ។
លោកគ័រស៊ីយ៉ាស និង លោកកាន័រ
៣៨ក្នុងចំណោម ទីប្រឹក្សារបស់ព្រះមហាក្សត្រ លោកលីស៊ីយ៉ា ជ្រើសរើសលោកផ្ទូឡេម៉េ ជាកូនលោកដូរីមែន លោកនីកាន័រ និងលោកគ័រស៊ីយ៉ាស ជាអ្នកមានអំណាចឲ្យធ្វើជាមេទ័ព។ ៣៩លោកចាត់មេទ័ពទាំងបីនោះ ឲ្យនាំទ័ពថ្មើរជើងចំនួនមួយម៉ឺននាក់ និងទ័ពសេះប្រាំពីរពាន់នាក់ ទៅវាយស្រុកយូដា និងបំផ្លាញស្រុកនោះចោលតាមរាជបញ្ជារបស់ស្ដេច។ ៤០មេទ័ពទាំងបីក៏ចាកចេញទៅជាមួយកងទ័ព ហើយមកដល់ក្បែរភូមិអេម៉ាអ៊ូស ពួកគេបោះទ័ពនៅវាលទំនាបនោះ។ ៤១កាលពួកឈ្មួញឮដំណឹងនេះ ពួកគេយកមាសប្រាក់យ៉ាងច្រើន ព្រមទាំងខ្នោះច្រវាក់ មកកាន់ជំរំកងទ័ព ដើម្បីទិញជនជាតិអ៊ីស្រាអែល ធ្វើជាទាសករ មានកងទ័ពមកពីស្រុក អេដុម និងកងទ័ពមកពីស្រុកភីលីស្ទីន ចូលមករួមជាមួយពួកគេ។ ៤២លោកយូដានិងបងប្អូនរបស់លោកយល់ឃើញថា សភាពការណ៍កាន់តែធ្ងន់ធ្ងរឡើងៗ ហើយថែមទាំងមានកងទ័ពសាសន៍ដទៃ មកបោះទីតាំងនៅក្នុងស្រុកផង ហើយពួកគេក៏ដឹងទៀតថា ព្រះមហាក្សត្រមានបំណងចេញរាជបញ្ជា ឲ្យសម្លាប់ប្រជាជនឲ្យអស់។ ៤៣ពួកគេនិយាយតៗថា៖ «យើងនឹងនាំគ្នាសង្គ្រោះប្រជាជនរបស់យើង មិនឲ្យវិនាសអន្តរាយឡើយ! យើងនាំគ្នាវាយតបតដើម្បីប្រជាជន និងទីសក្ការៈដ៏វិសុទ្ធរបស់យើង!»។ ៤៤គេកោះហៅសហគមន៍ ឲ្យមកជួបជុំគ្នា ដើម្បីត្រៀមខ្លួនធ្វើសង្គ្រាម និងអង្វរព្រះជាម្ចាស់ សូមព្រះអង្គអាណិតអាសូរ មេត្តាករុណាដល់គេផង។ ៤៥ក្រុងយេរូសាឡឹមមានសភាពស្ងាត់ជ្រងំ គ្មានឃើញប្រជាជនណាម្នាក់ ចេញចូលទីក្រុងឡើយ។ មានគេជាន់ឈ្លីទីសក្ការៈជាតិសាសន៍ដទៃ តាំងទីលំនៅក្នុងបន្ទាយនោះ! ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលដែលសប្បាយរីករាយ ហើយសំឡេងខ្លុយ និងសំឡេងពិណក៏លែង លាន់ឮទៀតដែរ។
ការប្រជុំនៅម៉ាស្បា
៤៦លោកយូដានិងកងទ័ពរបស់លោក ប្រមូលផ្តុំគ្នា ហើយចេញទៅកាន់ភូមិម៉ាស្បា ដែលនៅ ទល់មុខក្រុងយេរូសាឡឹម ដ្បិតកាលពីមុន ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល តែងតែមកទូលអង្វរព្រះជាម្ចាស់ នៅទីនោះ។ ៤៧នៅថ្ងៃនោះ ពួកគេធ្វើពិធីកាន់ទុក្ខ គឺពួកគេតមអាហារ យកបាវមកស្លៀក យកផេះមករោយលើក្បាល ហើយហែកសម្លៀកបំពាក់របស់ខ្លួនទៀតផង។ ៤៨ពួកគេលាតគម្ពីរធម្មវិន័យ ដើម្បីទូលសួរព្រះជាម្ចាស់ ដោយមិនធ្វើដូចសាសន៍ដទៃ ដែលតែងតែសួរព្រះក្លែងក្លាយរបស់គេឡើយ។ ៤៩ពួកគេនាំយកសម្លៀកបំពាក់របស់បូជាចារ្យ ផលដំបូង និងចំណែកមួយភាគដប់នៃប្រាក់ចំណូល ហើយប្រមូលពួកណាសៀរ ដែលលាបំណន់របស់ខ្លួន ៥០ពួកគេនាំគ្នាស្រែកអង្វរព្រះជាម្ចាស់ថា៖ «ឱ! ព្រះអម្ចាស់អើយ! តើឲ្យយើងខ្ញុំយកតង្វាយនេះទៅធ្វើអ្វី? តើឲ្យយើងខ្ញុំនាំអ្នកលាបំណន់ទាំងនេះ នៅទីណា?។ ៥១បើជាតិដទៃជាន់ឈ្លី និងបង្អាប់បង្អោន ទីដ៏វិសុទ្ធរបស់ព្រះអង្គដូច្នេះ!បូជាចារ្យរបស់ព្រះអង្គក៏កាន់ទុក្ខ និងអាម៉ាស់។ ៥២ ពេលនេះ ប្រជាជាតិដទៃព្រួតដៃគ្នាប្រឆាំងនឹងយើងខ្ញុំ បម្រុងវាយកម្ទេចយើងខ្ញុំ ឲ្យវិនាសសាបសូន្យទៀតផង។ ព្រះអង្គជ្រាបគម្រោងការណ៍របស់ពួកគេហើយ! ៥៣ប្រសិនបើព្រះអង្គមិនយាងមកជួយសង្គ្រោះយើងខ្ញុំទេ តើយើងខ្ញុំអាចទប់ទល់ប្រឆាំងនឹងពួកគេដូចម្ដេចបាន?» ៥៤បន្ទាប់មកពួកគេនឹងផ្លុំត្រែហើយស្រែកយ៉ាងខ្លាំងផង។
៥៥ក្រោយមក លោកយូដាតែងតាំងមេដឹកនាំប្រជាជន គឺមេក្រុមមួយពាន់នាក់ មេក្រុមមួយរយនាក់ មេក្រុមហាសិបនាក់ និងមេក្រុមដប់នាក់។ ៥៦ លោកប្រាប់អ្នកដែលកំពុងសង់ផ្ទះថ្មី អ្នកដែលទើបមានគូដណ្ដឹងថ្មី អ្នកដែលទើបដាំចម្ការទំពាំងបាយជូរ និងអ្នកដែលភ័យខ្លាច ឲ្យត្រឡប់ទៅផ្ទះរៀងៗខ្លួនស្របតាមធម្មវិន័យ។ ៥៧ពេលនោះ កងទ័ពអ៊ីស្រាអែលចេញដំណើរទៅ ហើយបានបោះទ័ពនៅខាងត្បូងភូមិអេម៉ាអ៊ូស។ ៥៨លោកយូដាមានប្រសាសន៍ទៅកាន់ពួកគេថា៖ «ចូរប្រដាប់អាវុធនិងមានចិត្តក្លាហានឡើង! ចូរត្រៀមខ្លួន! ព្រឹកស្អែកយើងនឹងចេញទៅវាយសាសន៍ដទៃទាំងនោះ ដែលលើកគ្នាមកវាយកម្ទេចយើង និងបំផ្លាញទីសក្ការៈរបស់យើង ៥៩យើងស៊ូស្លាប់នៅលើសមរភូមិ ប្រសើរជាងឈរអោបដៃមើលទុក្ខវេទនារបស់ជាតិសាសន៍យើង និងការបំផ្លាញទីសក្ការៈដ៏វិសុទ្ធរបស់យើង។ សូមឲ្យបានសម្រេចតាមព្រះហឫទ័យព្រះអម្ចាស់ផងចុះ!»។
ជំពូកទី ៤
ជ័យជម្នះនៅភូមិម៉ាអ៊ូស
១លោកគ័រស៊ីយ៉ាសនាំទ័ពថ្មើរជើងចំនួនប្រាំពាន់នាក់ និងទ័ពសេះដ៏ចំណានមួយពាន់នាក់ ចេញទៅទាំងយប់ ២ដើម្បីវាយប្រហារជំរំជនជាតិយូដានៅពេលគេមិនដឹងខ្លួន។ មានអ្នករស់ នៅក្នុងបន្ទាយយេរូសាឡឹមជាអ្នកនាំផ្លូវ។ ៣លោកយូដាជ្រាបគម្រោងការនេះក៏នាំកងទ័ពចេញទៅ វាយប្រហារកងទ័ពរបស់ព្រះមហាក្សត្រ នៅភូមិអេម៉ាអ៊ូស ៤ពេលនោះកងទ័ពរបស់យូដាចេញឆ្ងាយពីជំរំ។ ៥លោកគ័រស៊ីយ៉ាសមកដល់ជំរំរបស់លោកយូដាទាំងយប់ មិនប្រទះឃើញនរណាម្នាក់សោះ។ គាត់នឹកស្មានថា ជនជាតិយូដារត់គេចចេញពីមុខគាត់។ ដូច្នេះពួកគេនាំគ្នារុករកកងទ័ពយូដានៅតាមភ្នំ។ ៦ព្រឹកឡើង លោកយូដាមកដល់វាលទំនាបជាមួយពលទាហានបីពាន់នាក់ ប៉ុន្តែពួកគេគ្មានអាវក្រោះ គ្មានដាវគ្រប់គ្រាន់តាមបំណងរបស់គេទេ។ ៧គេឃើញកងទ័ពសាសន៍ដទៃមានកម្លាំងខ្លាំងក្លា ដោយពាក់អាវក្រោះ និងមានទ័ពសេះការពារនៅជុំវិញ ហើយទាហានទាំងនោះសុទ្ធតែ ស្ទាត់ជំនាញក្នុងការធ្វើសង្គ្រាម។ ៨លោកយូដាមានប្រសាសន៍ទៅកាន់ពលទាហានរបស់គាត់ថា៖ «កុំភ័យខ្លាចកងទ័ពដ៏ច្រើននេះធ្វើអ្វី! កុំតក់ស្លុតនៅពេលពួកគេវាយប្រហារយើងឡើយ! ៩ចូរនឹកចាំ អំពីរបៀបដែលព្រះជាម្ចាស់បានសង្គ្រោះបុព្វបុរសយើង ឲ្យរួចពីកណ្ដាប់ដៃរបស់ស្ដេចផារ៉ោន និងកងទ័ពអេស៊ីបដេញតាម នៅសមុទ្រក្រហម។ ១០ឥឡូវនេះ យើងនាំគ្នាស្រែកទូលអង្វរព្រះជាម្ចាស់! ប្រសិនបើព្រះអង្គសព្វព្រះហឫទ័យនឹងយើង ព្រះអង្គមុខជានឹកដល់សម្ព័ន្ធមេត្រី ដែលព្រះអង្គចងជាមួយបុព្វបុរសយើងពុំខាន! ព្រះអង្គនិងកម្ទេចកងទ័ពទាំងនេះនៅមុខពួកយើង! ១១ប្រជាជាតិនានានឹងទទួលស្គាល់ថា មានព្រះមួយអង្គយាងមករំដោះនិងសង្គ្រោះជនជាតិអ៊ីស្រាអែល»។ ១២ពេលនោះ ទាហានសាសន៍ដទៃសម្លឹងមើលទៅឃើញជនជាតិយូដា ដើរតម្រង់ចូលមកវាយប្រហារពួកគេ។ ១៣ពួកគេក៏ចេញពីជំរំទៅប្រយុទ្ធ។ ទ័ពរបស់លោកយូដាផ្លុំត្រែឡើង ១៤ហើយចូលប្រយុទ្ធ។ កងទ័ពសាសន៍ដទៃបាក់ទ័ពខ្ចាត់ខ្ចាយទៅកាន់វាលទំនាប។ ១៥ប៉ុន្តែ ពលទាហានដែលនៅក្រោយ ត្រូវស្លាប់ដោយមុខដាវទាំងអស់។ កងទ័ពយូដាដេញតាមសម្លាប់ពួកសត្រូវ រហូតទៅដល់ក្រុង ហ្កាសារ៉ា និងវាលទំនាបស្រុកអ៊ីឌូមែក្រុងអាសដូត និងក្រុងយ៉ាមនីយ៉ា។ ជនជាតិយូដាសម្លាប់ សត្រូវទាំងអស់ប្រហែលបីពាន់នាក់។
១៦ពេលលោកយូដានឹងកងទ័ព ត្រឡប់ពីដេញតាមសត្រូវវិញ លោកមានប្រសាសន៍ទៅកាន់ប្រជាជនថា៖ ១៧«កុំមានចិត្តលោភលន់ចង់បានជយភណ្ឌពេក! ដ្បិតយើងត្រូវប្រយុទ្ធទៅទៀត ១៨ព្រោះ លោកគ័រស៊ីយ៉ាសនិងកងទ័ពរបស់គេ នៅតំបន់ជិតយើងបង្កើយទេ។ ដូច្នេះចូរប្រយុទ្ធនឹងសត្រូវជាបន្តទៀត ក្រោយមក បងប្អូនអាចប្រមូលយកជយភណ្ឌ ដោយគ្មានបារម្ភពីអ្វីឡើយ»។
១៩ពេលលោកយូដាកំពុងតែ និយាយនៅឡើយ ស្រាប់តែគេឃើញទ័ពឈ្លបយកការណ៍ មួយកងរបស់សត្រូវចុះពីលើភ្នំមក។ ២០ពួកឈ្លបនេះឃើញគ្នាគេបាក់ទ័ពរត់ ហើយជំរំរបស់គេកំពុងឆេះនិងមានផ្សែងហុយឡើង ជាសញ្ញាបញ្ជាក់ពីព្រឹត្តិការណ៍ដែលកើតមាននោះ។ ២១ឃើញដូច្នេះ ពួកគេភ័យតក់ស្លុតជាខ្លាំង។ ពួកគេក៏ឃើញកងទ័ពរបស់លោកយូដាស្ថិតនៅវាលទំនាប ត្រៀមខ្លួនដើម្បីប្រយុទ្ធដែរ។ ២២ពួកគេក៏រត់គេចទៅកាន់ស្រុកភីលីស្ទីនទាំងអស់គ្នា។ ២៣រីឯលោកយូដាវិញ លោកត្រឡប់ទៅជំរំរបស់ខ្មាំង ដើម្បីរឹបអូសយកជយភណ្ឌ។ កងទ័ពយូដាមានប្រាក់ជាច្រើន កំណាត់សំពត់ព្រែពណ៌ខៀវនិងពណ៌ស្វាយ ព្រមទាំងទ្រព្យសម្បត្តិជាច្រើនទៀត។ ២៤កងទ័ពអ៊ីស្រាអែលវិលត្រឡប់មកវិញ ទាំងកោតសរសើរតម្កើងព្រះជាម្ចាស់ថា៖ «ព្រះអង្គមានព្រះហឫទ័យសប្បុរស និងមេត្តាករុណាអស់កល្បជានិច្ច»។ ២៥ នៅថ្ងៃនោះ ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលបាន ទទួលការសង្គ្រោះយ៉ាងអស្ចារ្យ។ ២៦ពលទាហានសាសន៍ដទៃដែលរត់គេចរួចទៅជម្រាបលោកលីស៊ីយ៉ា អំពីហេតុការណ៍ទាំងប៉ុន្មានដែលកើតមាននោះ។ ២៧ ពេលលោកលីស៊ីយ៉ាជ្រាបដំណឹងនោះ លោកបាក់ទឹកចិត្តយ៉ាង បាត់បង់សេចក្ដីក្លាហាន ដ្បិតសង្គ្រាមប្រឆាំង នឹងអ៊ីស្រាអែលមិនទទួលផលដូចបំណង គឺផ្ទុយនឹងរាជបញ្ជារបស់ព្រះមហាក្សត្រ!។
លោកយូដាមានជ័យជម្នះនៅបេតសួរ
២៨ឆ្នាំបន្ទាប់មក លោកលីស៊ីយ៉ាប្រមូលកងទ័ពស្រួចចំនួនប្រាំមួយម៉ឺននាក់ និងពលសេះចំនួនប្រាំពាន់នាក់ ដើម្បីទៅច្បាំងនឹងកងទ័ពយូដា។ ២៩កងទ័ពនោះចេញទៅស្រុកអ៊ីឌូមែ បោះទ័ពនៅក្បែរក្រុងបេតសួរ។ លោកយូដានាំទ័ពចំនួនមួយម៉ឺននាក់ ចេញទៅតទល់នឹងពួកគេ។ ៣០ពេលលោកឃើញកងទ័ពសត្រូវមានគ្នាច្រើន មានកម្លាំងខ្លាំងក្លា លោកទូលអង្វរព្រះជាម្ចាស់ថា៖ «បពិត្រព្រះសង្គ្រោះនៃប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល! យើងខ្ញុំសូមសរសើរតម្កើងព្រះអង្គ! ព្រះអង្គបានបំបាក់កម្លាំងដ៏ខ្លាំងក្លាដោយដៃព្រះបាទដាវីឌ ជាអ្នកបម្រើរបស់ព្រះអង្គ ព្រះអង្គបានប្រគល់កងទ័ពភីលីស្ទីន ទៅក្នុងកណ្ដាប់ដៃរបស់សម្ដេចយូណាថាន ជាបុត្ររបស់ស្ដេចសាអ៊ូល និងក្មេងកាន់សស្ត្រាវុធរបស់សម្ដេច។ ៣១ឥឡូវនេះ សូមឲ្យកងទ័ពសត្រូវទាំងនេះ ធ្លាក់ក្នុងកណ្ដាប់ដៃរបស់ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល ជាប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះអង្គ! សូមឲ្យពួកគេខ្មាសចំពោះមុខថ្មើរជើង និងទ័ពសេះរបស់ខ្លួនគេផង!។ ៣២សូមឲ្យពួកគេភ័យខ្លាច សូមឲ្យកម្លាំងដ៏ព្រហើនរបស់គេរលាយបាត់ទៅ! ហើយសូមឲ្យពួកគេបាក់ ស្បាតដោយបរាជ័យផងចុះ!។ ៣៣សូមឲ្យពួកគេ ដួលក្រោមមុខដាវរបស់អ្នកដែលស្រឡាញ់ព្រះអង្គ! ដូច្នេះ អស់អ្នកដែលស្គាល់ព្រះនាមរបស់អង្គ អាចនឹងច្រៀងសរសើរតម្កើងព្រះអង្គជារៀងរហូត»។
៣៤កងទ័ពទាំងពីរ ចាប់ផ្ដើមប្រយុទ្ធដោយខ្លួនទល់និងខ្លួន។ ពលទាហានយូដាសម្លាប់ពល ទាហានរបស់លោកលីស៊ីយ៉ា អស់ប្រហែលប្រាំពាន់នាក់។ ៣៥ដោយលោកលីស៊ីយ៉ាឃើញថា កងទ័ពរបស់ខ្លួនបរាជ័យ ហើយពលទាហានរបស់លោកយូដា កាន់តែមានសេចក្ដីក្លាហានឡើង គឺគេស៊ូប្ដូរជីវិតយ៉ាងក្លាហាន ដូច្នេះលោកក៏ធ្វើដំណើរវិលត្រឡប់ទៅក្រុងអន់ទីយ៉ូក ដើម្បីកេណ្ឌទាហានបរទេសនៅទីនោះ មកវាយលុកលុយស្រុកយូដាម្ដងទៀត។
លោកយូដាជម្រះព្រះវិហារឲ្យវិសុទ្ធ
៣៦នៅពេលនោះ លោកយូដានិងបងប្អូនលោកនិយាយគ្នាថា៖ «ខ្មាំងសត្រូវបរាជ័យហើយ! យើងនាំគ្នាឡើងទៅយេរូសាឡឹម ដើម្បីធ្វើវិធីជម្រះព្រះវិហារឲ្យវិសុទ្ធ និងធ្វើបុណ្យឆ្លងជាថ្មីទៀត»។ ៣៧ កងទ័ពទាំងអស់ប្រមូលផ្ដុំគ្នា ហើយឡើងទៅលើភ្នំស៊ីយ៉ូន។ ៣៨ពួកគេឃើញទីសក្ការៈស្ងាត់ជ្រងំ ខ្មាំងបានបង្អាប់បង្អោនអាសនៈ ហើយដុតទ្វារចោល។ ស្មៅដុះពាសពេញក្នុងទីលានដូចជាព្រៃភ្នំ បន្ទប់ទាំងប៉ុន្មានខូចខាតទាំងអស់។ ៣៩ពួកគេហែកសម្លៀកបំពាក់របស់ខ្លួន យកធូលីដីមករោយលើក្បាល ហើយធ្វើពិធីកាន់ទុក្ខជាខ្លាំង។ ៤០គេក្រាបមុខដល់ដី ហើយមានឮសំឡេងផ្លុំត្រែ ពួកគេស្រែកទូលអង្វរព្រះជាម្ចាស់។
៤១លោកយូដាបង្គាប់ពលទាហានខ្លះ ឲ្យវាយប្រហារទ័ពដែលនៅក្នុងបន្ទាយ ទម្រាំលោកជម្រះទីសក្ការៈឲ្យបានបរិសុទ្ធរួច។ ៤២លោកជ្រើសរើសបូជាចារ្យខ្លះដែលគ្មានសៅហ្មង ហើយដែលស្រឡាញ់ធម្មវិន័យយ៉ាងខ្លាំង ៤៣ដើម្បីឲ្យបូជាចារ្យទាំងនោះ ធ្វើពិធីជម្រះទីសក្ការៈឲ្យបានបរិសុទ្ធ ហើយយកថ្មដែលជាប់សៅហ្មង ទៅចោលកន្លែងមិនបរិសុទ្ធ។ ៤៤គេសួរគ្នាថា តើត្រូវធ្វើយ៉ាងណា ចំពោះអាសនៈ សម្រាប់ថ្វាយតង្វាយដុតទាំងមូល ដែលសាសន៍ដទៃ បានបង្អាប់បង្អោននោះ?។ ៤៥ ពួកគេមានយោបល់មួយល្អថា ត្រូវតែរុះអាសនៈនេះចោល ក្រែងអាសនៈនេះនាំឲ្យគេអាម៉ាស់ ព្រោះតែសាសន៍ដទៃបានធ្វើឲ្យសៅហ្មង។ គេត្រូវរុះអាសនៈនេះចោល ៤៦ហើយគេយកថ្មអាសនៈ នេះទៅដាក់នៅកន្លែងមួយសមរម្យនៅលើភ្នំ មានព្រះវិហារដោយរង់ចាំព្យាការីម្នាក់ មកថ្លែងប្រាប់ឲ្យដឹងថា ត្រូវយកថ្មទាំងនេះទៅធ្វើអ្វី។ ៤៧ពួកគេយកថ្មដែលពុំទាន់ដាប់ ស្របតាមធម្មវិន័យ ហើយនាំគ្នា សាងអាសនៈថ្មីមួយដូចអាសនៈចាស់។ ៤៨ពួកគេក៏ជួសជុលទីសក្ការៈ និងបន្ទប់ខាងក្នុងនៃព្រះដំណាក់ ព្រមទាំងធ្វើពិធីជម្រះទីលានឲ្យបានវិសុទ្ធផង។ ៤៩គេធ្វើគ្រឿងប្រដាប់សក្ការៈថ្មី ហើយយកជើងចង្កៀងអាសនៈសម្រាប់ដុតគ្រឿងក្រអូប និងតុមកដាក់ក្នុងព្រះវិហារ។ ៥០ពួកគេដុតគ្រឿងក្រអូបនៅលើអាសនៈ និងដុតចង្កៀងដែលនៅលើជើងទម្រ ឲ្យភ្លឺក្នុងព្រះវិហារ។ ៥១គេយកនំបុ័ងមកតម្កល់លើតុចងវាំងនន និងបង្ហើយកិច្ចការទាំងអស់ ដែលពួកគេបានផ្ដើមធ្វើ។ ៥២ថ្ងៃទីម្ភៃប្រាំ ខែគីសលើ ដែលត្រូវនឹងខែមិគសិរ នៅឆ្នាំមួយរយសែសិបប្រាំបី ជនជាតិយូដាក្រោកពីព្រលឹម ៥៣នាំគ្នាថ្វាយយញ្ញបូជា ស្របតាមធម្មវិន័យ នៅលើអាសនៈដែលទើបនឹងសង់ថ្មីនោះ។ ៥៤គេធ្វើពិធីឆ្លងអាសនៈនេះទាំងច្រៀងបទសរសើរព្រះជាម្ចាស់ ដោយមានប្រគំដូរ្យតន្ត្រីកំដរផង គឺមានពិណ ចាប៉ី ឃឹម ចំលើថ្ងៃខួប ដែលជនជាតិដទៃបានបង្អាប់បង្អោនអាសនៈនេះ។ ៥៥ប្រជាជនទាំងមូល ក្រាបចុះអោនមុខដល់ដី រួចបន្លឺសំឡេងសរសើរតម្កើងព្រះជាម្ចាស់ ដែលបានប្រោសប្រទានឲ្យពួកគេមានជ័យជម្នះ។ ៥៦គេធ្វើបុណ្យឆ្លងអាសនៈអស់រយៈពេលប្រាំបីថ្ងៃ ព្រមទាំងថ្វាយតង្វាយដុតទាំងមូល យ៉ាងសប្បាយរីករាយក្រៃលែង។ គេក៏ថ្វាយយញ្ញបូជាមេត្រីភាព និងអរព្រះគុណព្រះអង្គដែរ។ ៥៧គេយកកម្រងមាសនិងខែលមកតុបតែងជញ្ជាំងខាងមុខព្រះវិហារ ហើយជួសជុលខ្លោងទ្វារនិងបន្ទប់ ព្រមទាំងដាក់ទ្វារឡើងវិញផង។ ៥៨ប្រជាជនមានអំណរសប្បាយរីករាយយ៉ាងក្រៃលែងហើយលុបលាងការអាម៉ាស់ ដែលគេទទួលបានពីសាសន៍ដទៃពីពេលមុន។ ៥៩លោកយូដានិងបងប្អូនលោកព្រមទាំងសហគមន៍អ៊ីស្រាអែលទាំងមូល ព្រមគ្នាសម្រេចថា ត្រូវធ្វើបុណ្យខួបឆ្លងអាសនៈនេះ ជារៀងរាល់ឆ្នាំ ក្នុងរយៈពេលប្រាំបីថ្ងៃ ទាំងសប្បាយរីករាយ គឺចាប់តាំងពីថ្ងៃទីម្ភៃប្រាំ ខែគីសលើ ដែលត្រូវនិងថ្ងៃមួយរោច ខែមិគសិរតទៅ។
៦០នៅគ្រានោះ ពួកគេក៏សង់កំពែងខ្ពស់ៗ និងសង់ប៉មដ៏រឹងមាំព័ទ្ធជុំវិញភ្នំស៊ីយ៉ូន ដើម្បីកុំឲ្យ កងទ័ពរបស់ជនជាតិដទៃ ចូលមកជាន់ឈ្លីទីសក្ការៈទាំងនេះដូចកាលពីមុនទៀត។ ៦១លោកយូដាដាក់កងទ័ពការពារទីនោះ ហើយសង់កំពែងក្រុងបេតសួរដែរ ដើម្បីឲ្យប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលមានបន្ទាយរឹងមាំ នៅទល់មុខស្រុកអេដុម។
ជំពូកទី ៥
លោកយូដាច្បាំងជាមួយជនជាតិអេដុម និងជនជាតិអាំម៉ូន
១ប្រជាជន ដែលរស់នៅជុំវិញស្រុកអ៊ីស្រាអែលជ្រាបថា ពួកគេសង់អាសនៈ និងជួសជុលទីសក្ការៈ ឲ្យបានដូចកាលពីមុនឡើងវិញ។ ២ ពេលនោះ ប្រជាជាតិក្រេវក្រោធយ៉ាងខ្លាំង ហើយសម្រេចចិត្តនឹងបំផ្លាញពូជពង្ស របស់លោកយ៉ាកុប ដែលរស់នៅក្នុងចំណោមពួកគេឲ្យផុតពូជ។ ពួកគេចាប់ផ្ដើមកាប់សម្លាប់ប្រជាជន។ ៣លោកយូដាចេញទៅវាយប្រហារកូនចៅរបស់លោកអេសាអ៊ូ នៅស្រុកអេដុម និងនៅស្រុកអាក្រាបាទែន ព្រោះពួកគេបិទផ្លូវ មិនឲ្យប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលចេញចូល។ លោកកម្ទេចពួកគេឲ្យបរាជ័យយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ ព្រមទាំងរឹបអូសយកជយភណ្ឌពីពួកគេ ទៀតផង។
៤បន្ទាប់មក លោកនឹកចាំពីអំពើអាក្រក់របស់កូនចៅលោកបាយ៉ាន។ ពួកគេចេះតែពួនចាំ ស្ទាក់វាយប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល ក្នុងពេលធ្វើដំណើរដូចជាដាក់អន្ទាក់ និងបង្កឧបសគ្គផ្សេងៗ។ ៥លោកឡោមព័ទ្ធបន្ទាយរបស់ពួកគេ ហើយស្បថយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់ថា នឹងបំផ្លាញពួកគេថ្វាយព្រះជាម្ចាស់ គាត់ដុតបន្ទាយរបស់ពួកគេ ព្រមទាំងដុតអស់អ្នកដែលនៅក្នុងបន្ទាយទាំងនោះដែរ។ ៦បន្ទាប់មកលោកចេញទៅវាយជនជាតិអាំម៉ូន។ នៅស្រុកនោះ លោកជួបប្រយុទ្ធជាមួយកងទ័ពដ៏ខ្លាំងក្លា និងមានគ្នាយ៉ាងច្រើន ដែលនៅក្រោមបញ្ជារបស់លោកធីម៉ូថេ។ ៧លោកយូដាប្រយុទ្ធនឹងពួកគេជាច្រើនលើក ទីបំផុត លោកក៏ទទួលជ័យជម្នះដោយកម្ទេចពួកគេអស់ដែរ។ លោកវាយដណ្ដើមយកក្រុងយ៉ាស៊ែរ និងភូមិដែលនៅជុំវិញក្រុងនោះរួចលោកវិលត្រឡប់មកស្រុកវិញ។
ជនជាតិយូដានៅស្រុកកាឡាដ និងស្រុកកាលីឡេ រងទុក្ខលំបាក
៩ប្រជាជាតិនានាដែលនៅស្រុកកាឡាដ ព្រួតដៃគ្នាប្រឆាំងនឹងជនជាតិអ៊ីស្រាអែល ដែលរស់នៅលើទឹកដីរបស់គេ ដើម្បីលុបបំបាត់ពួកគេឲ្យអស់ពូជ។ ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលនាំគ្នា ទៅជ្រកនៅបន្ទាយក្រុងដាថេម៉ា។ ១០ពួកគេសរសេរលិខិតផ្ញើទៅលោកយូដា និងបងប្អូនរបស់លោកដែលមានសេចក្ដីដូចតទៅ៖ «ប្រជាជាតិនានាព្រួកដៃគ្នាប្រឆាំងនឹងយើង បម្រុងនឹងបំផ្លាញពួកយើងឲ្យអស់ ដោយមានលោកធីម៉ូថេ ជាមេបញ្ជាការរបស់ពួកគេ។ ១១ពួកយើងមកជ្រកនៅក្នុងបន្ទាយ ប៉ុន្តែពួកគេរៀបចំលើកទ័ពមកវាយបន្ទាយដែលយើងកំពុងតែជ្រក នោះ។ ១២ឥឡូវនេះ សូមលោកមេត្តាមកជួយសង្គ្រោះយើង ឲ្យរួចពីកណ្ដាប់ដៃពួកគេផង ដ្បិតគ្នាយើង ជាច្រើនបានបាត់បង់ជីវិតទៅហើយ!។ ១៣ខ្មាំងបានសម្លាប់បងប្អូនយើងដែលរស់នៅ ក្នុងតំបន់របស់លោកតូប៊ីតអស់ ហើយពួកគេកៀរ ប្រពន្ធកូនចៅរបស់បងប្អូនរបស់យើងយកទៅជាឈ្លើយ ព្រមទាំងរឹបអូសមកទ្រព្យសម្បត្តិរបស់បងប្អូនយើងផង។ មានកងទ័ពរបស់យើងប្រហែលមួយពាន់នាក់បានបាត់បង់ជីវិតនៅទីនោះ»។
១៤នៅពេល លោកយូដាកំពុងអានលិខិតនោះ ស្រាប់តែមានអ្នកនាំសារម្នាក់ផ្សេងទៀតមកពីស្រុកកាលីឡេ ដោយមានសម្លៀកបំពាក់រហែក នាំដំណឹងដដែលមកប្រាប់ទៀត។ ១៥ពួកគេនិយាយថា៖ «កងទ័ពក្រុងផ្ទោឡេម៉ៃស៍ ក្រុងទីរ៉ុស និងក្រុងស៊ីដូន រួមជាមួយកងទ័ពជនជាតិបរទេសនៃស្រុកកាលីឡេ ដើម្បីបំផ្លាញពួកយើងឲ្យផុតពូជហើយ!»។ ១៦ពេលលោកយូដានិងប្រជាជនបានដឹងពីហេតុការណ៍ទាំងនោះ គេកោះហៅបើកអង្គប្រជុំយ៉ាងធំ ដើម្បីពិភាក្សាគ្នាអំពីកិច្ចការដែលគេត្រូវធ្វើ ដើម្បីជួយរំដោះបងប្អូន ដែលត្រូវប្រជាជាតិដទៃសង្កត់សង្កិន និងវាយប្រហារ។ យូដាមានប្រសាសន៍ ទៅកាន់លោកស៊ីម៉ូនជាបងរបស់លោកថា៖ «សូមបងជ្រើសរើសពលទាហាន ហើយចេញដំណើរទៅរំដោះបងប្អូន ដែលនៅស្រុកកាលីឡេ។ ចំណែកខ្ញុំនិងប្អូនយ៉ូណាថាន ចេញដំណើរទៅកាន់ស្រុកកាឡាដ»។ ១៨លោកយូដាទុកលោកយូសែប ជាកូនលោកសាការី និងលោកអសារីយ៉ា ជាមេដឹកនាំប្រជាជន ព្រមទាំងកងទ័ពដែលនៅសល់ឲ្យការពារស្រុកយូដា។ ១៩លោកបញ្ជាទៅលោកទាំងពីរថា៖ «ចូរគ្រប់គ្រងប្រជាជន! កុំចេញច្បាំងជាមួយសាសន៍ដទៃឲ្យសោះ មុនពេលយើងវិលត្រឡប់មកវិញ!។ ២០លោកស៊ីម៉ូននាំទ័ពបីពាន់នាក់ ចេញដំណើរទៅស្រុកកាលីឡេ ហើយលោកយូដានាំទ័ពប្រាំបីពាន់នាក់ ដើម្បីចេញទៅស្រុកកាឡាដ។
ចម្បាំងនៅស្រុកកាលីឡេ និង ស្រុកកាឡាដ
២១លោកស៊ីម៉ូនទៅដល់ស្រុកកាលីឡេ ហើយចេញប្រយុទ្ធជាច្រើនលើក ជាមួយកងទ័ពសាសន៍ដទៃ។ លោកទទួលបានជ័យជម្នះ ហើយកម្ទេចពួកគេវិនាសអស់។ ២២លោកដេញតាម សម្លាប់ពួកគេរហូតដល់ទ្វារទីក្រុងផ្ទោឡេម៉ៃស៍។ លោកប្រហារជីវិតសាសន៍ដទៃប្រហែលបីពាន់នាក់ នៅលើសមរភូមិ និងរឹបអូសយកជយភណ្ឌពីគេផង។ ២៣លោកនាំជនជាតិយូដាដែលរស់នៅ ក្នុងស្រុកកាលីឡេ និងស្រុកអបាតា ជាមួយប្រពន្ធកូនរបស់ពួកគេ និងទ្រព្យសម្បត្តិទាំងអស់មកនៅស្រុកយូដា ទាំងមានសេចក្ដីត្រេកអរសប្បាយរីករាយយ៉ាងក្រៃលែង។
២៤លោកយូដាម៉ាកាបាយ និងលោកយ៉ូណាថាន ជាប្អូនរបស់លោក ឆ្លងទន្លេយ័រដាន់ ហើយធ្វើដំណើរអស់រយៈពេលបីថ្ងៃ ក្នុងវាលរហោស្ថាន។ ២៥ពួកគេជួបនឹងជនជាតិណាបាតេដែលទទួលយ៉ាងរាក់ទាក់ ហើយតំណាលរៀបរាប់អំពីហេតុការណ៍ដែលកើតឡើង ដល់បងប្អូនរបស់ពួកគេដែល រស់នៅក្នុងស្រុកកាឡាដនោះ។ ២៦អ្នកទាំងនោះប្រាប់ថា ខ្មាំងឡោមព័ទ្ធក្រុងបូសូរ៉ា ក្រុងអាឡេម៉ា ក្រុងខាផូ ក្រុងម៉ាគេ និងក្រុងការណៃដែលសុទ្ធតែជាក្រុងធំនិងមានកំពែងផង។ ២៧ខ្មាំងក៏ឡោមព័ទ្ធក្រុងផ្សេងៗទៀត នៅស្រុកកាឡាដ ហើយមានគម្រោងវាយដណ្ដើមក្រុងទាំងនោះ នៅថ្ងៃស្អែក និងប្រហារជីវិតប្រជាជនដែលរស់នៅតាមបន្ទាយទាំងនោះ ក្នុងរយៈពេលតែមួយថ្ងៃប៉ុណ្ណោះ។ ២៨ដូច្នេះ លោកយូដានិងកងទ័ពរបស់លោក ក៏ដើរកាត់តាមវាលរហោស្ថានភ្លាម ឆ្ពោះទៅកាន់ក្រុងបូសូរ៉ា។ លោកវាយយកក្រុងនោះហើយសម្លាប់ប្រុសៗទាំងប៉ុន្មាន ដែលនៅក្នុងក្រុង ព្រមទាំងរឹបអូសយកជយភណ្ឌ រួចដុតទីក្រុងនោះចោល។
២៩បន្ទាប់មក ពួកគេចេញដំណើរពីទីនោះទាំងយប់ ហើយធ្វើដំណើរទៅកាន់ក្រុងដាថេម៉ា។ ៣០ ពេលថ្ងៃរះ ពួកគេឃើញកងទ័ពជាច្រើនកំពុងដាក់ជណ្ដើរ និងរុញប្រដាប់ប្រដាចម្បាំងដើម្បីវាយយកទីក្រុង។ ខ្មាំងចាប់ផ្ដើមវាយក្រុងនេះ។ ៣១គ្រានេះ លោកយូដាសង្កេតឃើញថា ការប្រយុទ្ធចាប់ផ្ដើម ហើយលោកក៏ឮសំឡេងអ្នកក្រុងលាន់ឡើង ព្រមទាំងមានស្នូរត្រែ និងសម្រែកផង។ ៣២លោកយូដា មានប្រសាសន៍ទៅកាន់កងទ័ពរបស់លោកថា៖ «ចូរប្រយុទ្ធនៅថ្ងៃនេះ ដើម្បីបងប្អូនរបស់យើង!» ៣៣លោកបែងចែកពលទាហានជាបីកង ទៅវាយប្រហារសត្រូវពីខាងក្រោយ។ កងទ័ពក៏ផ្លុំត្រែឡើង ហើយនាំគ្នាស្រែកទូលអង្វរព្រះជាអម្ចាស់។ ៣៤គ្រានោះ កងទ័ពរបស់លោកធីម៉ូថេដឹងថា លោកយូដាម៉ាកាបាយមកដល់ ក៏បាក់ទ័ពរត់ខ្ចាត់ខ្ចាយបាត់អស់។ លោកយូដាវាយខ្មាំងឲ្យបរាជ័យ យ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ និងសម្លាប់ពួកគេអស់ប្រមាណជាប្រាំបីពាន់នាក់នៅថ្ងៃនោះ។ ៣៥បន្ទាប់មកលោកយូដាចេញដំណើរឆ្ពោះទៅក្រុងអាលេម៉ា វាយដណ្ដើមយកក្រុងនោះ ហើយសម្លាប់ប្រុសៗទាំងប៉ុន្មាន ដែលនៅក្នុងក្រុង ព្រមទាំងរឹបអូសយកជយភណ្ឌ រួចដុតក្រុងនេះចោល។ ៣៦លោកចាកចេញពីទី នោះទៅវាយដណ្ដើមយកក្រុងខាសផូ ម៉ាកែដ បូសូរ៉ា និងក្រុងនានាក្នុងស្រុកកាឡាដ។
៣៧ក្រោយពីព្រឹត្តិការណ៍ទាំងនោះមក លោកធីម៉ូថេប្រមូលកងទ័ពជាថ្មីទៀត និងបោះទ័ពនៅ ទល់មុខក្រុងរ៉ាភូន ដែលនៅត្រើយម្ខាងនៃជ្រោះ។ ៣៨លោកយូដាចាត់មនុស្សឲ្យទៅស៊ើបការណ៍ នៅជំរំខ្មាំង ហើយគេត្រឡប់មកវិញរាយការណ៍ជូនលោកថា៖ «ជាតិសាសន៍ទាំងប៉ុន្មានដែលរស់នៅជុំវិញយើង ចូលរួមជាមួយលោកធីម៉ូថេ ធ្វើជាកងទ័ពមួយយ៉ាងខ្លាំង ៣៩គេជួលពួកអារ៉ាប់ឲ្យមកជួយច្បាំង ហើយបោះទ័ពនៅត្រើយម្ខាងជ្រោះ ត្រៀមខ្លួនមកវាយប្រហារលោក»។ ដូច្នេះលោកយូដាលើកទ័ពទៅវាយពួកគេ ៤០ហើយក៏មកដល់ជិតជ្រោះ។ ពេលនោះលោកធីម៉ូថេប្រាប់មេទ័ពរបស់គាត់ថា៖ «ប្រសិនបើលោកយូដាមកដល់ទីនេះ មុនយើងឆ្លងទៅរកគេ ពួកយើងមិនអាចតទល់នឹងគេបានឡើយ ដ្បិតគេងាយវាយយើង។ ៤១ផ្ទុយទៅវិញបើលោកភ័យខ្លាច ហើយបោះទ័ពនៅត្រើយម្ខាងនោះ ពួកយើងនឹងឆ្លងទៅវាយប្រហារពួកគេ ហើយពេលនោះពួកយើងនឹងមានជ័យ ជម្នះលើពួកគេជាពុំខាន!»។ ៤២ពេលលោកយូដាឆ្លងមកដល់មាត់ជ្រោះ លោកដាក់មេទ័ពតាម បណ្ដោយមាត់ជ្រោះទាំងបញ្ជាថា៖ «កុំឲ្យនរណាម្នាក់ស្នាក់នៅទីនេះឡើយ គឺត្រូវចេញច្បាំងទាំងអស់គ្នា»។ ៤៣លោកឆ្លងជ្រោះ ទៅប្រយុទ្ធនឹងសត្រូវមុនគេបង្អស់ ហើយកងទ័ពទាំងមូលក៏ឆ្លងតាមក្រោយដែរ។ លោកវាយកម្ទេចកងទ័ពសាសន៍ដទៃរហូតដល់បាក់ទ័ព ទាំងបោះអាវុធចោល រត់គេច ទៅកាន់ទីសក្ការៈនៅក្រុងការណាអ៊ីន។ ៤៤កងទ័ពរបស់លោកយូដាវាយដណ្ដើមយកក្រុងនោះ រួចដុតកម្ទេចទីសក្ការៈនិងអស់អ្នកដែលរស់នៅទីនោះដែរ។ លោករំលំក្រុងការណាអ៊ីនចោល។ តាំងពីពេលនោះមក គ្មានកងទ័ពណាអាចទប់ទល់នឹងលោកយូដាបានឡើយ។
៤៥លោកយូដាប្រមូល ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលទាំងប៉ុន្មាន ដែលរស់នៅស្រុកកាឡាដ ទាំងអ្នកតូចដល់អ្នកធំដោយមានប្រពន្ធកូន និងទ្រព្យសម្បត្តិរួមជាមួយផង ហើយនាំគ្នាទៅស្រុកយូដា។ ពួកគេមានគ្នាច្រើនណាស់។ ៤៦ពួកគេធ្វើដំណើរមកដល់ក្រុងអេប្រូន ជាក្រុងដ៏ធំ មានកំពែងរឹងមាំទៀតផង។ ពួកគេមិនអាចធ្វើដំណើរវាងទៅខាងស្កាំ ឬខាងឆ្វេងក្រុងនេះបានទេ ដូច្នេះពួកគេត្រូវតែដើរតាមកណ្ដាលក្រុងនេះ។ ៤៧ប៉ុន្តែ អ្នកក្រុងអេប្រូនមិនព្រមឲ្យពួកគេធ្វើដំណើរឆ្លងកាត់ ក្រុងរបស់គេឡើយ ហើយថែមទាំងយកថ្ម មកឃាំងមាត់ទ្វារក្រុងផង។ ៤៨លោកយូដាចាត់គេឲ្យទៅសុំចរចា ដោយប្រាប់ថា៖ «យើងខ្ញុំសុំផ្លូវធ្វើដំណើរកាត់តាមតំបន់របស់អស់លោក ដើម្បីទៅកាន់ស្រុករបស់យើងខ្ញុំ។ យើងខ្ញុំមិនធ្វើបាបអ្នករាល់គ្នាទេ គឺគ្រាន់តែសុំផ្លូវដើរកាត់ប៉ុណ្ណោះ»។ ៤៩ពេលនោះលោកយូដាចេញបញ្ជាទៅកងទ័ព ឲ្យត្រៀមខ្លួនប្រយុទ្ធតាមកន្លែងរៀងៗ កងទ័ពក៏ត្រៀមខ្លួនវាយប្រហារក្រុងនេះ។ លោកយូដាប្រយុទ្ធអស់មួយថ្ងៃមួយយប់ ទើបដណ្ដើមយកទីក្រុងបាន។ ៥១លោកយូដាប្រហារជីវិតប្រុសៗទាំងប៉ុន្មាន ដែលរស់នៅក្រុងនោះ ដោយមុខដាវបំផ្លាញក្រុងចោល រឹបអូសយកជយភណ្ឌ រួចលោកនិងកងទ័ពដើរកាត់ក្រុងនេះ ដោយជាន់សាកសពអ្នកក្រុងនោះ ទៀតផង។ ៥២ពួកគេឆ្លងទន្លេយ័រដាន់ ឆ្ពោះទៅកាន់វាលទំនាប ដែលនៅទល់មុខក្រុងបេតសាន។ ៥៣នៅតាមផ្លូវ លោកយូដាតែងតែទៅមក ព្រមទាំងប្រមូលពួកអ្នកដែលធ្វើដំណើរយឺត ទាំងលើកទឹកចិត្តប្រជាជន រហូតទៅដល់ស្រុកយូដា។ ៥៤ពួកគេបានឡើងទៅលើភ្នំស៊ីយ៉ូន ទាំងអរសប្បាយជាខ្លាំង ហើយនាំគ្នា ថ្វាយតង្វាយដុតទាំងមូល ដើម្បីអរព្រះគុណព្រះជាម្ចាស់ ដ្បិតពួកគេត្រឡប់មកវិញ ដោយសេចក្ដីសុខសាន្តគ្មាននរណាម្នាក់បាត់បង់ជីវិតឡើយ។
ការតយុទ្ធនៅស្រុកអ៊ីឌូមែ
៥៥ក្នុងពេលលោកយូដានិងលោកយ៉ូណាថាននៅស្រុកកាឡាដ លោកស៊ីម៉ូនជាប្អូនរបស់គាត់ កំពុងប្រយុទ្ធនៅក្រុងផ្ទោឡេម៉ៃស៍ ក្នុងស្រុកកាលីឡេ។ ៥៦លោកយ៉ូសែបជាកូនរបស់លោកសាការី និងលោកអសារីយ៉ា ជាមេទ័ពបានទទួលដំណឹងអំពីជ័យជម្នះដ៏អស្ចារ្យ របស់លោកយូដានិងលោកយ៉ូណាថាន។ លោកទាំងពីរក៏ពិភាក្សាគ្នាថា៖ «យើងនាំគ្នាចេញទៅប្រយុទ្ធ ជាមួយសាសន៍ដទៃ ដែលរស់នៅជុំវិញយើងទៅ! នោះយើងមុខជាមានឈ្មោះល្បីដូចគេមិនខាន!»។ ៥៨លោកទាំងពីរក៏បញ្ជាទៅកងទ័ព ដែលនៅក្រោមបង្គាប់របស់លោក ឲ្យចេញទៅវាយលុកលុយទីក្រុងយ៉ាមនីយ៉ា។ ៥៩ឯលោកក័រស៊ីយ៉ាសនិងកងទ័ពរបស់លោក ក៏ចេញពីក្រុងនោះទៅច្បាំងដែរ។ ៦០ ហើយក៏វាយឈ្នះកងទ័ព របស់លោកយ៉ូសែប និងលោកអសារីយ៉ា ថែមទាំងដេញតាមប្រហារពួកគេ រហូតដល់ព្រំប្រទល់ស្រុកយូដាទៀតផង។ នៅថ្ងៃនោះ កងទ័ពអ៊ីស្រាអែលប្រមាណពីរពាន់នាក់ បានបាត់បង់ជីវិតនៅលើសមរភូមិ។ ៦១កងទ័ពអ៊ីស្រាអែលបរាជ័យជាទម្ងន់ ព្រោះមេទ័ព ទាំងពីរមិនស្ដាប់លោកយូដា និងបងប្អូនរបស់លោក ដោយនឹកស្មានថាលោកទាំងពីរអាចធ្វើការអស្ចារ្យដែរ។ ៦២ប៉ុន្តែ លោកទាំងពីរពុំមែនជាពូជវីរបុរសដែលព្រះជាម្ចាស់បានចាត់ឲ្យមកសង្គ្រោះប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលនោះឡើយ។
៦៣លោកយូដានិងបងប្អូនរបស់លោក ជាវីរបុរសដ៏អង់អាច ប្រកបដោយភាពរុងរឿងថ្កើងថ្កាន ក្នុងចំណោមជនជាតិអ៊ីស្រាអែលទាំងមូល និងក្នុងចំណោមប្រជាជាតិទាំងប៉ុន្មាន ដែលឮឈ្មោះរបស់អស់លោក។ ៦៤មនុស្សម្នាប្រជ្រៀតគ្នាមកសរសើរអស់លោក។ ៦៥បន្ទាប់មក លោកយូដានិងបងប្អូន ក៏ចេញទៅធ្វើសង្គ្រាមនឹងជនជាតិអ៊ីឌំមេ ដែលស្ថិតនៅតំបន់ខាងត្បូង។ លោកវាយដណ្ដើមយកក្រុងអេប្រូន និងភូមិដែលនៅជុំវិញរំលំកំពែងក្រុងនោះ ហើយដុតប៉មដែលនៅលើកំពែងទៀតផង។ បន្ទាប់មកលោកចេញដំណើរ ឆ្ពោះទៅកាន់ស្រុកភីលីស្ទីន ហើយដើរកាត់ក្រុងម៉ារីសា។ ៦៧នៅថ្ងៃនោះលោកបូជាចារ្យដែលចង់សម្ដែង ពីសេចក្ដីក្លាហានរបស់ខ្លួន នាំគ្នាចេញទៅច្បាំងដោយខ្វះការប្រុងប្រយ័ត្ន ក៏ត្រូវស្លាប់នៅលើសមរភូមិ។ ៦៨ក្រោយមកលោកយូដាងាកទៅកាន់ក្រុងអសូតូ នៅក្នុងស្រុករបស់ជនជាតិភីលីស្ទីន។ លោកបំផ្លិចបំផ្លាញកន្លែងថ្វាយយញ្ញបូជារបស់ពួកគេ ដុតរូបបដិមានៃព្រះរបស់ពួកគេ ហើយរឹបអូសយកជយភណ្ឌក្នុងក្រុងទាំងនោះ វិលត្រឡប់ទៅកាន់ស្រុកយូដាវិញ។
ជំពូកទី ៦
១ព្រះបាទអន់ទីយ៉ូគូស ធ្វើដំណើរយាងទៅមកកាត់ស្រុកខាងជើង ទ្រង់បានឮគេនិយាយថា នៅស្រុកពែរ្សមានក្រុងមួយឈ្មោះ អេលីម៉ាអ៊ីស។ អ្នកក្រុងនេះល្បីថា សំបូរមាសប្រាក់និងភោគទ្រព្យជាច្រើន ២គឺមានខែលធ្វើពីមាស អាវក្រោះព្រមទាំងអាវុធដែលព្រះបាទអឡិចសង់ បានទុកក្នុងទីសក្ការៈនៃក្រុងនោះជាដើម។ ព្រះបាទអឡិចសង់ ជាបុត្ររបស់ព្រះបាទភីលីព ជាមហាក្សត្ររបស់ជនជាតិម៉ាសេដូន ដែលគ្រប់គ្រងលើជនជាតិក្រិកមុនគេ។ ៣ព្រះបាទ អន់ទីយ៉ូគូស យាងទៅក្រុងនោះ រិះរកមធ្យោបាយដណ្ដើមយកក្រុងនេះ ដើម្បីរឹបអូសយកទ្រព្យសម្បត្តិ ប៉ុន្តែ ត្រូវបរាជ័យ ព្រោះអ្នកក្រុងបានដឹងពីគម្រោងការជាមុន។ ៤ពួកគេលើកគ្នាមកប្រយុទ្ធនឹងស្ដេចវិញ ហើយស្ដេចក៏បាក់ទ័ពយាងត្រឡប់ទៅស្រុកបាប៊ីឡូនដោយអាម៉ាស់ជាខ្លាំង។
៥ពេលព្រះរាជានៅស្រុកពែរ្សនៅឡើយ មានគេមកទូលថា កងទ័ពដែលចេញទៅវាយយក ស្រុកយូដាទទួលបរាជ័យ ៦គឺជនជាតិយូដាវាយកម្ទេចកងទ័ពដ៏ខ្លាំងពូកែ ដែលលោកមេបញ្ជាការ លីស៊ីយ៉ាស បាននាំទៅវាយស្រុកនោះថែមទៀត។ ជនជាតិយូដាក៏រឹបអូសយកគ្រឿងសស្ត្រាវុធ និងជយភណ្ឌគ្រប់បែបយ៉ាង ពីកងទ័ពដែលចាញ់។ ដូច្នេះ ពួកគេមានកម្លាំងជាងពីមុន។ ៧ពួកគេបានរំលំរូបបដិមាគួរស្អប់ខ្ពើម ដែលស្ដេចបានតម្កល់នៅលើអាសនៈ ក្នុងព្រះវិហារក្រុងយេរូសាឡឹម។ ពួកគេបានសង់កំពែងយ៉ាងខ្ពស់ ជុំវិញព្រះវិហារជាថ្មីឡើងវិញដូចកាលពីដើម ហើយក៏សង់កំពែងជុំវិញក្រុងបេតសួរ ដែលជាក្រុងស្ថិតនៅក្រោមអំណាចរបស់ស្ដេចផ្ទាល់ដែរ។ ៨កាលព្រះរាជាជ្រាបដំណឹងទាំងនោះ ក៏ស្រឡាំងកាំង ហើយរំជួលព្រះហឫទ័យយ៉ាងខ្លាំង។ ទ្រង់ដួលទៅលើក្រឡាបន្ទំ ហើយប្រឈួនដោយព្រួយព្រះហឫទ័យខ្លាំងពេក ព្រោះហេតុការណ៍ទាំងអស់ មិនបានកើតឡើង ស្របតាមព្រះហឫទ័យឡើយ។ ៩ស្ដេចស្ថិតក្នុងសភាពបែបនេះជាយូរថ្ងៃ ដ្បិតទ្រង់ព្រួយបារម្ភយ៉ាង ខ្លាំង។ កាលព្រះរាជាយល់ថា ខ្លួនជិតចូលទិវង្គត ១០ស្ដេចកោះហៅមន្ត្រីទាំងអស់ ឲ្យមកជួបប្រជុំ ហើយមានរាជឱង្ការថា៖ «យើងផ្ទំមិនលក់ទេ ហើយតប់ប្រមល់ក្នុងព្រះរាជហឫទ័យ ខ្លាំងណាស់ ១១ហើយសួរខ្លួនយើងផ្ទាល់ថា ហេតុអ្វីបានជាយើងរងទុក្ខវេទនាដូច្នេះ? ក្នុងពេលដែលយើងមានអំណាច យើងមានព្រះហឫទ័យសប្បាយយ៉ាងក្រៃលែង ហើយមនុស្សម្នាក៏ស្រឡាញ់យើងដែរ។ ១២ ប៉ុន្តែឥឡូវនេះ យើងនឹកឃើញពីអំពើអាក្រក់ទាំងប៉ុន្មាន ដែលយើងបានប្រព្រឹត្តនៅក្រុងយេរូសាឡឹម គឺយើងរឹបអូសយកគ្រឿងមាសប្រាក់ទាំងប៉ុន្មាន ពីក្រុងនោះ យើងបានបញ្ជាឲ្យគេសម្លាប់រង្គាលជនជាតិយូដា ដោយគ្មានមូលហេតុ។ ១៣ យើងយល់ថា យើងកើតទុក្ខយ៉ាងនេះ បណ្ដាលមកពីអំពើអាក្រក់ ដែលយើងបានប្រព្រឹត្តនៅពេលនោះ ហើយយើងត្រូវសោយទិវង្គតដោយព្រួយព្រះហឫទ័យ នៅលើទឹកដីបរទេសទៀតផង!»។ ១៤ ព្រះបាទអន់ទីយ៉ូគូស ហៅលោកភីលីពជាមន្ត្រីជំនិតម្នាក់ ហើយតែងតាំងលោកឲ្យគ្រប់គ្រងរាជាណាចក្រទាំងមូល។ ១៥ទ្រង់ក៏ប្រទានមកុដ ព្រះភូសា និងត្រា ឲ្យលោកទៀតផង ព្រមទាំងផ្ញើរាជាបុត្រព្រះនាមអន់ទីយ៉ូគូសឲ្យលោកចិញ្ចឹមនិងអប់រំ ដើម្បីឲ្យរាជបុត្រនេះ ឡើងសោយរាជ្យនៅពេលក្រោយ។ ១៦ព្រះបាទអន់ទីយ៉ូគូសសោយទិវង្គតនៅទីនោះក្នុងឆ្នាំ១៤៩។ ១៧កាលលោកមេបញ្ជាការលីស៊ីយ៉ាសទទួលដំណឹងថា ព្រះបាទអន់ទីយ៉ូគូសសោយទិវង្គតហើយ លោកតែងតាំងព្រះបាទអន់ទីយ៉ូគូស ជាបុត្រដែលលោកបានអប់រំតាំងពីរាជកុមារមកនោះ ឲ្យឡើងស្នងរាជ្យ។ លោកស៊ីលីយ៉ាថ្វាយនាមបុត្រនោះថា ព្រះបាទអឺប៉ាទ័រ។
កងទ័ពយូដាឡោមទ័ព្ធបន្ទាយយេរូសាឡឹម
១៨នៅគ្រាដដែលនោះ សាសន៍ដទៃទាំងប៉ុន្មានដែលស្នាក់នៅក្នុងបន្ទាយក្រុងយេរូសាឡឹម ឡោមព័ទ្ធជនជាតិអ៊ីស្រាអែល ដែលរស់នៅជុំវិញព្រះវិហារ ទាំងហាមពួកគេមិនឲ្យចេញចូល។ ពួកគេរកគ្រប់ឱកាសទាំងអស់ ដើម្បីធ្វើទុក្ខបុកម្នេញជនជាតិអ៊ីស្រាអែល និងដើម្បីពង្រីកកម្លាំងរបស់សាសន៍ដទៃ។ ១៩ពេលនោះ លោកយូដាសម្រេចចិត្តកម្ទេចពួកគេ។ លោកកោះហៅប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់ ដើម្បីមកឡោមព័ទ្ធបន្ទាយនោះ។ ២០នៅក្នុងឆ្នាំ១៥០ ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលប្រមូលផ្ដុំគ្នាឡោមព័ទ្ធបន្ទាយ។ ពួកគេធ្វើស្នាធំៗ និងគ្រឿងចម្បាំងផ្សេងៗទៀតផង។ ២១ប៉ុន្តែមានសត្រូវខ្លះរត់ចេញរួច ហើយនាំគ្នាទៅគាល់ព្រះមហាក្សត្រ ដោយមានជនជាតិអ៊ីស្រាអែលក្បត់សាសនាមួយចំនួនទៅជាមួយដែរ។ ពួកគេទូលស្ដេចថា៖ ២២«តើព្រះករុណាចាំដល់ពេលណាទៀត ទើបព្រះអង្គរកយុត្តិធម៌ និងសងសឹកពួកគេឲ្យបងប្អូនរបស់ទូលបង្គំនោះ?។ ២៣ទូលបង្គំយើងខ្ញុំតែងតែបម្រើ ព្រះបិតារបស់ព្រះករុណា ព្រមស្ដាប់តាមបញ្ជា និងរាជក្រឹត្យរបស់ព្រះករុណាទៀតផង។ ២៤ហេតុនេះហើយ បានជាជនរួមជាតិរបស់ទូលបង្គំយើងខ្ញុំ ឡោមព័ទ្ធបន្ទាយនោះ ហើយចាត់ទុកទូលបង្គំយើងខ្ញុំជាជនបរទេស។ មិនតែប៉ុណ្ណោះ ពួកគេបានសម្លាប់ពួកទូលបង្គំ ហើយរឹបអូសយកទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ពួកទូលបង្គំទៀតផង។ ២៥ពួកគេមិនគ្រាន់តែវាយទូលបង្គំប៉ុណ្ណោះទេ គឺគេវាយយកស្រុកទាំងប៉ុន្មាន ដែលស្ថិតនៅក្រោមអំណាចរបស់ព្រះករុណាដែរ។ ២៦ឥឡូវនេះពួកគេឡោមព័ទ្ធបន្ទាយយេរូសាឡឹម ដើម្បីកាន់កាប់បន្ទាយនោះ ព្រមទាំងសង់កំពែងការពារព្រះវិហារ និងស្រុកបេតសួរផង។ ២៧ប្រសិនបើព្រះករុណាមិនចេញ ទៅវាយពួកគេយ៉ាងប្រញាប់ទេនោះ ពួកវាមុខជាវាយលុកលុយតទៅទៀត ហើយព្រះករុណាមិនអាចទប់ទល់នឹងពួកគេបានឡើយ»។
ការប្រយុទ្ធនៅភូមិបេតសាការីយ៉ា
២៨កាលព្រះមហាក្សត្រទ្រង់ព្រះសណ្ដាប់ដំណឹងនេះហើយ ទ្រង់ព្រះពិរោធយ៉ាងខ្លាំង ហើយកោះហៅអស់លោកមន្ត្រីមេទ័ពថ្មើរជើង និងអស់លោកមេទ័ពមកប្រជុំ។ ២៩ស្ដេចជួលពលទាហានពីស្រុកផ្សេងៗ និងពីនាយសមុទ្រមកផង។ ៣០ព្រះរាជាមានទ័ពថ្មើរជើងចំនួនមួយសែននាក់ ទ័ពសេះពីរម៉ឺននាក់ និងដំរីចំនួនសាមសិបពីរក្បាល ដែលគេបានបង្ហាត់ហ្វឹកហ្វឺនសម្រាប់ច្បាំង។ ៣១កងទ័ពនោះធ្វើដំណើរកាត់តាមស្រុកអ៊ីឌំមេ ហើយឡោមព័ទ្ធក្រុងបេតសួរ។ ពួកគេវាយក្រុងនេះយ៉ាងយូរ ទាំងប្រើគ្រឿងចម្បាំងជាច្រើនទៀត។ ប៉ុន្តែ អ្នកក្រុងដែលត្រូវគេឡោមព័ទ្ធនោះតែងតែចេញពីក្រុង ទៅដុតគ្រឿងចម្បាំងទាំងនោះចោល ហើយប្រយុទ្ធនឹងសត្រូវដោយក្លាហានអង់អាច។ ៣២ពេលនោះ លោកយូដានាំទ័ពរបស់លោក ចេញពីបន្ទាយយេរូសាឡឹម ហើយទៅបោះទីតាំងនៅភូមិបេតសារីយ៉ា ទល់មុខនឹងជំរំទ័ពព្រះមហាក្សត្រ។ ៣៣លុះស្អែកឡើង ស្ដេចតើនពីព្រលឹម ហើយ បញ្ជាកងទ័ពទាំងអស់ឲ្យចេញទៅវាយបេតសាការីយ៉ា។ ពលទាហានទាំងអស់នេះរៀបចំចេញទៅ ប្រយុទ្ធដោយផ្លុំត្រែផង។ ៣៤គេយកទឹកទំពាំងបាយជូរ និងទឹកមន្តឲ្យដំរីឃើញ ដើម្បីជំរុញវាឲ្យទៅប្រយុទ្ធ។ ៣៥គេដាក់ដំរីនៅតាមចន្លោះកងនីមួយៗ គឺគេដាក់ពលទាហានចំនួនមួយពាន់នាក់ប្រដាប់ដោយអាវក្រោះ និងមួកលង្ហិន ព្រមទាំងពលសេះពិសេសប្រាំរយនាក់ នៅសងខាងដំរីនីមួយៗនោះ។ ៣៦ទ័ពសេះនោះមើលដំរី ហើយដើរតាមជាប់នឹងដំរីជានិច្ច មិនឃ្លាតឆ្ងាយពីគ្នាឡើយ។ ៣៧នៅលើខ្នងដំរីនីមួយៗ មានកែបយ៉ាងមាំធ្វើពីឈើ ដែលគេចងយ៉ាងជាប់ទៅនឹងពោះវា។ កែបជាជំនិះដែលមានមនុស្សបីនាក់ និងហ្មម្នាក់។ ៣៨ព្រះមហាក្សត្រដាក់ទ័ពសេះដែលនៅសល់សងខាងពលថ្មើរជើង ដើម្បីវាយលុក និងការពារទ័ពថ្មើរជើង។ ៣៩កាលព្រះអាទិត្យរះមក ពន្លឺក៏ជះលើខែលមាស និងខែលលង្ហិនបំភ្លឺភ្នំទាំងប៉ុន្មានឲ្យភ្លឺដូចចន្លុះកំពុងតែឆេះ។ ៤០ពលទាហានមួយក្រុមរបស់ស្ដេចស្ថិតនៅលើកំពូលភ្នំ ហើយមួយក្រុមទៀតនៅជើងភ្នំ។ កងទ័ពនោះចេញទៅប្រយុទ្ធដោយមាន របៀបរៀបរយ និងអង់អាចគ្មានខ្លាចអ្វីឡើយ។ ៤១រីឯកងទ័ពអ៊ីស្រាអែលវិញ គេព្រួយបារម្ភដោយ ឮស្នូរសន្ធឹកកងទ័ពដ៏ច្រើនយ៉ាងនេះ និងស្នូរអាវុធប៉ះទង្គិចគ្នាផង។ កងទ័ពនេះពិតជាច្រើនសន្ធឹកសន្ធាប់ និងខ្លាំងក្លាមែន។ ៤២លោកយូដានិងកងទ័ពរបស់លោកចេញទៅប្រយុទ្ធ បានសម្លាប់ពលទាហានរបស់ស្ដេច ចំនួនប្រាំមួយរយនាក់ភ្លាម។ ៤៣លោកអេឡាសាដែលហៅថាអវ៉ារ៉ន់ ឃើញដំរីមួយពាន់កែប និងគ្រឿងសឹករបស់ព្រះរាជា ហើយមានមាឌខ្ពស់ជាងដំរីឯទៀតទាំងអស់។ លោកនឹកគិតថា ស្ដេចគង់លើដំរីនោះ។ ៤៤លោកសុខចិត្តបូជាជីវិតដើម្បីសង្គ្រោះប្រជាជនរបស់ខ្លួន និងដើម្បីមានកិត្តិនាមល្បីល្បាញអស់កល្បជានិច្ច។ ៤៥លោករត់យ៉ាងអង់អាច សំដៅទៅដំរីដែលនៅកណ្ដាលទ័ពថ្មើរជើងទាំងប្រហារជីវិតពលទាហាននៅសងខាង ធ្វើឲ្យពួកសត្រូវនាំគ្នាគេចចេញពីមុខលោក។ លោកចូលពីក្រោមពោះដំរីនោះ ហើយវាយប្រហារពីក្រោមដំរីក៏ដួល ហើយសង្កត់លោកអេឡាសារដែលនៅពីក្រោមស្លាប់នៅនឹងកន្លែង។ ៤៧ជនជាតិយូដាឃើញកម្លាំងដ៏ខ្លាំងក្លារបស់ ស្ដេចដូច្នេះក៏ដកទ័ពថយក្រោយ។
ខ្មាំងឡោមព័ទ្ធក្រុងបេតសួរ
៤៨កងទ័ពរបស់ស្ដេច ឡើងទៅក្រុងយេរូសាឡឹម ដើម្បីវាយកងទ័ពយូដា ហើយឡោមព័ទ្ធក្រុង នានានៅស្រុកយូដា និងភ្នំស៊ីយ៉ូន។ ៤៩ព្រះរាជាប្រទានសន្តិភាពដល់អ្នកក្រុងបេតសួរ។ ពួកគេចាកចេញពីទីក្រុង ដ្បិតពួកគេគ្មានស្បៀងអាហារ ពុំអាចប្រយុទ្ធនឹងកងទ័ពដែលឡោមព័ទ្ធនោះបានឡើយ ដ្បិតឆ្នាំនេះជាឆ្នាំសប្ប័ទ។ ៥០ស្ដេចដណ្ដើមយកក្រុងបេតសួរមកកាន់កាប់ ហើយដាក់កងទ័ពនៅគ្រប់គ្រងទៀតផង។ ៥១បន្ទាប់មក ព្រះរាជាឡោមព័ទ្ធព្រះវិហារក្រុងយេរូសាឡឹមអស់ពេលជាយូរថ្ងៃ ព្រមទាំងដំឡើងគ្រឿងចម្បាំងផ្សេងៗ មានគ្រឿងបាញ់ថ្ម បាញ់ភ្លើង បាញ់ព្រួញដង្ហក់ជាដើម។ ៥២កងទ័ពយូដាក៏ដំឡើងគ្រឿងចម្បាំង ផ្សេងទៀត ដើម្បីទប់ទល់នឹងគ្រឿងសឹករបស់សត្រូវដែរ ហើយច្បាំងជាមួយពួកខ្មាំងជាយូរថ្ងៃ។ ៥៣ប៉ុន្តែ គ្មានស្បៀងអាហារក្នុងឃ្លាំងទេ ព្រោះឆ្នាំនោះជាឆ្នាំសប្ប័ទ ហើយប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល ដែលរស់នៅក្នុងចំណោមសាសន៍ដទៃ ទើបនឹងត្រឡប់មកស្រុកយូដាវិញ បានបរិភោគអាហារដែលត្រៀមទុកនោះអស់ទៅ។ ៥៤ដូច្នេះគេទុកកងទ័ពតែមួយចំនួនតូច នៅក្នុងព្រះវិហារ ព្រោះប្រជាជនខ្វះខាត និងស្រេកឃ្លានយ៉ាងខ្លាំង ប្រជាជនដទៃទៀតក៏ត្រឡប់ទៅផ្ទះរៀងៗខ្លួនដែរ។
ព្រះបាទអន់ទីយ៉ូគូសប្រទានសេរីភាពខាងសាសនា
៥៥លោកលីស៊ីយ៉ាជ្រាបថា កាលព្រះបាទអន់ទីយ៉ូគូសមានព្រះជន្មរស់នៅឡើយ ទ្រង់បានផ្ញើ បុត្រាឲ្យលោកភីលីពអប់រំ ដើម្បីឡើងគ្រងរាជ្យ។ ៥៦គាត់ទទួលដំណឹងថា លោកភីលីពត្រឡប់ពីស្រុកពែរ្ស និងស្រុកម៉ែដជាមួយកងទ័ពរបស់ស្ដេច ហើយបម្រុងត្រួតត្រារាជាណាចក្រទៀតផង។ ៥៧ កាលលោកលីស៊ីយ៉ាជ្រាបដំណឹងនេះ គាត់រៀបចំចេញដំណើរជាប្រញាប់។ គាត់ទូលស្ដេច ហើយមានប្រសាសន៍ទៅកាន់មេទ័ព និងពលទាហានទាំងអស់ថា៖ «កម្លាំងរបស់យើងកាន់តែចុះខ្សោយ ជារៀងរាល់ថ្ងៃ ហើយស្បៀងអាហាររបស់យើង ក៏កាន់តែខ្វះខាតយ៉ាងខ្លាំងដែរ។ រីឯកន្លែងដែលយើងឡោមព័ទ្ធនេះក៏រឹងមាំ កិច្ចការគ្រប់គ្រងរាជាណាចក្រក៏ធ្លាក់លើយើងទាំងស្រុងដែរ។ ៥៨ដូច្នេះឥឡូវនេះ យើងនាំគ្នាស្រុះស្រួលជាមួយជនជាតិទាំងនោះ យើងចរចារកសន្តិភាពជាមួយពួកគេ និងជាមួយជនជាតិយូដាទាំងមូលផង។ ៥៩យើងគួរអនុញ្ញាតឲ្យគេរស់នៅ តាមទំនៀមទម្លាប់របស់គេដូចកាលពីមុនចុះ។ ពួកគេខឹងប្រទូសរ៉ាយនិងបះបោរដូច្នេះ ព្រោះយើងហាមពួកគេធ្វើតាម ទំនៀមទម្លាប់របស់ពួកគេ»។ ៦០ស្ដេចគាប់ព្រះហឫទ័យនឹងសេចក្ដីនេះ ហើយពួកមេទ័ពក៏ពេញចិត្តដែរ។ ដូច្នេះ លោកលីស៊ីយ៉ាបញ្ជូនគម្រោងចរចាសុំសន្តិភាពជាមួយប្រជាជនយូដា ហើយជនជាតិ យូដាក៏យល់ព្រមនឹងគម្រោងការនេះដែរ។ ៦១ព្រះរាជានិងមេទ័ពទាំងអស់ស្បថថា នឹងគោរពសន្ធិសញ្ញានេះ យើងចាកចេញពីបន្ទាយទៅ។ ៦២ព្រះមហាក្សត្រយាងចូលទៅដល់ភ្នំស៊ីយ៉ូន ហើយទតឃើញកំពែងការពារកន្លែងនោះ។ ទ្រង់បានបំពានព្រះបន្ទូលសម្បថ ហើយបញ្ជាឲ្យកម្ទេចកំពែងដែលនៅជុំវិញភ្នំនោះចោល ៦៣រួចយាងត្រឡប់ទៅក្រុងអន់ទីយ៉ូកវិញយ៉ាងប្រញាប់ ប៉ុន្តែ ក្រុងអន់ទីយ៉ូក បានស្ថិតនៅក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់លោកភីលីពរួចទៅហើយ។ ស្ដេចវាយដណ្ដើមយកក្រុងនោះមកវិញ ដោយប្រើកម្លាំងទ័ព។
ជំពូកទី ៧
ព្រះបាទដេម៉េទ្រីយ៉ូសឡើងសោយរាជ្យ
១នៅឆ្នាំ ១៥១ ព្រះអង្គម្ចាស់ដេម៉េទ្រីយ៉ូស ជាបុត្ររបស់ព្រះបាទសេលើគូស រត់ចេញពីក្រុង រ៉ូមទាំងនាំពលទាហានមួយក្រុមតូចមកជាមួយផង។ ព្រះអង្គម្ចាស់យាងទៅគង់ក្នុងក្រុងមួយ នៅតាមឆ្នេរសមុទ្រ ហើយប្រកាសខ្លួនជាស្ដេចសោយរាជ្យ។ ២ពេលព្រះបាទដេម៉េទ្រីយ៉ូស យាងចូលទៅរាជវាំងរបស់អយ្យកោ កងទ័ពបានចាប់ព្រះអន់ទីយ៉ូគូស និងលោកលីស៊ីយ៉ាបម្រុងនឹងបញ្ជូនមកថ្វាយស្ដេច។ ៣ព្រះបាទដេម៉េទ្រីយ៉ូសជ្រាបដំណឹងនេះហើយ ក៏មានរាជឱង្ការថា៖ «យើងមិនចង់ឃើញមុខពួកគេទេ!»។ ៤ដូច្នេះកងទ័ពប្រហារជីវិតលោកទាំងពីរ ហើយព្រះបាទដេទ្រីយ៉ូសក៏ឡើងសោយរាជ្យ។ ៥នៅគ្រានោះជនពាលក្បត់សាសនាដែលរស់នៅស្រុកអ៊ីស្រាអែល មួយចំនួនចូលមកគាល់ស្ដេច ដោយមានលោកអាល់គីមជាអ្នកនាំមុខគេ។ លោកអាលគីមនោះមានចិត្តលោភលន់ ចង់បានមុខងារជាមហាបូជាចារ្យ។ ៦ ពួកគេក៏និយាយមួលបង្កាច់ប្រជាជន របស់ខ្លួន ដោយទូលស្ដេចថា៖«លោកយូដា និងបងប្អូនគាត់បានសម្លាប់អស់អ្នកដែលគាំទ្រស្ដេច ហើយបណ្ដេញទូលបង្គំយើងខ្ញុំ ចេញពីស្រុកទៀតផង។ ៧ ហេតុនេះ សូមព្រះករុណាចាត់មនុស្សម្នាក់ដែលគួរទុកចិត្ត ឲ្យទៅពិនិត្យមើលអ្វីៗទាំងប៉ុន្មាន ដែលលោកយូដាបានបំផ្លាញនៅលើទឹកដីរបស់ទូលបង្គំយើងខ្ញុំ និងក្នុងស្រុកព្រះករុណា។ សូមព្រះអង្គដាក់ទោសលោកយូដា បងប្អូនគាត់ និងបក្សពួកដែលជួយគេផង»។
បេសកកម្មរបស់លោកបាកឃីដែស
៨ព្រះមហាក្សត្រជ្រើសរើសលោកបាឃីដែស ជាមន្ត្រីជំនិត ដែលត្រួតលើស្រុកនៅខាងនាយទន្លេអឺប្រាត។ លោកមានឋានៈខ្ពង់ខ្ពស់ក្នុងរាជាណាចក្រ ហើយស្មោះត្រង់ចំពោះស្ដេច។ ៩ព្រះរាជា លោកឲ្យទៅជាមួយជនពាលអាលគីម។ ទ្រង់ក៏តែងតាំងលោកអាលគីមឲ្យបំពេញមុខងារជាមហាបូជាចារ្យ ហើយបញ្ជាឲ្យលោកអាលគីមធ្វើបាបជនជាតិយូដា ដើម្បីសងសឹក។ ១០លោកទាំងពីរចេញ ដំណើរ ដោយនាំកងទ័ពជាច្រើនទៅជាមួយផង។ លុះមកដល់ស្រុកយូដា គេចាត់អ្នកនាំសារទៅជួបលោកយូដា និងបងប្អូនលោកដើម្បីសុំសន្តិភាព ក្នុងគោលបំណងបញ្ឆោតអស់លោក។ ១១ប៉ុន្តែ ជនជាតិយូដាឃើញថា លោកទាំងពីរមកស្រុកគេទាំងនាំកងទ័ពដ៏ខ្លាំងពូកែមកជាមួយផងនោះ គេក៏មិនជឿទុកចិត្តលើកិច្ចចរចា របស់លោកទាំងពីរទេ។ ១២ប៉ុន្តែ មានគណៈកម្មការធម្មាចារ្យទៅជួបជុំ នៅផ្ទះលោកអាលគីម និងលោកបាឃីដែស ដើម្បីចរចាស្វែងរកសន្តិភាពដ៏ត្រឹមត្រូវ។ ១៣ក្នុងចំណោមជនជាតិអ៊ីស្រាអែល មានពួកហាស្ស៊ីឌីមសុខចិត្តចុះកិច្ចព្រមព្រៀងសន្តិភាពមុនគេ។ ១៤ពួកហ្ស៊ីឌីមនោះនិយាយថា៖«លោកអាលគីមដែលមកជាមួយកងទ័ពរបស់ស្ដេច ជាបូជាចារ្យម្នាក់ក្នុងវង្ស ត្រកូលលោកអរ៉ូន! លោកពិតជាមិនប្រព្រឹត្តអំពើទុច្ចរិត ចំពោះពួកយើងទេ!»។ ១៥លោកអាលគីមចេះតែពោលជាមួយគេ អំពីសន្តិភាព ហើយអះអាងដោយស្បថថា៖ «យើងមិនធ្វើបាបអ្វីចំពោះបងប្អូន ឬចំពោះមិត្តភ័ក្ដិរបស់បងប្អូនឡើយ!»។ ១៦ពួកគេជឿទុកចិត្តពាក្យសំដីផ្អែមល្ហែមរបស់លោកអាលគីម។ ប៉ុន្តែ លោកអាលគីមចាប់ពួកហាស្ស៊ីឌីមចំនួនហុកសិបនាក់ យកទៅប្រហារជីវិត ក្នុងថ្ងៃតែមួយ ដូចមានចែងទុកក្នុងគម្ពីរថា៖១៧«ពួកគេបានបង្ហូរឈាមអ្នកបម្រើដ៏បរិសុទ្ធរបស់ព្រះអង្គ ព្រមទាំងទុកសាកសពចោល ពាសពេញនៅជុំវិញក្រុងយេរូសាឡឹម។ គ្មាននរណាម្នាក់យកសាកសពរបស់គេទៅបញ្ចុះឡើយ»។ ១៨ពេលនោះ ប្រជាជនទាំងអស់ជ្រួលច្របល់ និងភ័យខ្លាចហើយនិយាយថា៖ «ពួកនេះជាមនុស្សកុហកបោកប្រាសប្រព្រឹត្តអំពើទុច្ចរិត គេមិនគោរពកិច្ចព្រមព្រៀង និងបំពានសម្បថរបស់គេហើយ»។ ១៩រីឯលោកបានឃីដែសវិញ លោកចាកចេញពីក្រុងយេរូសាឡឹម ទៅបោះទ័ពនៅក្រុងបេតសែត។ លោកបញ្ជាឲ្យគេទៅចាប់ជនជាតិយូដាជាច្រើន ដែលចូលខាង លោក និងប្រជាជនខ្លះយកទៅកាត់ក ហើយយកសាកសពរបស់ពួកគេ ទៅបោះចោលក្នុងអណ្តូងដ៏ជ្រៅមួយ។ ២០លោកប្រគល់អាណាខេត្តនេះ ឲ្យលោកអាលគីមកាន់កាប់ ព្រមទាំងទុកកងទ័ពសម្រាប់ជួយលោកផង រួចលោកបាកឃីដែសវិលត្រឡប់ ទៅរកព្រះមហាក្សត្រវិញ។ ២១ លោកអាលគីមខិតខំរិះរកមធ្យោបាយ ដើម្បីឲ្យប្រជាជនទទួលស្គាល់លោក ជាមហាបូជាចារ្យ។ ២២ ពួកអ្នកបង្កចលាចល ក្នុងចំណោមប្រជាជន ក៏បានចូលរួមជាមួយដែរ។ ពួកគេកាន់កាប់ស្រុកយូដា និងធ្វើបាបជនជាតិអ៊ីស្រាអែលយ៉ាងខ្លាំងផង។ ២៣លោកយូដាយល់ឃើញថា លោកអាលគីម និងបក្សពួកគេ ធ្វើបាបចំពោះជនជាតិអ៊ីស្រាអែល ខ្លាំងជាងសាសន៍ដទៃ ដែលបានធ្វើបាបប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល ពីមុននោះទៅទៀត។ ២៤ ដូច្នេះ លោកធ្វើដំណើរទៅគ្រប់តំបន់នៃស្រុកយូដាទាំងមូល។ លោកប្រហារជីវិតពួកក្បត់សាសនា និងរារាំងផ្លូវពួកគេមិនឲ្យធ្វើដំណើរឆ្លងកាត់ស្រុកបានឡើយ។
លោកនីកាន័រ
២៥លោកអាលគីមយល់ឃើញថា លោកយូដានិងមិត្តភក្តិរបស់លោក មានកម្លាំងកាន់តែខ្លាំងឡើងៗ មិនអាចទប់ទល់បានដូច្នេះ គាត់ក៏ត្រឡប់ទៅគល់ព្រះមហាក្សត្រវិញ ហើយចោទប្រកាន់ថា ពួកគេប្រព្រឹត្តការអាក្រក់ជាច្រើន។
២៦ព្រះរាជាចាត់លោកនីកាន័រ ជាមេទ័ពម្នាក់ក្នុងចំណោមមេទ័ព ដែលមានឈ្មោះល្បីល្បាញជាងគេ ជាអ្នកដែលស្អប់ ហើយប្រឆាំងជនជាតិអ៊ីស្រាអែលយ៉ាងខ្លាំង។ លោកទទួលរាជបញ្ជាឲ្យ ប្រល័យពូជសាសន៍អ៊ីស្រាអែល ទាំងអស់។ ២៧ លោកមកដល់ក្រុងយេរូសាឡឹម ទាំងនាំកងទ័ពជាច្រើនមកជាមួយផង។ លោកមានប្រសាសន៍ទៅកាន់លោកយូដា និងបងប្អូនរបស់លោកអំពីសន្តិភាព ដោយមានបំណងចង់បញ្ឆោតគេថា៖ ២៨«យើងមិនត្រូវវាយប្រយុទ្ធគ្នាឡើយ។ ខ្ញុំមកជួបអស់លោកដើម្បីចរចារកសន្តិភាព ខ្ញុំនាំកងការពារតែមួយចំនួនតូចប៉ុណ្ណោះមកជាមួយ»។ ២៩លោកមកដល់ផ្ទះលោកយូដា ហើយលោកទាំងពីរសួរសុខទុក្ខគ្នាដូចមិត្តធម្មតា ប៉ុន្តែ ពួកសត្រូវត្រៀមនឹងចាប់លោកយូដា។ ៣០លោកយូដាយល់ឃើញថា លោកនីកាន័រមកផ្ទះគាត់នេះ គឺមានគម្រោងបោកបញ្ឆោត គាត់ភ័យខ្លាច ហើយមិនព្រមនិយាយចរចាទៀតឡើយ។ ៣១ពេលនោះ លោកនីកាន័រយល់ឃើញថា គេស្គាល់កលល្បិចរបស់ខ្លួន ក៏នាំកងទ័ពទៅប្រយុទ្ធនឹងលោកយូដា នៅក្បែរក្រុងខាផាសាឡាម៉ា។ ៣២ពេលនោះមានកងទ័ពរបស់លោកនីកាន័រ ប្រហែលប្រាំរយនាក់ បាត់បង់ជីវិតនៅលើសមរភូមិ ហើយកងទ័ពដែលនៅសេសសល់ពីស្លាប់ រត់គេចខ្លួនទៅកាន់បុរីព្រះបាទដាវីឌ។ ៣៣ក្រោយពីហេតុការណ៍មក លោកនីកាន័រធ្វើដំណើរទៅកាន់ភ្នំស៊ីយ៉ូន។ ពេលនោះមានក្រុមបូជាចារ្យ និងព្រឹទ្ធាចារ្យខ្លះចេញពីព្រះវិហារទៅទទួលលោកនីកាន័រយ៉ាងរាក់ទាក់ ព្រមទាំងថ្វាយតង្វាយដុតទាំងមូល ដែលគេធ្លាប់ថ្វាយព្រះជាម្ចាស់ ដើម្បីឲ្យព្រះអង្គប្រទានពរដល់ព្រះមហាក្សត្រ។ ៣៤ ប៉ុន្តែ លោកនីកាន័រចំអក ហើយជេរប្រមាថពួកគេ ដោយពោលពាក្យយ៉ាងព្រហើនផង។ ៣៥លោកខឹងជាខ្លាំងហើយស្បថថា៖ «លើកនេះ ប្រសិនបើអ្នករាល់គ្នាមិនបញ្ជូនយូដា និងកងទ័ពរបស់គេមកក្នុងកណ្ដាប់ដៃខ្ញុំទេ ហើយប្រសិនបើខ្ញុំទទួលជ័យជម្នះនោះ ពេលខ្ញុំវិលត្រឡប់មកវិញ ខ្ញុំមុខជាដុតបំផ្លាញព្រះវិហារនេះចោល!»។ លោកចេញទៅទាំងក្រេវក្រោធយ៉ាងខ្លាំង។ ៣៦លោកបូជាចារ្យ នាំគ្នាចូលខាងក្នុងព្រះវិហារវិញ រូចឈរនៅមុខអាសនៈ និងនៅមុខព្រះវិហារ ហើយទូលអង្វរដោយយំថា៖ ៣៧«បពិត្រព្រះជាម្ចាស់! ព្រះអង្គបានជ្រើសរើសព្រះដំណាក់នេះ ជាព្រះដំណាក់របស់ព្រះអង្គផ្ទាល់ ដើម្បីឲ្យទៅជាកន្លែងអធិដ្ឋាន និងអង្វរព្រះអង្គផង។ ៣៨សូមទ្រង់ព្រះមេត្តាដាក់ទោសជននេះ និងកងទ័ពរបស់គេ! សូមឲ្យពួកគេស្លាប់ដោយមុខដាវ! សូមកុំបំភ្លេចពាក្យប្រមាថរបស់ពួកគេ! សូមកុំត្រាប្រណីពួកគេឡើយ»។
លោកនីកាន័របាត់បង់ជីវិត
៣៩លោកនីកាន័រចាកចេញ ពីក្រុងយេរូសាឡឹមទៅបោះទ័ពនៅក្រុងបេតហូរ៉ូន។ មានកងទ័ពពីស្រុកស៊ីរី ចូលមករួមជាមួយលោកនៅទីនោះ។ ៤០ រីឯលោកយូដា និងពលទ័ពចំនួនបីពាន់នាក់វិញ បានបោះទ័ពនៅភូមិអាដាសា។ លោកយូដាទូលអង្វរព្រះជាម្ចាស់ដូចតទៅ៖ ៤១«បពិត្រព្រះជាម្ចាស់! កាលពីដើម នៅពេលមានអ្នកនាំសាររបស់ស្ដេចប្រមាថព្រះអង្គ ទេវទូតរបស់ព្រះអង្គយាងមក ហើយប្រហារជីវិតសត្រូវ អស់មួយសែនប្រាំបីម៉ឺនប្រាំពាន់នាក់។ ៤២នៅថ្ងៃនេះ សូមព្រះអង្គកម្ទេចកងទ័ពនោះ នៅមុខពួកយើងខ្ញុំផង! សូមឲ្យកងទ័ពឯទៀតៗដឹងថា លោកនីកាន័របានជេរប្រមាថទីសក្ការៈរបស់ព្រះអង្គ។ សូមដាក់ទោសគាត់ តាមអំពើអាក្រក់ដែលគាត់បានធ្វើ»។ ៤៣ថ្ងៃទី១៣ខែអាដារ ដែលត្រូវនឹងខែផល្គុន កងទ័ពទាំងពីរប្រយុទ្ធគ្នា ហើយកងទ័ពរបស់លោកយូដាកម្ទេចកងទ័ពរបស់លោកនីកាន័រ។ លោកនីកាន័រក៏បាត់បង់ជីវិតនៅលើសមរភូមិមុនគេបង្អស់។ ៤៤កាលពលទាហានរបស់លោកនីកាន័រឃើញថា មេទ័ពរបស់ខ្លួនត្រូវគេសម្លាប់ហើយ ពួកគេបោះអាវុធចោល ហើយរត់យកតែប្រាសអាយុគ្រប់ៗគ្នា។ ៤៥ កងទ័ពយូដាដេញតាមពួកគេអស់មួយថ្ងៃ តាំងពីក្រុងអាដាសារ រហូតដល់ទីវាលក្បែរក្រុងហ្កាសារ៉ា ព្រមទាំងមានស្នូរត្រែ លាន់ឮរំពងទៀតផង។ ៤៦ ប្រជាជនយូដាចេញពីគ្រប់សមរភូមិ មកឡោមព័ទ្ធពួកគេ និងដេញកៀងពួកគេ ទៅឲ្យកងទ័ពរបស់លោកយូដា។ សត្រូវដួលនៅមុខដាវ ហើយគ្មាននរណាម្នាក់រត់រួចពីស្លាប់ឡើយ។ ៤៧ជនជាតិយូដាប្រមូលអាវុធរបស់សត្រូវ និងជយភណ្ឌ។ គេកាត់កនិងដៃស្តាំរបស់លោកនីកាន័រ គឺដៃដែលលោកបានលើកឡើងយ៉ាងព្រហើនប្រឆាំងនឹងព្រះវិហារ។ គេយកទាំងក្បាលនិងដៃរបស់លោក ទៅតាំងនៅក្រុងយេរូសាឡឹម ឲ្យមនុស្សម្នាឃើញគ្រប់ ៗ គ្នា។ ៤៨ប្រជាជនយូដាត្រេកអរយ៉ាងក្រៃលែង គេនាំគ្នាធ្វើបុណ្យនៅថ្ងៃនោះផង។ ៤៩គេចេញច្បាប់កំណត់យកថ្ងៃទី១៣ ខែអាដារ ដែលត្រូវនឹងខែផល្គុន ឲ្យប្រជាជនប្រារព្ធធ្វើពិធីបុណ្យជារៀងរាល់ឆ្នាំ។ សន្តិភាពក៏កើតមានក្នុងស្រុកយូដាតែក្នុងរយៈពេលដ៏ខ្លីប៉ុណ្ណោះ។
ជំពូកទី ៨
ពាក្យសរសើរជនជាតិរ៉ូម៉ាំង
១លោកយូដាឮគេនិយាយ អំពីឈ្មោះល្បីរបស់ជនជាតិរ៉ូម៉ាំង គឺជនជាតិនោះសុទ្ធតែជាអ្នក ចម្បាំងដ៏អង់អាច។ ពួកគេមានចិត្តសប្បុរសចំពោះប្រជាជនដែលចូលរួមជាមួយគេ។ ពួកគេ តែងតែគាំទ្រអស់អ្នក ដែលសូមទាក់ទងជាមួយពួកគេ។ ជនជាតិនោះសុទ្ធតែជាអ្នកចម្បាំងដ៏អង់អាចមែន។ ២គេរៀបរាប់ប្រាប់លោកយូដា អំពីការធ្វើសង្គ្រាមរបស់ពួកគេ ជាពិសេសជ័យជម្នះដ៏អស្ចារ្យរបស់ពួកគេនៅស្រុកហ្គោល គឺពួកគេបានបង្ក្រាបអ្នកស្រុក ហើយបង្ខំឲ្យបង់សួយសារអាករទៀតផង។ ៣គេរៀបរាប់អំពីសឹកសង្គ្រាមទាំងប៉ុន្មានរបស់ពួកគេនៅស្រុកអេស្ប៉ាញ ដើម្បីដណ្ដើមយករ៉ែមាស និងប្រាក់នៅស្រុកនោះ។ ៤ទោះជាស្រុកនេះនៅឆ្ងាយពីក្រុងរ៉ូមក៏ដោយ ក៏ពួកគេវាយដណ្ដើមយកស្រុកនោះ បានដោយប្រាជ្ញាវាងវៃ និងចិត្តព្យាយាមរបស់ពួកគេ។ ជនជាតិរ៉ូម៉ាំងមានជ័យជម្នះលើស្ដេចទាំងប៉ុន្មាន ដែលយាងមកពីស្រុកដាច់ស្រយាលនៃផែនដី ដើម្បីវាយប្រហារពួកគេ។ ពួកគេក៏បានវាយកម្ទេចស្ដេចទាំងនោះដែរ នាំឲ្យស្ដេចទាំងនោះរងការអន្តរាយជាទម្ងន់ ហើយបង្ខំស្ដេចឯទៀតៗឲ្យបង់សួយអាករប្រចាំឆ្នាំ។ ៥ទីបញ្ចប់ ជនជាតិរ៉ូម៉ាំងបានវាយឈ្នះព្រះបាទភីលីព និងព្រះបាទពែរសេ ជាស្ដេចស្រុកម៉ាសេដូន ព្រមទាំងបង្ក្រាបជនជាតិណាដែលលើកគ្នា ប្រឆាំងនឹងពួកគេទៀតផង។
៦ព្រះបាទអន់ទីយ៉ូគូស ជាស្ដេចស្រុកអាស៊ី យាងចេញទៅប្រយុទ្ធនឹងជនជាតិរ៉ូម៉ាំង ដោយនាំទ័ពដំរីចំនួន ១២០ ក្បាល កងទ័ពសេះរទេះចម្បាំង និងកងទ័ពថ្មើរជើងជាច្រើនទៅជាមួយផង។ ប៉ុន្តែ កងទ័ពរ៉ូម៉ាំងវាយកម្ទេចកងទ័ពទាំងនោះ ៧ចាប់ស្ដេចទាំងរស់ និងបង្ខំទាំងព្រះរាជា ទាំងស្ដេចដែលស្នងរាជ បន្ទាប់ៗមក ឲ្យបង់សួយសារអាករមួយដ៏ធ្ងន់តាមពេលកំណត់ ព្រមទាំងត្រូវបញ្ជូនជាចំណាប់ខ្មាំងទៀតផង។ ជនជាតិរ៉ូម៉ាំងក៏រំដោះ ៨ ស្រុកឥណ្ឌា ស្រុកម៉ែដ ស្រុកលីឌី និងអាណាខេត្តខ្លះដ៏ល្អជាងគេ ពីការគ្រប់គ្រងរបស់ព្រះបាទដេម៉េទ្រីយ៉ូសថ្វាយព្រះបាទអើមែនដែរ។ ៩ជនជាតិក្រិកសម្រេចចិត្ត ទៅវាយកម្ទេចជនជាតិរ៉ូម៉ាំង ឲ្យសាបសូន្យ។ ១០ជនជាតិរ៉ូម៉ាំងជ្រាបគម្រោងការនេះ ហើយចាត់មេទ័ពតែម្នាក់ឲ្យចេញទៅច្បាំងនឹងពួកគេ។ ពលទាហានក្រិកជាច្រើនស្លាប់នៅសមរភូមិ ហើយជនជាតិរ៉ូម៉ាំងចាប់ប្រពន្ធកូនពួកគេនាំទៅជាឈ្លើយ។ ជនជាតិរ៉ូម៉ាំង រឹបអូសទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ពួកគេ ធ្វើជាជយភណ្ឌគ្រប់គ្រងស្រុករបស់ពួកគេ កម្ទេចក្រុងនានារបស់ពួកគេចោល ហើយយកជនជាតិក្រិកធ្វើជាទាសកររហូតដល់សព្វថ្ងៃ។
១១ជនជាតិរ៉ូម៉ាំងបានបំផ្លាញ និងបង្ក្រាបរាជាណាចក្រឯទៀតៗ និងកោះទាំងប៉ុន្មានដែលប្រឆាំងនឹងពួកគេ។ ១២ប៉ុន្តែ ពួកគេមានចិត្តស្មោះត្រង់ចំពោះមិត្តភក្តិគេ ចំពោះអស់អ្នកដែលចងសម្ព័ន្ធមេត្រី និងពឹងពាក់គេ។ ជនជាតិរ៉ូម៉ាំងបានបង្ក្រាបស្ដេចទាំងជិត ទាំងឆ្ងាយ។ អស់អ្នកដែលឮកិត្តិនាមរបស់គេនាំគ្នាភ័យខ្លាចជាខ្លាំង។ ១៣គេតែងតាំងអ្នកដែលគេទុកចិត្តឲ្យធ្វើជាស្ដេច គឺជនណាដែលពួកគេយល់ឃើញថាគួរឲ្យគ្រងរាជ្យ និងគួរឲ្យទទួលការឧបត្ថម្ភពីពួកគេ។ រីឯស្ដេចដទៃទៀត ពួកគេទម្លាក់ចុះពីបល្ល័ង្ក។ ឥឡូវនេះអំណាចរបស់គេឡើងដល់កំពូលហើយ។ ១៤ប៉ុន្តែ ទោះយ៉ាងនេះក្ដី ក៏គ្មានជនជាតិរ៉ូម៉ាំងណាម្នាក់ឡើយ សោយរាជ្យដោយពាក់មកុដឬពាក់ព្រះភូសាឡើយ!។ ១៥ពួកគេបង្កើតព្រឹទ្ធសភាមួយ ដែលមានសមាជិក៣២០នាក់ប្រជុំគ្នាជារៀងរាល់ថ្ងៃ ដើម្បីពិភាក្សាអំពីបញ្ហារបស់ប្រជាជន និងរកសេចក្ដីសុខសាន្ត ឲ្យប្រជាជនទៀតផង។ ១៦រៀងរាល់ឆ្នាំ គេផ្ញើ អំណាចលើមនុស្សតែម្នាក់ដែលពួកគេតែងតាំង ឲ្យធ្វើជាអ្នកគ្រប់គ្រងលើពួកគេ និងត្រួតត្រាលើ ចក្រភពទាំងមូលរបស់គេ។ ប្រជាជនទាំងអស់ ស្ដាប់បង្គាប់មនុស្សតែម្នាក់នោះ ដោយគ្មានចិត្តច្រណែនឈ្នានីសឡើយ។
ជនជាតិយូដាចងសម្ពន្ធមិត្តជាមួយជនជាតិរ៉ូម៉ាំង
១៧លោកយូដាជ្រើសរើសលោកអឺបួលែម ជាកូនរបស់លោកយូហាន ជាចៅរបស់លោកអគូស ព្រមទាំងលោកយ៉ាសូន ជាកូនរបស់លោកអេឡាសារ ហើយចាត់លោកទាំងពីរឲ្យទៅក្រុងរ៉ូម ដើម្បីចុះសន្ធិសញ្ញា និងចងសម្ព័ន្ធមិត្តជាមួយជនជាតិរ៉ូម៉ាំង។ ១៨លោកយូដាធ្វើដូច្នេះ ដើម្បីរំដោះជនជាតិរបស់ខ្លួន ឲ្យរួចពីនឹមរបស់ពួកស៊ីរីដែលជិះជាន់ និងធ្វើឲ្យប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលទៅជាទាសកររបស់គេ។ ១៩លោកទាំងពីរចេញដំណើរទៅក្រុងរ៉ូម។ ក្រោយពីធ្វើដំណើរអស់រយៈពេលយ៉ាងយូរ លោកអឺប៉ូលែម និងលោកយ៉ាសូនមកដល់ក្រុងរ៉ូម ហើយចូលទៅជួបព្រឹទ្ធសភា រួចមានប្រសាសន៍ថា៖ ២០«លោកយូដាម៉ាកាបាយនិងបងប្អូនរបស់លោក រួមទាំងប្រជាជនយូដា ចាត់យើងខ្ញុំឲ្យមកសុំសន្តិភាព និងចងសម្ព័ន្ធមិត្តជាមួយអស់លោក»។ ២១ព្រឹទ្ធសភាពេញចិត្ត ហើយយល់ព្រមតាមសំណូមពររបស់លោកទាំងពីរ។
២២នេះជាសេចក្ដីចម្លងនៃលិខិត ដែលអស់លោកបានចារឹកលើបន្ទះលង្ហិន ផ្ញើទៅក្រុងយេរូសាឡឹម ដើម្បីរំលឹកជនជាតិយូដា អំពីសន្ធិសញ្ញាសម្ព័ន្ធមិត្ត និងសន្តិភាព៖
២៣«សូមឲ្យជនជាតិរ៉ូម៉ាំង និងជនជាតិយូដារីកចម្រើនឡើង ទាំងនៅលើដែនសមុទ្រ ទាំងនៅលើផែនដីជាដ៏រាបតរៀងទៅ! សូមឲ្យខ្មាំងសត្រូវចៀសឲ្យឆ្ងាយពីជាតិទាំងពីរ!។ ២៤ប៉ុន្តែ បើខ្មាំងសត្រូវវាយប្រហារក្រុងរ៉ូម ឬ សម្ព័ន្ធមិត្តណាមួយនៃក្រុងនេះ នៅកន្លែងណាដែលជនជាតិរ៉ូម៉ាំងគ្រប់គ្រង ២៥ប្រជាជាតិយូដានឹងចូលរួមជាមួយក្រុងធ្វើសង្គ្រាម ដោយអស់ពីចិត្តពីថ្លើម តាមសេចក្ដីត្រូវការនៅពេលនោះ។ ២៦តាមការសម្រេច របស់ក្រុងរ៉ូម ជនជាតិយូដាមិនត្រូវផ្ដល់ស្បៀងអាហារ អាវុធ ប្រាក់ ឬ សំពៅឲ្យពួកខ្មាំងសត្រូវ សូម្បី តែខ្ចីក៏មិនបានដែរ។ ជនជាតិយូដាត្រូវតែគោរពកិច្ចព្រមព្រៀងនេះ ដោយមិនទទួលអ្វីជាសគុណវិញឡើយ។ ២៧តាមរបៀបដដែល ប្រសិនបើខ្មាំងសត្រូវធ្វើសង្គ្រាមប្រឆាំងនឹងជនជាតិយូដា ជនជាតិ រ៉ូម៉ាំងនឹងចូលរួមជាមួយជនជាតិយូដាធ្វើសង្គ្រាម ដោយអស់ពីចិត្តថ្លើម តាមសេចក្ដីត្រូវការនៅពេលនោះដែរ។ ២៩ជនជាតិរ៉ូម៉ាំងក៏មិនត្រូវផ្ដល់ស្បៀង អាវុធ ប្រាក់ ឬសំពៅឲ្យខ្មាំងតាមការសម្រេចរបស់ក្រុងរ៉ូមដូចគ្នា។ ជនជាតិរ៉ូម៉ាំងនឹងគោរពកិច្ចព្រមព្រៀងនេះដោយស្មោះ។ ជនជាតិរ៉ូម៉ាំងចុះសន្ធិសញ្ញាជាមួយជនជាតិយូដា តាមលក្ខន្តិកៈនេះ។ ៣០នៅពេលអនាគត ប្រសិនបើសម្ព័ន្ធមិត្តទាំងពីរសម្រេចចិត្តនឹងបន្ថែម ឬបន្ថយសេចក្ដីណាមួយ ក្នុងកិច្ចព្រមព្រៀងនេះ គេនឹងប្រព្រឹត្តបានតាមការសម្រេចរបស់ពួកគេ ហើយត្រូវអនុវត្តតាមសេចក្ដីបន្ថែម ឬបន្ថយនោះ ទុកជាផ្លូវការតាមច្បាប់»។ ៣១ ចំពោះអំពើអាក្រក់ដែលព្រះបាទដេម៉េទ្រីយ៉ូសបានប្រព្រឹត្ត មកលើប្រជាជនយូដា យើងបានសរសេរលិខិត ថ្វាយព្រះមហាក្សត្រ ដែលមានសេចក្ដីដូចតទៅ៖ «ហេតុអ្វីបានជាព្រះករុណាជិះជាន់សង្កត់សង្កិនប្រជាជនយូដា ដែលជាមិត្ត និងសម្ព័ន្ធមិត្តរបស់យើងដូច្នេះ? ៣២ប្រសិនបើពួកគេនៅតែប្ដឹងយើងអំពីព្រះ ករុណាម្ដងទៀត យើងនឹងគាំទ្រពួកគេ ហើយចេញទៅធ្វើសង្គ្រាមប្រឆាំងនឹងព្រះករុណា ទាំងនៅដែនសមុទ្រ ទាំងនៅលើដីផង»។
ជំពូកទី ៩
លោកយូដាទទួលមរណភាព
១ព្រះបាទដេម៉េទ្រីយ៉ូស ទទួលដំណឹងថា លោកនីកាន័របាត់បង់ជីវិត នៅលើសមរភូមិ ហើយកងទ័ពរបស់លោក ត្រូវជនជាតិយូដាវាយកម្ទេចដូច្នេះ
ទ្រង់ចាត់លោកបាកឃីដែស និងលោកអាលគីម ឲ្យទៅវាយស្រុកយូដាម្ដងទៀត ដោយមានកងទ័ពពិសេសទៅជាមួយផង។ ២លោកទាំងពីរធ្វើដំណើរឆ្ពោះទៅកាន់ស្រុកកាលីឡេ ហើយឡោមព័ទ្ធក្រុងម៉េសាឡូត ដែលនៅក្នុងទឹកដីពួកអបែល។ គេវាយដណ្ដើមយកក្រុងនោះបាន ហើយកាប់សម្លាប់ប្រជាជនមួយចំនួនធំ។ ៣នៅខែទីមួយឆ្នាំ១៥២ ពួកគេបោះទ័ពនៅទល់មុខក្រុងយេរូសាឡឹម។ ៤បន្ទាប់មក ពួកគេចាកចេញពីទីនោះទៅកាន់ភូមិបេសែត ដោយនាំទាំងពលទាហានថ្មើរជើងពីរម៉ឺននាក់ និងពលសេះពីរពាន់នាក់ផង។ ៥រីឯលោកយូដាបានបោះជំរំនៅភូមិអេឡាសា ដោយមានពលទាហានពិសេសចំនួនបីពាន់នាក់នៅជាមួយ។ ៦ពលទាហានរបស់លោកយូដា ឃើញកងទ័ពសត្រូវមានគ្នាច្រើនយ៉ាងនេះ ពួកគេខ្លាចជាខ្លាំង ហើយរត់ចោលជួរអស់ជាច្រើន គឺនៅសល់តែប្រាំបីរយនាក់ប៉ុណ្ណោះ។ ៧លោកយូដាឃើញថា ពេលប្រយុទ្ធជិតចាប់ផ្ដើមកងទ័ពរបស់លោករលួសដូច្នេះ លោកព្រួយចិត្តយ៉ាងខ្លាំង ព្រោះលោកគ្មានពេលនឹងប្រមូលទ័ពរបស់លោកឡើងវិញបាន។ ៨លោកតប់ប្រមល់ ហើយមានប្រសាសន៍ទៅកាន់ពលទ័ព ដែលនៅសល់ថា៖ «ចូរនាំគ្នាចេញទៅប្រយុទ្ធជាមួយខ្មាំង! យើងប្រហែលអាចវាយឈ្នះពួកគេ»។ ៩រីឯទាហានមិនយល់ស្របតាមលោកទេ ហើយនិយាយថា៖«ឥឡូវនេះយើងមិនអាចធ្វើអ្វីបានឡើយក្រៅពីរត់ឲ្យរួចជីវិតសិនប៉ុណ្ណោះ! ចាំពេលក្រោយយើងនិងត្រឡប់មក វិញជាមួយបងប្អូនយើង ដើម្បីប្រយុទ្ធនឹងពួកគេទៀត! ព្រោះពេលនេះយើងមានគ្នាតិចពេក!។ ១០លោកយូដាឆ្លើយតបថា៖ «ទេ! ខ្ញុំមិនរត់ចោលសមរភូមិជាដាច់ខាត ប្រសិនបើដល់ពេលយើងត្រូវស្លាប់នោះ យើងស្លាប់ដោយមានចិត្តក្លាហានដើម្បីប្រជាជនយើង។ យើងមិនត្រូវបង្អាប់បង្អោនកិត្តិនាមរបស់យើងទេ»។
១១កងទ័ពរបស់ខ្មាំងចេញពីជំរំ មករៀបជាមុខសញ្ញាវាយប្រហារលើពួកយូដា។ កងទ័ពសេះបានបែងចែកគ្នាជាពីរ កងពលកាន់ដង្ហក់ និងដើរនាំមុខកងទ័ព។ ពួកគេសុទ្ធតែជាទាហានក្លាហានបំផុត! ១២លោកបានឃីដែស បញ្ជាខាងស្ដាំ។ កងទ័ពថ្មើរជើងចេញទៅជាពីរមុខព្រួញតាមសំឡេងត្រែ។ កងទ័ពរបស់លោកយូដាក៏ផ្លុំត្រែដែរ។ ១៣ផែនដីកក្រើករញ្ជួយ ដោយសារតែស្នូរសន្ធឹកនៃកងទ័ពទាំងពីរ។ គេច្បាំងគ្នា តាំងពីព្រលឹមរហូតដល់ល្ងាច។ ១៤ លោកយូដាឃើញថាលោកបាកឃីដែស និងកងទ័ពមួយភាគធំរបស់គេនៅខាងស្ដាំ។ ពលទាហានដែលមានចិត្តក្លាហាន មករួមនៅជាមួយលោកយូដា។ ១៥ពួកគេបានវាយកម្ទេចកងទ័ពខាងស្ដាំរបស់ខ្មាំង ហើយដេញតាមរហូតដល់ជើងភ្នំអសារ៉ា។ ១៦ប៉ុន្តែ កងទ័ពដែលនៅខាងឆ្វេងឃើញថា កងទ័ពខាងស្តាំរបស់គេត្រូវបាក់ទ័ពដូច្នេះ ពួកគេក៏ព័ទ្ធពីខាងក្រោយ ហើយវាយប្រហារមកលើលោកយូដាវិញ។ ១៧គេច្បាំងគ្នាយ៉ាងខ្លាំងក្លាជាទីបំផុត ហើយបាត់បង់ពលទាហានជាច្រើនទាំងសងខាង។ ១៨លោកយូដាក៏បាត់បង់ជីវិតនៅពេលនោះដែរ ហើយពួកទាហានដែលនៅសេសសល់ទាំងប៉ុន្មាន ក៏បាក់ទ័ពអស់។ លោកយូណាថាន និងលោកស៊ីម៉ូន នាំគ្នាយកសាកសពរបស់លោកយូដា ជាបងប្អូនទៅបញ្ចុះក្នុងផ្នូររបស់ដូនតាលោក នៅស្រុកម៉ូឌីន។ ២០ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលទាំងមូល យំអាណិតលោកយូដា ហើយកាន់ទុកជាយូរថ្ងៃ។ ពួកគេនិយាយថា៖ ២១«ម្ដេចក៏វីរបុរសសង្គ្រោះអ៊ីស្រាអែល បាត់បង់ជីវិតដូច្នេះ?» ២២កិច្ចការឯទៀតៗដែលលោកយូដាបានធ្វើសង្គ្រាម និងការអស្ចារ្យដ៏ល្បីល្បាញរបស់លោក មានច្រើនសន្ធឹកសន្ធាប់ ដែលពុំអាចសរសេររៀបរាប់អស់ឡើយ។
លោកយូណាថាន បន្តមុខតំណែងពីលោកយូដា
២៣បន្ទាប់ពី លោកយូដាបាត់បង់ជីវិតទៅហើយនោះ ពួកជនពាលក៏លេចមុខទៀតនៅស្រុកអ៊ីស្រាអែលទាំងមូល ហើយអស់ជនទុច្ចរិតក៏ងើបមុខដែរ។ ២៤ពេលនោះមានកើតទុរ្ភិក្សយ៉ាងខ្លាំង ប្រជាជននៅក្នុងស្រុកទាំងប៉ុន្មាន ក៏សុខចិត្តចុះចូលជាមួយពួកគេ។ ២៥លោកបាកឃីដែសបាន ជ្រើសរើសអ្នកខ្លះក្នុងចំណោមជនពាលទាំងនោះ ឲ្យគ្រប់គ្រងស្រុក។ ២៦ពួកគេស្វែងរកចាប់បក្សពួករបស់លោកយូដា មកសួរចម្លើយ រួចនាំទៅជួបលោកបាកឃីដែស ដើម្បីធ្វើទារុណកម្ម និងចំអកដាក់បក្សពួករបស់លោកយូដាទៀតផង។ ២៧នៅសម័យនោះ គេជិះជាន់សង្កត់សង្កិនប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលយ៉ាងខ្លាំង តាំងពីពេលដែលលែងមានព្យាការីមក គេមិនដែលជួបប្រទះទល់តែសោះ។ ២៨ពេលនោះមិត្តភក្តិរបស់លោកយូដាទាំងប៉ុន្មានក៏មកជួបជុំគ្នា ហើយនិយាយទៅកាន់លោកយ៉ូណាថាន ថា៖ ២៩«តាំងពីពេលលោកយូដាជាបងបាត់បង់ជីវិតទៅ គ្មាននរណាម្នាក់ដូចលោកយូដា អាចដឹកនាំពួកយើងក្នុងការប្រឆាំងនឹងសត្រូវលោកបាកឃីដែស និងជនក្បត់ជាតិយើងដូចគាត់ឡើយ។ ៣០ដូច្នេះ នៅថ្ងៃនេះ យើងខ្ញុំសូមជ្រើសរើសលោកដើម្បីបន្តដំណែងពីលោកយូដា គឺធ្វើជា មេដឹកនាំរបស់យើងខ្ញុំ និងធ្វើជាមេបញ្ជាការយើងខ្ញុំក្នុងការប្រយុទ្ធ»។ ៣១លោកយ៉ូណាថានទទួលមុខងារជាមេដឹកនាំ ហើយបន្តដំណែងពីលោកយូដាជាបងរបស់លោក។
លោកយ៉ូណាថាបនៅវាលរហោស្ថាន
៣២កាល លោកបាកឃីដែសជ្រាបដំណឹងនេះ លោកក៏រកមធ្យោបាយ សម្លាប់លោកយ៉ូណាថាន។ ៣៣មានគេប្រាប់លោកយ៉ូណាថាន និងលោកស៊ីម៉ូនជាបងរបស់លោក ព្រមទាំងអស់អ្នកដែលនៅជាមួយគម្រោងការនេះ។ ពួកគេរត់ភៀសខ្លួនទៅវាលរហោស្ថានតេគូអា ហើយបោះទីតាំងនៅក្បែរអាងទឹកនៅអស័រ។ ៣៤លោកបាកឃីដែសទទួលដំណឹងនេះនៅថ្ងៃសប្ប័ទ។ លោកនិងកងទ័ពទាំងអស់របស់លោក នាំគ្នាឆ្លងកាត់ទន្លេយ័រដាន់។ ៣៥ លោកយ៉ូណាថានចាត់លោកយ៉ូហាន ជាបងរបស់លោក ជាអ្នកទទួលខុសត្រូវ ចំពោះអស់អ្នកដែលមិនមែនជាទ័ពច្បាំង ឲ្យទៅសុំការអនុញ្ញាតពីជនជាតិណាបាតេ ជាមិត្តដើម្បីផ្ញើឥវ៉ាន់ និងស្បៀងអាហារយ៉ាងច្រើនរបស់ពួកគេ នៅក្នុងស្រុកណាបាតេផង។ ៣៦ប៉ុន្តែ កូនចៅរបស់លោកយ៉ាមប្រ៊ី នៅតំបន់ម៉ាដាប៉ា វាយស្ទាក់លោកយ៉ូហាននៅតាមផ្លូវ ព្រមទាំងចាប់រូបលោក និងរឹបអូសឥវ៉ាន់ទាំងអស់យកទៅ។ ៣៧ក្រោយពីហេតុការណ៍នោះមក លោកយ៉ូណាថាន និងលោកស៊ីម៉ូនជាបងរបស់លោក ទទួលដំណឹងថា កូនចៅលោកយ៉ាមប្រ៊ី កំពុងរៀបចំមង្គលការមួយយ៉ាងអធិកអធម គឺពួកគេដង្ហែកូនក្រមុំពីក្រុងណាបាតេមក។ នាងជាកូនរបស់អភិជនមួយរូបនៅស្រុកកាណាន។ ៣៨លោកយ៉ូណាថាន និងលោកស៊ីម៉ូននៅចាំច្បាស់ថា គឺពួកគេហើយដែលបានសម្លាប់លោកយូហាន ជាបងរបស់លោក។ ពួកគេឡើងទៅពួនក្នុងគុហា ឃើញមានមនុស្សជាច្រើន កំពុងហែមកយ៉ាងគគ្រឹកគគ្រេង និងមានឥវ៉ាន់ជាច្រើននាំមកជាមួយផង គឺមានកូនកំឡោះ ញាតិមិត្តអ្នកកំដរកំពុងធ្វើដំណើរទៅទទួលកូនក្រមុំ ទាំងមានគេវាយស្គរ និងប្រគំភ្លេងយ៉ាងពីរោះ ព្រមទាំងប្រដាប់អាវុធផង។ ៤០លោក យ៉ូណាថាន និងពួកលោកចេញពីកន្លែងលាក់ខ្លួន ស្ទុះទៅវាយប្រហារសត្រូវ សម្លាប់ពួកគេអស់ជាច្រើននាក់។ រីឯអ្នកដែលសេសសល់ពីស្លាប់ រត់ទៅតំបន់ភ្នំ។ ពួកយូដារឹបអូសយកទ្រព្យសម្បត្តិរបស់គេទាំងអស់។ ៤១ដូច្នេះ ពិធីមង្គលការត្រឡប់ទៅជាពិធីកាន់ទុក្ខ ហើយភ្លេងការក៏ក្លាយជាបទទំនួញទួញសោកសង្រេងវិញដែរ។ ៤២លោកយ៉ូណាថាននិងលោកស៊ីម៉ូនធ្វើដូច្នេះ ដើម្បីសងសឹកពួកគេដែលបានសម្លាប់បងរបស់ខ្លួន ហើយត្រឡប់មកកាន់មាត់ទន្លេយ័រដាន់វិញ។
ចម្បាំងនៅមាត់ទន្លេយ័រដាន់
៤៣ក្រោយពី បានទទួលដំណឹងពីរឿងនេះហើយលោកបាកឃីដែស ក៏ចេញដំណើរមកកាន់ មាត់ទន្លេយ័រដាន់នៅថ្ងៃសប្ប័ទ ទាំងនាំកងទ័ពមួយចំនួនធំមកជាមួយផង។ ៤៤លោកយ៉ូណាថាន មានប្រសាសន៍ទៅកាន់កងទ័ពរបស់លោកថា៖ «ចូរក្រោកឡើង! យើងនាំគ្នាប្រយុទ្ធដើម្បីអាយុជីវិតរបស់យើង។ យើងមិនដែលជួបប្រទះសភាពការណ៍ដ៏ធ្ងន់ធ្ងរដូចថ្ងៃនេះទេ! ៤៥ខ្មាំងនៅពីមុខយើង ទឹកទន្លេនៅពីខាងក្រោយ មានភក់ និងគុម្ពោតយ៉ាងក្រាស់គ្រប់កន្លែង យើងគ្មានផ្លូវថយក្រោយឡើយ។ ៤៦ដូច្នេះ ឥឡូវនេះចូរស្រែកអង្វរព្រះជាម្ចាស់ សូមព្រះអង្គប្រោសយើង ឲ្យរួចពីកណ្ដាប់ដៃរបស់ខ្មាំងសត្រូវ!»។ ៤៧ការប្រយុទ្ធក៏ចាប់ផ្ដើម លោកយ៉ូណាថានលើកដៃ បម្រុងនឹងសម្លាប់លោកបាកឃីដែស តែលោកបាកឃីដែសគេចផុតទៅខាងក្រោយកងទ័ពវិញ ហើយក៏រួចខ្លួនទៅ។ ៤៨លោកយ៉ូណាថាន និងកងទ័ពរបស់លោក លោតចូលក្នុងទន្លេយ័រដាន់ ហែលឆ្លងទៅត្រើយម្ខាង។ ប៉ុន្តែ ខ្មាំងមិនបានឆ្លងទន្លេយ័រដាន់ដេញតាមពួកគេទេ។ ៤៩នៅថ្ងៃនោះ ទ័ពរបស់លោកបាកឃីដែស បានបាត់បង់ជីវិត អស់ប្រហែលមួយពាន់នាក់នៅលើសមរភូមិ។
លោកបាកឃីដែសនៅស្រុកយូដា
៥០លោកបាកឃីដែស ត្រឡប់មកក្រុងយេរូសាឡឹមវិញ ហើយសង់កំពែងក្រុងជាច្រើននៅស្រុកយូដា។ លោកសង់កំពែងខ្ពស់ ព្រមទាំងទ្វារនិងធ្នឹមទៀតផង គឺកំពែងក្រុងយេរីខូ អេម៉ាអូស បេតហូរ៉ូន បេតអែស តាម៉ាតា ផារ៉ាតូន តេផូន។ ៥១លោកបាកឃីដែសដាក់ទ័ពក្នុងក្រុងទាំងនោះ ដើម្បីវាយប្រហារជនជាតិអ៊ីស្រាអែល។ ៥២លោកសង់កំពែងក្រុងបេតសួរ ក្រុងហ្កាសារ៉ា និងបន្ទាយ ក្រុងយេរូសាឡឹម។ លោកក៏ដាក់ទ័ព និងឃ្លាំងស្បៀងអាហារក្នុងក្រុងនីមួយៗ។ ៥៣លោកចាប់កូន ប្រុសមេដឹកនាំទាំងប៉ុន្មានក្នុងស្រុក ធ្វើជាចំណាប់ខ្មាំង ហើយដាក់គុកកូនទាំងនោះនៅក្នុងបន្ទាយ ក្រុងយេរូសាឡឹម។
៥៤នៅខែទីពីរឆ្នាំ ១៥៣ លោកអាលគីមបានបង្គាប់ឲ្យគេរំលំជញ្ជាំងនៃផ្ទៃខាងក្នុងព្រះវិហារ គឺលោកបំផ្លាញស្នាដៃ ដែលព្យាការីបានកសាង។ លោកឲ្យគេចាប់ផ្ដើម រុះរើជញ្ជាំងនោះ ចោល។ ៥៥ពេលនោះ លោកអាលគីមឡើងឈាម ស្ពឹកដៃជើង គេក៏ឈប់រុះជញ្ជាំងនោះទៅ។ លោកមិនអាចបើកមាត់រួច សូម្បីតែនិយាយស្តីមួយមាត់ក៏មិនបាន ហើយផ្តែផ្តាំអ្វីដល់គ្រួសារមួយមាត់ក៏មិនកើតដែរ។ ៥៦លោកអាលគីមទទួលមរណភាព នៅពេលនោះ ទាំងឈឺចុកចាប់យ៉ាងខ្លាំង។ ៥៧កាលលោកបាកឃីដែសដឹងដំណឹងថា លោកអាលគីមស្លាប់ហើយ លោកក៏ត្រឡប់ ទៅប្រាប់ព្រះបាទដេម៉េទ្រីយ៉ូសវិញ។ ស្រុកយូដាក៏បានសេចក្ដីសុខសាន្តត្រាណក្នុងរយៈពេលពីរឆ្នាំ។
លោកបាកឃីដែសបរាជ័យ
៥៨គ្រានោះ ជនជាតិទាំងប៉ុន្មានមកជួបជុំពិភាក្សាគ្នា ហើយពោលថា៖ «សូមគិតមើលលោកយូណាថាន និងបក្សពួករបស់គេរស់នៅដោយសេចក្ដីសុខសាន្ត ហើយគេគ្មានប្រយ័ត្នប្រយែងអ្វីឡើយ!។ ឥឡូវនេះ យើងសូមអញ្ជើញលោកបាកឃីដែសមក។ លោកមុខជាចាប់ពួកគេទាំងអស់ តែមួយយប់ប៉ុណ្ណោះ»។ ៥៩ពួកជនពាលក៏នាំគ្នាទៅពិភាក្សាជាមួយលោកបាកឃីដែស។ ៦០លោកបាកឃីដែសចេញដំណើរភ្លាម ទាំងនាំកងទ័ពយ៉ាងច្រើនទៅជាមួយផង។ លោកសរសេរលិខិតជាសម្ងាត់ ទៅឲ្យបក្សពួករបស់លោកនៅស្រុកយូដា សូមឲ្យពួកគេចាប់លោកយូណាថាន និងអស់អ្នកនៅជាមួយផង។ ប៉ុន្តែ ពួកគេមិនអាចសម្រេចគម្រោងការនេះឡើយ ព្រោះត្រូវបែកការណ៍។ ៦១ផ្ទុយទៅវិញ លោកយូណាថាន ចាប់ពួកមេបង្កើតគម្រោងការនេះនៅក្នុងស្រុកចំនួនហាសិបនាក់ យកទៅសម្លាប់ចោល។ ៦២បន្ទាប់មក លោកយូណាថាន លោកស៊ីម៉ូន និងបក្សពួករបស់លោក ក៏ភៀសខ្លួនទៅវាលរហោស្ថានត្រង់ក្រុងបេតបាស៊ី។ ពួកគេជួសជុលក្រុងដែលបាក់បែកនោះ ហើយសង់កំពែងក្រុងនោះផង។ ៦៣កាលលោកបាកឃីដែសជ្រាបដំណឹងនេះ ក៏ប្រមួលកងទ័ពមកជួបជុំគ្នា និងប្រាប់បក្សពួករបស់គាត់ដែលនៅស្រុកយូដា ឲ្យត្រៀមខ្លួន។ ៦៤លោកក៏បោះទ័ពនៅទល់មុខ ក្រុងបេតបាស៊ីនេះ អស់រយៈពេលជាយូរថ្ងៃ ដោយប្រើគ្រឿងសឹកទៀតផង។ ៦៥លោកយូណាថាន ទុកលោកស៊ីម៉ូនជាបងឲ្យនៅក្នុងក្រុងនោះ រួចលោកនាំពលទាហានមួយចំនួនតូច ចេញពីក្រុងទៅកាន់ទីវាល។ ៦៦លោកវាយឈ្នះលោកអូដូម៉េរ៉ា និងបងប្អូនគេ ព្រមទាំងកូនចៅរបស់ផាស៊ីរ៉ូនដែលស្ថិតនៅក្នុងជំរំ។ ពួកនេះសុខចិត្តចូលរួមជាមួយលោកយ៉ូណាថាន ហើយនាំគ្នាវាយសម្រុកលើកងទ័ពរបស់លោកបាកឃីដែស។ ៦៧ពេលនោះលោកស៊ីម៉ូន និងកងទ័ពរបស់លោកចេញពីទីក្រុងមក ហើយដុតបំផ្លាញគ្រឿងសឹករបស់ខ្មាំងចោល។ ៦៨ពួកគេវាយកម្ទេចកងទ័ពរបស់លោកបាកឃីដែស ហើយលោកបាកឃីដែសបាក់ទឹកចិត្តយ៉ាងខ្លាំង ព្រោះគម្រោងការរបស់គាត់ត្រូវបរាជ័យ។ ៦៩លោកខឹងនឹងជនជាតិយូដាដែលហៅលោកឲ្យមកតំបន់នោះ។ លោកសម្លាប់ពួកគេជាច្រើន រួចសម្រេចចិត្តវិលត្រឡប់ទៅស្រុករបស់លោកវិញ។ ៧០កាលលោកយូណាថានជ្រាបដំណឹងនេះ គាត់ចាត់អ្នកនាំសារទៅ ជួបលោកបាកឃីដែស ដើម្បីចរចារកសន្តិភាព និងចរចាអំពីឈ្លើយឲ្យត្រឡប់មកស្រុកវិញ។ ៧១លោកយល់ព្រមតាមសំណូមពរ របស់លោកយូណាថាន ដោយស្បថយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់ថា លោកមិនរក រឿងជាមួយលោកយូណាថានអស់មួយជីវិត។ ៧២លោកបាកឃីដែសប្រគល់អស់អ្នក ដែលលោក ចាប់ជាឈ្លើយនៅស្រុកយូដា ឲ្យវិលត្រឡប់ទៅស្រុករបស់ខ្លួនវិញ ហើយឈប់មកឈ្លានពានទឹកដីយូដាទៀត។ គ្រានោះ ស្រុកអ៊ីស្រាអែលលែងមានសង្គ្រាមទៀតហើយ។ លោកយ៉ូណាថានបានស្នាក់នៅក្នុងក្រុងម៉ាខម៉ា។ លោកគ្រប់គ្រងប្រជាជន ហើយលុបបំបាត់ជនពាលចេញពីចំណោមជនជាតិអ៊ីស្រាអែល។
ជំពូកទី ១០
ព្រះបាទអឡិចសង់បាឡាសតែងតាំងលោកយ៉ូណាថានជាមហាបូជាចារ្យ
១នៅឆ្នាំ ១៦០ ព្រះបាទអឡិចសង់អេពីផាន ជាបុត្រព្រះបាទអន់ទីយ៉ូគូស ធ្វើដំណើរតាមសំពៅ ហើយសំចតក្បែរក្រុងផ្ទោឡេម៉ៃស៍ រួចវាយដណ្ដើមយកក្រុងនោះ។ ប្រជាជនអបអរសាទរហើយតែងតាំង លោកជាស្ដេចរបស់ពួកគេផង។ ២កាលព្រះបាទដេម៉េទ្រីយ៉ូសជ្រាបដំណឹងនេះ លោកប្រមូលកងទ័ពដែលមានកម្លាំងខ្លាំងក្លា ហើយយាងចេញទៅច្បាំងនឹងព្រះបាទអឡិចសង់នោះ។ ៣ព្រះបាទដេម៉េទ្រីយ៉ូស ផ្ញើសារមួយច្បាប់ ជូនលោកយ៉ូណាថានសុំសន្តិភាព ដោយសន្យាជាច្រើនជាមួយលោកផង។ ៤ព្រះរាជាឈ្វេងយល់ថា៖ «យើងត្រូវចុះសន្ធិសញ្ញាសន្តិភាពជាមួយពួកយូដាយ៉ាងប្រញាប់ ក្រែងពួកគេរួបរួមជាមួយព្រះបាទអឡិចសង់ ប្រឆាំងនឹងយើង។ ៥នៅពេលនោះ លោកយ៉ូណាថានមុខជានឹកគិតពីទុក្ខវេទនាទាំងប៉ុន្មាន ដែលយើងបានធ្វើដល់លោក ដល់បងប្អូនលោក និងជនជាតិលោកមិនខាន»។ ៦ព្រះបាទដេម៉េទ្រីយ៉ូសអនុញ្ញាត ឲ្យលោកយូណាថានកេណ្ឌទ័ព និងគ្រឿងសស្រ្តាវុធ ព្រមទាំងធ្វើទៅជាសម្ព័ន្ធមិត្តរបស់ទ្រង់ផង។ ព្រះរាជាចេញបញ្ជាឲ្យដោះលែង អស់អ្នកដែលព្រះអង្គចាប់យកជាចំណាប់ខ្មាំង ហើយឃុំឃាំងក្នុងបន្ទាយក្រុងយេរូសាឡឹមប្រគល់ ឲ្យលោកយូណាថានវិញ។ ៧ពេលនោះ លោកយ៉ូណាថានអញ្ជើញទៅដល់ក្រុងយេរូសាឡឹម ហើយអានសារនៅចំពោះមុខប្រជាជនទាំងមូល និងឲ្យពលទាហាននៅក្នុងបន្ទាយស្តាប់។ ៨ពួកគេភ័យខ្លាចជាខ្លាំងដោយឮថា ព្រះករុណាអនុញ្ញាតឲ្យ លោកយ៉ូណាថានប្រមូលកងទ័ព។ ៩ពួកទាហាននៅក្នុងបន្ទាយ ប្រគល់អ្នកដែល គេចាប់ទុកជាថ្នូរឲ្យទៅលោកយ៉ូណាថាន ហើយលោកក៏ប្រគល់ឲ្យពួកគេ ឲ្យក្រុមគ្រួសាររបស់គេរៀងៗខ្លួនដែរ។ ១០លោកយ៉ូណាថានតាំងទីលំនៅក្នុងក្រុងយេរូសាឡឹម ហើយចាប់ផ្ដើមជួសជុល និងសង់ក្រុងនេះឡើងវិញ។ ១១លោកបង្គាប់ឲ្យមេជាងសង់កំពែង និងយកថ្មដាប់ធ្វើជាកំពែងការពារ ជុំវិញភ្នំស៊ីយ៉ូនផង។ ពួកមេជាងក៏ធ្វើតាមបញ្ជារបស់លោកដែរ។ ១២ពួកសាសន៍ដទៃដែលរស់នៅ ក្នុងក្រុងនានា ដែលលោកបាកឃីដែសបានសង់នោះ រត់បាត់អស់ទៅ ១៣គឺពួកគេបោះបង់កន្លែងរបស់ខ្លួន ហើយវិលទៅកាន់ស្រុករៀងៗខ្លួនវិញ។ ១៤ប៉ុន្តែ នៅក្រុងបេតសួរ គេទុកជនជាតិយូដាខ្លះដែលបោះបង់ចោលវិន័យ និងបទបញ្ជារបស់លោកម៉ូសេឲ្យនៅក្នុងក្រុង ព្រោះក្រុងនេះជាទីជំរករបស់លោកគេ។
១៥ព្រះបាទអឡិចសង់ជ្រាបអំពីព្រះបន្ទូលសន្យារបស់ព្រះបាទដេម៉េទ្រីយ៉ូស ចំពោះលោកយ៉ូណាថាន។ មានគេទូលរៀបរាប់អំពីការធ្វើសង្គ្រាម និងសេចក្ដីអង់អាចក្លាហានរបស់លោកយ៉ូណាថាន និងបងប្អូនរបស់លោក ព្រមទាំងទុក្ខវេទនារបស់ពួកគេផង។ ១៦ព្រះរាជាមានរាជឱង្ការថា៖ «យើងមិនអាចរកនរណាម្នាក់ដូចលោកយ៉ូណាថានទេ! យើងត្រូវតែចងមិត្តភាព និងចងសម្ព័ន្ធមិត្តជាមួយលោកចាប់ពីពេលនោះទៅ»។ ១៧ព្រះរាជាសរសេររាជសារមួយច្បាប់ ជូនលោកយ៉ូណាថាន មានសេចក្ដីដូចតទៅ៖ ១៨«ព្រះបាទអឡិចសង់ជម្រាបមកលោកយ៉ូណាថាន ជាបងប្អូន សូមជ្រាប។ ១៩យើងឮគេពោលថា លោកជាវីរជនមួយរូបប្រកបដោយសេចក្ដីក្លាហាន គួរធ្វើជាមិត្តរបស់យើង។ ២០ហេតុនេះហើយ តាំងពីថ្ងៃនេះ យើងតែងតាំងលោកឲ្យធ្វើជាមហាបូជាចារ្យ សម្រាប់ជាតិរបស់លោករហូតតទៅ។ យើងប្រគល់ឲ្យលោកមានឋានៈជាមិត្តរបស់ព្រះករុណាផងដែរ។ លោកត្រូវគាំទ្រយើង និងនៅជាមិត្តរបស់យើង កាន់តាមយើង»។ ព្រះរាជាប្រទានអាវធំព៌ណក្រហម និងមកុដមាសឲ្យលោកផងដែរ។
២១លោកយ៉ូណាថានពាក់អាវដ៏សក្ការៈ ជាមហាបូជាចារ្យនៅថ្ងៃទី៧ ក្នុងឆ្នាំ ១៦០ គឺក្នុងឱកាសបុណ្យបារាំ។ លោកប្រមូលកងទ័ព ហើយផលិតគ្រឿងអាវុធជាច្រើន។
ព្រះបាទដេម៉េទ្រីយ៉ូស ប្រទានអភ័យឯកសិទ្ធដល់ជនជាតិយូដា
២២ពេលព្រះបាទដេម៉េទ្រីយ៉ូសជ្រាបរឿងនេះទ្រង់ទាស់ព្រះហឫទ័យ ហើយមានរាជឱង្ការថា៖ «តើយើងបានប្រព្រឹត្តអ្វីខុស ទើបព្រះបាទអឡិចសង់ទាក់ទាញជនជាតិយូដាឲ្យស្រលាញ់ និងគាំទ្រគេមុនយើងដូច្នេះ! ២៤យើងនិងផ្ញើសារមួយច្បាប់លើកទឹកចិត្តពួកគេ ដោយប្រទានឋានន្តរសក្តិដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ និង រាជអំណាចជាច្រើនដើម្បីឲ្យពួកគេគាំទ្រយើង!»។ ២៥ព្រះបាទដេម៉េទ្រីយ៉ូសសរសេររាជ សារមានសេចក្ដីដូចតទៅ៖ «ព្រះបាទដេម៉េយ៉ូសជម្រាបមកជនជាតិយូដា សូមជ្រាប! ២៦យើងទទួលដំណឹងថា អស់លោកនៅតែគោរពសន្ធិសញ្ញាដែលបានចុះកិច្ចព្រមព្រៀងជាមួយគ្នា។ អស់លោកនៅតែជាមិត្តរបស់យើង ហើយក៏មិនបានចូលដៃជាមួយសត្រូវរបស់យើងដែរ។ ដូច្នេះ យើងមានអំណរជាខ្លាំង! ២៧ប្រសិនបើអស់លោកនៅតែស្មោះត្រង់ចំពោះយើងតទៅទៀត យើងនឹងប្រទានរង្វន់ដល់អស់លោក។ ២៨យើងនឹងឈប់ឲ្យអស់លោកបង់ពន្ធអាករជាច្រើន ហើយយើងប្រទានអំណោយជាច្រើនថែមទៀតផង។ ២៩តាំងពីថ្ងៃនេះតទៅ ប្រជាជាតិយូដាទាំងអស់ មិនត្រូវបង់ពន្ធអាករប្រចាំឆ្នាំ ពន្ធអំបិល ព្រមទាំងមកុដមាសផង! ៣០ម្យ៉ាងទៀត តាំងពីថ្ងៃនេះតទៅ យើងលែងទាមទារមួយ ភាគបីនៃភោគផលនានា និងពាក់កណ្តាលជាផ្លែឈើដែលអស់លោកត្រូវប្រគល់ឲ្យយើង។ យើងលែងទាមទារពន្ធទាំងនោះពីស្រុកយូដា និងតំបន់ទាំងបីនៃស្រុកសាម៉ារី ដែលស្ថិតនៅក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់ស្រុកយូដា ព្រមទាំងស្រុកកាលីឡេផង។ ៣១ក្រុងយេរូសាឡឹមនឹងទៅជាក្រុងដ៏វិសុទ្ធទាំងអ្នកក្រុង ទាំងអ្នកស្រុកទាំងប៉ុន្មាននៅជុំវិញក្រុងនោះ មិនត្រូវបង់ពន្ធដារ និងតង្វាយមួយភាគដប់នៃភោគផលឡើយ។ ៣២យើងឈប់គ្រប់គ្រង បន្ទាយក្រុងយេរូសាឡឹម ហើយប្រគល់ក្រុងនេះ ឲ្យស្ថិតនៅក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់មហាបូជាចារ្យវិញ លោកអាចជ្រើសរើសកងទ័ពសម្រាប់ការពារក្រុងនេះផង។ ៣៣យើងនឹងដោះលែងជនជាតិយូដាទាំងប៉ុន្មាន ដែលគេចាប់យកទៅជាឈ្លើយ នៅស្រុកយូដា ទោះបីនៅកន្លែងណាក៏ដោយ ក្នុងរាជាណាចក្ររបស់យើងឲ្យមានសេរីភាពដោយមិនបាច់បង់ថ្លៃលោះខ្លួនវិញទេ គឺពួកគេរួចពីពន្ធអាករ ទាំងខ្លួនគេ ទាំងសត្វរបស់គេផង។ ៣៤មិនត្រូវទារ ពន្ធដារ ឬបំណុលពីជនជាតិយូដាទាំងប៉ុន្មានដែលរស់នៅក្នុងរាជាណាចក្ររបស់យើង នៅថ្ងៃធ្វើ ពិធីទាំងឡាយនៅថ្ងៃសប្ប័ទ ថ្ងៃបុណ្យដើមខែ ហើយនៅថ្ងៃបុណ្យដែលគេប្រារព្ធតាមពេលកំណត់ ក្នុងកំឡុងពេលបីថ្ងៃមុន និងបីថ្ងៃក្រោយផង។ ៣៥គ្មាននរណាម្នាក់មានសិទ្ធទាមទារឲ្យគេបង់ប្រាក់ ឬធ្វើឲ្យគេបារម្ភអំពីរឿងអ្វីមួយនៅថ្ងៃទាំងនោះឡើយ។ ៣៦គេអាចកេណ្ឌប្រជាជនយូដារហូតដល់បីម៉ឺននាក់ ឲ្យចូលបំរើកងទ័ពរបស់ព្រះរាជា ហើយពួកគេនឹងទទួលប្រាក់ខែ ដូចទាហានឯទៀត ក្នុងរាជាណាចក្រដែរ។ ៣៧ត្រូវចាត់ពួកគេខ្លះនៅក្នុងបន្ទាយដ៏សំខាន់ៗ ត្រូវតែងតាំងជនជាតិយូដាខ្លះទៀត ឲ្យបំពេញមុខងារគួរឲ្យទុកចិត្តក្នុងរាជាណាចក្រ។ ត្រូវជ្រើសរើសមេដឹកនាំ និងមន្ត្រីរបស់ពួកគេ ក្នុងចំណោមជនជាតិគេ ហើយគេមានសិទ្ធគោរពវិន័យរបស់គេ ដូចព្រះរាជាបានចេញបញ្ជាសម្រាប់ស្រុកយូដា។ ៣៨ចំពោះអាណាខេត្តបីដែលជនជាតិយូដាដណ្ដើមយកពីស្រុកសាម៉ារី ចូរស្ថិតនៅចំណុះស្រុកយូដា និងជាស្រុកតែមួយដែលស្ថិតនៅក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់មហាបូជាចារ្យតែម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ។
៣៩យើងប្រគល់ក្រុងផ្ទោឡេម៉ៃស៍ និងទឹកដីដែលជាប់នៅក្រុងនេះ ថ្វាយព្រះវិហារក្រុងយេរូសាឡឹម ដើម្បីយកបច្ច័យ សម្រាប់ចំណាយក្នុងពិធីបុណ្យ។ ៤០រីឯយើងវិញ យើងសន្យាថានឹងឲ្យប្រាក់ចំនួនមួយម៉ឺនប្រាំពាន់ណែនជារៀងរាល់ឆ្នាំ ពីរាជទ្រព្យ តាមពន្ធដែលគេប្រមូលទុកនោះ។ ៤១ម្យ៉ាងទៀត តាំងពីពេលនេះតទៅ រាជការនឹងផ្តល់ប្រាក់ដើម្បីជុសជុលព្រះវិហារ ជាថ្នូរប្រាក់ទាំងប៉ុន្មានដែលពួកគេមុនបានបង់ពីឆ្នាំមុនៗមក ៤២ហើយផ្តល់ប្រាក់ប្រាំពាន់ណែនទៀតដែលរាជការ ធ្លាប់ទាមទារពីបច្ច័យនៃព្រះវិហារជារៀងរាល់ឆ្នាំ មកក្រុមបូជាចារ្យដែលបំពេញការងាររបស់ខ្លួន។ ៤៣អស់អ្នកដែលរត់ទៅជ្រកនៅក្នុងព្រះវិហារយេរូសាឡឹម ឬក្នុងបរិវេណព្រះវិហារ ព្រោះមិនបានបង់ពន្ធដារ ឬព្រោះមូលហេតុផ្សេងៗទៀត នឹងបានរូចខ្លួនទោះនៅកន្លែងណាក៏ដោយ ក្នុងរាជាណាចក្ររបស់យើង។
៤៤ចំណែកឯ ប្រាក់ចំណាយក្នុងការសង់ ឬជួសជុលទីសក្ការៈ ត្រូវយកពីរាជទ្រព្យ។ ៤៥ប្រាក់ដែលត្រូវចំណាយក្នុងការសង់ជញ្ជាំង និងកំពែងក្រុងយេរូសាឡឹម ឬកំពែងក្រុងផ្សេងៗនៅស្រុកយូដា ក៏ត្រូវយកពីរាជទ្រព្យដែរ»។
ព្រះបាទដេម៉េទ្រីយ៉ូសសោយទិវង្គត
៤៦ពេលលោកយ៉ូណាថាននិងប្រជាជន បានឮសេចក្ដីក្នុងរាជសារនោះ ពួកគេមិនព្រមជឿនិងចាប់អារម្មណ៍ទេ ព្រោះគេនៅតែនឹកឃើញអំពើអាក្រក់ទាំងប៉ុន្មាន ដែលព្រះបាទដេម៉េទ្រីយ៉ូសបានប្រព្រឹត្ត នៅស្រុកអ៊ីស្រាអែល ហើយនឹកឃើញពីការជិះជាន់សង្កត់សង្កិនរបស់ស្ដេចទៅលើពួកគេ។ ៤៧ដូច្នេះ ពួកគេសម្រេចចិត្តគាំទ្រព្រះបាទអឡិចសង់ ព្រោះគេយល់ថា ព្រះបាទអឡិចសង់មានព្រះបន្ទូលមក គេដោយចង់សន្តិភាព ហើយពួកគេធ្វើសម្ព័ន្ធមិត្តរបស់ស្ដេចរហូត។ ៤៨ព្រះបាទអឡិចសង់ប្រមូលកងទ័ពជាច្រើន ហើយចេញទៅច្បាំងនឹងព្រះបាទដេម៉េទ្រីយ៉ូស។ ៤៩ប៉ុន្តែ នៅពេលដែលកងទ័ពនៃ ស្ដេចទាំងពីរប្រយុទ្ធគ្នាកងទ័ព របស់ព្រះបាទអឡិចសង់នាំគ្នារត់។ ព្រះបាទដេម៉េទ្រីយ៉ូសដេញតាមពួកគេ ហើយក៏មានជ័យជម្នះ លើកងទ័ពរបស់សត្រូវ ៥០ទ្រង់ប្រយុទ្ធយ៉ាងខ្លាំង រហូតដល់ពេលថ្ងៃលិច ប៉ុន្តែ ព្រះបាទដេម៉េទ្រីយ៉ូសក៏សោយទីវង្គតនៅថ្ងៃនោះទៅ។
ព្រះបាទអឡិចសង់បាឡាសចងសម្ពន្ធមិត្តជាមួយលោកយ៉ួណាថាន
៥១ព្រះបាទអឡិចសង់ចាត់រាជទូត ឲ្យនាំរាជសារទៅគាល់ព្រះបាទផ្ទូលេមេជាព្រះមហាក្សត្រ ស្រុកអេស៊ីបដែលមានសេចក្ដីដូចតទៅ៖ ៥២យើងវិលត្រឡប់មកកាន់រាជាណាចក្ររបស់យើងវិញ គង់លើបល្ល័ង្កនៃអយ្យកោរបស់យើង ហើយកាន់អំណាច ព្រមទាំងកម្ទេចកងទ័ពដេម៉េទ្រីយ៉ូស។ យើងគ្រប់គ្រងស្រុករបស់យើងទាំងមូល។ ៥៣យើងច្បាំងនឹងព្រះបាទដេម៉េទ្រីយ៉ូស គឺកម្ទេចទាំងស្ដេច ទាំងកងទ័ព ហើយដណ្ដើមយករាជបល្ល័ង្កទៀតផង។ ៥៤ឥឡូវនេះ យើងសុំចងសម្ព័ន្ធមិត្តជាមួយព្រះករុណា មេត្តា ប្រោសប្រណីលើករាជបុត្រីរបស់ព្រះករុណា ឲ្យធ្វើជាព្រះមហេសីរបស់យើង យើងក៏ទៅជាបុត្រសុណិសារបស់អង្គដែរ។ យើងនឹងរៀបបណ្តាការថ្វាយព្រះករុណានិងព្រះនាង ឲ្យសក្តិសមនឹងឋានៈរបស់ព្រះករុណា»។
៥៥ព្រះបាទផ្ទូលេមេឆ្លើយតបថា៖ «សូមអបអរសាទរថ្ងៃដែលព្រះរាជយាងត្រឡប់ ចូលក្នុងស្រុកអយ្យកោរបស់ព្រះរាជាវិញ! សូមអបអរសាទរព្រះរាជាឡើងគង់លើរាជបល្ល័ង្កផង!។ ៥៦ឥឡូវនេះ យើងយល់ព្រមតាមសំណូមពរ ដែលព្រះរាជាបានសរសេរនោះ សូមព្រះរាជាមកជួបយើងនៅក្នុងក្រុងផ្ទោឡេម៉ៃស៍ ដើម្បីពិភាក្សាគ្នា។ យើងនឹងលើករាជបុត្រីរបស់យើងថ្វាយតាមសំណូមពរនោះ»។ ៥៧នៅឆ្នាំ ១៦២ ព្រះបាទផ្ទោលេមេ និង នាងក្លេអូប៉ាត្រជាបុត្រីយាងចេញពីស្រុកអេស៊ីប មកដល់ក្រុងផ្ទោឡេម៉ៃស៍។ ៥៨ព្រះបាទអឡិចសង់យាងចេញទៅទទួលព្រះបាទផ្ទូលេមេ។ ព្រះបាទផ្ទូលេមេក៏លើកព្រះនាងក្លេអូប៉ាត្រ ជាបុត្រីថ្វាយព្រះបាទអឡិចសង់ ហើយរៀបអភិសេកយ៉ាងឱឡារិក នៅក្រុងផ្ទោឡេម៉ៃស៍ តាមទំនៀមទម្លាប់របស់ព្រះមហាក្សត្រ។ ៥៩ព្រះបាទអឡិចសង់សរសេរលិខិតមួយច្បាប់ អញ្ជើញលោកយ៉ូណាថានឲ្យមកគាល់។ ៦០លោកយ៉ូណាថានអញ្ជើញទៅកាន់ក្រុងផ្ទោឡេម៉ៃស៍ យ៉ាងអធិកអធម ហើយលោកក៏ចូលទៅគាល់ស្ដេចទាំងពីរអង្គនៅក្រុងនោះ។ លោកនាំ យកជំនូនជាច្រើន គឺមាសនិងប្រាក់ ថ្វាយព្រះមហាក្សត្រ និងមន្ត្រីរបស់ស្ដេចទាំងពីរ ហើយបាន គាប់ព្រះហឫទ័យព្រះមហាក្សត្រទាំងពីរអង្គនោះ។ ៦១ប៉ុន្តែ នៅពេលនោះមានជនពាលខ្លះដែលជា អ្នកបង្កភាពអន្តរាយដល់ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលព្រួតដៃគ្នា ប្រឆាំងនឹងលោកយ៉ូណាថាន ហើយនាំគ្នាចោទប្រកាន់លោកទៅព្រះមហាក្សត្រ។ ប៉ុន្តែ ព្រះបាទអឡិចសង់មិនយកព្រះទ័យទុកដាក់នឹងសេចក្ដីចោទប្រកាន់នោះទេ។ ៦២ព្រះរាជាបញ្ជាឲ្យផ្លាស់សម្លៀកបំពាក់របស់លោកយ៉ូណាថានចេញ និងបំពាក់អាវផាយព៌ណស្វាយរបស់ស្ដេចវិញ។ ៦៣ព្រះរាជាប្រោសប្រទានឲ្យលោកយ៉ូណាថានអង្គុយនៅក្បែរព្រះអង្គ ហើយមានរាជឱង្ការប្រាប់នាម៉ឺនមន្ត្រីថា៖ «សូមនាំលោកយ៉ូណាថានទៅកណ្តាលទីក្រុង ហើយប្រកាសថា មិនអនុញ្ញាតឲ្យនរណាម្នាក់ប្តឹងលោក ពីមូលហេតុណាមួយឡើយ! ឬសូមកុំឲ្យនរណាម្នាក់រករឿងលោក ដោយប្រការណាមួយឡើយ»។ ៦៤ពេលជនពាលដែលចោទប្រកាន់លោកយ៉ូណាថាន ឃើញថា លោកទទួលកិត្តិយសតាមសេចក្ដីប្រកាសរបស់ព្រះមហាក្សត្រ បែបនេះ និងឃើញថាលោកពាក់អាវផាយព៌ណស្វាយរបស់ស្ដេចដូច្នេះ ពួកគេក៏រត់បាត់អស់ទៅ។ ៦៥ព្រះមហាក្សត្រផ្តល់កិត្តិយសឲ្យលោកយ៉ូណាថាន ដោយចុះឈ្មោះលោកក្នុងចំណោមមិត្តភក្តិជិតដិតរបស់ស្ដេច ហើយតែងតាំងលោកជាមេដឹកនាំ និងជាទេសាភិបាលផង។ ៦៦លោកយ៉ូណាថានវិលត្រឡប់ទៅកាន់ក្រុងយេរូសាឡឹមវិញដោយសុខសាន្ត និងអំណរសប្បាយរីករាយ។
លោកយ៉ូណាថានមានជ័យជម្នះលើលោកអាប៉ូឡូនីយ៉ូស
៦៧នៅឆ្នាំ ១៦៥ សម្ដេចដេម៉េទ្រីយ៉ូសយាងចេញពីក្រុងកោះក្រែត មកដល់ស្រុកស៊ីរីជាទឹកដី របស់ព្រះអយ្យកោសម្ដេច។ ៦៨ពេលព្រះបាទអឡិចសង់ជ្រាបដំណឹងនេះ ទ្រង់ទាស់ព្រះហឫទ័យ ហើយយាងត្រឡប់ទៅកាន់ក្រុងអន់ទីយ៉ូកវិញ។ ៦៩ព្រះបាទដេម៉េទ្រីយ៉ូសតែងតាំងលោកអាប៉ូឡូនីយ៉ូស ធ្វើជាទេសាភិបាល ក្នុងស្រុកសេឡើស៊ីរី។ លោកអាប៉ូឡូនីយ៉ូសប្រមូលកងទ័ពជាច្រើន មកបោះទីតាំងនៅក្បែរក្រុងយ៉ាមនីយ៉ា ហើយចាត់គេឲ្យទៅជម្រាបលោកយ៉ូណាថាន ជាមហាបូជាចារ្យថា៖ ៧០«មានតែលោកម្នាក់គត់ដែលប្រឆាំងនឹងយើង! គេចំអកដាក់យើង ហើយយើងត្រូវអាម៉ាស់ដោយសារតែលោក! ហេតុអ្វីបានជាលោកកាន់អំណាចនៅលើភ្នំនេះប្រឆាំងនឹងយើងដូច្នេះ? ៧១ប្រសិនបើលោកជឿទុកចិត្តលើកងទ័ពរបស់លោកមែននោះ ចូរមកវាយហើយប្រយុទ្ធនឹងយើង ដើម្បីសាកល្បងកម្លាំងគ្នា ដ្បិតយើងមានកម្លាំងពីក្រុងទាំងឡាយជាជំនួយ។ ៧២ចូរស៊ើបសួរឲ្យច្បាស់នោះលោកពិតជាដឹងថា យើងជានរណា ហើយនរណាខ្លះជាអ្នករួមតយុទ្ធជាមួយយើងដែរ។ គេតែងពោលថា អ្នករាល់គ្នាពុំអាចទប់ទល់ នឹងកម្លាំងទ័ពរបស់យើងបានទេ ព្រោះដូនតារបស់អ្នក បានបរាជ័យពីរដងរួចទៅហើយនៅស្រុករបស់ខ្លួន។ ៧៣អ្នកពុំអាចទប់ទល់នឹងទ័ពសេះរបស់យើងបានទេ ហើយនៅទីវាលនោះជាកន្លែងគ្មានភ្នំគ្មានផ្ទាំងថ្មលាក់ខ្លួន គ្មានទីរត់គេច គ្មានជំរកភៀសខ្លួន អ្នកពុំអាចទប់ទល់នឹងកងទ័ពរបស់យើងដែលមានគ្នាច្រើនយ៉ាងនេះបានដែរ!»។ ៧៤ពេល លោកយ៉ូណាថានឮពាក្យរបស់លោកអាប៉ូឡូនីយ៉ូសដូច្នេះ លោកជ្រួលច្របល់ក្នុងចិត្តយ៉ាងខ្លាំង។ លោកជ្រើសរើសយកទ័ពមួយម៉ឺននាក់ចេញពីក្រុងយេរូសាឡឹម។ លោកស៊ីម៉ូនជាបងក៏នាំកងទ័ពទៅជួយលោកដែរ។ ៧៥លោកបោះទ័ពនៅខាងមុខក្រុងយ៉ូប៉េ។ ប្រជាជនបិទទ្ធារក្រុងមិនឲ្យលោកចូលទេ ព្រោះមានកងទ័ពរបស់លោកអាប៉ូឡូនីយ៉ូសនៅក្នុងក្រុងនោះ។ លោកយ៉ូណាថានចាប់ផ្ដើមវាយសម្រុក។ ៧៦ពេលនោះ ប្រជាជននាំគ្នាភ័យខ្លាចក៏បើកទ្ធារក្រុង ហើយលោកយ៉ូណាថានក៏ដណ្ដើមយក បានក្រុងយ៉ូប៉េមកគ្រប់គ្រង។ ៧៧កាលលោកអាប៉ូឡូនីយ៉ូសជ្រាបដំណឹងនេះ គាត់លើកទ័ពសេះ ចំនួនបីពាន់នាក់ និងកងទ័ពថ្មើរជើងជាច្រើនធ្វើដំណើរតម្រង់ទៅក្រុងអាសូតូ ដូចជាមានបំណងកាត់ស្រុក។ ប៉ុន្តែ ពេលនោះលោកចូលក្នុងវាយដោយទុកចិត្ត លើទ័ពសេះដ៏ច្រើនរបស់លោក។ ៧៨លោកយ៉ូណាថានដេញតាមគាត់ នៅក្បែរក្រុងអាសូតូហើយកងទ័ពទាំងពីរប្រយុទ្ធគ្នា។ ៧៩លោកអាប៉ូឡូនីយ៉ូស បានទុកទ័ពសេះមួយពាន់នាក់ខាងក្រោយកងទ័ពរបស់លោកយ៉ូណាថាន។ ៨០លោកយ៉ូណាថានដឹងពីគម្រោងការ ដែលគេពួនវាយស្ទាក់លោកពីក្រោយ។ ទ័ពសេះរបស់លោកអាប៉ូឡូនីយ៉ូស ឡោមព័ទ្ធកងទ័ពរបស់លោកយ៉ូណាថាន ហើយបាញ់ព្រួញលើកងទ័ពអ៊ីស្រាអែល តាំងពីព្រឹករហូតដល់ល្ងាច។ ៨១ប៉ុន្តែកងទ័ពរបស់លោកយ៉ូណាថានទប់ទល់យ៉ាងអង់អាច តាមបញ្ជារបស់លោក បណ្ដាលឲ្យសេះរបស់សត្រូវ អស់កម្លាំងជាខ្លាំង។ ៨២ពេលនោះស្រាប់តែលោកស៊ីម៉ូននាំ កងទ័ពរបស់ខ្លួនវាយប្រហារកងទ័ពរបស់សត្រូវ ក្នុងពេលសេះកំពុងតែអស់កម្លាំង ហើយលោកស៊ីម៉ូនវាយកម្ទេចកងទ័ពខ្មាំងដែលបាក់ទ័ពរត់អស់។ ៨៣ទ័ពសេះរត់ខ្ចាត់ខ្ចាយនៅតាមវាល។ ពលទាហានបាក់ទ័ពរត់មកដល់ក្រុងអាសូតូ ហើយចូលលាក់ខ្លួនក្នុងព្រះវិហាររបស់ព្រះដាកូន ជាទីសក្ការៈនៃព្រះរបស់គេ ដើម្បីឲ្យបានរួចជីវិត។ ៨៤លោកយ៉ូណាថានដុតក្រុងនោះ និងក្រុងដែលនៅជុំវិញចោល។ លោករឹបអូសយកជយភណ្ឌ ហើយដុតទីសក្ការៈរបស់ព្រះដាកូន ព្រមទាំងអស់អ្នក ដែលចូលលាក់ខ្លួននៅទីនោះ។ ៨៥មានមនុស្សប្រមាណប្រាំបីពាន់នាក់ ស្លាប់ដោយមុខដាវ ឬដោយភ្លើង នៅថ្ងៃនោះ។ ៨៦លោកយ៉ូណាថានចាកចេញពីនោះ ហើយបោះទីតាំងនៅក្បែរក្រុងអាស្កាឡូន។ ប្រជាជនចេញពីក្រុង មកទទួលស្វាគមន៍លោកយ៉ូណាថានយ៉ាងអធិកអធម។ ៨៧លោកយ៉ូណាថាននិងកងទ័ពត្រឡប់ទៅក្រុងយេរូសាឡឹមវិញ ទាំងនាំយកជយភណ្ឌជាច្រើន ទៅជាមួយផង។ ៨៨ពេលព្រះបាទអឡិចសង់ជ្រាបហេតុការណ៍ទាំងនោះ ទ្រង់ប្រទានកិត្តិយសដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ឲ្យលោក យ៉ូណាថានថែមទៀត គឺព្រះរាជាប្រទានក្លាស់មាសឲ្យលោក ដូចព្រះរាជាធ្លាប់ប្រទានឲ្យញាតិវង្សដែរ។ ស្ដេចក៏ប្រមូលក្រុងអក្ការ៉ូន និងតំបន់ជុំវិញក្រុងនេះឲ្យលោកយ៉ូណាថានត្រួតត្រាដែរ។
ជំពូកទី ១១
ព្រះបាទផ្ទូលេមេវាយឈ្នះព្រះបាទអឡិចសង់
១ព្រះបាទផ្ទូលេមេ ជាស្ដេចស្រុកអេស៊ីបប្រមូលកងទ័ពជាច្រើន ឥតគណនាមាន ចំនួនដូចគ្រាប់ខ្សាច់តាមឆ្នេរសមុទ្រ ព្រមទាំងសំពៅចម្បាំង ជាច្រើនគ្រឿងទៀតផង។ ស្ដេចខិតខំរិះរកគ្រប់កលល្បិច ដណ្ដើមយករាជាណាចក្ររបស់ព្រះបាទអឡិចសង់ ដើម្បីបញ្ចូលមកក្នុងរាជាណាចក្ររបស់ខ្លួន។ ២ព្រះរាជាយាងទៅស្រុកស៊ីរីដោយអះអាងថា ខ្លួនចង់ស្វែងសន្តិភាព។ ប្រជាជននៃក្រុងនានាបើកទ្វារក្រុង ហើយចេញទៅទទួលស្វាគមន៍ព្រះរាជាដោយរាក់ទាក់ ព្រោះនេះជាបញ្ជារបស់ព្រះបាទអឡិចសង់។ ៣ប៉ុន្តែ កាលព្រះបាទផ្ទូលេមេយាងកាត់ក្រុងណាមួយ ទ្រង់តែងទុកកងទ័ពនៅទីនោះ។ ៤កាលព្រះរាជាយាងមកដល់ក្បែរក្រុងអាសូតូ គេនាំព្រះរាជាទៅទតទីសក្ការៈរបស់ព្រះដាកូន ដែលលោកយ៉ូណាថានដុតបំផ្លាញ និងតំបន់ដែលនៅជុំវិញ ទតសាកសពដែលនៅចោលរាយប៉ាយ ព្រមទាំងឆ្អឹងរបស់អស់អ្នកដែលលោកយ៉ូណាថានដុតនៅក្នុងពេលប្រយុទ្ធ។ គេបានប្រមូលឆ្អឹងទាំងនោះគរជាគំនរតាមផ្លូវ ដែលព្រះរាជាត្រូវយាងទៅ។ ៥ប្រជាជនខ្លះរៀបរាប់នូវអ្វីៗដែលលោកយ៉ូណាថានបានប្រព្រឹត្ត ទូលថ្វាយព្រះរាជាក្នុងគោលចង់ឲ្យ ព្រះរាជាដាក់ទោសលោកយ៉ូណាថាន ប៉ុន្តែស្ដេចនៅស្ងៀម។ ៦លោកយ៉ូណាថានចូលមកគាល់ព្រះរាជា នៅក្រុងយ៉ូប៉េយ៉ាងអធិកអធម។ ព្រះរាជាបានទទួលការស្វាគមន៍ ហើយគង់នៅក្រុងនោះអស់មួយយប់។ ៧លោកយ៉ូណាថានជូនដំណើរព្រះរាជា រហូតដល់ទន្លេអេលើថែរ រួចក៏ត្រឡប់មកក្រុងយេរូសាឡឹមវិញ។
៨ព្រះបាទផ្ទូលេមេដណ្ដើមយកក្រុង ទាំងប៉ុន្មាននៅតាមឆ្នេរសមុទ្ររហូតដល់ក្រុងសេលើស៊ី មកកាន់កាប់។ ព្រះរាជាមានគម្រោងការប្រឆាំងនឹងព្រះបាទអឡិចសង់ ៩ទ្រង់ចាត់រាជទូលទៅគាល់ព្រះបាទដេម៉េទ្រីយ៉ូស ដើម្បីទូលថា៖ «សូមព្រះករុណាយាងមកចុះសន្ធិសញ្ញាជាមួយគ្នា។ យើងនឹងលើកបុត្រីរបស់យើង ដែលជាអហេសីរបស់ព្រះបាទអឡិចសង់សព្វថ្ងៃនេះ ឲ្យធ្វើជាមហេសីព្រះករុណា ហើយព្រះករុណា នឹងគ្រងរាជ្យលើរាជាណាចក្ររបស់បិតាព្រះករុណាវិញ។ ១០យើងសោកស្តាយណាស់ ដោយបានបុត្រីរបស់យើងថ្វាយព្រះបាទអឡិចសង់ ព្រោះទ្រង់បម្រុងធ្វើគុតយើង»។ ១១ព្រះបាទផ្ទូលេមេចោទប្រកាន់ព្រះបាទអឡិចសង់ ព្រោះចង់ដណ្ដើមយករាជាណាចក្រ របស់ព្រះបាទអឡិចសង់។ ១២ព្រះរាជាដណ្ដើមយកបុត្រីពីព្រះបាទអឡិចសង់ ហើយលើកឲ្យព្រះបាទដេម៉េទ្រីយ៉ូស។ ព្រះរាជាប្តូរហឫទ័យ បែកពីព្រះបាទអឡិចសង់ ហើយស្ដេចទាំងពីរក៏ក្លាយ ទៅជាសត្រូវនឹងគ្នាវិញ។ ១៣ព្រះបាទផ្ទូលេមេយាងចូលក្រុងអន់ទីយ៉ូក ហើយតាំងខ្លួនជាស្ដេចស្រុកអាស៊ីហើយគ្រងរាជ្យលើស្រុកអេស៊ីបផង និងស្រុកអាស៊ីផង។ ១៤នៅពេលនោះ ព្រះបាទអឡិចសង់គង់នៅស្រុក ស៊ីលីស៊ី ដើម្បីបង្ក្រាបប្រជាជនបះបោរក្នុងតំបន់នោះ។ ១៥កាលព្រះបាទអឡិចសង់ ជ្រាបហេតុការណ៍ទាំងប៉ុន្មានដែលព្រះបាទផ្ទូលេមេបានប្រព្រឹត្តនោះ ទ្រង់ក៏យាងទៅប្រយុទ្ធនឹងព្រះបាទផ្ទូលេមេ។ ប៉ុន្តែ ព្រះបាទផ្ទូលេមេ នាំកងទ័ពដែលមានកម្លាំងខ្លាំងក្លា មកច្បាំងជាមួយនឹងកងទ័ពព្រះបាទ អឡិចសង់ធ្វើឲ្យពួកគេបាក់ទ័ពអស់។ ១៦ព្រះបាទអឡិចសង់រត់ភៀសខ្លួនទៅស្រុកអារ៉ាប៊ី ហើយព្រះបាទផ្ទូលេមេក៏ទទួលជ័យជម្នះ។ ១៧ជនជាតិអារ៉ាប់ម្នាក់ឈ្មោះសាបឌីអែល កាត់កព្រះបាទអឡិចសង់ ហើយបញ្ជូនព្រះសិរសារ ទៅថ្វាយព្រះបាទផ្ទូលេមេ។ ១៨ពីរថ្ងៃក្រោយមក ព្រះបាទផ្ទូលេមេក៏សោយទិវង្គតលើសមរភូមិដែរ ហើយប្រជាជននាំគ្នាកាប់សម្លាប់ពលទាហានទាំងប៉ុន្មាន ដែលដាក់រាយតាមក្រុងនានា។ ១៩ព្រះបាទដេម៉េទ្រីយ៉ូសឡើងសោយរាជ្យនៅឆ្នាំ១៦៧។
ព្រះបាទដេម៉េទ្រីយ៉ូសទី ២ ប្រទានអភ័យឯកសិទ្ធសាជាថ្មី
២០នៅគ្រានោះ លោកយ៉ូណាថានប្រមូលជនជាតិយូដា ដើម្បីទៅវាយប្រហារបន្ទាយនៅក្រុងយេរូសាឡឹម។ ពួកគេធ្វើគ្រឿងសឹកជាច្រើនសម្រាប់វាយសម្រុកចូលបន្ទាយនោះ។ ២១ប៉ុន្តែជនពាល ខ្លះដែលស្អប់ជាតិសាសន៍របស់ខ្លួន នាំគ្នាទៅគាល់ព្រះបាទដេម៉េទ្រីយ៉ូសទូលថា៖ «លោកយ៉ូណាថានកំពុងឡោមព័ទ្ធបន្ទាយ ក្រុងយេរូសាឡឹម ហើយ»។ ២២ដំណឹងនេះបានធ្វើឲ្យព្រះបាទដេម៉ូទ្រីយ៉ូសពិរោធ ហើយយាងទៅក្រុងផ្ទោឡេម៉ៃស៍ភ្លាម។ ព្រះរាជាសរសេរសារមួយច្បាប់ជូនលោកយ៉ូណាថាន ព្រមទាំងបញ្ជាឲ្យលោកដកទ័ពដែលកំពុងឡោមព័ទ្ធក្រុងយេរូសាឡឹម ហើយមកក្រុងផ្ទោឡេម៉ៃស៍ ដើម្បីពិភាក្សាជាប្រញាប់។ ២៣កាលលោកយ៉ូណាថានទទួលដំណឹងនេះ លោកបញ្ជាឲ្យកងទ័ពឡោមព័ទ្ធក្រុងនោះតទៅទៀត។ លោកជ្រើសរើសព្រឹទ្ធាចារ្យខ្លះនៃប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល និងបូជាចារ្យខ្លះ ហើយគាត់សុខចិត្តប្រថុយជីវិតជាមួយ ២៤លោកទៅគាល់ស្ដេចនៅក្រុងផ្ទោឡេម៉ៃស៍ ដោយនាំយកប្រាក់ មាស សម្លៀកបំពាក់ និងជំនូនជាច្រើនទៅជាមួយផង។ លោកយ៉ូណាថាន បានទទួលការប្រណីសន្តោសពីព្រះបាទដេម៉េទ្រីយ៉ូស។ ២៥ជនពាលឥតសាសនាខ្លះនៃជាតិសាសន៍របស់លោក ខិតខំចោទប្រកាន់លោកយ៉ូណាថាន ចំពោះព្រះបាទដេម៉េទ្រីយ៉ូស ២៦ប៉ុន្តែ ព្រះរាជានៅតែប្រព្រឹត្តចំពោះលោកដូចស្ដេចមុនៗដែរ ហើយលើកកិត្តិយសរបស់លោកយ៉ូណាថាន នៅចំពោះមុខនាម៉ឺនមន្ត្រីទាំងអស់។ ២៧ព្រះរាជាបញ្ជាក់ថា៖ «លោកយ៉ូណាថាននៅតែជាមហាបូជាចារ្យ ហើយមុខងារនិងកិត្តិយសទាំងប៉ុន្មានដែលលោកធ្លាប់ទទួលពីមុនៗមក រក្សាទុកដដែល»។ ទ្រង់ក៏តែងតាំងលោកជាមិត្តម្នាក់ក្នុងចំណោមមិត្តសំឡាញ់ទាំងប៉ុន្មាន នៃព្រះរាជាដែរ។ ២៨លោកយ៉ូណាថាន ទូលសុំព្រះរាជាមេត្រាប្រោសប្រជាជននៅស្រុកយូដា និងតំបន់ទាំងបីរបស់ស្រុកសាម៉ារីមិនឲ្យបង់ពន្ធអាករ ដោយសន្យាថានឹងថ្វាយប្រាក់ប្រាំបីរយតោន។ ២៩ព្រះរាជាយល់ព្រម ហើយសរសេរសារមួយច្បាប់ផ្ញើជូនលោកយ៉ូណាថានមានសេចក្ដីដូចតទៅ៖
«៣០យើងព្រះបាទដេម៉េទ្រីយ៉ូស ជម្រាបមកលោកយ៉ូណាថានជាប្អូន និងជនជាតិយូដា សូមជ្រាប។៣១យើងបានចម្លងលិខិតដែលយើងសរសេរ ផ្ញើជូនសម្ដេចឡាសថែន ជាញាតិវង្សរបស់យើង ជូនលោកជ្រាបជាពត៌មាន។ ៣២ព្រះបាទដេម៉េទ្រីយ៉ូស សូមជម្រាបមកសម្ដេចឡាសថែនជាបិតា។ ៣៣យើងសម្រេចថានឹងប្រោសប្រណី ដល់ជនជាតិយូដាជាមិត្តរបស់យើង ដែលមានភាពស្មោះត្រង់ចំពោះយើង។ ៣៤យើងសូមបញ្ជាក់ថា គេមានសិទ្ធកាន់កាប់ស្រុកយូដា និងតំបន់ទាំងបី គឺតំបន់អផេរម៉ា លីដា និងរ៉ាម៉ាថាអ៊ីម។ យើងដកតំបន់ទាំងបីនេះពីស្រុកសាម៉ារី ជាមួយទឹកដីដែលនៅជុំវិញទាំងប៉ុន្មាន បញ្ចូលក្នុងស្រុកយូដា ដើម្បីជាប្រយោជន៍ដល់អស់អ្នកដែលថ្វាយយញ្ញបូជានៅក្រុងយេរូសាឡឹម។ ជនជាតិយូដាមិនត្រូវបង់ពន្ធអាករប្រចាំឆ្នាំ លើផលស្រែចំការ និងដើមឈើ ថ្វាយព្រះរាជាទេ។ ៣៥យើងអនុគ្រោះលែងទាមទារប្រាក់មួយភាគដប់ និងពន្ធផ្សេងដែលត្រូវបង់ឲ្យយើង ទាំងពន្ធស្រែអំបិល និងពន្ធមកុដដែរ គឺតាំងពីពេលនេះតទៅ យើងលែងទាមទារអ្វីទាំងអស់។ ៣៦ត្រូវអនុវត្តន៍តាមសេចក្ដីសម្រេចដែលមានចែងនៅក្នុងរាជាសារនេះ តាំងពីពេលនេះរហូតតរៀងទៅជាកំហិត។ សូមសម្ដេចយកចិត្តទុកដាក់ចម្លងរាជសារនេះ ប្រគល់ជូនលោកយ៉ូណាថាន ដើម្បីបិទ នៅលើភ្នំដ៏វិសុទ្ធឲ្យគេឃើញគ្រប់ៗគ្នាផង»។
លោកយ៉ូណាថានជួយព្រះបាទដេម៉េទ្រីយ៉ូសទី ២ នៅក្រុងអន់ទីយ៉ូក
៣៨នៅសម័យនោះ ព្រះបាទដេម៉េទ្រីយ៉ូសឈ្វេងយល់ថា រាជាណាចក្រប្រកបដោយសេចក្ដី សុខសាន្តក្រោមការគ្រប់គ្រងរបស់ខ្លួន ហើយគ្មាននរណាជំទាស់ប្រឆាំងនឹងអំណាចរបស់ទ្រង់ឡើយ។ ដូច្នេះស្ដេចរំសាយកងទ័ពទាំងមូល គឺឲ្យទាហានត្រឡប់ទៅស្រុករៀងៗខ្លួន លើកលែងតែកងទ័ពបរទេសដែលជួលមកពីបណ្តាកោះក្រែតប៉ុណ្ណោះ។ ហេតុនេះហើយ កងទ័ពដែលធ្លាប់បំរើស្ដេចមុនៗអាក់អន់ចិត្តហើយស្អប់ស្ដេច។ ៣៩លោកទ្រីផូនដែលធ្លាប់បំរើព្រះបាទអឡិចសង់យល់ឃើញថា កងទ័ពទាំងមូលរអ៊ូរទាំប្រឆាំងនឹងព្រះបាទដេម៉េទ្រីយ៉ូស។ លោកក៏ទៅជួបលោកយ៉ាំលីកូស ជាជនជាតិអារ៉ាប់ដែលជាអ្នកទទួលខុសត្រូវ ក្នុងការអប់រំព្រះបាទអន់ទីយ៉ូគូស ជាបុត្រាពៅរបស់ព្រះបាទអឡិចសង់។ ៤០លោកទ្រីផូនចេះតែបង្ខំលោកយ៉ាំលីកូសឲ្យលើករាជកុមារនេះ ឡើងសោយរាជ្យស្នងពីបិតា។ លោកក៏រៀបរាប់អំពីសេចក្ដីសម្រេចទាំងអស់របស់ព្រះបាទ ដេម៉េទ្រីយ៉ូស និងអំពើរបស់ទ័ពទាំងអស់ដែលស្អប់ស្ដេច។ លោកស្នាក់នៅទីនោះជាយូរថ្ងៃ។
៤១លោកយ៉ូណាថានទូល សូមព្រះបាទដេម៉េទ្រីយ៉ូស ឲ្យដកកងទ័ពរបស់ទ្រង់ ចេញពីបន្ទាយក្រុងយេរូសាឡឹម និងពីបន្ទាយនានា ដ្បិតកងទ័ពទាំងនោះនៅតែច្បាំង នឹងជនជាតិអ៊ីស្រាអែល។ ៤២ព្រះបាទដេម៉េទ្រីយ៉ូស ឆ្លើយតបទៅវិញថា៖«យើងមិនគ្រាន់តែធ្វើតាមសំណូមពរនេះ ដើម្បីលោក និង ប្រជាជនរបស់លោកប៉ុណ្ណោះទេ បើឱកាសហុចឲ្យយើង នឹងលើកកិត្តិយសរបស់លោក និងប្រជាជាតិរបស់លោកថែមទៀតផង។ ៤៣ឥឡូវនេះ សូមលោកបញ្ជូនកងទ័ពមកដើម្បីរួមប្រយុទ្ធនឹងខាងយើង ព្រោះកងទ័ពយើងរត់បាត់អស់ហើយ»។ ៤៤លោកយ៉ូណាថានបញ្ជូនកងទ័ពខ្លាំងពូកែ ចំនួនបីពាន់នាក់ មកថ្វាយស្ដេចនៅក្រុងអន់ទីយ៉ូក។ នៅពេលពួកគេបានមកដល់ ព្រះរាជាមានព្រះទ័យរីករាយយ៉ាងក្រៃលែង។ ៤៥មានប្រជាជនប្រមាណដប់ម៉ឺននាក់ជួបជុំគ្នានៅកណ្តាលទីក្រុងនោះ បម្រុងនឹងធ្វើគុតព្រះរាជា ៤៦ហើយទ្រង់ក៏គេចខ្លួនទៅក្នុងរាជវាំងក្នុងពេលដែលអ្នកក្រុងចេញមកកុះករតាមផ្លូវ ហើយការប្រយុទ្ធក៏ចាប់ផ្ដើម។ ៤៧ព្រះរាជាហៅកងទ័ពយូដាឲ្យមកជួយ។ ពួកគេប្រមូលផ្តុំគ្នានៅក្បែរស្ដេច រួចចេញចូលពាសពេញក្នុងក្រុង ហើយសម្លាប់ប្រជាជនប្រហែលដប់ម៉ឺននាក់នៅថ្ងៃ នោះ។ ៤៨ពួកគេដុតទីក្រុងរឹបអូសយកជយភណ្ឌជាច្រើន ហើយសង្គ្រោះព្រះរាជានៅថ្ងៃនោះដែរ។ ៤៩ប្រជាជនក្នុងក្រុងឃើញថា ពួកយូដាកាន់កាប់ក្រុងទាំងមូល ហើយប្រព្រឹត្តតាមអំពើចិត្តរបស់គេ ពួកគេក៏ធ្លាក់ទឹកចិត្តហើយស្រែកទូលអង្វរព្រះរាជាដូចតទៅ៖ ៥០«សូមព្រះករុណាអត់ទោសឲ្យយើងខ្ញុំ និងប្រោសប្រទានសន្តិភាពឲ្យយើងខ្ញុំផង សូមឲ្យពួកយូដាឈប់ប្រយុទ្ធនឹងយើងខ្ញុំ ព្រមទាំងទីក្រុងផង!»។ ៥១ពួកបះបោរទម្លាក់អាវុធ ហើយសូមសន្តិភាព។ ព្រះរាជានិងប្រជាជនដែលរស់នៅ ក្នុងរាជាណាចក្រទាំងមូលនាំគ្នាលើកតម្កើងកិត្តិយសរបស់ជនជាតិយូដា។ ក្រោយពីមានឈ្មោះល្បី ដូច្នេះជនជាតិយូដាវិលត្រឡប់មកក្រុងយេរូសាឡឹមវិញ ទាំងនាំយកជយភណ្ឌយ៉ាងច្រើនសន្ធឹកសន្ធាប់ មកជាមួយផង។ ៥២ព្រះបាទដេម៉េទ្រីយ៉ូស បានពង្រឹងអំណាចរបស់ខ្លួន ហើយស្រុកក៏មានសេចក្ដីសុខសាន្ត។ ៥៣ប៉ុន្តែ ព្រះបាទដេម៉េទ្រីយ៉ូស ពុំបានកាន់តាមពាក្យសន្យាទាំងប៉ុន្មានរបស់ខ្លួន ហើយដូរព្រះហឫទ័យបែរទៅប្រឆាំងនឹងលោកយ៉ូណាថានវិញ។ ព្រះរាជាភ្លេចពីឧបការគុណដែល លោកយ៉ូណាថានបានធ្វើដើម្បីបំរើស្ដេច ហើយធ្វើបាបលោកគ្រប់បែបយ៉ាង។
លោកយ៉ូណាថានគាំទ្រព្រះបាទអន់ទីយ៉ូគូសទី ៦
៥៤ក្រោយមក លោកទ្រីផូនវិលត្រឡប់មកវិញជាមួយរាជកុមារអន់ទីយ៉ូគូស ហើយលើករាជ្យកុមារឲ្យឡើងសោយរាជ្យ។ ៥៥កងទ័ពទាំងប៉ុន្មានដែលព្រះបាទដេម៉េទ្រីយ៉ូសបានរំសាយពីមុននោះ មកជួបជុំគ្នាជាមួយលោកទ្រីផូន ហើយវាយព្រះបាទដេម៉េទ្រីយ៉ូស។ ព្រះរាជាបរាជ័យ ហើយបាក់ទ័ពរត់អស់។ ៥៦លោកទ្រីផូនចាប់ដំរីចម្បាំងជាច្រើនក្បាល ហើយដណ្ដើមយកក្រុងអន់ទីយ៉ូកបាន។ ៥៧រាជកុមារអន់ទីយ៉ូសគូសសរសេររាជសារមួយច្បាប់ជូនលោកយ៉ូណាថាន មានសេចក្ដីដូចតទៅ៖ «យើងទទួលស្គាល់លោក ទុកជាមហាបូជាចារ្យដដែល។ យើងតែងតាំងលោក ឲ្យគ្រប់គ្រងតំបន់ទាំងបួន ហើយចាត់ទុកលោក ជាមិត្តរបស់ស្ដេចដែរ»។ ៥៨ព្រះរាជាប្រទានភាជន៍មាស និងគ្រឿងប្រើប្រាស់ក្នុងពិធីជប់លៀងជូនលោក ព្រមទាំងអនុញ្ញាតឲ្យលោកពិសាស្រាក្នុងពែងមាស ហើយឲ្យពាក់អាវព៌ណស្វាយរបស់ស្ដេច និងក្លាស់មាសផង។ ៥៩ព្រះរាជាតែងតាំងលោកស៊ីម៉ូន ជាបងរបស់លោកយ៉ូណាថាន ឲ្យធ្ចើជាឧបរាជត្រួតត្រាតំបន់តាមឆ្នេរសមុទ្រ ចាប់ពីភ្នំក្បែរក្រុងទីរ៉ុស រហូតទៅ ដល់ព្រំប្រទល់ស្រុកអេស៊ីប។ ៦០លោកយ៉ូណាថានធ្វើដំណើរកាត់តាមស្រុក នៅខាងនាយទន្លេអឺប្រាតដោយកាត់តាមទីក្រុងនានា។ កងទ័ពស្រុកស៊ីរីទាំងអស់ចូលរួមជាមួយលោក។ លោកទៅដល់ក្រុងអាស្កាឡូន ហើយប្រជាជនក្រុងនោះអបអរសាទរទទួលលោកយ៉ាងអធិកអធម។ ៦១លោកចាកចេញពីទីនោះ ធ្វើដំណើរទៅកាន់ក្រុងកាសា ប៉ុន្តែ អ្នកក្រុងនេះបិទទ្វារមិនព្រមទទួលលោក។ ដូច្នេះលោកក៏ឡោមព័ទ្ធក្រុងនោះ ដុតតំបន់ដែលនៅជុំវិញចោល ហើយរឹបអូសយកជយភណ្ឌ ពីតំបន់នោះផង។ ៦២អ្នកក្រុងកាសាអង្វរលោកយ៉ូណាថាន។ លោកក៏អត់ទោសឲ្យពួកគេ ប៉ុន្តែលោកចាប់កូនប្រុសរបស់មេដឹកនាំទាំងនោះ យកទៅក្រុងយេរូសាឡឹមជាថ្នូរ។ បន្ទាប់មក លោកបន្តដំណើរកាត់តាមតំបន់នោះ រហូតដល់ក្រុងដាម៉ាស។
៦៣លោកយ៉ូណាថានទទួលដំណឹងថា មេទ័ពរបស់ព្រះបាទដេម៉េទ្រីយ៉ូស មកក្រុងគេដេសក្នុង ស្រុកកាលីឡេ ដោយនាំកងទ័ពជាច្រើនមកជាមួយផង ដើម្បីទម្លាក់គាត់ពីមុខតំណែង។ ៦៤លោកទុកឲ្យលោកស៊ីម៉ូនជាបងរបស់លោកនៅគ្រប់គ្រងត្រួតត្រាស្រុកយូដា ហើយលោកចេញទៅច្បាំងជាមួយពួកគេ។ ៦៥លោកស៊ីម៉ូនបោះទ័ពនៅមុខក្រុងបេតសួរទាំងឡោមព័ទ្ធ ហើយវាយប្រហារក្រុងនេះ ជាយូរថ្ងៃ។ ៦៦អ្នកក្រុងនោះចរចាសុំសន្តិភាព ហើយលោកស៊ីម៉ូនយល់ព្រមតាមសំណូមពររបស់ពួកគេ។ ប៉ុន្តែ លោកសូមឲ្យពួកគេចាកចេញពីក្រុង ដើម្បីលោកចូលទៅកាន់កាប់ និងដាក់កងទ័ពនៅក្រុងនោះ។ ៦៧រីឯលោកយ៉ូណាថាន និងកងទ័ពរបស់លោកបោះទ័ពនៅក្បែរបឹងកេណេសារ៉ែត។ លុះព្រឹកស្អែកឡើង ពួកគេទៅដល់វាលទំនាបហាសូរ។ ៦៨កងទ័ពរបស់ជនបរទេសកំពុងធ្វើដំណើរមកវាយលោកនៅទីវាលនេះដែរ ពួកគេបានបង្កប់ទ័ពមួយក្រុមនៅតាមភ្នំ ចាំពួនស្ទាក់វាយប្រហារលោក។ ៦៩លោកយ៉ូណាថាន និងកងទ័ពកំពុងធ្វើដំណើរទៅមុខ ពេលនោះកងទ័ពដែលពួន ស្ទាក់ក៏ស្ទុះចេញមកវាយប្រហារលោក។ ៧០កងទ័ពរបស់លោកយ៉ូណាថានបាក់ទ័ពរត់គ្មានសល់ម្នាក់សោះ លើកលែងតែមេទ័ពពីរនាក់ គឺលោកម៉ាថាធឺយ៉ាសជាកូនរបស់លោកអាប់សាឡុម និងលោកយូដាជាកូនរបស់លោកខាលភី។ ៧១លោកយ៉ូណាថានហែកសម្លៀកបំពាក់របស់លោក រោយដីនៅលើក្បាល ហើយទូលអង្វរព្រះជាម្ចាស់។ ៧២បន្ទាប់មក លោកប្រយុទ្ធនឹងសត្រូវ ហើយធ្វើឲ្យសត្រូវបាក់ទ័ពរត់អស់។ ៧៣ឃើញដូច្នេះ កងទ័ពដែលបាក់ទ័ពរត់ចោលលោកនោះក៏វិលត្រឡប់ មករកលោកវិញ ដេញតាមពួកសត្រូវរហូតដល់ជំរំរបស់ពួកគេនៅកេដែស ហើយកងទ័ពរបស់លោកយ៉ូណាថានក៏បោះជំរំនៅទីនោះដែរ។ ៧៤នៅថ្ងៃនោះ ទាហានបរទេសប្រមាណបីពាន់នាក់ស្លាប់លើសមរភូមិ។ លោកយ៉ូណាថានក៏វិលត្រឡប់ទៅក្រុងយេរូសាឡឹមវិញ។
ជំពូកទី ១២
លោកយ៉ូណាថានចងសម្ពន្ធមិត្តជាមួយជនជាតិរ៉ូម៉ាំងសាជាថ្មី
១លោកយ៉ូណាថានឃើញថា សភាពការណ៍ដំណើរការល្អសម្រាប់គាត់ គាត់ក៏ជ្រើសរើសទូតចាត់ឲ្យទៅក្រុងរ៉ូម ដើម្បីចងសម្ព័ន្ធមិត្តជាមួយជនជាតិរ៉ូម៉ាំងជាថ្មី។ ២លោកសរសេរលិខិតដែលមានសេចក្ដីដូចគ្នា ផ្ញើជូនក្រុងស្ប៉ាត និងក្រុងផ្សេងៗទៀតដែរ។ ៣ទូតទាំងនោះចេញដំណើរទៅកាន់ក្រុងរ៉ូម ហើយបានការអនុញ្ញាតឲ្យចូលក្នុងព្រឹទ្ធសភាក្រុងនោះ។ ពួកគេមានប្រសាសន៍ថា៖«លោកមហាបូជាចារ្យយ៉ូណាថាន និងជនជាតិយូដា ចាត់យើងខ្ញុំ ឲ្យមកដើម្បីរឹតចំណងមិត្តភាព និងចងសម្ព័ន្ធមិត្តជាមួយជនជាតិរ៉ូម៉ាំងសាជាថ្មី កាលពីមុនៗមក»។ ៤ព្រឹទ្ធសភាចេញលិខិតអនុញ្ញាតមួយច្បាប់ចំពោះទូតទាំងនោះ ដើម្បីឲ្យអ្នកកាន់អំណាចក្នុងស្រុកនីមួយៗជួយសំរួលដល់ការធ្វើដំណើរឆ្លងកាត់របស់ពួកគេ វិលត្រឡប់ទៅស្រុកយូដាវិញដោយសុវត្ថិភាព។
៥នេះជាសេចក្ដីក្នុងលិខិតដែលលោកយ៉ូណាថានសរសេរផ្ញើអ្នកក្រុងស្ប៉ាត៖ ៦«យើងយ៉ូណាថានជាមហាបូជាចារ្យ ព្រឹទ្ធសភាជាតិនិងអស់លោកបូជាចារ្យព្រមទាំងប្រជាជនយូដាទាំងមូល ជម្រាបមកអ្នកស្បាតជាបងប្អូន។ ៧កាលពីដើម ព្រះបាទអារីយ៉ូសដែលគ្រងរាជ្យនៅប្រទេស របស់បងប្អូនបានសរសេររាជសារ ផ្ញើទៅលោកមហាបូជាចារ្យអ៊ូនីយ៉ា បញ្ជាក់ថាប្រជាជនរបស់យើងទាំងពីរបងប្អូន ដូចលិខិតភ្ជាប់មកជាមួយជាភស្តុតាងស្រាប់។ ៨លោកអូនីយ៉ាទទួលរាជទូតយ៉ាងអធិកអធម ហើយទទួលរាជសារដែលបញ្ជាក់ច្បាស់អំពីសម្ពន្ធមិត្ត និងចំណងមិត្តភាពរវាងគ្នាទៅវិញទៅមក។ ចំពោះយើងខ្ញុំ ទោះបីមិនត្រូវការសេចក្ដីទាំងក្ដី ព្រះគម្ពីរដែលយើងកាន់តែងតែសំរាលទុក្ខយើងខ្ញុំ។ ១០យើងខ្ញុំក៏សម្រេចចិត្តចាត់ទូតឲ្យមកជួបអស់លោក ដើម្បីរឹតចំណងសម្ព័ន្ធមិត្ត និងមិត្តភាពសាជាថ្មីក្រែងលោយើងខ្ញុំត្រឡប់ជាជនបរទេស សម្រាប់អស់លោក ព្រោះអស់លោកបានចាត់រាជាប្រតិភូ ឲ្យទៅជួបយើងខ្ញុំជាយូរឆ្នាំមកហើយ។ ១១យើងខ្ញុំតែងតែនឹករលឹកដល់អស់លោកជានិច្ច ក្នុងគ្រប់ពិធីបុណ្យ និងនៅថ្ងៃបុណ្យនានា ក្នុងពេលថ្វាយយញ្ញបូជា និងក្នុងពេលអង្វរព្រះជាម្ចាស់។ នេះជាការសមរម្យណាស់ចំពោះយើងជាបងប្អូន។ ១២យើងខ្ញុំមានអំណរចំពោះភាពរុងរឿងថ្កុំថ្កើងរបស់អស់លោក។ ១៣រីឯយើងខ្ញុំ យើងខ្ញុំរងទុក្ខលំបាកជាច្រើន ហើយសត្រូវមកច្បាំងនឹងយើងខ្ញុំជាច្រើនលើក ស្ដេចស្រុកជិតខាងក៏បានមកវាយប្រហារយើងខ្ញុំដែរ។ ១៤ប៉ុន្តែ យើងខ្ញុំមិនចង់រំខានអស់លោកសម្ព័ន្ធមិត្ត និងមិត្តឯទៀតៗអំពីសង្គ្រាមទាំងនោះទេ។ ១៥មានតែព្រះអម្ចាស់ទេដែលសង្គ្រោះយើងខ្ញុំ ព្រះអង្គបានរំដោះយើងខ្ញុំឲ្យរួចពីកណ្ដាប់ដៃរបស់ខ្មាំងសត្រូវ ហើយពួកខ្មាំងត្រូវទទួលការអាម៉ាស់វិញ។ ១៦ហេតុនេះ យើងខ្ញុំជ្រើសរើសលោកនូមេនីយ៉ូស ជាកូនរបស់លោកអន់ទីយ៉ូគូស និងលោកអន់ទីប៉ាទែរជាកូនរបស់លោកយ៉ាសូន រួចចាត់ពួកគេឲ្យមកជួបជនជាតិរ៉ូម៉ាំង ដើម្បីចងចំណងមិត្តភាព និងចងសម្ព័ន្ធមិត្តដូចពីមុនដែរ។ ១៧យើងខ្ញុំបញ្ជាពួកគេឲ្យធ្វើដំណើរទៅជួប និងសួរសុខទុក្ខអស់លោក ព្រមទាំងយកលិខិតស្តីពីការចងសម្ពន្ធមិត្តជាមួយគ្នា និងអំពីការ រឹតចំណងមិត្តភាពជាមួយបងប្អូនសាជាថ្មីទៀត ជូនចំពោះអស់លោក។ សូមអស់លោកមេត្តាតប ឆ្លើយមកយើងខ្ញុំតានសេចក្ដីស្នើរសុំនេះផង»។
១៩នេះជាសេចក្ដីក្នុងលិខិត ផ្ញើមកលោកអូនីយ៉ា៖ ២០«យើងអារីយ៉ូស ជាស្ដេចក្រុងស្ប៉ាតជម្រាប មកលោកអូនីយ៉ាជាមហាបូជាចារ្យសូមជ្រាប៖ ២១យើងបានរកឃើញឯកសារស្តីអំពីជនជាតិស្ប៉ាត និងជនជាតិយូដាបានបញ្ជាក់ថា យើងទាំងពីរជាបងប្អូននឹងគ្នាគឺសុទ្ធតែជាពូជពង្សរបស់លោកអប្រាហាំដូចគ្នា។ ២២ឥឡូវនេះដោយយើងដឹងសេចក្ដីទាំងនោះ ហើយយើងយល់ថា ជាការប្រសើរណាស់ចំពោះយើងខ្ញុំសរសេរលិខិត មកសួរសុខទុក្ខអស់លោក។ ២៣ចំពោះយើងខ្ញុំ យើងខ្ញុំសូមជម្រាបអស់លោកថា ហ្វូងសត្វអស់លោក ក៏ដូចជាហ្វូងសត្វរបស់យើងខ្ញុំ ទ្រព្យសម្បត្តិរបស់អស់លោក ក៏ដូចជាទ្រព្រសម្បត្តិយើងខ្ញុំដែរ។ ហេតុនេះហើយ ទើបយើងសូមចេញបញ្ជាឲ្យគេមកជម្រាបសេចក្ដីទាំងនេះ ដល់អស់លោក»។
លោកយ៉ូណាថានធ្វើសង្គ្រាមនៅស្រុកស៊ីរី
២៤លោកយ៉ូណាថានទទួលដំណឹងថា មេទ័ពរបស់ព្រះបាទដេម៉េទ្រីយ៉ូស វិលត្រឡប់មកវិញ ដោយនាំកងទ័ពច្រើនជាងមុនទៅទៀត មកវាយប្រហារលោក។ ២៥លោកយ៉ូណាថានក៏ចាកចេញពីក្រុងយេរូសាឡឹម ដើម្បីទៅប្រយុទ្ធនឹងពួកគេនៅតំបន់ក្រុងហាម៉ាត កុំឲ្យពួកគេចូលមកក្នុងស្រុកយូដា។ ២៦លោកយ៉ូណាថានចាត់មនុស្សឲ្យទៅស៊ើបយកការណ៍ពីក្នុងជំរំរបស់សត្រូវ។ ពួកគេមករាយការណ៍ប្រាប់លោកថា កងកម្លាំងសត្រូវកំពុងតែត្រៀមខ្លួនវាយប្រហារកងទ័ពយូដានៅពេលយប់។ ២៧ពេលថ្ងៃលិច លោកយ៉ូណាថានបញ្ជាឲ្យកងទ័ពរបស់លោកយាមយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន ព្រមទាំងកាន់អាវុធរៀងៗខ្លួន ត្រៀមប្រយុទ្ធពេញមួយយប់នោះ។ លោកក៏ដាក់ខ្សែត្រៀមជុំវិញទីតាំង កងទ័ពដែរ។ ២៨ពួកសត្រូវដឹងថា លោកយ៉ូណាថាន និងកងទ័ពរបស់លោកបានត្រៀមខ្លួនចាំវាយពួកគេ គេដុតភ្លើងចោលក្នុងជំរំពួកគេ ហើយភៀសខ្លួនបាត់អស់ទៅ។ ២៩លោកយ៉ូណាថាននិងកងទ័ពរបស់លោក ឃើញភ្លើងកំពុងឆេះនៅក្នុងជំរំនោះ តែមិននឹកស្មានថា ពួកខ្មាំងរត់បាត់អស់ទេ លុះដល់ព្រឹកស្អែកទើបពួកគេដឹង។ ៣០លោកយ៉ូណាថានដេញតាមពីក្រោយពួកគេ ក៏ប៉ុន្តែលោកតាម មិនទាន់ព្រោះពួកគេឆ្លងទន្លេអេលើថែរផុតទៅហើយ។ ៣១ពេលនោះ លោកយ៉ូណាថាន បែរទៅវាយប្រហារជនជាតិអារ៉ាប់ឈ្មោះសាបាដេអាន។ លោកវាយឈ្នះពួកគេ ហើយរឹបអូសយកទ្រព្យសម្បត្តិ ទុកជាជយភណ្ឌទៀតផង។ ៣២បន្ទាប់មកលោកធ្វើដំណើរទៅកាន់ក្រុងដាម៉ាស់ ហើយដើរកាត់តំបន់ទាំងមូល។ ៣៣នៅគ្រានោះ លោកស៊ីម៉ូនក៏ចេញទៅធ្វើសង្គ្រាមរហូតដល់ក្រុងអាស្កាឡូន និងក្រុងដែលនៅជុំវិញមានសុទ្ធតែកំពែង រួចទៅកាន់ក្រុងយ៉ូប៉េ ហើយកាន់កាប់តំបន់នោះ ព្រោះលោកជ្រាបថា អ្នកក្រុងមានបំណងប្រគល់ក្រុងដែលមានកំពែងនេះឲ្យ កងទ័ពរបស់ព្រះបាទដេម៉េទ្រីយ៉ូស។
លោកយ៉ូណាថានសង់កំពែងក្រុងយេរូសាឡឹម
៣៥ពេលលោកយ៉ូណាថានវិលត្រឡប់ មកក្រុងយេរូសាឡឹមវិញ លោកកោះហៅព្រឹទ្ធាចារ្យនៃប្រជាជន ហើយសម្រេចជាមួយអស់លោកថា នឹងសង់ក្រុងដែលមានកំពែងជាច្រើនក្នុងស្រុកយូដា ៣៦សង់កំពែងក្រុងយេរូសាឡឹមឲ្យបានខ្ពស់ ព្រមទាំងសង់ជញ្ជាំងដែលខ័ណ្ឌបន្ទាយនិងក្រុងឲ្យដាច់ពីគ្នា។ ធ្វើដូច្នេះ ពលទាហានរបស់ព្រះបាទដេម៉េទ្រីយ៉ូសមិនអាចចេញចូល លក់ ឬទិញឥវ៉ាន់បានឡើយ។ ៣៧ប្រជាជនប្រមូលគ្នាសង់ក្រុងឡើងវិញ ដ្បិតកំពែងនៅផ្នែកខាងកើតក្រុងរលំអស់ទៅហើយ។ គេក៏សង់សង្កាត់ដែលមានឈ្មោះថាខាផេណាថា ឡើងវិញដែរ។ ៣៨លោកស៊ីម៉ូនសង់ក្រុងអាឌីដា ដែលស្ថិតនៅជើងភ្នំឡើងវិញ ព្រមទាំងសង់កំពែងការពារក្រុង ដាក់ទ្ធារ និង រនុកទៀតផង។
លោកទ្រីផូន ចាប់លោកយ៉ូណាថាន
៣៩លោកទ្រីផូនមានបំណង តាំងខ្លួនជាស្ដេចគ្រប់គ្រងលោកស្រុកអាស៊ីរីទាំងមូល ហើយខិតខំ ចាប់ព្រះបាទអន់ទីយ៉ូគូសធ្វើគុត។ ៤០លោកខ្លាចលោកយ៉ូណាថានមិនបណ្តោយឲ្យលោកសម្រេច តាមគម្រោងការណ៍នេះ ហើយច្បាំងនឹងគាត់វិញ។ ដូច្នេះលោកទ្រីផូនរកមធ្យោបាយ ចាប់លោកយ៉ូណាថានយកទៅសម្លាប់។ លោកចេញដំណើរទៅកាន់ក្រុងបេតសាន។ ៤១ប៉ុន្តែ លោកយ៉ូណាថាន និងកងទ័ពដ៏ចំណានបួនម៉ឺននាក់ ចេញមកជួយលោកទ្រីផូននៅក្រុងបេតសាន។ ៤២លោកទ្រីផូនឃើញថា លោកយ៉ូណាថានមានកងទ័ពច្រើនយ៉ាងនេះ លោកមិនហ៊ានចាប់លោក យ៉ូណាថានទេ ៤៣លោកបែរជាទទួលលោកយ៉ូណាថានយ៉ាងអធិកអធម ព្រមទាំងបង្ហាញនាម៉ឺនមន្ត្រីរបស់លោកឲ្យលោកយ៉ូណាថានស្គាល់ ព្រមទាំងជូនអំណោយជាច្រើន។ លោកបញ្ជាមន្ត្រី និងកងទ័ពឲ្យធ្វើតាមបង្គាប់របស់លោកយ៉ូណាថាន ដូចគេធ្លាប់ធ្វើតាមបង្គាប់របស់លោកដែរ។ ៤៤លោកមានប្រសាសន៍ ទៅកាន់លោកយ៉ូណាថានថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាលោកធ្វើឲ្យកងទ័ពមានការនឿយហត់ដូច្នេះ? យើងមិនមែនជាសត្រូវនឹងគ្នាទេ! ៤៥សូមបញ្ជាឲ្យពួកគេវិលត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញចុះ!។ សូមជ្រើសរើសកងទ័ពតែមួយចំនួនតូច ឲ្យការពារលោកបានហើយ រួចសូមអញ្ជើញមកក្រុងផ្ទោលេមៃស៍ ជាមួយខ្ញុំ។ ខ្ញុំនឹងប្រគល់ក្រុងនោះ និងបន្ទាយឯទៀតៗដែលមានកំពែងរឹងមាំឲ្យលោកកាន់កាប់ ព្រមទាំងប្រគល់កងទ័ពដែលនៅសេសសល់ និងនាម៉ឺនមន្ត្រីផង រួចខ្ញុំវិញត្រឡប់ទៅស្រុកវិញ ព្រោះខ្ញុំចេញមក ដើម្បីគោលបំណងនេះតែប៉ុណ្ណោះ»។ ៤៦លោកយ៉ូណាថានក៏ជឿទុកចិត្តលើលោកទ្រីផូន ហើយធ្វើតាមពាក្យលោក គឺគាត់បញ្ជាឲ្យកងទ័ពរបស់គាត់វិលត្រឡប់ទៅស្រុកយ៉ូដាវិញ។ ៤៧លោកយ៉ូណាថានទុកកងទ័ពចំនួនបីពាន់នាក់នៅជាមួយគាត់ គឺចំនួនពីរពាន់នាក់ឲ្យនៅស្រុកកាលីឡេ និងមួយពាន់នាក់ឲ្យធ្វើដំណើរជាមួយគាត់។ ៤៨ប៉ុន្តែ ពេលលោកយ៉ូណាថានចូលដល់ក្នុងក្រុងផ្ទោលេមៃស៍ អ្នកក្រុងបិទទ្វារចាប់លោក ហើយសម្លាប់កងទ័ពទាំងអស់ ដែលចូលមកជាមួយ លោក។ ៤៩លោកទ្រីផូនចាត់ទ័ពថ្មើរជើង ព្រមទាំងទ័ពសេះទៅស្រុកកាលីឡេ និងក្នុងវាលទំនាបអ៊ីស្រាអែល ដើម្បីសម្លាប់បក្សពួករបស់លោកយ៉ូណាថានឲ្យអស់។ ៥០អ្នកទាំងនោះដឹងថាគេចាប់លោកយ៉ូណាថាន ព្រមទាំងទ័ពដែលនៅជាមួយយកទៅសម្លាប់។ ដូច្នេះពួកដែលនៅសេសសល់បានត្រៀមខ្លួនចេញទៅប្រយុទ្ធ។ ៥១កងទ័ពសត្រូវដែលដេញតាមពួកគេឃើញថា បក្សពួករបស់លោកយ៉ូណាថានប្រយុទ្ធដោយប្តូរជីវិតដូច្នេះពួកគេក៏ថយក្រោយវិញ។ ៥២កងទ័ពយូដាត្រឡប់ទៅស្រុកយូដាវិញដោយសុវត្ថិភាព។ ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់នាំគ្នាធ្វើពិធីកាន់ទុក្ខលោកយ៉ូណាថាន និងអស់អ្នកដែលនៅជាមួយលោក។ ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលទាំងមូលនាំគ្នាកាន់ទុក្ខ ហើយមានការភ័យខ្លាចជាខ្លាំង។ ពេលនោះ ប្រជាជនដែលនៅជុំវិញស្រុកយូដាបម្រុងកម្ទេចពូជសាសន៍របស់គេដោយពោលថា៖ «ពួកគេគ្មានមេដឹកនាំ គ្មាននរណាគាំទ្រទេ។ យើងនាំគ្នាវាយប្រហារគេឥឡូវនេះ! យើងនឹងបំបាត់ឈ្មោះគេឲ្យផុតពីផែនដី មិនឲ្យនរណានឹកនាដល់គេទៀតឡើយ»។
ជំពូកទី ១៣
លោកស៊ីម៉ូនបន្តមុខតំណែងពីលោកយ៉ូណាថាន
១លោកស៊ីម៉ូនជ្រាបថា លោកទ្រីផូនប្រមូលកងទ័ព ជាច្រើនបម្រុងនឹងលុកលុយចូលស្រុកយូដា ហើយបំផ្លាញស្រុកនោះចោល។ ២លោកស៊ីម៉ូនឃើញប្រជាជនភ័យខ្លាចញាប់ញ័រ។ លោកឡើងទៅក្រុងយេរូសាឡឹមកោះហៅប្រជាជនឲ្យមកប្រជុំ ៣ហើយលើក ទឹកចិត្តពួកគេដោយមានប្រសាសន៍ថា៖ «បងប្អូនជ្រាបការប៉ុន្មានរបស់ខ្ញុំ បងប្អូនខ្ញុំ និងក្រុមគ្រួសារខ្ញុំបានប្រព្រឹត្ត ដើម្បីការពារវិន័យ និងទីសក្ការៈ។ បងប្អូនក៏ជ្រាបអំពីចម្បាំង និងទុក្ខវេទនាដែលពួកយើងបានតស៊ូនោះដែរ។ ៤ហេតុនេះហើយ បងប្អូនទាំងអស់របស់ខ្ញុំត្រូវស្លាប់ព្រោះអ៊ីស្រាអែល! ហើយនៅសល់តែខ្ញុំម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ។ ខ្ញុំមិនដែលគិតរត់យករួចខ្លួននោះទេ! ទោះបីក្នុងគ្រាដ៏អាសន្ននេះក្ដី។ ជីវិតរបស់ខ្ញុំ គ្មានតម្លៃអ្វីប្រសើរជាងជីវិតបងប្អូននោះទេ!។ ៦ប៉ុន្តែ ខ្ញុំនិងតស៊ូដើម្បីការពារជាតិរបស់ខ្ញុំ ការពារទីសក្ការៈ និងប្រពន្ធកូនរបស់បងប្អូន ព្រោះប្រជាជាតិនានាស្អប់ខ្ពើមយើង ហើយប្រមូលផ្តុំគ្នាដើម្បីបំផ្លាញយើងឲ្យវិនាសសាបសូន្យ»។ ៧កាលឮពាក្យសំដីទាំងនេះ ប្រជាជនក៏មានសេចក្ដីក្លាហាន ៨ហើយឆ្លើយតបដោយសំឡេងខ្លាំងៗថា៖ «សូមលោកធ្វើជាមេដឹកនាំរបស់ពួក យើងស្នងពីលោកយូដា និង លោកយ៉ូណាថានជាប្អូនៗរបស់លោកផង។ ៩សូមដឹកនាំពួកយើងចេញទៅច្បាំង! ពួកយើងនឹងធ្វើតាមបញ្ជារបស់លោក»។ ១០លោកស៊ីម៉ូនប្រមូលកងទ័ពទាំងអស់ ហើយប្រញាប់ប្រញាល់សង់កំពែងជុំវិញក្រុងយេរូសាឡឹមឲ្យបានរឹងមាំ។ ១១លោកចាត់លោកយ៉ូណាថាន ជាកូនរបស់លោកអាប់សាឡុមឲ្យទៅក្រុងយ៉ូប៉េ ដោយមានទ័ពជាច្រើនទៅជាមួយផង។ លោកយ៉ូណាថានដេញប្រជាជនចេញពីក្រុង ហើយតាំងទីលំនៅនៅក្នុងក្រុងនេះ។
លោកស៊ីម៉ូនវាយឈ្នះលោកទ្រីផូន
១២លោកទ្រីផូនលើកទ័ពយ៉ាងច្រើន ចេញពីក្រុងផ្ទោឡេម៉ៃស៍ ដើម្បីវាយលុកលុយស្រុកយូដា ទាំងនាំយកលោកយ៉ូណាថានជាឈ្លើយទៅជាមួយផង។ ១៣លោកស៊ីម៉ូនមកបោះទ័ពនៅក្បែរក្រុង អាឌីដា និងនៅតាមទីវាល។ ១៤លោកទ្រីផូនជ្រាបថា លោកស៊ីម៉ូនបន្តមុខតំណែងពីលោកយ៉ូណាថាន ជាប្អូន ហើយត្រៀមកងទ័ព មកវាយប្រយុទ្ធនឹងលោក។ គាត់ចាត់អ្នកនាំសារ ឲ្យទៅជម្រាបលោកស៊ីម៉ូនថា៖ ១៥«យើងចាប់លោកយ៉ូណាថានឃុំឃាំង ព្រោះគាត់មិនបានបង់ប្រាក់បញ្ចូលឃ្លាំងរាជទ្រព្យ កាលគាត់នៅកាន់មុខតំណែង។ ១៦ឥឡូវនេះ សូមលោកបង់ប្រាក់ពីរពាន់ប្រាំពីររយគីឡូក្រាម និងនាំយកកូនរបស់លោកយ៉ូណាថានពីរនាក់ធ្វើជាថ្នូរ ក្រែងលោថ្ងៃក្រោយគាត់បះបោរប្រឆាំងនឹងយើង។ ប្រសិនបើគាត់សុខចិត្តធ្វើដូច្នេះ យើងនឹងដោះលែងគាត់»។ ១៧ទោះបីលោកស៊ីម៉ូនដឹងថា ពាក្យទាំងនេះជាពាក្យបោកបញ្ឆោតក្ដី ក៏លោកចាត់គេឲ្យទៅប្រមូលប្រាក់ និងនាំកូនប្រុសទាំងពីររបស់លោកយ៉ូណាថាន មក ព្រោះលោកខ្លាចប្រជាជនជំទាស់នឹងគាត់ ១៨គឺក្រែងពួកគេចោទ ថា៖«គេយកលោកយ៉ូណាថានទៅសម្លាប់ ព្រោះលោកស៊ីម៉ូនមិនព្រមបញ្ជូនប្រាក់ និងកូនទាំងពីរ នោះទៅឲ្យគេ»។ ១៩ដូច្នេះលោកបញ្ជូនកូនទាំងពីរ និងប្រាក់ពីរពាន់ប្រាំពីររយគីឡូក្រាម ប៉ុន្តែ លោកទ្រីផូនក្បត់ពាក្យសន្យា ហើយមិនដោះលែងលោកយ៉ូណាថានឡើយ។ ២០បន្ទាប់មកលោក ទ្រីផូនចេញដំណើរដើម្បីចូលទៅឈ្លានពាន និងបំផ្លាញស្រុកយូដាចោល។ គាត់ធ្វើដំណើរវាងតាមក្រុងអាដូរ៉ា។ ប៉ុន្តែ លោកស៊ីម៉ូន និងកងទ័ពរបស់លោកនៅតែដេញតាមពីក្រោយគេជានិច្ច។ ២១គ្រានោះ កងទ័ពនៅក្នុងស្រុកយេរូសាឡឹមចាត់អ្នកនាំសារទៅរកលោកទ្រីផូន សុំឲ្យលោកមកជួបពួកគេនៅតាមផ្លូវវាលរហោស្ថានយ៉ាងប្រញាប់ និងបញ្ជូនស្ស្បៀងអាហារឲ្យពួកគេផង។ ២២លោកទ្រីផូនរៀបចំកងទ័ពសេះទាំងអស់ដើម្បីទៅជួបពួកគេ ប៉ុន្តែ នៅយប់នោះព្រឹលធ្លាក់យ៉ាងខ្លាំង ជាហេតុរារាំងលោកមិនអាចចេញដំណើរ ទៅកាន់ទីនោះបានឡើយ។ លោកបែរជាចេញដំណើរទៅស្រុកកាឡាដវិញ។ ២៣កាលមកជិតដល់ក្រុងបាសកាម៉ាលោកក៏យកលោកយ៉ូណាថានទៅប្រហារ ជីវិតចោល ហើយគេបញ្ចុះសពរបស់លោកនៅទីនោះ។ ២៤បន្ទាប់មក លោកទ្រីផូនវិលត្រឡប់ទៅ ស្រុករបស់ខ្លួនវិញ។
២៥លោកស៊ីម៉ូនចាត់គេ ឲ្យទៅយកធាតុរបស់លោកយ៉ូណាថានជាប្អូនរបស់លោកទៅបញ្ចុះ ក្នុងផ្នូរនៅក្រុងម៉ូឌីន ជាក្រុងរបស់ដូនតាលោក។ ២៦ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលទាំងមូល ធ្វើពិធីកាន់ទុក្ខ យ៉ាងអធិកអធម និង យំរៀបរាប់ពីប្រវត្តិរបស់លោកយ៉ូណាថានជាយូរថ្ងៃ។ ២៧លោកស៊ីម៉ូនសង់ផ្នូរឪពុក និងបងប្អូនរបស់លោកឲ្យបានខ្ពស់ជាងមុន ដើម្បីឲ្យគេមើលឃើញពីចម្ងាយ។ ផ្នូរនេះផ្នែកខាងមុខក៏ដូចជាផ្នែកខាងក្រោយដែរ សុទ្ធតែក្រាលដោយថ្មរលោង។ ២៨លោកលើកស្តូបចំនួនប្រាំពីរក្បែរៗគ្នា ដើម្បីឧទ្ទិសជូនមាតាបិតា និង បងប្អូនទាំងបួននាក់របស់លោក។ ២៩នៅជុំវិញស្តូបទាំងនោះលោកដាក់សរសរខ្ពស់ៗ ដែលមានឆ្លាក់រចនាពីគ្រឿងសស្ត្រាវុធគ្រប់ប្រភេទ និងក្បាច់សំពៅ ដើម្បីឲ្យអស់អ្នកដែលធ្វើដំណើរតាមសំពៅ នៅលើសមុទ្រមើលឃើញ។ ៣០ផ្នូរដែលលោកស៊ីម៉ូនសង់នៅក្រុងម៉ូឌីននោះស្ថិតនៅរហូតមកដល់សព្វថ្ងៃ។
ព្រះបាទដេម៉េទ្រីយ៉ូសបញ្ជាក់សន្ធិសញ្ញាជាមួយជនជាតិយូដា
៣១លោកទ្រីផូនក្បត់ព្រះបាទអន់ទីយ៉ូគូស ដែលនៅជាកុមារហើយធ្វើគុត។ ៣២លោកឡើងសោយរាជ្យជំនួស ហើយគ្រប់គ្រងស្រុកអាស៊ី និងបង្កឲ្យមានអន្តរាយដ៏ធ្ងន់ធ្ងរដល់ស្រុកនេះផង។ ៣៣លោកស៊ីម៉ូនជួសជុលកំពែងនានាក្នុងស្រុកយូដា ព្រមទាំងសង់ប៉មខ្ពស់ៗ និងកំពែងដ៏រឹងមាំដែលមានទ្វារក្រុងនិងរនុក។ លោកដាក់ស្បៀងអាហារទុកនៅក្រុងទាំងនោះដែរ។ ៣៤លោកស៊ីម៉ូនចាត់ អ្នកនាំសារឲ្យទៅគាល់ព្រះបាទដេម៉េទ្រីយ៉ូស សូមព្រះមេត្តាកុំទារពន្ធដារពីប្រជាជនយូដា ព្រោះលោកទ្រីផូនបានរឹបអូសប្លន់យកពីពួកគេអស់ទៅហើយ។ ៣៥ព្រះបាទដេម៉េទ្រីយ៉ូសឆ្លើយតប តាមសំណូមពររបស់លោក ហើយសរសេររាជសារ ដែលមានសេចក្ដីដូចតទៅ៖៣៦«យើងដេម៉េទ្រីយ៉ូសជម្រាបមកលោកស៊ីម៉ូន ជាមហាបូជាចារ្យ ជាមិត្តរបស់ស្ដេច និងព្រឹទ្ធាចារ្យ ព្រមទាំងជាតិយូដាទាំងមូល សូមជ្រាប។ ៣៧យើងបានទទួលមកុដមាស និងធាងមាសដែលអស់លោកបានផ្ញើមកយើងហើយ។ យើងចាំចុះសន្ធិសញ្ញាស្តីអំពីសន្តិភាពយ៉ាងពិតប្រាកដ ជាមួយអស់លោក ព្រមទាំងបញ្ជាឲ្យមន្រ្តីរាជការបន្ថយពន្ធដារឲ្យអស់លោកផង។ ៣៨អ្វីៗដែលយើងបានសម្រេចព្រមព្រៀងជាមួយអស់លោកពីមុន យើងសូមបញ្ជាក់សាជាថ្មី។ អស់លោកមានសិទ្ធគ្រប់គ្រងក្រុងទាំងអស់ដែលអស់លោកបានសង់។ ៣៩យើងលើកលែងទោសឲ្យអស់លោកដែលប្រព្រឹត្តខុស ឬល្មើសច្បាប់រហូតដល់សព្វថ្ងៃ ព្រមទាំង មិនទារពន្ធអាករជាមកុដមាសដែលអស់លោកត្រូវបង់ដែរ។ ប្រសិនបើមានការទារពន្ធអាករផ្សេង ទៀតពីប្រជាជនក្រុងយេរូសាឡឹមចាប់ពីពេលនេះ គេមិនត្រូវទាមទារទៀតឡើយ។ ៤០ប្រសិនបើ មានអ្នកខ្លះមានសម្ថភាពអាចបំរើកងទ័ពរបស់យើងបាន ចូរអញ្ជើញមកចុះឈ្មោះទៅ»។ សូនឲ្យសន្តិភាពកើតឡើងរវាងគ្នានឹងគ្នាផង»។
៤១នៅឆ្នាំ១៧០ ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលបានរួចផុតពីនឹមនៃសាសន៍ដទៃ។ ៤២ប្រជាជនចាប់ផ្ដើម សរសេរកាលបរិច្ឆេទនៅលើឯកសារ និងកិច្ចសន្យានានាតាំងពីឆ្នាំដំបូងបង្អស់ ដែលលោកស៊ីម៉ូនជាមហាបូជាចារ្យ ជាមេបញ្ជាការ និងជាមេដឹកនាំនៃប្រជាជនយូដា។
លោកស៊ីម៉ូនដណ្ដើមយកក្រុងកាសារ៉ា និង បន្ទាយក្រុងយេរូសាឡឹមបាន
៤៣នៅគ្រានោះ លោកស៊ីម៉ូនដាក់ទ័ពឡោមព័ទ្ធក្រុងកាសារ៉ា និងដាក់កងទ័ពនៅជុំវិញ។ លោកសង់ប៉មដែលមានកង់អាចរើបាន ហើយរុញទៅទល់នឹងកំពែងក្រុង។ លោកវាយប្រហារក្រុងមួយក្នុងបណ្តាប៉មទាំងប៉ុន្មាន ហើយដណ្ដើមយកប៉មនោះបាន។ ៤៤ពលទ័ពដែលនៅក្នុងប៉ម លោតចុះមកក្នុងក្រុងជាហេតុធ្វើឲ្យអ្នកក្រុងមានការជ្រុលច្របល់។ ៤៥អ្នកក្រុងទាំងប៉ុន្មាន ទាំងប្រពន្ធកូននាំគ្នាឡើយទៅលើកំពែងហែកសម្លៀកបំពាក់របស់ពួកគេ ហើយស្រេកអង្វរលោកស៊ីម៉ូន សន្តោសប្រណីផ្តល់សន្តិភាពឲ្យពួកគេផង។ ៤៦ពួកគេសុំអង្វរថា៖ «សូមមេត្តាអាណិតអាសូរដល់យើងខ្ញុំផង! កុំដាក់ទោសយើងខ្ញុំតាមអំពើអាក្រក់របស់យើងខ្ញុំឡើយ!»។ ៤៧លោកស៊ីម៉ូនស្រុះស្រួលជាមួយពួកគេ ហើយឈប់វាយប្រហារពួកគេ។ ប៉ុន្តែ លោកដេញប្រជាជនចេញពីក្រុងហើយធ្វើពិធីជំរះផ្ទះដែលមានរូបព្រះក្លែងក្លាយ រួចលោក និងពលទាហាននាំគ្នាចូលក្នុងក្រុងវិញដោយច្រៀង ទំនុកលើកតម្កើង និងអរព្រះគុណព្រះជាម្ចាស់ផង។ ៤៨លោកបោសសំអាតអ្វីៗទាំងប៉ុន្មានដែលធ្វើឲ្យក្រុងសៅហ្មង តែងតាំងមនុស្សដែលកាន់តាមវិន័យ រួចលោកជួសជុលកំពែងក្រុង ហើយសង់លំនៅដ្ឋានរបស់លោកនៅក្រុងនោះ។
៤៩ប្រជាជនដែលនៅក្នុងក្រុងយេរូសាឡឹម មិនអាចចេញទៅវិញ ឬលក់ដូរឥវ៉ាន់បានឡើយ។ ដូច្នេះ ពួកគេត្រូវរងទុក្ខដោយការអត់ឃ្លានយ៉ាងខ្លាំង ហើយមានមួយចំនួនស្លាប់។ ៥០ពួកគេស្រែកអង្វរលោកស៊ីម៉ូន សូមមេត្តាប្រណីសន្តោស និងផ្តល់សន្តិភាពឲ្យគេ។ លោកក៏យល់ព្រម។ លោកដេញពួកគេចេញពីទីនោះ ហើយក៏ធ្វើពិធីជំរះបន្ទាយក្រុងនោះឲ្យរួចពីសៅហ្មងដែរ។ ៥១នៅថ្ងៃទី២៣ ខែទី ២ ឆ្នាំ ១៧១ ពួកគេចូលមកក្នុងក្រុងវិញដោយស្រែកជ័យឃោស និងកាន់ស្លឹកត្នោតអម ដោយសំលេងពិណ ក្រាប និងឈឹង ព្រមទាំងចំរៀងនិងទំនុកតម្កើងទៀតផង ដ្បិតគេបណ្តេញខ្មាំងសត្រូវដ៏ធំចេញពីទឹកដីអ៊ីស្រាអែល។ ៥២លោកស៊ីម៉ូនចេញបញ្ជាឲ្យប្រារព្ធពិធីយ៉ាងសប្បាយរីករាយ ជារៀងរាល់ឆ្នាំនៅថ្ងៃដដែលនោះ។ លោកពង្រឹងកំពែងការពារភ្នំនៃព្រះវិហារ នៅទល់មុខបន្ទាយឲ្យកាន់តែរឹងមាំ។ លោកតាំងទីលំនៅនៅទីនោះជាមួយកងទ័ពរបស់លោក ធំពេញរូបពេញរាងហើយ លោកក៏តែងតាំងលោកយ៉ូហាន ឲ្យធ្វើជាមេបញ្ជាការកាន់កាប់កងទ័ពទាំងអស់។ លោកយ៉ូហានស្នាក់នៅក្រុងកាសារ៉ា។
ជំពូកទី ១៤
ការសរសើររបស់លោកស៊ីម៉ូន
១នៅឆ្នាំ១៧២ ព្រះបាទដេម៉េទ្រីយ៉ូសប្រមូលកងទ័ព ហើយយាងចេញទៅស្រុកម៉ែដ ដើម្បីស្វែងរកជំនួយសម្រាប់ធ្វើសង្រ្គាមនឹងលោកទ្រីផូន។ ២ប៉ុន្តែព្រះបាទអរសាសជាស្ដេចស្រុកពែរ្ស និងស្រុកម៉ែដ ទទួលដំណឹងថា ព្រះបាទដេម៉េទ្រីយ៉ូសយាងចូលក្នុងដែនដីរបស់ខ្លួនដូច្នេះ ក៏ចាត់មេទ័ពម្នាក់ដើម្បីទៅចាប់ព្រះបាទដេម៉េទ្រីយ៉ូសយកមកទាំងរស់។ ៣មេទ័ពនោះចេញទៅវាយឈ្នះកងទ័ពរបស់ព្រះបាទដេម៉េទ្រីយ៉ូស ចាប់ស្ដេចបានទាំងរស់ ហើយនាំទៅថ្វាយព្រះបាទអរសាស។ ព្រះបាទអរសាសយកព្រះបាទដេម៉េទ្រីយ៉ូសទៅដាក់ក្នុងគុក។
៤ស្រុកយូដាប្រកបដោយសេចក្ដីសុខសាន្ត ក្នុងរជ្ជកាលរបស់លោកស៊ីម៉ូន។ លោកស្វះស្វែងរកប្រយោជន៍ដើម្បីជាតិ។ ប្រជាជនយូដាគោរពអំណាចលោក ហើយភាពរុងរឿងរបស់លោកកាន់ តែប្រសើរឡើងជារៀងរាល់ថ្ងៃ។ ៥លោកបានធ្វើឲ្យកេរ្តិ៍ឈ្មោះរបស់លោកកាន់តែល្បីល្បាញ ដោយដណ្ដើមយកបានក្រុងយ៉ូប៉េ។ លោកយកក្រុងនេះធ្វើជាកំពង់ផែសម្រាប់ស្រុកយូដា ព្រមទាំងបើកផ្លូវទាក់ទងនឹងកោះទាំងឡាយ។ ៦លោកវាតព្រំដែនស្រុករបស់លោក ហើយគ្រប់គ្រងស្រុកយូដាយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់។ ៧លោកប្រមូលជនជាតិយ៉ូដាជាច្រើនដែលជាប់ជាឈ្លើយនាំត្រឡប់មកវិញ។ លោកវាយដណ្ដើមយកក្រុងកាសារ៉ា ក្រុងប៉េតសួរ និងបន្ទាយក្រុងយេរូសាឡឹម ហើយលុបបំបាត់អ្វីៗទាំងអស់ ដែលធ្វើឲ្យក្រុងទាំងបីនោះមានភាពសៅហ្មង។ គ្មាននរណាម្នាក់តទល់ប្រឆាំងនឹងលោកឡើយ។ ៨ប្រជាជនធ្វើស្រែចំការរបស់ខ្លួនដោយសុខសាន្ត ដីផ្តល់ភោគផល ដំណាំដាំដុះក៏ផ្តល់ផ្លែផ្កាគួរឲ្យពេញចិត្ត។ ៩ចាស់ៗអង្គុយនៅតាមទីសាធារណៈពោលតែអំពីភាពចំរុងចំរើន។ ពួកយុវជនស្លៀកសម្លៀកបំពាក់ល្អប្រណីត និងប្រដាប់គ្រឿងសស្រ្តាវុធយ៉ាងអង់អាច។ ១០លោកស៊ីម៉ូនផ្គត់ផ្គង់ ស្បៀងអាហារដល់ក្រុងនានា និងសង់កំពែងសម្រាប់ការពារក្រុងទាំងនោះ។ ដូចកិត្តិស័ព្ទដ៏រុងរឿងរបស់លោក ល្បីសុសសាយគ្រប់ទិសទី រហូតដល់ទីដាច់ស្រយាលនៃផែនដី។ ១១លោកធ្វើឲ្យស្រុកមានសន្តិភាព ហើយប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលមានអំណរសប្បាយ ជាខ្លាំង។ ១២ម្នាក់ៗអង្គុយក្រោមម្លប់ ដើមទំពាំងបាយជូរ ឬក្រោមម្លប់ដើមស្វាយរបស់ខ្លួន ដោយគ្មាននរណាមកបំភ័យពួកគេឡើយ។ ១៣ស្ដេចទាំងឡាយត្រូវបរាជ័យនៅសម័យនោះ។ ១៤លោកជួយអ្នកតូចតាចទាំងប៉ុន្មាននៅក្នុងស្រុក។ លោកកាន់តាមវិន័យ ហើយបំបាត់ជនពាល និងមនុស្សអាក្រក់ទាំងអស់ចោល។ ១៥លោកធ្វើឲ្យព្រះវិហារទទួលសិរីរុងរឿង ហើយថ្វាយគ្រឿងសក្ការៈជាច្រើន ចំពោះព្រះដំណាក់ផង។
អ្នកនាំក្រុងស្ប៉ាតផ្ញើលិខិតជូនលោកស៊ីម៉ូន
១៦នៅក្រុងរ៉ូមក៏ដូចជានៅក្រុងស្ប៉ាតដែរ គេទទួលដំណឹងថា លោកយ៉ូណាថានទទួលមរណភាពពួកគេសោកស្តាយយ៉ាងខ្លាំង។ ១៧ប៉ុន្តែ កាលពួកគេដឹងថា លោកស៊ីម៉ូនឡើងជាមហាបូជាចារ្យ ជំនួសប្អូន ហើយគ្រប់គ្រងស្រុក និងក្រុងទាំងប៉ុន្មាន ១៨គេចារឹកសាជាថ្មីនូវសន្ធិសញ្ញាស្តីអំពីមិត្តភាព និង សម្ពន្ធមិត្តនៅលើបន្ទះសង្ហិន ដូចគេបានចងពីមុនជាមួយលោកយូដានិងលោកយ៉ូណាថាន ជាប្អូនរបស់លោកដែរ។ ១៩គេយកបន្ទះនេះមកអានជូនអង្គប្រជុំនៃប្រជាជនយេរូសាឡឹមស្តាប់។ ២០លិខិតដែលប្រជាជនក្រុងស្ប៉ាតសរសេរផ្ញើមក មានសេចក្ដីដូចតទៅ៖ «អ្នកមុខអ្នកការក្រុងស្ប៉ាត សូមជម្រាបមកលោកស៊ីម៉ូនជាមហាបូជាចារ្យ អស់លោកព្រឹទ្ធាចារ្យ អស់លោកបូជាចារ្យ និងប្រជាជនយូដាទាំងអស់សូមជ្រាប។ ២១ទូតដែលអស់លោកបានចាត់ឲ្យមកជួបប្រជាជនយើងខ្ញុំ បានរៀបរាប់ប្រាប់យើងខ្ញុំអំពីភាពរុងរឿងកិត្តិនាមរបស់អស់លោក។ យើងសូមស្វាគមន៍យ៉ាងរីករាយ ចំពោះកិច្ចការរបស់ទូតទាំងនោះ។ ២២យើងខ្ញុំបានកត់ត្រាសេចក្ដីប្រកាសរបស់ទូតទាំងនោះចំពោះយើងខ្ញុំ ទុកជាឯកសារក្នុងសៀវភៅនៃសេចក្ដីសម្រេចរបស់ប្រជាជនដូចតទៅ៖ លោកនូមេនីយ៉ូសជាកូនលោកអន់ទីយ៉ូគូស ហើយលោកអប់ទីប៉ាទែរជាកូនលោកយ៉ាសូន ជាទូតរបស់ប្រជាជនយូដា អញ្ជើញមកស្រុកយើងខ្ញុំដើម្បីរឹតចំណងមិត្តភាពជាមួយយើងខ្ញុំសាជាថ្មី។ ២៣ប្រជាជនពេញចិត្ត ទទួលទូតទាំងនោះយ៉ាងឱឡារិក ហើយយកលិខិតនៃសេចក្ដីប្រកាសទៅតម្កល់ទុកជាឯកសារសាធារណៈ ដើម្បីឲ្យប្រជាជនក្រុងស្ប៉ាតចងចាំ»។ លិខិតចម្លងនៃឯកសារនេះបានផ្ញើជូនលោកស៊ីម៉ូនជាមហាបូជាចារ្យ។ ២៤បន្ទាប់មក លោកស៊ីម៉ូនចាត់លោកនូមេនីយ៉ូសទៅក្រុងរ៉ូម ទាំងនាំយកខែលមាសដែលមានតម្លៃស្មើប្រាក់ប្រាំរយគីឡូក្រាម ជាអំណោយ ដើម្បីរឹតចំណងសម្ព័ន្ធមិត្តជាមួយជនជាតិរ៉ូមសាជាថ្មី។
ក្រឹត្យរបស់រដ្ឋសភាស្តីអំពីលោកស៊ីម៉ូនជាបូជាចារ្យ
២៥ក្រោយពីជ្រាប ពីព្រឹត្តិការណ៍ទាំងនេះមក ប្រជាជនសួរគ្នាថា៖«តើយើងមានអ្វីនឹងថ្លែង អំណរគុណចំពោះលោកស៊ីម៉ូន និងកូនរបស់លោក ២៦ដ្បិតរូបលោកទាំងប្អូនរបស់លោក និងក្រុមគ្រួសារលោក សុទ្ធតែតស៊ូយ៉ាងអង់អាចក្លាហាន។ លោកកាន់អាវុធបណ្តេញខ្មាំងសត្រូវ របស់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលចេញអស់ ហើយនាំប្រជាជនឲ្យមានសេរីភាពដែរ»។ ដូច្នេះពួកគេចារឹកសេចក្ដីលើបន្ទះលង្ហិន ជាប់នឹងស្តូបនៅលើភ្នំស៊ីយ៉ូន។ ២៧សេចក្ដីចារឹកនោះមានដូចតទៅ៖នៅថ្ងៃទី ១៨ ខែភទ្របទ ត្រូវនឹងខែអេលូស ឆ្នាំ ១៧២ គឺនៅឆ្នាំទីបី នៃរជ្ជកាលរបស់លោកស៊ីម៉ូនជាមហាបូជាចារ្យ ២៨មានបើកអង្គប្រជុំមួយយ៉ាងធំ គឺមានអស់លោកបូជាចារ្យ ប្រជាជន អស់លោកមេដឹកនាំ និងអស់លោកព្រឹទ្ធាចារ្យក្នុងស្រុកចូលរួមផង។ នៅពេលនោះ គេប្រាប់យើងខ្ញុំថា ២៩ពេលមាន សង្គ្រាមជាញឹកញាប់ក្នុងស្រុកលោកស៊ីម៉ូន ជាកូនរបស់លោកម៉ាថាធីយ៉ា ជាពូជពង្សរបស់កូនចៅលោកយ៉ូអារីប និងបងប្អូនស៊ូប្តូរជីវិតប្រយុទ្ធនឹងខ្មាំងសត្រូវរបស់ជាតិខ្លួន ដើម្បីការពារព្រះវិហារនិងធម្មវិន័យ។ អស់លោកនាំយកសិរីជោគជ័យដ៏រុងរឿងជូនជាតិរបស់ខ្លួន។ ៣០លោកយ៉ូណាថានបានបង្រួបបង្រួមជាតិ របស់លោក ហើយធ្វើជាមហាបូចារ្យ រួចលាចាកលោកនេះទៅ។ ៣១សត្រូវរបស់ជនជាតិយូដាមានបំណងឈ្លានពាន និងបំផ្លាញទឹកដីរបស់អស់លោក ព្រមទាំងដណ្ដើមយកព្រះវិហាររបស់អស់លោកផង។ ៣២ពេលនោះលោកស៊ីម៉ូនងើបឡើង ហើយវាយប្រយុទ្ធដើម្បីជាតិរបស់លោក។ លោកចំណាយទ្រព្យសម្បត្តិផ្ទាល់ខ្លួនរបស់លោកយ៉ាងច្រើន សម្រាប់ទិញអាវុធនិងចែកបៀរវត្សដល់ពលទាហាននៃកងទ័ពជាតិទៀតផង។ ៣៣លោកសង់កំពែងការពារក្រុងនានានៅស្រុកយូដា ជាពិសេសក្រុងបេតសួរដែលស្ថិតនៅតាមព្រំដែន និងឃ្លាំងអាវុធរបស់ខ្មាំងសត្រូវកាលពីមុននោះ។ លោកដាក់កងទ័ពយូដាក្នុងនោះដែរ។ ៣៤លោកសង់កំពែងក្រុងយ៉ូប៉េដែលស្ថិតនៅតាមឆ្នេរសមុទ្រ ព្រមទាំងក្រុងកាសារ៉ា ដែលស្ថិតនៅក្បែរក្រុងអាសូត ជាក្រុងដែលខ្មាំងសត្រូវកាន់កាប់ កាលពីដើម។ លោកឲ្យប្រជាជនយូដាតាំងទីលំនៅក្នុងក្រុង ហើយទុកស្បៀងគ្រប់បែបយ៉ាង ដែលប្រជាជនត្រូវការ។ ៣៥ប្រជាជនឃើញ ភាពស្មោះត្រង់របស់លោកស៊ីម៉ូន និងភាពរុងរឿង ដែលលោកបានផ្តល់ជូនជាតិរបស់លោក។ គេតែងតាំងលោកឲ្យធ្វើជាមេដឹកនាំរបស់ពួកគេ និងជាមហាបូជាចារ្យ ដើម្បីតបស្នងគុណ ចំពោះកិច្ចការទាំងប៉ុន្មាន ដែលលោកបានប្រព្រឹត្តយ៉ាងត្រឹមត្រូវ សុចរិត និងស្មោះត្រង់ចំពោះជាតិ និងប្រយោជន៍ប្រជាជនលោក។ ៣៦ពេលលោកស៊ីម៉ូនគ្រប់គ្រងស្រុកលោក បណ្តេញសាសន៍ដទៃចេញពីទឹកដី និងបុរីរបស់ព្រះបាទដាវីឌនៅក្រុងយេរូសាឡឹម។ សាសន៍ដទៃទាំងនោះបានយកបុរីនោះធ្វើជាបន្ទាយ ហើយធ្លាប់ចេញពីបន្ទាយនេះ ដើម្បីធ្វើឲ្យទីលានព្រះវិហារ មានសៅហ្មង និងបង្អាប់បង្អោនភាពដ៏វិសុទ្ធនៃទីនោះផង។ ៣៧លោកតែងដាក់កងទ័ពយូដានៅទីនោះ ព្រមទាំងពង្រឹងបន្ទាយនេះឡើង ដើម្បីការពារសន្តិសុខក្នុងស្រុក និងក្រុងផង។ លោកសង់កំពែងក្រុងយេរូសាឡឹមឲ្យខ្ពស់ជាងពីមុនទៅទៀត។
៣៨ព្រះបាទដេម៉េទ្រីយ៉ូសទតឃើញដូច្នេះ ក៏បញ្ជាក់ថា លោកស៊ីម៉ូនបំពេញមុខងារជាមហាបូជាចារ្យ ៣៩ហើយលោកតែងតាំងលោកស៊ីម៉ូន ជាសម្លាញ់របស់ស្ដេច ព្រមទាំងប្រទាបកិត្តិយសដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ឲ្យលោកផង។ ៤០ព្រះរាជាធ្វើដូច្នេះ ព្រោះទ្រង់ជ្រាបថា ជនជាតិរ៉ូម៉ាំងធ្លាប់ចាត់ទុកជនជាតិយូដា ជាមិត្តសម្លាញ់ ជាសម្ពន្ធមិត្ត និងជាបងប្អូនរបស់ពួកគេ ហើយពួកគេបានទទួលទូតរបស់លោក ស៊ីម៉ូនយ៉ាងឱឡារិកក្រៃលែង។ ៤១ស្ដេចជ្រាបថា ជនជាតិយូដា និងអស់លោកបូជាចារ្យសម្រេចចិត្ត តែងតាំងលោកស៊ីម៉ូនធ្វើជាមេដឹកនាំ និង ជាមហាបូជាចារ្យរហូតរៀងទៅ គឺរហូតដល់មានព្យាការីដ៏ស្មោះត្រង់ម្នាក់ងើបឡើង។ ៤២ពួកគេក៏តែងតាំងលោកជាមេបញ្ជាការនៃទ័ពទាំងមូល និងជាអ្នកទទួលខុសត្រូវលើព្រះវិហារ មានបន្ទុកតែងតាំងមេការ មន្ត្រីរាជការក្នុងស្រុក ជាអ្នកទទួលខុសត្រូវ លើគ្រឿងសាស្ត្រាវុធ និងបន្ទាយទាំងឡាយ។ លោកស៊ីម៉ូនជាអ្នកទទួលខុសត្រូវលើគ្រប់កិច្ចការ ក្នុងព្រះវិហារ។ ៤៣ប្រជាជនត្រូវតែធ្វើតាមបង្គាប់លោក ឯកសារជាផ្លូវការក្នុងស្រុកទាំងអស់ ត្រូវសរសេរក្នុងនាមរបស់លោក។ លោកមានសិទ្ធពាក់អាវព៌ណស្វាយរបស់ស្ដេច និងពាក់ក្លាស់មាសផង។ ៤៤គ្មាននរណាម្នាក់ក្នុងចំណោមប្រជាជន ឬក្នុងចំណោមបូជាចារ្យមានសិទ្ធបដិសេធសេចក្ដីសម្រេចណាមួយ ឬប្រឆាំងនឹងបញ្ជារបស់លោក ឬកោះប្រជុំគ្នា ឬមានសិទ្ធពាក់អាវព៌ណស្វាយរបស់ស្ដេច និងពាក់ក្លាស់មាសឡើយ។ ៤៥នរណាម្នាក់បដិសេធសេចក្ដីសម្រេចណាមួយ ត្រូវទទួលទោស។ ៤៦ប្រជាជនទាំងអស់មូលមតិនិងផ្តល់សិទ្ធទាំងនេះឲ្យលោកស៊ីម៉ូន។ ៤៧លោកស៊ីម៉ូនក៏យល់ព្រមទទួល ហើយសុខចិត្តបំពេញមុខងារជាមហាបូជាចារ្យ ជាមេបញ្ជាការព្រមទាំងជាមេដឹកនាំរបស់ជនជាតិយូដា និងបូជាចារ្យ គឺដឹកនាំមនុស្សទាំងអស់»។
៤៨ប្រជាជនសម្រេចថា ត្រូវចារសេចក្ដីនេះនៅលើបន្ទះលង្ហិន យកទៅតម្កល់ទុកក្នុងបរវិណព្រះវិហារ ត្រង់កន្លែងដែលគេអាចឃើញច្បាស់ ៤៩ហើយចម្លងសេចក្ដីនេះ យកទៅដាក់ក្នុងឃ្លាំងនៃព្រះវិហារដើម្បីឲ្យលោកស៊ីម៉ូន និងកូនចៅរបស់លោកអាចមើលឃើញផង។
ជំពូកទី ១៥
អន់ទីយ៉ូគូសផ្ញើសាមកជូនលោកស៊ីម៉ូន
១ព្រះអន់ទីយ៉ូគូស ជាបុត្រព្រះបាទដេម៉េទ្រីយ៉ូស សរសេររាជសារមួយច្បាប់ពីកោះ ផ្ញើមកជូនលោកស៊ីម៉ូន ជាមហាបូជាចារ្យ និងជាមេដឹកនាំនៃជនជាតិយូដា និងប្រជាជាតិទាំងមូល។ ២រាជសារមានចែងដូចតទៅ៖ «ព្រះបាទអន់ទីយ៉ូគូសសូមជម្រាបមកលោកស៊ីម៉ូន ជាមហាបូជាចារ្យ និងជាមេដឹកនាំជនជាតិយូដា ព្រមទាំងប្រជាជាតិយូដា សូមជ្រាប។ ៣ដោយមានជនអន្ធពាលដណ្ដើមរាជាណាចក្រអយ្យកោយើង យើងបានទានទាររាជអំណាច ហើយបានគ្រប់គ្រងរាជាណាចក្រដូចដើមវិញ។ យើងបានជ្រើសរើសកងទ័ពជាច្រើន ហើយរៀបចំសំពៅចម្បាំង ៤ក្នុងគោល បំណងវាយប្រហារយកស្រុកហើយបណ្តេញអស់អ្នកដែលធ្វើឲ្យស្រុករបស់យើងអន្តរាយ និងបំផ្លាញក្រុងជាច្រើន ក្នុងរាជាណាចក្រយើង។ ៥ឥឡូវនេះយើងសូមបញ្ជាក់ថា យើងយល់ព្រមធ្វើតាមសេចក្ដីសម្រេចរបស់ស្ដេចទាំងប៉ុន្មានដែលគ្រងរាជ្យមុនយើង គឺមិនទាមទារពន្ធអាករពីអស់លោក និងសួយសារអាករទាំងប៉ុន្មាន ដែលអស់លោកធ្លាប់នាំមកថ្វាយ។ ៦យើងអនុញ្ញាតឲ្យលោកមានសិទ្ធ ធ្វើប្រាក់កាក់ សម្រាប់ប្រើប្រាស់ក្នុងស្រុករបស់យើង។ ៧ក្រុងយេរូសាឡឹមនិងព្រះវិហារមានសេរីភាព មិនបាច់បង់ពន្ធ។ គ្រឿងសស្រ្តាវុធទាំងប៉ុន្មានដែលលោករកបាន បន្ទាយទាំងប៉ុន្មានដែលលោកបានសង់ និងគ្រប់គ្រង ស្ថិតនៅជាកម្មសិទ្ធរបស់លោករហូតរៀងទៅ។ ៨យើងលុបបំណុលទាំងប៉ុន្មាន ដែលលោកជំពាក់ឃ្លាំងរាជទ្រព្យនៅពេលនេះ ហើយនៅពេលអនាគត។ ៩នៅពេលយើងកាន់កាប់អំណាចឡើងវិញ យើងនឹងផ្តល់កិត្តិយសខ្ពង់ខ្ពស់ដល់ជូនលោក ជូនប្រជាជាតិរបស់លោក និងជូនព្រះវិហារក្រុងយេរូសាឡឹម ឲ្យមនុស្សក្នុងពិភពលោកទាំងមូល ទទួលស្គាល់»។
ព្រះបាទអន់ទីយ៉ូគូសឡោមព័ទ្ធលោកទ្រីផូននៅដូរ៉ា
១០នៅឆ្នាំ១៧៤ ព្រះបាទអន់ទីយ៉ូគូសយាងចូលដែនដីនៃអយ្យកោរបស់ខ្លួន។ កងទ័ពទាំងអស់ចូលរួមជាមួយស្ដេច ហើយមានទ័ពតែមួយភាគតិចដែលនៅជាមួយលោកទ្រីផូន។ ១១ព្រះបាទអន់ទីយ៉ូគូសដេញតាមលោកទ្រីផូន ដែលភៀសខ្លួនទៅកាន់ក្រុងដូរ៉ា នៅតាមឆ្នេរសមុទ្រ ១២ដ្បិតគាត់ដឹងច្បាស់ថា គាត់មុខជាជួបប្រទះនឹងគ្រោះកាច មិនចេះចប់ ហើយកងទ័ពក៏រត់ចោលគាត់ដែរ។ ១៣ព្រះបាទ អន់ទីយ៉ូគូសបាននាំទ័ពថ្មើរជើង មួយសែនពីរម៉ឺននាក់ និងទ័ពសេះប្រាំបីពាន់នាក់មកបោះទីតាំងមុខក្រុងដូរ៉ា។ ស្ដេចឡោមទ័ពទីក្រុង ហើយសំពៅចម្បាំងជាច្រើនក៏ចតនៅមុខក្រុង។ ដោយកងទ័ពឡោមព័ទ្ធក្រុងយ៉ាងជិតគ្រប់ទិសទាំងអស់ គ្មាននរណាម្នាក់អាចចេញចូលបានឡើយ។
ទូតរបស់ជនជាតិយូដាវិលត្រឡប់មកពីក្រុងរ៉ូម
១៥លោកនូមេនីយ៉ូស និងអ្នកដែលទៅជាមួយត្រឡប់មកពីក្រុងរ៉ូម ហើយនាំលិខិតមកថ្វាយស្ដេចនិង បណ្តាស្រុកនានា។ លិខិតមានចែងដូចតទៅ៖ ១៦«លោកលូស៊ីយ៉ូសជាទេសាភិបាលជនជាតិរ៉ូម៉ាំង សូមទទួលថ្វាយព្រះបាទផ្ទោលេម៉េ សូមជ្រាប។ ១៧ទូតនៃជនជាតិយូដា ដែលលោកមហាបូជាចារ្យស៊ីម៉ូន និងប្រជាជនយូដាចាត់ឲ្យមកជួបយើងខ្ញុំ។ ១៨អស់លោកមកក្នុងឋានៈជាមិត្តសម្លាញ់ និងសម្ពន្ធមិត្ត ដើម្បីរឹតចំណងមិត្តភាពនិងសម្ពន្ធមិត្តដូចកាលពីដើមឡើងវិញ។ អស់លោកយកខែលមាសមានទម្ងង់ប្រាំរយគីឡូក្រាមជាមួយផង។ ១៩ហេតុនេះហើយបានជាយើងខ្ញុំសម្រេចថា នឹងសរសេរលិខិតនេះទូលថ្វាយស្ដេច ព្រមទាំងស្រុកនានាកុំឲ្យបង្ករឿងជាមួយគេ កុំច្បាំងនឹងពួកគេ ប្រឆាំងនឹងក្រុងនានា ឬទឹកដីរបស់ពួកគេដែរ កុំរួមដៃជួយគាំទ្រអ្នកដែលប្រហារពួកគេឡើយ។ ២០យើងខ្ញុំសុខចិត្តទទួលយកខែលមាសរបស់ពួកគេ។ ២១ដូច្នេះប្រសិនបើមានជនក្បត់ណារត់ភៀសខ្លួនពីស្រុកយូដា មកលាក់ខ្លួនលើទឹកដីរបស់ស្ដេច សូមចាប់គេប្រគល់ជូនលោក មហាបូជាចារ្យស៊ីម៉ូន ដើម្បីឲ្យលោកធ្វើទោសគេតាមច្បាប់»។
២២លោកលូស៊ីយ៉ូសសរសេរលិខិត ផ្ញើថ្វាយព្រះបាទដេម៉េទ្រីយ៉ូស ព្រះបាទអាថាលព្រះបាទអារីយ៉ារ៉ាត និងព្រះបាទអរសាស ព្រមទាំងស្រុកនានាគឺ ២៣ស្រុកសាមសាមេជនជាតិស្ប៉ាត កោះដេឡូស ក្រុងមីនដូស ក្រុងស៊ីស៊ីយ៉ូន ក្រុងការី កោះសាម៉ូស ស្រុកផាមភីលី ស្រុកលីស៊ី ស្រុកហាស៊ីកាណាស កោះរ៉ូដ ក្រុងផាសេលីស កោះកូស ក្រុងស៊ីដេ កោះអារ៉ាដូស កោះគ័រទីន ក្រុងគ្នីឌ កោះគីប្រុស ស្រុកស៊ីរ៉េន។ លោកចម្លងលិខិតនេះផ្ញើជូនលោកស៊ីម៉ូនជាមហាបូជាចារ្យដែរ។
ព្រះបាទអន់ទីយ៉ូគូសតវ៉ាប្រឆាំងនឹងលោកស៊ីម៉ូន
២៥នៅគ្រានោះ ព្រះបាទអន់ទីយ៉ូគូសកំពុងឡោមព័ទ្ធក្រុងដូរ៉ា ដោយវាយប្រហារក្រុងនេះឥតឈប់ឈរ ហើយដំឡើងគ្រឿងសឹកដែរ។ កងទ័ពរបស់ព្រះបាទអន់ទីយ៉ូគូសឡោមព័ទ្ធក្រុងយ៉ាងជិត គ្មាននរណាអាចចេញចូលឡើយ។ ២៦លោកស៊ីម៉ូនចាត់ពលទ័ពដ៏ចំណានពីរពាន់នាក់ ឲ្យទៅជួយប្រយុទ្ធជាមួយស្ដេច ព្រមទាំងបញ្ជូនមាសប្រាក់និងគ្រឿងបរិក្ខារជាច្រើន។ ២៧ប៉ុន្តែព្រះបាទអន់ទីយ៉ូគូស មិនគ្រាន់តែបដិសេធពុំព្រមទទួលពលទ័ព និងអំណោយទាំងនោះទេ គឺបដិសេធកិច្ចព្រមព្រៀង ដែលលោកបានចុះជាមួយលោកស៊ីម៉ូន កាលពីមុនថែមទៀត។ ស្ដេចក៏ដូរព្រះហឫទ័យក្នុងការទាក់ទងជាមួយលោកស៊ីម៉ូន។ ស្ដេចចាត់លោកអាថេណូប៊ីយូសជាមន្ត្រីម្នាក់ឲ្យទៅប្រាប់លោកស៊ីម៉ូនថា៖«អស់លោកកាន់កាប់ក្រុងយ៉ូប៉េ ក្រុងកាសារ៉ា និង ក្រុងយេរូសាឡឹម ដែលសុទ្ធតែជាក្រុងក្នុងរាជាណាចក្ររបស់យើង។ ២៩លោកបានធ្វើឲ្យទឹកដីទាំងនោះ ក្លាយទៅជាវាលរហោស្ថាន លោកក៏នាំគ្រោះកាចដល់ស្រុកនេះទៀតដែរ។ លោកត្រួតត្រាស្រុកភូមិជាច្រើននៃរាជាណាចក្ររបស់យើង។ ៣០ឥឡូវនេះត្រូវតែសងក្រុងទាំងប៉ុន្មានដែលលោកដណ្ដើមយកនោះមកយើងវិញ ហើយត្រូវបង់ពន្ធអាករសម្រាប់កន្លែងដែលលោកយកមកកាន់កាប់ ក្រៅពីស្រុកយូដា។
៣១ប្រសិនបើអស់លោកមិនយល់ព្រមទេ ចូរយកប្រាក់មួយម៉ឺនបីពាន់គីឡូក្រាម មកបង់ពន្ធជំនួស ហើយប្រាក់មួយពាន់គីឡូក្រាមទៀត បង់សម្រាប់ការខូចខាតក្រុងនានា និងពន្ធអាករសម្រាប់ក្រុងទាំងនោះ។ ប្រសិនបើលោកមិនយល់ព្រមទេ យើងនឹងចេញទៅធ្វើសង្រ្គាមជាមួយអស់លោក»។
៣២ពេលលោកមន្រ្តីអាថេណូប៊ីយូសទៅដល់ក្រុងយេរូសាឡឹម លោកឃើញភាពរុងរឿងយ៉ាងអស្ចារ្យរបស់លោកស៊ីម៉ូន ទូដែលមានសុទ្ធតែចានមាសនិងប្រាក់ ព្រមទាំងតុទូដ៏ល្អប្រណីត។ គាត់ស្រឡាំងកាំងហើយយកពាក្យរបស់ស្ដេច ទៅប្រាប់លោកស៊ីម៉ូន។ ៣៣លោកស៊ីម៉ូនឆ្លើយតបថា៖យើងខ្ញុំពុំបានដណ្ដើមទឹកដីបរទេស ឬ ទឹកដីជាកម្មសិទ្ធរបស់អ្នកដទៃឡើយ! តែពួកសត្រូវរបស់យើងខ្ញុំបានដណ្ដើមយកទឹកដីជាមត៌ករបស់ដូនតាយើងខ្ញុំ ដោយអយុត្តិធម៌ទៅកាន់កាប់មួយរយៈ ហើយគ្រាន់តែដណ្ដើមយកទឹកដីនេះមកវិញប៉ុណ្ណោះ។ ៣៤យើងខ្ញុំឆ្លៀតឱកាសល្អដើម្បីយកទឹកដីជាមត៌ករបស់ដូនតាយើងខ្ញុំមកវិញ។ ៣៥ចំពោះក្រុងយ៉ូប៉េនិងក្រុងកាសារ៉ាដែលលោកទាមទារនោះ ក្រុងទាំងពីរនេះបានធ្វើបាបប្រជាជន និងស្រុកយើងយ៉ាងខ្លាំង។ យើងខ្ញុំនឹងជូនប្រាក់ចំនួនពីរពាន់ប្រាំពីររយគីឡូក្រាម ថ្វាយស្ដេច»។ លោកអាថេណូប៊ីយូសពុំឆ្លើយតបអ្វីឡើយ។ ៣៦លោកខឹងក្តៅក្រហាយត្រឡប់ទៅគាល់ព្រះរាជា ទូលពាក្យទាំងប៉ុន្មានរបស់លោកស៊ីម៉ូនថ្វាយស្ដេច ព្រមទាំងរាយការណ៍អំពីភាពរុងរឿងរបស់លោកស៊ីម៉ូន ដូចលោកបានឃើញនោះ។ ព្រះរាជាទ្រង់ព្រះពិរោធយ៉ាងខ្លាំង។
ទេសាភិបាលកិនដេបេធ្វើទុក្ខបុកម្នេញប្រជាជនយូដា
៣៧លោកទ្រីផូនចុះសំពៅ ហើយរត់ភៀសខ្លួនទៅក្រុងអ៊ូរថូស៊ីយ៉ា។ ៣៨ព្រះបាទអន់ទីយ៉ូគូសតែងតាំងលោកកិនដេបេធ្វើជាទេសាភិបាល នៅតំបន់ឆ្នេរសមុទ្រ ទាំងផ្តល់ទ័ពថ្មើរជើងនិងទ័ពសេះឲ្យលោក។ ៣៩ព្រះរាជាបញ្ជាឲ្យលោកបោះទ័ពនៅទល់មុខស្រុកយូដា និងសង់ក្រុងកេដ្រូនឡើងវិញ ធ្វើទ្វារឲ្យមាំ ព្រមទាំងវាយប្រយុទ្ធប្រឆាំងនឹងប្រជាជនយូដា។ ចំពោះព្រះរាជាវិញទ្រង់ដេញលោកទ្រីផូន។ ៤០លោកកិនដេបេទៅដល់ក្រុងយ៉ាមនីយ៉ា ហើយចាប់ផ្ដើម ធ្វើទុក្ខបុកម្នេញប្រជាជនយូដាជាច្រើន ដោយឈ្លានពានចូលស្រុកយូដា ចាប់ប្រជាជនធ្វើជាឈ្លើយ និងកាប់សម្លាប់ប្រជាជនទៀតផង។ ៤១លោកសង់ក្រុងកេដ្រូនឡើងវិញ ដាក់ទ័ពថ្មើរជើង និងចេញទៅវាយប្រយុទ្ធ និងយាមល្បាតមើលតាមផ្លូវទៅកាន់ស្រុកយូដា តាមរាជបញ្ជារបស់ព្រះមហាក្សត្រ។
ជំពូកទី ១៦
កូនរបស់លោកស៊ីម៉ូនដេញលោកកិនដេបេ
១លោកយ៉ូហាន ចាកចេញពីក្រុងកាសារ៉ា ទៅជម្រាបលោកស៊ីម៉ូន ជាឪពុករបស់លោក ពីអំពើដែលលោកកិនដេបេបានប្រព្រឹត្ត។ ២លោកស៊ីម៉ូនកោះហៅកូនច្បងទាំងពីរ គឺលោកយ៉ូហាន និងលោកយូដា ហើយមានប្រសាសន៍៖ «បងៗរបស់ឪពុក និងពុក ព្រមទាំងក្រុមគ្រួសារជីតារបស់កូន បានតស៊ូប្រយុទ្ធនឹងខ្មាំងសត្រូវរបស់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលតាំងពីក្មេងរហូតមកដល់សព្វថ្ងៃ។ ព្រះជាម្ចាស់បានប្រោសប្រទានឲ្យយើង សង្រ្គោះប្រជាជាតិអ៊ីស្រាអែលច្រើនលើកច្រើនគ្រាហើយ។ ៣ឥឡូវនេះពុកចាស់ហើយ! រីឯកូនវិញ ក៏ពេញកម្លាំងដោយព្រះជាម្ចាស់ប្រោសមេត្តាដល់កូន។ ហេតុនេះចូរស្នងមុខតំណែងពីពុក និងប្អូនរបស់ពុក ចូរចេញទៅប្រយុទ្ធ ដើម្បីជាតិរបស់យើង! សូមព្រះជាម្ចាស់តាមថែរក្សាកូន»។ ៤លោកជ្រើសរើសកងទ័ពថ្មើរជើងក្នុងស្រុកទាំងមូលចំនួនពីរម៉ឺននាក់ ព្រមទាំងពលសេះ ហើយលើកទ័ពចេញទៅវាយលោកកិនដេបេ។ ពួកគេសំរាកមួយ យប់នៅក្រុងម៉ូឌីន ៥ហើយក្រោកពីព្រលឹម ធ្វើដំណើរឆ្ពោះទៅកាន់ទីវាល។ នៅគ្រានោះទ័ពថ្មើរជើង និងពលសេះ ដើរតម្រង់មកវាយប្រហារលើពួកគេ។ មានជ្រោះមួយខ័ណ្ឌកងទ័ពទាំងពីរ។ ៦លោកយូហាននិងពលរបស់គាត់ត្រៀមខ្លួនប្រឈមមុខនឹងកងទ័ពនោះ។ ដោយលោកឃើញកងទ័ពរបស់ ខ្លួនខ្លាចមិនហ៊ានឆ្លងទឹកជ្រោះដូច្នេះ លោកក៏ឆ្លងទៅមុនគេ ហើយទ័ពរបស់គាត់ក៏ឆ្លងតាមដែរ។ គាត់រៀបកងទ័ពដោយដាក់ពលសេះនៅកណ្តាល ពលថ្មើរជើងនៅអមសងខាង ព្រោះពលសេះរបស់សត្រូវមានច្រើនណាស់!។ ៧លោកបញ្ជាឲ្យគេផ្លុំត្រែ ហើយលោកកិនដេបេនិងកងទ័ពក៏បរាជ័យ។ សត្រូវដួលស្លាប់រត់ឆ្ពោះទៅកាន់ក្រុងកេដ្រូន។ ៨នៅពេលនោះ លោកយូដាជាប្អូនរបស់លោកយ៉ូហានត្រូវរបួស។ លោកយ៉ូហានដេញតាមគេ រហូតដល់ក្រុងកេដ្រូនជាក្រុងដែលលោកកិនដេបេ បានសង់ឡើងវិញ។ ទាហានខ្លះ បានរត់ទៅនោះពួកនៅប៉មទាំងឡាយនៅតាមវាល ក្បែរក្រុងអាសូតូ។ លោកយ៉ូហានដុតប៉មទាំងនោះ ហើយខ្មាំងពីរពាន់នាក់ត្រូវបាត់បង់ជីវិត។ ក្រោយមក លោកយ៉ូហានវិលត្រឡប់ទៅស្រុកយូដាវិញដោយសុខសាន្ត។
លោកស៊ីម៉ូទទួលមរណភាព
១១គេតែងតាំងលោកផ្ទូលេមេ ជាកូនរបស់លោកអាប៊ូឡា ជាមេបញ្ជាការវាលទំនាបក្បែរក្រុងយេរីខូ។ លោកមានមាសប្រាក់ជាច្រើនអនេក ១២ដ្បិតលោកជាកូនប្រសារបស់លោកមហាបូជាចារ្យ។ ១៣ដូច្នេះ លោកអួតបំប៉ោង ហើយមានបំណងចង់ធ្វើជាម្ចាស់ស្រុក។ លោកមានគំនិតអាក្រក់ចង់សម្លាប់លោកស៊ីម៉ូននិងកូនរបស់លោក។ ១៤គ្រានោះលោកស៊ីម៉ូនចេះតែធ្វើដំណើរ ពីក្រុងមួយទៅក្រុងមួយ។ នៅខែទីដប់មួយ ដែលត្រូវនឹងខែមាឃ ឆ្នាំ១៧៧ លោកចុះទៅក្រុងយេរីខូ ជាមួយលោកម៉ាថាធីយ៉ាស និងលោកយូដាជាកូនរបស់លោក។ ១៥កូនចៅរបស់អាប៊ូឡាប្រើកលល្បិច ទទួលលោកទាំងបី ក្នុងបន្ទាយតូចមួយឈ្មោះដូរ ដែលលោកបានសង់។ គាត់រៀបចំពិធីជប់លៀងមួយយ៉ាងធំ ប៉ុន្តែគាត់បង្គាប់ទាហានរបស់គាត់ក្នុងបន្ទាយនោះ។ ១៦កាលលោកស៊ីម៉ូន និងកូនៗរបស់គាត់ស្រវឹង លោកផ្ទូលេមេ និងបក្សពួករបស់គាត់ស្ទុះចេញមកកាន់អាវុធ ហើយរត់ទៅ ក្នុងបន្ទាប់ជប់លៀងប្រហារជីវិតលោកស៊ីម៉ូន និងកូនរបស់គាត់ទាំងពីរ ព្រមទាំងអ្នកបំរើមួយចំនួនផង។ ១៧គាត់ប្រព្រឹត្តអំពើក្បត់សងគុណលោកស៊ីម៉ូនដែលធ្លាប់តែធ្វើអំពើល្អ។ ១៨លោកផ្ទូលេមេ សរសេរសេចក្ដីរាយការណ៍ថ្វាយស្ដេចពីការដែលលោកបានប្រព្រឹត្ត ដោយសូមឲ្យបញ្ជូនកងទ័ពមកជួយ ដើម្បីកសាងក្រុងនានា និងស្រុកស្រែចំការឡើងវិញ។ ១៩លោកចាត់អ្នកនាំសារផ្សេងៗទៀត ទៅក្រុងកាសារ៉ាដើម្បីសូមឲ្យគេប្រហារជីវិតលោកយ៉ូហានដែរ។ លោកសរសេរលិខិតផ្ញើជូនមេបញ្ជាការសុំឲ្យគេមកជួបគាត់ ដើម្បីទទួលមាសប្រាក់ និង អំណោយ។ ២០លោកបញ្ជូនកងទ័ពផ្សេងទៀតឲ្យទៅកាន់កាប់ក្រុងយេរូសាឡឹម ព្រមទាំងភ្នំ និងព្រះវិហារ។ ២១ប៉ុន្តែមានម្នាក់រត់ទៅដល់ក្រុងកាសារ៉ាមុន ដើម្បីទៅជម្រាបលោកយ៉ូហានអំពីមរណភាពរបស់ឪពុក និងប្អុនៗ។ អ្នកនោះប្រាប់ទៀតថា៖«គាត់ចាត់ម្នាក់ឲ្យមកប្រហារជីវិតលោកទៀត!»។ ២២ដំណឹងនេះ ធ្វើឲ្យលោកយ៉ូហានជ្រួលច្របល់ជាខ្លាំង។ លោកចាប់ពួកអ្នកដែលមកសម្លាប់លោក ហើយប្រហារជីវិតគេ ដ្បិតលោកជ្រាបថា ពួកគេមករកសម្លាប់លោក។
២៣កិច្ចការផ្សេងៗ ដែលលោកយ៉ូហានបានប្រព្រឹត្តចម្បាំងរបស់លោក ការអស្ចារ្យដែលលោកបានធ្វើដោយចិត្តអង់អាច កំពែងដែលលោកបានសង់ និងកិច្ចការឯទៀតៗ ២៤សុទ្ធតែមានកត់ត្រាទុកក្នុងសៀវភៅប្រវត្តិសាស្រ្តរបស់មហាបូជាចារ្យ តាំងពីពេលដែលលោកធ្វើជាមហាបូជាចារ្យ ស្នងពីឪពុករបស់លោកមក។