ពាក្យលំនាំ
អ្នកស្រីយូឌីតជាស្រ្ដីមេម៉ាយម្នាក់ ដែលមានរូបសម្ផស្សល្អស្រស់លើសគេ គួរជាទីចាប់ចិត្ដនៃបុរសទាំងឡាយ។ អ្នកស្រីតែងតែគោរពបម្រើព្រះជាម្ចាស់ ដោយចិត្ដស្មោះ។ នៅពេលកងទ័ពខ្មាំងសត្រូវចូលមកលុកលុយស្រុកយូដា ក្នុងគោលបំណងបំផ្លាញស្រុក និង សម្លាប់ប្រជាជនឲ្យវិនាសអន្ដរាយ អ្នកស្រីយូឌីតជឿសង្ឃឹមលើព្រះជាម្ចាស់ ហ៊ានចេញទៅជួបមេទ័ពរបស់ខ្មាំងតែម្នាក់ឯង ហើយកាត់កមេទ័ពនោះទៀតផង។ ដូច្នេះ នាងបានសង្គ្រោះប្រជាជនរបស់ព្រះអង្គ។ អ្នកស្រីយូឌីត ក៏ដូចព្យាការីនីដេបូរា (វរ ៤-៥) ឬ ព្រះនាងអេសធែរដែរ។
អ្នកនិពន្ធរឿងនេះ មិនមែននិពន្ធតាបប្រវត្ដិសាស្រ្ដទេ! ឧប.ថា គេហៅព្រះចៅនេប៊ូកានេសារ ជាព្រះមហាក្សត្រស្រុកបាប៊ីឡូនថា «ព្រះមហាក្សត្រស្រុកអាស្ស៊ីរី!» ព្រឹត្ដិការណ៍ខ្លះបញ្ជាក់ថាជនជាតិយូដាដែលជាប់ជាឈ្លើយ ធ្វើមាតុភូមិនិវត្ដន៍រួចហើយ (៤,៣,៥, ១១)។ ប៉ុន្ដែ តាមប្រវត្ដិសាស្ដ្រ ព្រះចៅនេប៊ូកានេសារនេះ បានកៀរពួកគេទៅធ្វើជាឈ្លើយ! គ្មាននរណាស្គាល់ក្រុងបេតធូលី និង កន្លែងផ្សេងៗទៀតឡើយ (៤,៧; ៦,១១-១២; ៧,១២។ល។)
ដូច្នេះ អ្នកវិភាគតែងសន្និដ្ឋានថា ប្រហែលមានព្រឹត្ដិការណ៍បែបនេះ កើតឡើងនៅជំនាន់ជនជាតិពែរ្យគ្រប់គ្រងមជ្ឈិមបូព៌ា កណ្ឌនេះជារឿងនិទានដែលគេប្រឌិតឡើង ប៉ុន្ដែ នៅពេលក្រោយ គេកែច្នៃ និងបន្ថែសេចក្ដីឯទៀតៗ ប្រឌិតឡើងតាមរបៀបជនជាតិយូដា ហៅថា «មីត្រាស់» ដើម្បីដាស់តឿងជនជាតិយូដាដែលជួបឧបសគ្គជាច្រើន ឲ្យជឿសង្ឃឹមលើព្រះជាម្ចាស់ជានិច្ច! ព្រះអង្គតាមថែរក្សាការពារប្រជារាស្រ្ដរបស់ព្រះអង្គ!
គេនិពន្ធនៅជំនាន់ប្របាទ អន់ទីយ៉ូគូស អេភីផាន (១៧៥-១៦៤) មុន គ.ស. ធ្វើបាបប្រជាជន។ ដូច្នេះ អ្នកនិពន្ធមានគោលបំណង ប្រហាក់ប្រហែលនឹងគោលបំណងរបស់អ្នកនិពន្ធកណ្ឌ ដានីអែល។ ឈ្មោះ «យូឌីត» មានអត្ថន័យថា «ស្រ្ដីជនជាតិយយូដា» គឺជារូបតំណាងប្រជារាស្រ្ដរបស់ព្រះជាម្ចាស់។ ព្រះអង្គ មិនលះបង់ចោលប្រជារាស្រ្ដរបស់ព្រះអង្គឡើយ!។
នាងយូឌីត
ជំពូកទី ១
ព្រះបាទនេប៊ូកានេសារធ្វើសង្គ្រាមឈ្នះព្រះបាទអរផាសាដ
១នៅឆ្នាំទីដប់ពីរ នៃរជ្ជកាលព្រះបាទ នេប៊ូកានេសារជាស្ដេច ស្រុកអាស្ស៊ីរីនៅក្រុងនីនីវេ ជាមហានគរ។ ចំណែកឯព្រះបាទអរផាសាដវិញ ទ្រង់គ្រងរាជ្យលើជនជាតិម៉ែដ ហើយគង់នៅរាជធានីអែកបាតាន។ ២ព្រះបាទអរផាសាដ៍បញ្ជាឲ្យគេយកថ្ម ដែលមានបណ្ដោយប្រវែងប្រាំមួយហត្ថ និងទទឹងបីហត្ថ មកសាងកំពែងជុំវិញអែកបាតាន។ កំពែងនេះមានកម្ពស់ចិត សិបហត្ថ ទទឹងហាសិបហត្ថ។ ៣នៅសងខាងខ្លោងទ្វារក្រុងស្ដេចឲ្យគេសង់ប៉ម ដែលមានកម្ពស់ មួយរយហត្ថ ហើយចាក់គ្រឹះមាន ទទឹងហុកសិបហត្ថ។ ៤ស្ដេចក៏សង់ទ្វារក្រុងដែរ។ ទ្វារទាំងនោះមានកម្ពស់ចិតសិបហត្ថ និងទទឹងសែសិបហត្ថ សម្រាប់ឲ្យកងទ័ព និងកងពលថ្មើរជើងចេញទៅច្បាំង។ ៥នៅគ្រានោះ ព្រះបាទនេប៊ូកានេសារ ចេញទៅធ្វើសង្គ្រាមនឹងព្រះបាទអរផាសាដ៏ នៅវាលទំនាបដ៏ធំក្បែរក្រុងរ៉ាកូ។៦អ្នកស្រុកទាំងអស់ ដែលរស់នៅតាមតំបន់ភ្នំ តាមទន្លេអឺប្រាតទន្លេទីគ្រ ទន្លេហ៊ីដាស់ ព្រមទាំងអ្នកស្រុងដែលរស់នៅតាមវាល ស្ថិតនៅក្រោមការគ្រប់គ្រង របស់ព្រះបាទអរីយុគ ជាស្ដេចជនជាតិអេលីម៉ាអ៊ីស ក៏ចូលរួមជាមួយកងទ័ពរបស់ស្ដេច នេប៊ូកានេសារដែរ។ កងទ័ពនៃប្រជាជាតិជាច្រើន រួមគ្នាជាមួយកងទ័ពបាប៊ីឡូន។ ៧គ្រានោះ ព្រះបាទបេប៊ូកានេសារ ជាស្ដេចនៅស្រុកអាស្ស៊ីរី ចាត់អ្នកនាំសារទៅទាក់ទងគ្រប់ជាតិសាសន៍ គឺអស់អ្នកដែលរស់នៅស្រុកពែរ្ស និងអ្នកដែលរស់នៅប៉ែកខាងលិចនៃស្រុកពែរ្ស អ្នកដែលនៅស្រុកស៊ីលីស៊ី និងក្រុងដាម៉ាស់នៅតំបន់ភ្នំលីបង់ ភ្នំអង់ទីលីបង់ អស់អ្នកដែលរស់នៅតាមឆ្នេរសមុទ្រ ៨ព្រមទាំងប្រជាជនដែលរស់នៅតាមតំបន់ភ្នំការមែល ស្រុកកាឡាដ ប៉ែកខាងជើងស្រុកកាលីឡេ និងនៅតាមវាលអេស្រ្តឡូនផង។ ៩ស្ដេចក៏ចាត់អ្នកនាំសារ ទៅទាក់ទងនឹងអ្នកស្រុកសាម៉ារីទាំងអស់ និងតំបន់ប៉ែកខាងលិចនៃទន្លេយ័រដាន់ រហូតដល់ក្រុងយេរូសាឡឹម ក្រុងបាតាណេ កេលូសកាដែស រហូតដល់ជ្រោះនៃព្រំប្រទល់ស្រុកអេស៊ីប ទៅក្រុងតាបាណែស រ៉ាមសេស និងតំបន់កូសែមទាំងមូល ១០គឺរហូតទៅដល់ក្រុងតានិ ម៉ឹមភីស ហើយនិងអស់អ្នក ដែលរស់នៅក្នុងស្រុកអេត្យូពីទៀត។ ១១ ប៉ុន្តែអ្នកស្រុកនៅតំបន់ទាំងនោះ បានមើលងាយរាជឱង្ការរបស់ព្រះបាទនេប៊ូកានេសារ ជាស្ដេចស្រុកអាស្ស៊ីរី ហើយមិនព្រមចូលរួម ដើម្បីធ្វើសង្គ្រាមទៀតផង ព្រោះគេមិនខ្លាចស្ដេចទេ ហើយរួមគ្នាជាធ្លុងតែមួយប្រឆាំងស្ដេចវិញ។ ពួកគេក៏បណ្ដេញអ្នកនាំសាររបស់ស្ដេច ឲ្យត្រឡប់ទៅស្រុកវិញទាំងអាម៉ាសមុខយ៉ាងខ្លាំង ដោយគ្មានកងទ័ពណាម្នាក់ទៅជាមួយឡើយ។ ១២ហេតុការណ៍ទាំងនេះ បានធ្វើឲ្យព្រះបាទនេប៊ូកានេសារ ទ្រង់ព្រះពិរោធយ៉ាងខ្លាំងហើយស្បថដោយយករាជបល្ល័ង្ក និងរាជាណាចក្រ ធ្វើជាសាក្សីថា នឹងសងសឹកទៅលើប្រជាជនដែលរស់នៅតំបន់នោះ គឺប្រហារជីវិតអ្នកស្រុកស៊ីលីស៊ី តំបន់ក្រុងដាម៉ាស់ និងស្រុកស៊ីរី ស្រុកម៉ូអាប់ ស្រុកអាំម៉ូន អ្នកស្រុកយូដាទាំងមូល និងអ្នកស្រុកអេស៊ីប រហូតដល់ សមុទ្រមេឌីទែរ៉ាណេ និងសមុទ្រក្រហម។ ១៣នៅឆ្នាំទីដប់ប្រាំពីរនៃរជ្ជកាលព្រះបាទនេប៊ូកានេសារ ទ្រង់ចេញទៅច្បាំងជាមួយព្រះបាទអរផាសាដ៍ ហើយទទួលបានជ័យជម្នះ។ ស្ដេចវាយកម្ទេចកងទ័ពរបស់ព្រះបាទ អរផាសាដ៍ឲ្យបាក់ទ័ព រត់ទាំងកងពលសេះ ទាំងរទេះចម្បាំង។ ១៤ព្រះបាទកាប៊ូកានេសារ ឡើងគ្រប់គ្រងលើក្រុងទាំងប៉ុន្មានរបស់ខ្មាំងសត្រូវ ហើយយាងឆ្ពោះទៅកាន់ក្រុងអែកបាតាន។ ស្ដេចវាយដណ្ដើមយកប៉ម ទាំងប៉ុន្មាន ហើយរឹបអូសយកអ្វីៗទាំងអស់ដែលនៅតាមទីផ្សារ ធ្វើជាជយភណ្ឌ ព្រមទាំងបំផ្លាញលំអដ៏ល្អថ្កុំថ្កើងរបស់ទីក្រុង ឲ្យបាក់បែកខ្ទេចខ្ទីអស់។ ១៥ព្រះបាទនេប៊ូកាបេសារ ចាប់ព្រះបាទអរផាសាដ៍ បាននៅតំបន់ភ្នំរ៉ាកូ រួចក៏យកលំពែងចាក់ធ្វើគុត បំផ្លាញរាជអំណាចនោះចោល រហូតមកដល់សព្វថ្ងៃ។ ១៦ក្រោយមក ព្រះបាទនេប៊ូកានេសារ យាងត្រឡប់មកទីក្រុងនីនីវេវិញ ដោយមានទាំងកងទ័ពជាច្រើនមកជាមួយផង។ ស្ដេចគង់សម្រាកនៅទីនោះ ហើយជប់លៀងយ៉ាងសប្បាយជាមួយកងទ័ព អស់រយៈពេលមួយរយម្ភៃថ្ងៃ។
ជំពូកទី ២
សង្គ្រាមប្រឆាំងនឹងប្រជាជននៅភូមិភាគប៉ែកខាងលិច
១នៅថ្ងៃទីម្ភៃពីរខែដំបូង ក្នុងឆ្នាំទីដប់ប្រាំបីនៃរជ្ជកាលព្រះបាទនេប៊ូកានេសារ ជាស្ដេចស្រុកអាស្ស៊ីរី ព្រះចៅនិងមន្ត្រីទាំងប៉ុន្មានពិគ្រោះគ្នា គិតពីការសងសឹកនឹងប្រជាជនទាំង អស់ដែលមិនព្រមចូលរួមច្បាំងជាមួយ ស្របតាមរាជឱង្ការស្បថកាលពីមុននោះ ២ព្រះចៅកោះហៅមេទ័ព និង មន្ត្រីជាន់ខ្ពស់ទាំងអស់មកជួបប្រជុំគ្នាជាសំងាត់ ហើយសម្រេចសងសឹកដាក់ទោសដែនដីទាំងមូល។
៣មន្ត្រីទាំងប៉ុន្មានក៏យល់ព្រមប្រហារជីវិតប្រជាជនទាំងអស់ ដែលពុំព្រមចូលរួមទៅច្បាំង តាមរាជឱង្ការរបស់ស្ដេច។ ៤លុះការពិភាក្សាបានចប់សព្វគ្រប់ហើយ ព្រះបាទនេប៊ូកានេសារ ជាស្ដេចស្រុកអាស្ស៊ីរី ហៅលោកហូឡូភែរ(ជាមេបញ្ជាការកងទ័ពបន្ទាប់ពីស្ដេច)មក ហើយមានរាជឱង្ការថា៖ «ព្រះមហាក្សត្រដែលជាម្ចាស់ផែនដីទាំងមូលបញ្ជាដូចតទៅ៖ ចូរទៅប្រមូលពលទាហានដ៏ខ្លាំងពូកែអង់អាច គឺកងពលថ្មើរជើង ចំនួនយ៉ាងតិចណាស់មួយសែនពីរម៉ឺននាក់ ព្រមទាំងពលសេះ ចំនួនមួយម៉ឺនពីរពាន់នាក់ និងសេះជាច្រើនផង។ ៦លោកត្រូវចេញទៅប្រយុទ្ធ ជាមួយប្រជាជនទាំងអស់នៅប៉ែកខាងលិច ព្រោះពួកគេ មិនគោរពតាមរាជឱង្ការរបស់យើងទេ។ ៧លោកត្រូវទាមទារឲ្យពួកគេ ចុះចូលក្រោមអំណាចរបស់យើង ដ្បិតយើងខ្ញាល់ខ្លាំងណាស់ ហើយបញ្ជាឲ្យកងទ័ពចេញទៅវាយពួកគេ។ ទាហានរបស់យើង និងដើរជាន់កម្ទេចទឹកដីទាំងមូលរបស់គេ ហើយរឹបអូសយក ទ្រព្យសម្បត្តិទាំងប៉ុន្មានរបស់គេថែមទៀតផង។ ៨អ្នករបួសខាងពួកគេ នឹងមានពាសពេញជ្រលងភ្នំ ហើយនៅតាមដងស្ទឹងនិងដងទន្លេ មានពាសពេញទៅដោយសកសព។ ៩យើងនឹងកៀរពួកគេទៅជាឈ្លើយ រហូតដល់ចុងបំផុតនៃផែនដី។ ១០រីឯលោក ចូរចេញទៅវាយយកតំបន់ទាំងប៉ុន្មានរបស់ពួកគេ មកឲ្យយើង។ កាលពួកគេចុះចូលនិងលោកហើយ លោកត្រូវទុកពួកគេរហូតដល់ថ្ងៃដែលយើង ដាក់ទោសពួកគេ។ ១១រីឯអស់អ្នកដែលមិនព្រមចុះចូលវិញ ចូរកុំត្រាប្រណីពួកគេឲ្យសោះ ចូរសម្លាប់ ហើយរឹបអូសយកទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ពួកគេ ឲ្យអស់នៅលើផែនដីទាំងមូល! ១២យើងបានស្បថក្នុងនាមរាជសម្បត្តិ និងជីវិតយើងផ្ទាល់ថា យើងនិងប្រព្រឹត្តដូច្នេះដោយខ្លួនយើង។ ១៣ចំណែកឯលោក ចូរកុំប្រព្រឹត្តបំពាននឹងបញ្ជា របស់ម្ចាស់លោកឡើយ សូមបីតែមួយម៉ាត់ក៏មិនត្រូវបំពានដែរ! ចូរធ្វើតាមរាជបញ្ជាទាំងនេះជាកំហិត កុំបង្អែបង្អង់ឡើយ!»។ ១៤លោកមេទ័ពហូឡូភែរ ចាកចេញពីព្រះភ័ក្រ្តស្ដេចដែលជាម្ចាស់របស់លោក រួចកោះហៅពួកស្ដេចត្រាញ់ មេទ័ព និងនាយទាហាននៅស្រុកអាស្ស៊ីរីមក។ ១៥លោកបានកែនកងទ័ពស្រួចពិសេស ចំនួនមួយសែនពីរម៉ឺននាក់ តាមបញ្ជារបស់ព្រះចៅអធិរាជ ព្រមទាំងពលសេះដែលចេះបាញ់ធ្នូ ចំនួនមួយសែនពីរម៉ឺននាក់ទៀត។ ១៦លោករៀបចំទាហានដ៏ច្រើននោះ ជាកងពល ដើម្បីចេញទៅច្បាំង។ ១៧លោកយកអូដ្ឋ លា និងសេះសម្រាប់ដឹកជញ្ជូន គ្រឿងឧបករណ៍ប្រើប្រាស់ ព្រមទាំងចៀម គោ ពពែជាច្រើនទៅជាមួយ សម្រាប់ធ្វើជាអាហារ។ ៨លោកក៏រៀបចំស្បៀងអាហារយ៉ាងច្រើន សម្រាប់ពលទាហានម្នាក់ៗព្រមទាំងមាសនឹងប្រាក់ មួយចំនួនធំពីឃ្លាំងរាជទ្រព្យ។ ១៩លោកហូឡូភែរ ព្រមទាំងកងទ័ពទាំងមូលចេញដំណើរទៅ ច្បាំងនិងតំបន់ទាំងប៉ុន្មាននៅប៉ែកខាងលិច ឲ្យបានមុនព្រះបាទនេប៊ូកានេសារ ដោយមានរទេះច្បាំង ទ័ពសេះ និង កងទ័ពស្រួចយ៉ាងសន្ធឹកសន្ធាប់ មានពាសពេញនៅលើផែនដី។ ២០កងទ័ពដទៃទៀត ក៏ចេញដំណើរជាមួយ កងទ័ពរបស់លោកហូឡូភែរ យ៉ាងច្រើនអនេក ដូចហ្វូងកណ្ដូប ឫដូចគ្រាប់ខ្សាច់នៅលើដី ដ្បិតគ្មាននរណាអាចរាប់បានឡើយ។ ២១កងទ័ពទាំងនោះចេញដំណើរពីទីក្រុងនីនីវេ ហើយដើរអស់រយៈពេលបីថ្ងៃ ឆ្ពោះទៅកាន់វាលទំនាបបេកទីលេត ហើយចេញពីបេកទីលេកទៅបោះជំរំនៅភ្នំ ដែលស្ថិតនៅប៉ែកខាងជើងនៃស្រុកស៊ីលីស៊ី។ ២២លោកហូឡូភែរ នាំកងទ័ពទាំងអស់ គឺទាំងកងពលថ្មើរជើង ទាំងកងពលសេះ ទាំងរទេះចម្បាំង ចេញពីកន្លែងនោះ ទៅកាន់តំបន់ភ្នំ។ ២៣លោកវាយដណ្ដើមយកទីក្រុងភូដ និងទីក្រុងលូដ ព្រមទាំងរឹបអូសយក ទ្រព្យសម្បត្តិរបស់កូនចៅរ៉ាស៊ីស និងកូនចៅអ៊ីស្មាអែលដែលស្នាក់អាស្រ័យនៅតាមវាល រហោស្ថានខាងត្បូងខេលេអូនទៀតផង។ ២៤លោកនាំកងទ័ពឆ្លងទន្លេអឺប្រាត និងឆ្លងកាត់តំបន់មេសូប៉ូតាមី ហើយវាយកម្ទេចក្រុងទាំងឡាយ ដែលមានកំពែងរឹងមាំ នៅតាមជ្រោះអប្រូណា រហូតទៅដល់សមុទ្រ។ ២៥ លោកកាន់កាប់តំបន់ស៊ីលីស៊ី ហើយកម្ទេចអស់អ្នកដែលប្រឆាំងតទល់នឹងលោក។ រួចលោកទៅដល់ព្រំប្រទល់ស្រុកយ៉ាផែត ដែលនៅខាងត្បូង ទល់មុខស្រុកអារ៉ាប៊ី។ ២៦លោកឡោមព័ទ្ធជនជាតិម៉ាឌីយ៉ានទាំងអស់ ដុតជំរំរបស់ពួកគេចោល ហើយរឹបអូស យកហ្វូងសត្វរបស់ពួកគេផង។ ២៧ លោកហូឡូភែរលើកទ័ព ចុះទៅដល់វាលនៃក្រុងម៉ាស់ ក្នុងរដូវចម្រូត ហើយដុតស្រែទាំងអស់ចោលកម្ទេចហ្វូងចៀម ហ្វូងគោរបស់គេរឹបអូសយកទ្រព្យសម្បត្តិ ដែលមាននៅក្នុងទីក្រុងទាំងប៉ុន្មានរបស់ពួកគេ បំផ្លាញវាលទំនាប ហើយសម្លាប់រង្គាលយុវជនទាំងអស់ចោល ដោយមុខដាវទៀតផង។ ២៨នៅគ្រានោះអ្នកក្រុងស៊ីដូន អ្នកក្រុងទីរូស អ្នកក្រុងសួរ អ្នកក្រុងអូគីណា នឹងអ្នកក្រុងយ៉ាមនីយ៉ាទាំងអស់ ដែលរស់នៅតាមឆ្នេរសមុទ្រ នាំគ្នាភ័យតក់ស្លុតយ៉ាងខ្លាំង។ អ្នកក្រុងអាសូត និងអ្នកក្រុងអាស្កាឡូន ក៏ភ័យខ្លាចតក់ស្លុត ខ្លាំងណាស់ដែរ។
ជំពូកទី ៣
១ជនជាតិទាំងនោះ ចាត់អ្នកនាំសារទៅជួបលោកហូឡូភែរ ដើម្បីចរចាសុំសន្តិភាព។ ពួកគេនិយាយថា៖ ២«យើងខ្ញុំប្របាទទាំងអស់គ្នា ជាខ្ញុំបម្រើព្រះបាទនេប៊ូកានេសារ ដែលជាព្រះមហាក្សត្រ! សូមលោកប្រើយើងខ្ញុំប្របាទតាមចិត្តរបស់លោកចុះ។ វាលស្មៅសម្រាប់ ហ្វូងសត្វរបស់យើងខ្ញុំព្រះបាទ ដីធ្លី ស្រែចម្ការ ហ្វូងចៀម ហ្វូងគោរបស់យើងខ្ញុំ ទាំងប៉ុន្មាន យើងខ្ញុំសូមប្រគល់ជូនលោកទាំងអស់ សូមលោកប្រើប្រាស់ តាមតែលោកយល់ឃើញទៅចុះ។ ៤ក្រុងរបស់យើងខ្ញុំជាកម្មសិទ្ធិរបស់លោក នឹងអ្នកក្រុងទាំងនោះក៏សុទ្ធតែទាសាទាសីរបស់លោកដែរ សូមលោកអញ្ជើញចូលក្នុងក្រុងទាំងនោះ តាមតែការយល់ឃើញទៅចុះ»។ ៥អ្នកនាំសារទាំងនោះ មកជួបលោកហូឡូភែរ ហើយក៏ជម្រាបលោកដូច្នេះ។៦ពេលនោះ លោកហូឡូភែរនិងកងទ័ពទាំងមូល ធ្វើដំណើរឆ្ពោះទៅកាន់តំបន់ តាមឆ្នេរសមុទ្រ ហើយតាំងទ័ពនៅក្នុងក្រុងទាំងប៉ុន្មាន ដែលមានកំពែង រួចលោកកែនទាហានដ៏ខ្លាំងពូកែពីក្រុងទាំងនោះឲ្យទៅជួយច្បាំង។ ៧ប្រជាជននៅតំបន់ជុំវិញក្រុងទាំងនោះ នាំគ្នាទទួលស្វាគមន៍លោកហូឡូភែរ ហើយបំពាក់កម្រងផ្កា វាយស្គរ និងច្រៀងរាំជួនលោកទៀតផង។ ៨ប៉ុន្តែ លោកបានបំផ្លាញទឹកដីរបស់ពួកគេ ហើយកាប់ដើមឈើ ជាទីសក្ការៈរបស់ពួកគេចោល ព្រោះលោកបានទទួលព្រះរាជបញ្ជាឲ្យបំផ្លាញ កម្ទេចព្រះទាំងប៉ុន្មាននៅលើផែនដី ដើម្បីឲ្យប្រជាជាតិទាំងអស់គោរពថ្វាយបង្គំ តែព្រះបាទនេប៊ូកានេសារមួយអង្គគត់ និង ដើម្បីឲ្យមនុស្សគ្រប់ជាតិសាសន៍ គ្រប់ភាសា បួងសួងអង្វរព្រះរាជា ទុកដូចជាព្រះរបស់គេ។ ៩លោកទៅដល់មុខក្រុងអេស្រ្តឡូន នៅក្បែរក្រុងដូតន ដែលស្ថិតនៅទន្ទឹម និងជួរភ្នំដ៏ខ្ពស់របស់ស្រុកយូដា។ ១០ ពេលនោះ លោកបានបោះជំរំទ័ពនៅចន្លោះក្រុងកេបា និងក្រុងស៊ីថូប៉ូលីស ហើយស្នាក់នៅទីនោះ អស់រយៈពេលមួយខែ ដើម្បីរៀបចំស្បៀងបម្រុងសម្រាប់កងទ័ព។
ជំពូកទី ៤
ជនជាតិយូដាមានគម្រោងការការពារខ្លួន
១ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល ដែលរស់នៅក្នុងស្រុកយូដា បានទទួលដំណឹងអំពីហេតុការណ៍ ទាំងប៉ុន្មានដែលលោកហូឡូភែរ ជាមេទ័ពរបស់ព្រះបាទនេប៊ូកានេសារ ស្ដេចស្រុកអាស្ស៊ីរី ធ្វើចំពោះប្រជាជាតិទាំងអស់ ហើយដឹងពីរបៀបដែលលោកបានបំផ្លាញទីសក្ការៈ និងរឹបអូសយកទ្រព្យសម្បត្តិពីទីនោះ។ ពួកគេភ័យខ្លាចតក់ស្លុតខ្លាំងណាស់ ហើយព្រួយបារម្ភពីវាសនាក្រុងយេរូសាឡឹម និងព្រះវិហាររបស់ព្រះជាម្ចាស់ ជាព្រះរបស់ពួកគេ ៣ព្រោះពួកគេទើបនឹងវិលត្រឡប់ពីជាប់ជាឈ្លើយមកវិញថ្មីៗ។ ប្រជាជនយូដា បានប្រមូលគ្រឿងបរិក្ខារ និងអាសនៈព្រមទាំងធ្វើពិធីញែកលើគ្រឿងប្រើប្រាស់លើអាសនៈ និងលើព្រះដំណាក់របស់ព្រះជាម្ចាស់ ដែលពួកខ្មាំងបានបង្អាប់បង្អោនឲ្យបានបរិសុទ្ធឡើងវិញ។ ៤ពួកគេចាត់អ្នកនាំសារ ទៅតំបន់សាម៉ារីទាំងមូល តំបន់កូណា តំបន់បែតហូរ៉ូន អរបែលម៉ាអ៊ីម យេរីខូ រហូតដល់ទៅខូបា អៃស៊រ និងរហូតទៅដល់វាលទំនាបសាឡឹម។ ៥ពួកគេកាន់កាប់កំពូលភ្នំខ្ពស់ៗទាំងឡាយ ដោយ សង់កំពែងជុំវិញភូមិនៅតាមតំបន់ភ្នំ ដើម្បីផ្ទុកស្បៀងអាហារសម្រាប់ទប់ទល់នៅពេលមានចម្បាំង ព្រោះពួកគេទើបតែច្រូតស្រូវហើយថ្មីៗ។ ៦លោកយ៉ូអាគីមជាមហាបូជាចារ្យ នៅក្រុងយេរូសាឡឹមក្នុងសម័យនោះ គាត់បានសរសេរលិខិតមួយច្បាប់ ទៅប្រជាជននៃក្រុងបេតធូលី និងក្រុងបេតូមេសតាអ៊ីម ដែលនៅមុខក្រុងអេស្ត្រឡូន និងនៅមុខវាលដូតន។ ៧ក្នុងលិខិតនេះ លោកបញ្ជាឲ្យគេកាន់កាប់ច្រកភ្នំ ដ្បិតទាហាន ដែលចង់ចូលទៅស្រុកយូដា ត្រូវតែឆ្លងកាត់ច្រកនេះ ។ ម្យ៉ាងទៀត នៅកន្លែងនោះស្រួលវាយស្ទាក់ទាហាន ព្រោះពួកគេពុំអាចដើរទន្ទឹមគ្នា លើសពីពីរនាក់ឡើយ ដោយសារច្រកភ្នំនេះចង្អៀតពេក។ ៨ ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលនាំគ្នាធ្វើតាមសេចក្ដីដែលលោកបូជាចារ្យយ៉ូអាគីម និងប្រឹក្សាព្រឹទ្ធាចារ្យ របស់ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលទាំងមូល នៅក្រុងយេរូសាឡឹម បានបញ្ជាគេ។ ៩ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលទាំងមូលទូលអង្វរព្រះជាម្ចាស់យ៉ាង ខ្លាំង ដោយស្មោះអស់ពីចិត្ត ១០ហើយនាំគ្នាធ្វើពិធីតមអាហារយ៉ាងតឹងរ៉ឹង ទាំងបុរស ទាំងស្ត្រី ទាំងកូនចៅ ទាំងហ្វូងសត្វរបស់ពួកគេ។ ពួកអន្តោប្រវេសន៍ ព្រមទាំងកូនឈ្នួល និងទាសាទាសីរបស់គេក៏នាំគ្នា ស្លៀកសម្លៀកបំពាក់កាន់ទុក្ខដែរ។ ១១អ្នកក្រុងយេរូសាឡឹមទាំងអស់ ទាំងប្រុស ទាំងស្រី ទាំងក្មេង ទាំងចាស់ ក្រាបថ្វាយបង្គំនៅមុខព្រះវិហារ ហើយលើកយកផេះ មករោយលើក្បាលរបស់គេ ព្រមទាំងលាតសម្លៀកបំពាក់កាន់ទុក្ខធ្វើពីបាវ ទូលអង្វរព្រះអម្ចាស់ផង។ ១២ពួកគេយកក្រណាត់កាន់ទុក្ខមកក្រាលជុំវិញអាសនៈ រួចនាំគ្នាទូលអង្វរព្រះអម្ចាស់យ៉ាងខ្លាំង សូមព្រះអង្គកុំបណ្ដោយឲ្យខ្មាំងសត្រូវចាប់យកប្រពន្ធ និងកូនចៅរបស់ពូកគេបាន សូមកុំបណ្ដោយ ឲ្យខ្មាំងបំផ្លាញក្រុងទាំងប៉ុន្មានរបស់គេ ដែលព្រះអង្គប្រទានឲ្យទុកជាកេរមត៌កសូម កុំបណ្ដោយឲ្យប្រជាជាតិដទៃ មានជ័យជំនះបង្អាប់ព្រះវិហាររបស់ពួកគេដែរ។ ១៣ព្រះអម្ចាស់ទ្រង់ព្រះសណ្ដាប់សម្រែករបស់ពួកគេ ព្រះអង្គក៏ទតឃើញទុក្ខវេទនារបស់គេដែរ។ ប្រជាជននៅស្រុកយូដាទាំងមូល និងនៅស្រុកយេរូសាឡឹម បន្តពិធីតមអាហារនៅមុខព្រះវិហាររបស់ព្រះ អម្ចាស់ដ៏មានតេជានុភាពសព្វប្រការអស់ពេលយ៉ាងយូរ។ ១៤លោកមហាបូជាចារ្យយ៉ូអាគីម អស់លោកបូជាចារ្យ ព្រមទាំងអ្នកបម្រើព្រះអម្ចាស់ នៅក្នុងព្រះវិហារបានស្លៀកសំលៀកបំពាក់កាន់ទុក្ខ ហើយនាំគ្នាថ្វាយដង្វាយដុតទាំងមូលជាប្រចាំ តង្វាយលាបំណន់និងតង្វាយស្ម័គ្រចិត្តរបស់ប្រជាជន។ ១៥ពួកគេយកផេះដាក់លើឈ្នួត ហើយនៅតែស្រែកទូលអង្វរព្រះអម្ចាស់ ដោយពេញទំហឹង សូមព្រះអង្គយាងមកសង្គ្រោះប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលផង។
ជំពូកទី ៥
លោកហូឡូភែរពិភាក្សាជាមួយមេទ័ព
១នៅពេលនោះ លោកហូឡូភែរជាមេបញ្ជាការកងទ័ពជនជាតិអាស្ស៊ីរី ទទួលដំណឹងថា ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលត្រៀមខ្លួនធ្វើសង្គ្រាម។ ពួកគេបិទច្រកភ្នំទាំងឡាយសង់កំពែងនៅ លើកំពូលភ្នំទាំងនោះសម្រាប់ការពារខ្លួន ព្រមទាំងឧបសគ្គស្ទាក់ផ្លូវតាមវាលទំនាប ២លោកខឹងក្ដៅក្រហាយជាខ្លាំង ហើយកោះហៅមេដឹកនាំរបស់ជនជាតិម៉ូអាប់ទាំងអស់ មេដឹកនាំរបស់ជនជាតិអាម៉ូន និង ទេសាភិបាលដែលត្រួតត្រានៅតាមឆ្នេរសមុទ្រ។ ៣ លោកមានប្រសាសន៍ថា៖ «ជនជាតិកាណានអើយ! ចូរប្រាប់ខ្ញុំឲ្យបានដឹងផង តើប្រជាជនណាដែលរស់នៅតាមតំបន់ភ្នំនោះ? ពួកគេរស់នៅក្នុងក្រុងណាខ្លះ? មានទ័ពប៉ុន្មាន? ពួកគេមានអំណាចនិងកម្លាំងដោយសារអ្វី? ស្ដេចណាដឹកនាំកងទ័ពរបស់ពួកគេ? ៤ហេតុអ្វីបានជាក្នុងចំណោមប្រជាជនទាំងប៉ុន្មាន ដែលរស់នៅប៉ែកខាងលិច មានតែពួកគេប៉ុណ្ណោះ ដែលបដិសេធមិនមកជួយយើង?»។
សុន្ទរកថាលោកអឃីយ័រ
លោកឃីយ័រ ជាមេដឹកនាំជនជាតិអាំម៉ូនទាំងអស់ មានប្រសាសន៍ទៅកាន់លោកហូឡូភែរថា៖ «សូមលោកម្ចាស់មេត្តាអនុញ្ញាត ឲ្យខ្ញុំប្របាទជម្រាបជូន។ ខ្ញុំប្របាទនឹងជម្រាប សេចក្ដីពិតពីប្រជាជនដែលរស់នៅតាមតំបន់ភ្នំ ក្បែរជំរំរបស់លោកម្ចាស់។ ខ្ញុំប្របាទមិនកុហកលោកទេ។ ៦ ប្រជាជននេះ ជាពូជពង្សរបស់ជនជាតិខាល់ដេមួយក្រុម។ ៧មុនដំបូងពួកគេរស់នៅស្រុកមេសូប៉ូតាមី តែគេមិនព្រមគោរពបម្រើតាមព្រះទាំងប៉ុន្មាន របស់ដូនតាគេ ដែលរស់នៅស្រុកខាល់ដេទេ។ ៨ពួកគេឃ្លាតចាកពីមាគ៌ារបស់ដូនតាគេ ហើយនាំគ្នាថ្វាយបង្គំព្រះជាម្ចាស់នៃស្ថានបរមសុខ ជាព្រះដែលគេទើបនឹងស្គាល់។ អ្នកស្រុកដេញពួកគេឲ្យឆ្ងាយពីព្រះទាំងនោះ រួចហើយពួកគេភៀសខ្លួនទៅនៅស្រុកមេសូប៉ូតាមី ប៉ែកខាងជើងវិញ ហើយក៏រស់នៅយ៉ាងយូរ ក្នុងស្រុកនោះ។ ៩ព្រះរបស់ពូកគេ មានព្រះបន្ទូលឲ្យចាកចេញពីតំបន់នោះ ទៅស្រុកកាណាន។ ពួកគេតាំងទីលំនៅនៅទីនោះ ហើយប្រមូលមាសប្រាក់ ព្រមទាំងមានហ្វូងសត្វជាច្រើនផង។ ១០ក្រោយមក ពួកគេចុះទៅស្រុកអេស៊ីប ព្រោះមានទុរ្ភិក្ស ពេញស្រុកកាណានទាំងមូល។ ពូកគេស្នាក់អាស្រ័យនៅស្រុកអេស៊ីប ព្រោះទីនោះមានអាហារគ្រប់គ្រាន់ អាចឧបត្ថម្ភឲ្យពួកគេរស់តទៅទៀតបាន។ ពួកគេបង្កើតកូនចៅយ៉ាងច្រើននៅស្រុកអេស៊ីបនោះ ហើយបានក្លាយទៅជាប្រជាជាតិមួយដ៏ធំ មានចំនួនច្រើនឥតគណនា។ ១១ប៉ុន្តែ ស្ដេចអេស៊ីបបែរមកប្រឆាំងនឹងពួកគេ ហើយប្រើនយោបាយដ៏ឈ្លាសវៃ គឺប្រើពួកគេដ៏ធ្ងន់ធ្ងរឲ្យធ្វើឥដ្ឋ។ ទ្រង់បានជិះជាន់ពួកគេ និងចាត់ទុកពួកគេជាទាសករ។ ១២ពួកគេស្រែកអង្វរព្រះរបស់ពួកគេ ហើយព្រះអង្គធ្វើឲ្យមានគ្រោះកាចជាច្រើន ធ្លាក់មកលើស្រុកអេស៊ីបទាំងមូល។ នៅពេលនោះ ប្រជាជនអេស៊ីបបណ្ដេញពួកគេចេញពីស្រុក។ ១៣ព្រះជាម្ចាស់បានធ្វើឲ្យសមុទ្រក្រហមរីងស្ងួតនៅមុខពូកគេ ១៤រួចនាំពួក គេធ្វើដំណើរទៅកាន់ភ្នំស៊ីណៃ និងភូមិកាដែសបារណេ។ ពួកគេបានដេញប្រជាជនទាំងអស់ ដែលរស់នៅតាមវាលរហោស្ថាន ១៥រួចពួកគេមកតាំងលំនៅ ក្នុងទឹកដីរបស់ជនជាតិអាម៉ូរី។ ពួកគេមានកម្លាំងខ្លាំងក្លា វាយកម្ទេចជនជាតិហេសបូនអស់។ បន្ទាប់មក ពួកគេឆ្លងទន្លេយ័រដាន់ ហើយដណ្ដើមយកតំបន់ភ្នំទាំងមូលមកកាន់កាប់ ទុកជាកម្មសិទ្ធិផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ពួកគេ។ ១៦ពួកគេបណ្ដេញជនជាតិកាណាន ជនជាតិពេរីស៊ី ជនជាតិយេប៊ូស ជនជាតិស៊ីគែម និងជនជាតិគៀកាស៊ីទាំងអស់ ហើយរស់នៅលើទឹកដីនេះយ៉ាងយូរ។ ១៧ក្នុងរយៈពេលដែលពួកគេមិនបានប្រព្រឹត្តអំពើបាប ទាស់នឹងព្រះហឫទ័យព្រះរបស់ពួកគេ ពួកគេជួបតែសេចក្ដីសុខសាន្ត ដ្បិតព្រះដែលរស់នៅជាមួយពួកគេ ស្អប់អំពើទុច្ចរិតជាខ្លាំង។ ១៨ប៉ុន្តែ នៅពេលពួកគេឃ្លាតចាកពីមាគ៌ា ដែលព្រះរបស់ពួកគេចាត់ចែងឲ្យដើរតាមនោះ ពួកគេត្រូវវិនាសអន្តរាយដោយទទួលបរាជ័យ ដ៏ធ្ងន់បំផុត ក្នុងសង្គ្រាមជាច្រើនលើក។ ទីបំផុត ខ្មាំងសត្រូវកៀរពួកគេយកទៅជាឈ្លើយនៅស្រុកដទៃ ព្រមទាំងកម្ទេចព្រះវិហារព្រះរបស់ពួកគេ ហើយវាយដណ្ដើម យកក្រុងទាំងប៉ុន្មានរបស់គេទៀតផង។ ១៩នៅពេលនេះ ពួកគេវិលត្រឡប់មករកព្រះរបស់ពួកគេវិញ គេត្រឡប់ពីស្រុកនានា ជាកន្លែងដែលព្រះអង្គ បានកម្ចាត់កំចាយឲ្យពួកគេទៅនៅ។ ពួកគេកាន់កាប់ក្រុងយេរូសាឡឹមជាថ្មី គឺជាកន្លែងដែលមានព្រះវិហាររបស់គេ ហើយតាំងទីលំនៅតាមតំបន់ភ្នំ ព្រោះគ្មានប្រជាជនណារស់នៅទេ។ ២០លោកម្ចាស់! ឥឡូវនេះ ប្រសិនបើពួកគេប្រព្រឹត្តអំពើបាប ខុសនឹងព្រះហឫទ័យព្រះរបស់គេ ហើយបើយើងចាប់គេបាន ចូរវាយពួកគេចុះយើងមុខជាឈ្នះមិនខាន។ ២១ប៉ុន្តែ បើប្រជាជនទាំងនេះមិនបានប្រព្រឹត្តបទល្មើស ទាស់នឹងព្រះរបស់ពួកគេទេ សូមព្រះម្ចាស់ចៀសចេញពីពួកគេទៅ! ក្រែងព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់គេជួយការពារពួកគេ។ ពេលនោះមនុស្សនៅលើផែនដីទាំងមូល នឹងមើលងាយយើងជាមិនខាន»។ ២២ពេលលោកអឃីយ័រ មានប្រសាសន៍សព្វគ្រប់ ហើយប្រជាជនដែលរស់ជិតជំរំហូឡូភែរ និងអស់អ្នកដែលរស់នៅតាមឆ្នេរសមុទ្រ ព្រមទាំងប្រជាជនម៉ូអាប់ មានបំណងចង់ប្រហារជីវិតលោកអឃីយ័រ។ ២៣ពួកគេពោលឡើងថា៖ «យើងមិនត្រូវខ្លាចជនជាតិអ៊ីស្រាអែលទេ! ពួកគេគ្មានកម្លាំង គ្មានទ័ពទប់ទល់ក្នុងចម្បាំងដ៏ខ្លាំងឡើយ។ ២៤យើងនាំគ្នាវាយពួកវាទៅ! ពេលនោះកងទ័ពរបស់លោកហូឡូភែរ និងស៊ីសាច់ហុតឈាមវាជាមិនខាន»។
ជំពូកទី ៦
១កាល អស់អ្នកដែលនៅជុំវិញក្រុមប្រឹក្សាស្ងៀមស្ងាត់ហើយ លោកហូឡូភែរដែលជាមេទ័ពរបស់ជនជាតិអាស្ស៊ីរី មានប្រសាសន៍ទៅកាន់លោកអឃីយ័រនៅចំពោះមុខជនជាតិដទៃ និងជនជាតិម៉ូអាប់ទាំងអស់ថា៖ «២លោកអឃីយ័រនិងអស់អ្នកដែលលក់ខ្លួនឲ្យអ៊ីស្រាអែល! តើអស់លោកស្មានថាខ្លួនជានរណា បានជាហ៊ានទាយដូច្នេះ? ហើយហានទូន្មានយើងមិនឲ្យធ្វើសង្គ្រាមប្រឆាំងនឹងជនជាតិអ៊ីស្រាអែល ព្រោះព្រះរបស់ពួកគេមុខជាការពារពួកគេមិនខាន។ តើមានព្រះឯណា ទៀតក្រៅពីព្រះបាទកាប៊ូនេកាសារ? ព្រះរាជានឹងចាត់កងទ័ពមកវាយកម្ទេចពួកគេ ឲ្យអស់ពីផែនដី។ ព្រះរបស់ពួកគេមិនអាចរំដោះពួកគេឡើយ។ ៣ចំណែកយើងជាអ្នកបម្រើរបស់ស្ដេចវិញ យើងនឹងរួបរួមគ្នាជាធ្លុងតែមួយវាយពួកគេ ហើយពួកគេមិនអាចទប់ទល់ នឹងទ័ពសេះរបស់យើងឡើយ។ ៤យើងនឹងដុតគេទាំងរស់។ ភ្នំដែលពួកគេរស់នៅ មុខជាជោគជាំ ដោយឈាមរបស់ពួកគេ ហើយនឹងមានសាកសពរបស់ពួកគេ នៅពាសពេញតាមវាលទំនាបដែរ។ ពួកគេមិនអាចទប់ទល់យើង ហើយត្រូវវិនាសអន្តរាយគ្មានសេសសល់អ្វីឡើយ។ នេះជារាជឱង្ការរបស់ព្រះបាទនេប៊ូកានេសារ ជាម្ចាស់នៃផែនដីទាំងមូល។ ព្រះរាជាមានព្រះរាជឱង្ការ ហើយ ត្រូវតែសម្រេចជាមិនពុំខាន។ ៥រីឯអឃីយ័រឯង ដែលជាជនជាតិអាំម៉ូន ស៊ីឈ្នួលច្បាំងវិញ ឯងក្បត់ដោយហ៊ាននិយាយសេចក្ដីទាំងនេះ។ ឯងនឹងលែងឃើញមុខខ្ញុំ ចាប់តាំងពីថ្ងៃនេះទៅ ទាល់តែខ្ញុំសងសឹកពូជសាសន៍ ដែលរត់ពីស្រុកអេស៊ីបនេះ។ ៦ពេលខ្ញុំត្រឡប់មកវិញ កងទ័ពខ្ញុំ ព្រមទាំងនាយទាហានរបស់ខ្ញុំ នឹងយកលំពែងមកចាក់ទម្លុះដើមទ្រូង ប្រហារជីវិតឯង! គេនឹងចោលឯង នៅក្នុងចំណោមជនរងគ្រោះអ៊ីស្រាអែលដែរ។ ៧ឥឡូវនេះ ទាហានរបស់ខ្ញុំនឹងនាំយក ឯងទៅតំបន់ភ្នំនោះ ហើយទុកឯងចោល ក្នុងក្រុងមួយតាមជម្រាលភ្នំ។ ទីកន្លែងនោះហើយ ដែលឯងរង់ចាំគេប្រហារជីវិតរួមជាមួយពួកអ៊ីស្រាអែល។ ៩ប្រសិនបើឯងជឿជាក់ក្នុងចិត្តថា ពួកគេមិនបរាជ័យទេ ចូរកុំព្រួយបារម្ភអ្វីឡើយ! ខ្ញុំនិយាយយ៉ាងណា ពាក្យរបស់ខ្ញុំក៏នឹងសម្រេចយ៉ាងនោះដែរ»។ ១០ខណៈនោះលោកហូឡូភែរបញ្ជាឲ្យទាហាន ដែលនៅក្នុងជំរំរបស់គាត់ ចាប់លោកអឃីយ័រ នាំយកទៅក្រុងបេតធូលី ដើម្បីបញ្ជូនគាត់ ទៅក្នុងកណ្ដាប់ដៃរបស់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែល។ ១១ ទាហានទាំងនេះក៏ចាប់គាត់នាំចេញពីជំរំ តម្រង់ទៅវាលទំនាប ឆ្ពោះទៅតំបន់ភ្នំ។ គេទៅដល់ប្រភពទឹក នៅខាងក្រោមក្រុងបេតធូលី។ ១២ពេលអ្នកយាមការពារទីក្រុង ឃើញពួកទាហានអាស្ស៊ីរី ពួកគេក៏ទៅយកអាវុធរៀងៗខ្លួន ហើយនាំគ្នាចេញពីក្រុងបេតធូលី ដែលស្ថិតនៅលើកំពូលភ្នំ។ យុទ្ធជនកាន់ដង្ហក់គ្រប់ៗដៃ បាញ់គ្រាប់ថ្មរារាំងទាហានអាស្ស៊ីរី មិនឲ្យឡើងបានឡើយ។ ១៣ពួកទាហានអាស្ស៊ីរីថយចុះទៅជើងភ្នំ ហើយទុកលោកអឃីយ័រចោលនៅទីនោះ ទាំងជាប់ចំណង រួចវិលត្រឡប់ទៅរកម្ចាស់គេវិញ។ ១៤រីឯជនជាតិអ៊ីស្រាអែលក៏ចុះពីក្រុងបេតធូលី មករកលោកអឃីយ័រ ហើយស្រាយចំណងព្រមទាំងនាំលោកចូលក្រុងបេតធីលី ដើម្បីទៅបង្ហាញ នៅចំពោះមុខពួកអ្នកដឹកនាំក្រុងរបស់គេ។ ១៥ក្នុងសម័យនោះ ពួកអ្នកដឹកនាំក្រុងមានលោកអូស្យាសជាកូនរបស់លោកមីខា នៃកុលសម្ព័ន្ធស៊ីម៉ូន លោកកាព្រីស ជាកូនរបស់លោក អូថនីអែល ព្រមទាំងលោកកាមី ជាកូនរបស់លោកមែលឃីអែល។ ១៦អ្នកដឹកនាំទាំងបីនាក់នេះ កោះហៅព្រឹទ្ធាចារ្យទាំងអស់មកប្រជុំ។ យុវជននិងស្ត្រីទាំងអស់ ក៏រត់មករួមប្រជុំដែរ។ ពួកគេនាំលោកអឃីយ័រ មកឈរនៅកណ្ដាលចំណោមប្រជាជនទាំងមូល រួចលោកអូស្យាសសាកសួរគាត់ ពីហេតុការណ៍ដែលកើតមាននោះ។ ១៧លោកអឃីយ័ររៀបរាប់ប្រាប់ពួកគេពីសេចក្ដីទាំងប៉ុន្មាន ដែលពួកមេទ័ពបានពិគ្រោះជាមួយលោកហូឡូភែរ។ គាត់ក៏រៀបរាប់ពាក្យទាំងប៉ុន្មាន ដែលលោកហូឡូភែរបានលើកក្នុងអង្គប្រជុំ ពួកមេដឹកនាំរបស់ជនជាតិអាស្ស៊ីរី ព្រមទាំងពាក្យក្រអឺតក្រទម ដែលលោកហូឡូភែរបានប្រកាស ប្រឆាំងនឹងជនជាតិអ៊ីស្រាអែលដែរ។ ១៨ពេលនោះ ប្រជាជននាំគ្នា ក្រាបថ្វាយបង្គំព្រះជាម្ចាស់ ហើយស្រែកអង្វរថា៖ «១៩ឱព្រះអម្ចាស់ជាព្រះនៃស្ថានបរមសុខអើយ! សូមទតមើលសត្រូវដ៏ព្រហើនរបស់យើងខ្ញុំ! សូមអាណិតអាសូរ យើងខ្ញុំដែលត្រូវអាម៉ាស់នៅពេលនេះ។ យើងខ្ញុំជាប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះអង្គផ្ទាល់ សូមមេត្តា អាណិតអាសូរយើងខ្ញុំផង»។ ២០បន្ទាប់មក ពួកគេលើកទឹកចិត្តលោកអឃីយ័រ ហើយសរសើរគាត់យ៉ាងខ្លាំង។ ២១លោកអូស្យាសនាំ គាត់ចេញពីអង្គប្រជុំ ចូលទៅក្នុងផ្ទះហើយអញ្ជើញក្រុមព្រឹទ្ធាចារ្យនៅទីនោះ ចូលរួមក្នុងពិធីជប់លៀងជាមួយ។ ពួកគេអង្វរព្រះរបស់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែល សូមព្រះអង្គយាងមករំដោះពួកគេពេញមួយយប់។
ជំពូកទី ៧
កងទ័ពរបស់លោកហូឡូភែរឡោមព័ទ្ធក្រុងបេតធូលី
១ស្អែកឡើង លោកហូឡូភែរបញ្ជាកងទ័ពទាំងមូល និងប្រជាជនទាំងអស់ដែលមកចូល រួមជួយច្បាំង ឲ្យចេញដំណើរឆ្ពោះទៅវាយក្រុងបេតធូលី ហើយកាន់កាប់ផ្លូវទៅកាន់តំបន់ភ្នំ ព្រមទាំងប្រយុទ្ធ ជាមួយជនជាតិអ៊ីស្រាអែលផង។ ២នៅថ្ងៃនោះ ប្រុសៗដែលមានកម្លាំងមាំមួន អាចច្បាំងបាន ក៏ចេញដំណើរទៅដែរ។ កងទ័ពនោះមានពលថ្មើរជើង ចំនួនមួយសែនប្រាំពីរម៉ឺននាក់ ពលសេះចំនួន មួយសែនពីរម៉ឺននាក់ ដោយមិនរាប់បញ្ចូលទាំងអ្នកដែលដឹកសម្ភារៈទេ គឺមានចំនួនច្រើនសន្ធឹកសន្ធាប់។ ៣កងទ័ពបានបោះជំរំនៅតាមវាលទំនាបក្បែរប្រភពទឹក ជិតក្រុងបេតធូលី រួចពួកគេកាន់កាប់តំបន់ទាំងមូល ដែលលាតសន្ធឹងចាប់ពីដូតាអ៊ីម រហូតដល់បែលបាអ៊ីម និងចាប់ពីក្រុងបេតធូលី រហូតដល់ក្រុងគីយ៉ាម៉ូន ដែលស្ថិតនៅទល់មុខ នឹងស្រុកអេសស្រ្តឡូន។ ៤កាលជនជាតិអ៊ីស្រាអែលឃើញកងទ័ព ដែលមានចំនួនសន្ធឹកសន្ធាប់បែបនេះ គេច្រួលច្របល់ជាខ្លាំង ហើយនិយាយគ្នាថា៖ «ទាហានទាំងនេះចូលមកបំផ្លាញស្រុកទេសយើងទាំងមូល ទាំងភ្នំធំភ្នំតូច ទាំងជ្រលងភ្នំក៏មិនអាចទប់ទល់បានដែរ»។ ៥ពួកគេប្រដាប់ អាវុធគ្រប់ដៃដុតភ្នក់ភ្លើងនៅលើកំពូលប៉ម ហើយនាំគ្នាយាមពេញមួយយប់។ ៦ថ្ងៃបន្ទាប់មក លោកហូឡូភែរបញ្ជា ឲ្យកងទ័ពសេះទាំងមូល ចេញទៅប្រឈមមុខនឹងជនជាតិអ៊ីស្រាអែល នៅក្រុងបេតធូលី។ ៧លោកហូឡូភែរត្រួតពិនិត្យផ្លូវនានាឡើងទៅទីក្រុង និងប្រភពទឹកទាំងប៉ុន្មាន។ លោកចាត់គេ ឲ្យកាន់កាប់និងយាមប្រភពទឹកទាំងនោះ រួចលោកត្រឡប់ចូលជំរំវិញ។ ៨ពួកនាយទាហានរបស់ជនជាតិម៉ូដុម និងពួកនាយទាហានជនជាតិម៉ូអាប់ ព្រមទាំងពួកអ្នកដឹកនាំប្រជាជន ដែលរស់នៅក្នុងតំបន់តាមឆ្នេរសមុទ្រ ចូលមកជម្រាបលោកហូឡូភែរថា៖ ៩«សូមលោកម្ចាស់មេត្តាស្ដាប់យើងខ្ញុំផង! សូមកុំឲ្យកងទ័ពលោកណាម្នាក់ត្រូវបាត់បង់ជីវិតឡើយ។ ១០ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលនេះ មិនពឹងផ្អែកលើគ្រឿងសស្ត្រាវុធរបស់គេទេ គឺគេពឹងផ្អែកទីតាំងនៅលើកំពូលភ្នំដ៏ខ្ពស់ ជាកន្លែងដែលពួកគេរស់នៅ ព្រោះកំពូលភ្នំនោះមិនងាយឡើងទេ។ ១១ឥឡូវនេះ សូមលោកម្ចាស់កុំប្រយុទ្ធនឹងពួកគេ ដូចយើងធ្លាប់ប្រយុទ្ធនឹងកងទ័ពឯទៀតៗឡើយ ធ្វើដូច្នេះ ទើបលោកម្ចាស់មិនបាត់បង់កងទ័ព សូម្បីតែទាហានម្នាក់ក៏ដោយ។ ១២សូមលោកម្ចាស់ ទុកកងទ័ពទាំងមូលនៅក្នុងជំរំនេះសិនចុះ។ យើងខ្ញុំនឹងយាមប្រភពទឹកដែលហូរចេញពីជើងភ្នំមក ១៣ព្រោះអ្នកក្រុងបេតធូលីធ្លាប់មកដងទឹក នៅកន្លែងនេះ។ ពេលពួកគេស្រេកទឹកខ្លាំង ពួកគេមុខជាសុំចុះចាញ់យើងមិនខាន។ រីឯយើងខ្ញុំ និងប្រជាជនរបស់យើងខ្ញុំ នឹងឡើងទៅបោះទ័ពនៅលើកំពូលភ្នំដែលនៅជិតខាង ហើយហាមឃាត់ មិនឲ្យនរណាចេញពីក្រុងបានទេ។ ១៤ ចំណែកឯពួកគេព្រមទាំងប្រពន្ធនិងកូន មុខជាស្លាប់ដោយអត់អាហារជាមិនខាន។ សាកសពរបស់ពូកគេ មុខជាមានពាសពេញតាមផ្លូវទីក្រុង មុនពេល យើងចូលកាប់សម្លាប់គេទៅទៀត។ ១៥ ពេលនោះ លោកម្ចាស់នឹងដាក់ទោសពួកគេយ៉ាងធ្ងន់បំផុត ព្រោះពួកគេ បានប្រឆាំងនឹងលោក ហើយមិនព្រមមកចរចាសុំសន្តិភាព»។ ១៦លោកហូឡូភែរនិងមេទ័ពទាំងប៉ុន្មាន ពេញចិត្តនឹងពាក្យទាំងនេះ ហើយបញ្ជាឲ្យពួកគេធ្វើតាម។ ១៧កងទ័ពរបស់ជនជាតិអាំម៉ូន និងទាហានជនជាតិអាស្ស៊ីរី ចំនួនប្រាំពាន់នាក់ បានបោះជំរំតាមវាលទំនាប ហើយកាន់កាប់ប្រភពទឹក របស់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែល។ ១៨ជនជាតិអេដុម និងជនជាតិអាំម៉ូន ឡើងទៅបោះជំរំតាមតំបន់ភ្នំទល់មុខនឹងក្រុងដូតន។ គេចាត់ទាហានខ្លះឲ្យទៅប៉ែកខាងត្បូង និងប៉ែកខាងកើត នៅទល់មុខភូមិអេគីបែល ដែលនៅជិតភូមិឃូស ស្ថិតនៅតាមមាត់ស្ទឹងម៉ុកមួរ។ រីឯពួកទាហានអាស្ស៊ីរីដែលនៅសល់ទាំងប៉ុន្មាន បោះជំរំតាមទីវាល។ ជំរំនិងឃ្លាំងផ្ទុកសម្ភារៈរបស់ពួកគេ នៅពាសពេញតាមទីវាល មានច្រើនសន្ធឹកសន្ធាប់។ ១៩គ្រានោះជនជាតិអ៊ីស្រាអែលនាំគ្នាស្រែកអង្វរព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់គេ ព្រោះគេបាក់ទឹកចិត្តដោយឃើញខ្មាំងសត្រូវឡោមព័ទ្ធជុំជិត គ្មានច្រកអាចរត់ គេចបានឡើយ។ ២០កងទ័ពអាស្ស៊ីរីទាំងមូល ទាំងពលថ្មើរជើង ទាំងពលសេះ ទាំងរទេះចម្បាំង បានឡោមព័ទ្ធជនជាតិអ៊ីស្រាអែល អស់រយៈពេលសាមសិបថ្ងៃ។
ក្រោយមក អ្នកក្រុងបេតធូលីអស់ទឹកប្រើ ២១ អាងក៏រីងស្ងួត ពួកគេគ្មានទឹកបរិភោគគ្រប់គ្រាន់ ព្រោះគេចែកទឹកតែបន្តិចបន្តួចប៉ុណ្ណោះ។ ២២ទារកកាន់តែស្គមទៅៗ ស្ត្រីនិងយុវជនស្រេចទឹកយ៉ាងខ្លាំង ដួលតាមផ្លូវក្បែរទ្វារទីក្រុង ព្រោះពួកគេអស់កម្លាំង។ ២៣ប្រជាជនទាំងមូល យុវជនយុវនារីនិងក្មេងចាស់ប្រុសស្រី បានប្រមូលផ្ដុំគ្នាជុំវិញលោកអូស្យាស និងអស់មេដឹកនាំក្រុង។ ពួកគេស្រែកតវ៉ានៅចំពោះមុខព្រឹទ្ធាចារ្យទាំងឡាយ ថា៖ ២៤«សូមព្រះម្ចាស់រកខុសត្រូវរវាងអស់លោក និងពួកយើងខ្ញុំផង!។ អស់លោកបានធ្វើបាបពួកយើងយ៉ាងខ្លាំង ដោយមិនព្រមទៅចរចាសុំសន្តិភាពពីជនជាតិអាស្ស៊ីរី។ ២៥គ្មាននរណាម្នាក់អាចជួយពួកយើងបានទេ! ព្រះជាម្ចាស់បានប្រគល់ពួកយើង ឲ្យទៅក្នុងកណ្ដាប់ដៃរបស់ពួកគេ ហើយយើងនឹងដាច់ទឹកស្លាប់យ៉ាងវេទនា មិនខានឡើយ! ២៦ឥឡូវនេះ ចូរហៅពួកគេមក! ប្រគល់ក្រុងទាំងមូលឲ្យកងទ័ពរបស់លោកហូឡូភែរ ហើយឲ្យគេរឹបអូសយកទ្រព្យសម្បត្តិចុះ។ ២៧ប្រសិនបើយើងធ្លាក់ក្នុងកណ្ដាប់ដៃរបស់ពួកគេ នោះប្រសើរជាងស្លាប់ដោយអត់ទឹក! ពួកយើងនឹងក្លាយជា ទាសកររបស់ពួកគេ តែពួកយើងនៅមានជីវិតរស់តទៅទៀត ដោយមិនឃើញកូនចៅនិងប្រពន្ធរបស់ពួកយើងត្រូវវិនាសដែរ។ ២៨ ដោយមានមេឃនិងដីជាសាក្សី ព្រមទាំងក្នុងព្រះនាមព្រះរបស់យើង ជាព្រះអម្ចាស់នៃបុព្វបុរស ដែលតែងតែដាក់ទោសពួកយើង ស្របតាមអំពើបាបរបស់យើង នឹងដូនតាសូមមេត្តាប្រព្រឹត្ត តាមសំណូមពររបស់យើងនៅថ្ងៃនេះ។
២៩អង្គប្រជុំទាំងមូលនាំគ្នាត្អូញត្អែរ ហើយស្រែកអង្វរព្រះអម្ចាស់យ៉ាងខ្លាំង។ ៣០ពេលនោះ លោកអូស្យាសមានប្រសាសន៍ប្រាប់គេថា៖ «បងប្អូនអើយ! ចូរក្លាហានឡើង យើងត្រូវទ្រាំប្រាំថ្ងៃទៀត ព្រះជាម្ចាស់ជាព្រះរបស់យើងមុខជាអាណិតមេត្តាដល់យើងមិនខាន ដ្បិតព្រះអង្គមិនបោះបង់ចោលយើងរហូតទេ។ ៣១លុះផុតប្រាំថ្ងៃហើយ ប្រសិនព្រះអង្គមិនសង្គ្រោះយើងទេ ខ្ញុំនឹងធ្វើតាមសំណូមពររបស់បងប្អូន!»។ ៣២លោកអូស្យាស សូមឲ្យប្រជាជនវិលទៅកាន់កន្លែងរៀងៗខ្លួន គឺបុរសៗ ទៅយាមនៅលើកំពែងនិងលើប៉មក្រុង ហើយស្រីៗ និងក្មេងៗត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ។ អ្នកក្រុងបាក់ទឹកចិត្តយ៉ាងខ្លាំង។
ជំពូកទី ៨
នាងយូឌីត
១នៅគ្រានោះ នាងយូឌីតឮដំណឹងពីព្រឹត្តិការណ៍នេះ។ នាងជាកូនរបស់លោកមេរ៉ារី ដែលជាកូនរបស់លោកអូស ជាកូនរបស់លោកយ៉ូសែប ជាកូនរបស់លោកអូស៊ីអែល ជាកូនរបស់លោកអែលគីយ៉ា ជាកូនរបស់លោកអាណនី ជាកូនរបស់លោកកេដេអូន ជាកូនរបស់លោករ៉ាផាអ៊ីន ជាកូនរបស់លោកអាគីតូប ជាកូនរបស់លោកអេលី ជាកូនរបស់លោកខេលគីយ៉ា ជាកូនរបស់លោកអេលីយ៉ាប ជាកូនរបស់លោកសាឡាមីអែល ជាកូនរបស់លោកសារ៉ាសាដៃ ជាកូនរបស់លោកអ៊ីស្រាអែល។ ២ស្វាមីរបស់នាងយូឌីតឈ្មោះម៉ាណាសេ ដែលស្ថិតនៅក្នុងកុលសម្ព័ន្ធតែមួយ ហើយត្រូវជាសាច់ញាតិនឹងនាងផង។ លោកម៉ាណាសេបានទទួលមរណភាពនៅរដូវចម្រូត។ ៣ ពេលលោកដើរពិនិត្យមើលពួកអ្នកចងកណ្ដាប់ស្រូវ ដោយត្រូវកម្ដៅថ្ងៃខ្លាំង គាត់ក៏ឈឺទៅសម្រាកនៅឯផ្ទះ។ លោកទទួលមរណភាពនៅក្រុងបេតធូលី ជាក្រុងដែលគាត់រស់នៅ។ គេបញ្ចុះសព លោករួមជាមួយដូនតារបស់លោក ក្នុងចម្ការដែលស្ថិតនៅចន្លោះក្រុងដូតន និងបាឡាម៉ូន។ ៤នាងយូឌីតរស់នៅជាស្ត្រីមេម៉ាយ អស់រយៈពេលបីឆ្នាំ បួនខែកន្លងមកហើយ។ ៥នាងតែងតែស្លៀកបាវ ពីក្រោមសម្លៀកបំពាក់របស់ស្ត្រីមេម៉ាយ។ នាងតែងតែនៅក្នុងបន្ទប់មួយដែលនាងសង់នៅលើផ្ទះរបស់នាង។ ៦តាំងពីប្ដីរបស់នាងទទួលមរណភាពមក នាងតែងតែតមអាហារ ជារៀងរាល់ថ្ងៃ លើកលែងតែថ្ងៃសប្ប័ទ ថ្ងៃមុនថ្ងៃសប្ប័ទ ថ្ងៃចូលខែថ្មី ថ្ងៃដាច់ខែ ថ្ងៃបុណ្យ និងថ្ងៃ ដែលជនជាតិអ៊ីស្រាអែលនាំគ្នាសប្បាយរីករាយ។ ៧នាងមានរូបឆោមស្រស់ល្អ គួរឲ្យចាប់ចិត្ត។ លោកម៉ាណាសេជាស្វាមី បានបន្សល់ទុកនូវមាសប្រាក់ អ្នកបម្រើស្រីប្រុស ហ្វូងសត្វ ស្រែចម្ការ សម្រាប់នាងប្រើប្រាស់ជា ច្រើន។ នាងបានថែរក្សាទ្រព្យសម្បត្តិទាំងនោះ ដោយប្រយ័ត្នប្រយែងជាទីបំផុត។ ៨គ្មាននរណានិយាយអាក្រក់ពីនាងទេ ព្រោះនាងគោរពកោតខ្លាចព្រះជាម្ចាស់ យ៉ាងខ្លាំង។ ៩នាងបានឮដំណឹងថា ប្រជាជនក្រុងបេតធូលីពោលពាក្យរិះគន់លោកអូស្យាស ដែលជាអ្នកដឹកនាំ ព្រោះពួកគេបាក់ទឹកចិត្តដោយគ្មានទឹក។ នាងយូឌីតក៏ដឹងពីសេចក្ដីទាំងប៉ុន្មានដែលលោកអូស្យាសបានឆ្លើយតប ទៅពួកគេដោយសន្យាថាប្រាំថ្ងៃទៀត លោកសុខចិត្តប្រគល់ក្រុងទៅឲ្យជនជាតិអាស្ស៊ីរី។ ១០នាងចាត់អ្នកបម្រើ ដែលមើលការខុសត្រូវលើទ្រព្យសម្បត្តិ ឲ្យទៅអញ្ជើញលោកអូស្យាស លោកខាព្រីស និងលោកខារមី ជាព្រឹទ្ធាចារ្យនៅទីក្រុងនោះមកផ្ទះនាង។
១១ពេលមេដឹកនាំទាំងបីនាក់មកដល់ នាងនិយាយទៅកាន់លោកទាំងបីថា៖«អស់លោក មេដឹកនាំក្រុងបេតធូលីអើយ សូមស្ដាប់ខ្ញុំផង! ពាក្យដែលអស់លោកនិយាយទៅកាន់ប្រជាជន នៅថ្ងៃនេះ មិនស្មោះត្រង់ទេ អស់លោកបានស្បថក្នុងនាមព្រះជាអម្ចាស់ ប្រសិនបើព្រះអម្ចាស់ មិនសង្គ្រោះយើងក្នុងរយៈពេលប្រាំថ្ងៃទេ អស់លោកនឹងប្រគល់ក្រុងនេះទៅឲ្យខ្មាំងសត្រូវ។ ១២តើអស់លោកជានរណា បានជាហ៊ានល្បងលព្រះជា ម្ចាស់នៅថ្ងៃនេះដូច្នេះ? អស់លោកចង់ធ្វើកិច្ចការជំនួសព្រះអង្គឫ. ១៣ឥឡូវនេះអស់លោកល្បងនឹងព្រះអម្ចាស់ដ៏មានតេជានុភាពសព្វប្រការ តែអស់លោកមិនស្គាល់គម្រោងការ របស់ព្រះអង្គទេ។ ១៤អស់លោកមិនស្គាល់ជម្រៅចិត្តរបស់មនុស្ស និងមិនយល់ពីការត្រិះរិះពិចារណា របស់មនុស្សផង! តើអស់លោកអាចយល់ពីព្រះជាម្ចាស់ដែលបង្កើតអ្វីៗសព្វសារពើបានឫ? តើអស់លោកអាចយល់ពីព្រះតម្រិះ និងគម្រោងការរបស់ព្រះអង្គដូចម្ដេចកើត? ទេ! បងប្អូនអើយ! កុំធ្វើឲ្យព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់យើងទ្រង់ព្រះពិរោធឡើយ! ១៥ប្រសិនបើព្រះអង្គមិនសព្វព្រះហឫទ័យ មកសង្គ្រោះយើងក្នុងរយៈពេលប្រាំថ្ងៃ នេះទេព្រះអង្គមុខជាមានអំណាច ការពារយើង នៅពេលណាដែលព្រះអង្គសព្វព្រះហឫទ័យ ឬមួយព្រះអង្គធ្វើឲ្យយើងវិនាសអន្តរាយនៅមុខខ្មាំងសត្រូវ។
១៦ប៉ុន្តែ អ្នករាល់គ្នាមិនអាចកំណត់ពេលបង្ខំព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់យើង ឲ្យសង្គ្រោះយើងបានទេ ដ្បិតព្រះជាម្ចាស់មិនដូចមនុស្សទេ គ្មាននរណាអាចគំរាម ឬ បង្ខំព្រះអង្គឲ្យចរចាបានឡើយ។ ១៧ ហេតុនេះហើយ នៅពេលដែលយើងរង់ចាំការសង្គ្រោះរបស់ព្រះជាម្ចាស់ យើងនាំគ្នាអង្វរព្រះ អង្គអង្គមុខជាស្ដាប់សូរសំឡេងរបស់យើង ប្រសិនបើព្រះអង្គសព្វព្រះហឫទ័យ។ ១៨កាលពីជំនាន់មុនៗ រហូតលើសព្វថ្ងៃគ្មានកុលសម្ព័ន្ធណា ក្រុមគ្រួសារណាឬអ្នកភូមិអ្នកក្រុងណាម្នាក់ ថ្វាយបង្គំព្រះក្លែងក្លាយ ដែលមនុស្សបានធ្វើនោះទេ។ កាលពីដើមដូនតារបស់យើងបានប្រព្រឹត្តបែននោះ! ១៩ហេតុនេះហើយបានជាព្រះជាម្ចាស់ប្រគល់ដូនតារបស់យើង ឲ្យខ្មាំងសត្រូវសម្លាប់ដោយមុខដាវ ព្រមទាំងរឹបអូស យកទ្រព្យសម្បត្តិទៀតផង។ ដូនតារបស់ យើងត្រូវបរាជ័យយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរនៅមុខខ្មាំងសត្រូវ។
២០ចំពោះយើង យើងមិនដែលគោរពបម្រើព្រះណាក្រៅពីព្រះអង្គម្ចាស់ឡើយ។ ដូច្នេះយើង សង្ឃឹមថាព្រះអង្គមិនបោះបង់ចោលយើងទេ ព្រះអង្គមុខជាអាណិតអាសូរ សង្គ្រោះដល់ជាតិសាសន៍យើងជាមិនខាន។ ២១ ប្រសិនបើខ្មាំងសត្រូវដណ្ដើមក្រុងរបស់យើង ពួកវាមុខជាដណ្ដើម យកស្រុកយូដាទាំងមូលដែរ។ ពួកគេរឹបអូសយកទ្រព្យសម្បត្តិ ពីទីសក្ការៈរបស់យើង ហើយព្រះអង្គនឹងដាក់់ទោសយើង ព្រោះពួកគេបង្អាប់បង្អោនទីសក្ការៈនោះ។ ២២ប្រសិនបើខ្លាំងសត្រូវកាប់សម្លាប់ជនជាតិយើង កៀរប្រជាជនទៅជាឈ្លើយ និងបំផ្លាញទឹកដីរបស់យើង ព្រះអង្គនឹងដាក់ទោសយើង។ យើងនឹងទៅជាទាសកររបស់ជនជាតិដទៃ ហើយអ្នកដែលត្រួតត្រាលើយើងមុខជាជេរប្រមាថមើលងាយយើង។ ២៣គ្មានអ្នកណាម្នាក់អាណិតអាសូរយើង ដែលជាទាសកររបស់គេ រីឯព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់យើងក៏នឹងធ្វើឲ្យយើងអាម៉ាស់មុខដែរ។
២៤បងប្អូនអើយ! ឥឡូវនេះ យើងត្រូវបង្ហាញឲ្យបងប្អូនដឹងថា ជីវិតរបស់ពួកគេស្ថិតនៅ លើយើង! ទីសក្ការៈ ព្រះដំណាក់របស់ព្រះអម្ចាស់ និងអាសនៈក៏អាស្រ័យនៅលើយើងដែរ។ ២៥ម្យ៉ាងទៀត យើងត្រូវតែនាំគ្នាអរព្រះគុណព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់យើង ដែលព្រះអង្គល្បងល យើងដូចព្រះអង្គបានល្បងលបុព្វបុរសរបស់យើងដែរ។ ២៦ចូរនឹកគិតពីការទាំងប៉ុន្មាន ដែលព្រះអង្គបានប្រព្រឹត្តដើម្បីល្បងលលោកអាប្រាហាំ លោកអ៊ីសាក! ចូរនឹកគិតដល់អ្វីៗដែលកើតឡើង ចំពោះលោកយ៉ាកុប នៅស្រុកមេសូប៉ូតាមី កាលលោកឃ្វាលចៀមលោកឡាបាន់ ជាឪពុកមារបស់លោក។ ២៧ ព្រះអង្គប្រើភ្លើងដើម្បីល្បងលចិត្តអស់លោក ប៉ុន្តែព្រះអង្គមិនបានប្រព្រឹត្ត ចំពោះយើងដូចអស់លោកទេ ព្រះអង្គមិនដាក់ទោសយើងឡើយ គឺព្រះអង្គគ្រាន់តែដាស់តឿនថា ព្រះអង្គតែងតែធ្វើទោសអស់អ្នក ដែលមកនៅជិតព្រះអង្គ»។
២៨លោកអូស្យាសឆ្លើយតបមកនាងយូឌីតថា៖ «សេចក្ដីទាំងប៉ុន្មានដែលនាងនិយាយនេះ សុទ្ធតែមានអត្ថន័យល្អណាស់! គ្មាននរណាម្នាក់អាចជំទាស់ឡើយ។ ២៩ថ្ងៃនេះ មិនមែនជាលើកដំបូង ដែលនាងបានបង្ហាញប្រាជ្ញាដ៏ឈ្លាសវៃទេគឺ ប្រជាជនទាំងអស់បានស្គាល់ប្រាជ្ញា និងឆន្ទៈល្អរបស់ នាងតាំងពីនាងនៅក្មេងម្ល៉េះ។
៣០ប៉ុន្តែ ប្រជាជនស្រេចទឹកខ្លាំងពេក ពួកគេបង្ខំយើងឲ្យប្រព្រឹត្ត និងពោលពាក្យដូចយើងបានប្រាប់គេ ព្រមទាំងស្បថជាឱឡារិកផង។ យើងមិនអាចបំពានពាក្យសម្បថនោះ បានឡើយ។ ៣១ដូច្នេះ សូមនាងអង្វរព្រះអម្ចាស់ឲ្យយើងផង ព្រោះនាងជាស្ត្រី ដែលគោរពប្រណិប័តន៍ព្រះជាម្ចាស់។ សូមព្រះអម្ចាស់ប្រោសប្រទាន ឲ្យភ្លៀងធ្លាក់មកបំពេញអាងរបស់យើង នោះយើងមានកម្លាំងវិញហើយ!»។ ៣២នាងយូឌីតឆ្លើយថា៖ «សូមស្ដាប់ខ្ញុំសិន! ខ្ញុំនឹងធ្វើកិច្ចការមួយដែលប្រជាជនជំនាន់ក្រោយមិនអាចបំភ្លេចបាន។ ៣៣នៅយប់នេះសូមអ្នករាល់គ្នាចេញទៅមុខទ្វារក្រុង ហើយអនុញ្ញាតឲ្យនាងខ្ញុំ ព្រមទាំងអ្នកបម្រើចេញទៅ។ ព្រះអង្គម្ចាស់នឹងសង្គ្រោះប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល តាមរយៈខ្ញុំ មិនពេលកំណត់ដែលលោកទាំងបីប្រគល់ក្រុងនេះឲ្យខ្មាំងសត្រូវ។ ៣៤ប៉ុន្តែ សូមកុំចង់ដឹងពីកិច្ចការដែលខ្ញុំបម្រុងនឹងធ្វើ នោះខ្ញុំមិនជម្រាបអស់លោកទេ មុនពេលខ្ញុំធ្វើកិច្ចនេះបានសម្រេច»។ ៣៥លោកអូស្យាស និងមេដឹកនាំពីរនាក់ទៀតពោលទៅកាន់នាងថា៖ «សូមអញ្ជើញទៅដោយសុខសាន្តចុះ! សូមព្រះជាអម្ចាស់នាំផ្លូវនាងហើយដាក់ទោសបច្ចាមិត្តរបស់យើងផង»។ ៣៦រួចលោកទាំងបីនាក់ចាកចេញ ពីផ្ទះនាងយូឌីត ហើយត្រឡប់ទៅកាន់កន្លែងរៀងខ្លួនវិញ។
ជំពូកទី ៩
ពាក្យអង្វររបស់នាងយូឌីត
១នៅពេលគេនាំគ្នាថ្វាយគ្រឿងក្រអូបពេលល្ងាចក្នុងព្រះវិហារ នៅក្រុងយេរូសាឡឹម នាងយូឌីតក្រាបមុខដល់ដី រោយផេះនៅលើក្បាលហើយលេចចេញអាវធ្វើពីបាវ ដែល នាងតែងតែពាក់ជាប់ក្នុងសម្លៀកបំពាក់របស់នាង។ ២នាងបន្លឺសំឡេងខ្លាំងៗ ទូលអង្វរព្រះអង្គម្ចាស់ថា៖ «ឱព្រះអង្គម្ចាស់អើយ! ព្រះអង្គជាព្រះរបស់លោកស៊ីម៉ូនជាបុព្វបុរសរបស់នាងខ្ញុំ។ ព្រះអង្គបានប្រទានដាវមកក្នុងដៃលោក ដើម្បីដាក់ទោសជនជាតិដទៃ ដែលរំលោភលើរូបកាយ ប្អូនស្រីរបស់លោក។ ពួកវាបានហែកសម្លៀកបំពាក់របស់នាង ហើយធ្វើឲ្យនាងអាម៉ាស់ ពួកវារំលោភនាងយ៉ាងព្រៃផ្សៃ គឺប្រព្រឹត្តអំពើដែលព្រះ អង្គមិនឲ្យប្រព្រឹត្ត។ ៣ហេតុនេះហើយ បានជាព្រះអង្គប្រគល់មេដឹកនាំរបស់គេ ឲ្យលោកស៊ីម៉ូនបញ្ឆោត យកទៅប្រហារជីវិតចោលអស់។ រីឯគ្រែដែលជាកន្លែងដែលពួកវាបានបញ្ឆោតនាងនោះ ត្រូវជោគជាំដោយឈាមរបស់គេដែរ។ ព្រះអង្គបានប្រហារជីវិតទាំងខ្ញុំបម្រើទាំងចៅហ្វាយរបស់ពូកគេ ព្រះអង្គក៏បានប្រហារជីវិតមេដឹកនាំ នៅលើរាជបល្ល័ង្កដែរ។ ៤ព្រះអង្គបានប្រគល់ប្រពន្ធ និងកូនស្រីរបស់ពួកគេឲ្យជនជាតិ អ៊ីស្រាអែលកៀរយកទៅជាឈ្លើយ និងជាទាសី។ ព្រះក៏បានប្រគល់ឲ្យជនជាតិអ៊ីស្រាអែល ជាប្រជារាស្ត្រដ៏ជាទីស្រលាញ់របស់ព្រះអង្គ ដែលខិតខំគោរពបម្រើព្រះអង្គ រឹបអូសយកទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ពួកគេមកចែកគ្នា ដ្បិតគេស្អប់ហើយនាំគ្នាអង្វរព្រះអង្គរ។ ឱព្រះជាម្ចាស់ជាព្រះរបស់នាងខ្ញុំអើយ! សូមព្រះអង្គមេត្តាស្ដាប់ពាក្យអង្វររបស់នាងខ្ញុំ ជាស្ត្រីមេម៉ាយផង! មានតែព្រះអង្គទេដែលធ្វើឲ្យព្រឹត្តិការណ៍ជំនាន់ដើម ព្រឹត្តិការណ៍សព្វថ្ងៃនេះ និងព្រឹត្តិការណ៍អនាគតកើតឡើងបាន។ ព្រឹត្តិការណ៍ទាំងអស់កើតឡើង តាមគម្រោងការរបស់ព្រះអង្គ។ ៦ ព្រឹត្តិការណ៍ទាំងអស់ដែលព្រះអង្គគ្រោងទុកបានមកដល់ ហើយទូលព្រះអង្គថា៖ «យើងមកដល់ហើយ»។ រាល់កិច្ចការរបស់ព្រះអង្គសុទ្ធតែបានគ្រោងទុកជាមុន។ ហើយព្រះអង្គតែងជ្រាបអ្វីៗទាំងអស់ជាមុន។ ៧ឥឡូវនេះ សូមព្រះអង្គទតមើលជនជាតិអាស្ស៊ីរីលើកទ័ពទាំងអស់ មកទីនេះ។ ពួកគេអួតអាង ដោយមានកងទ័ពសេះជាច្រើន។ គេវាយឫកដោយអាងកម្លាំងថ្មើរជើង គេពឹងផ្អែកលើ គ្រឿងសស្ត្រាវុធគ្រប់ធុនរបស់គេ។ ប៉ុន្តែពួកគេមិនស្គាល់ព្រះអង្គពិតជា ព្រះអម្ចាស់ដែលអាចពន្លត់ភ្លើងសង្គ្រាមបានឡើយ។ ៨ព្រះអង្គមានព្រះនាមថាព្រះអម្ចាស់។ សូមព្រះអង្គសម្ដែងឫទ្ធានុភាព មកបំបាត់ភាពឃោរឃៅរបស់ពួកគេផង សូមព្រះអង្គទ្រង់ព្រះពិរោធ បង្ក្រាបកម្លាំងរបស់ពួកគេដោយព្រះចេស្ដារបស់ព្រះអង្គ។ ពួកគេមានគម្រោងបន្ទាប បន្ថោកព្រះវិហារដ៏វិសុទ្ធរបស់ព្រះអង្គ ហើយធ្វើឲ្យព្រះពន្លាជាកន្លែងតាំងព្រះនាមដ៏រុងរឿងរបស់ព្រះអង្គគង់នៅ ត្រូវសៅហ្មង ព្រមទាំងរំលំអាសនៈរបស់ព្រះអង្គចោលទៀតផង។ ៩សូមព្រះអង្គទតមើលចុះ ពួកគេអួតអាងខ្លាំងណាស់! សូមព្រះអង្គពិរោធបង្ក្រាបពួកគេផង! សូមប្រោសប្រទានឲ្យនាងខ្ញុំជាស្រ្តីមេម៉ាយ មានកម្លាំងអនុវត្តគម្រោងការដែលនាងខ្ញុំបានរៀបចំ ១០សូមប្រហារទាំងទាសាទាសី ទាំងចៅហ្វាយ ទាំងមេទ័ព និងទាំងពលទាហានរបស់គេ ដោយសារតែពាក្យបញ្ឆោតរបស់នាងខ្ញុំផង។ សូមឲ្យការអូតបំប៉ោងរបស់ពួកគេ ត្រូវកម្ទេចដោយសារតែដៃស្ត្រីម្នាក់។ ១១ឫទ្ធានុភាពរបស់ព្រះអង្គ មិនមែនស្ថិតលើពលទាហានដ៏ច្រើននោះទេឫទ្ធិបារមីរបស់ព្រះអង្គក៏មិនអាស្រ័យលើអ្នកកាន់អំណាចដែរ គឺព្រះពិតជាព្រះរបស់មនុស្សទន់ទាប ព្រះអង្គតែងសង្គ្រោះអ្នកតូចតាចការពារជនទន់ខ្សោយ គាំទ្រជនដែលគ្មានទីពឹងហើយសង្គ្រោះ ជនដែលអស់សង្ឃឹម។ ១២ឱព្រះរបស់ដូនតាឪពុកនាងខ្ញុំអើយ! ព្រះអង្គជាព្រះរបស់ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល ដែលជាប្រជារាស្ត្រផ្ទាល់របស់ព្រះអង្គ! ព្រះអង្គជាព្រះផ្ទៃមេឃ និងផែនដីព្រះអង្គបានបង្កើតទឹក ហើយជាព្រះមហាក្សត្រនៃសត្វលោកទាំងឡាយ! សូមទ្រង់ព្រះសណ្ដាប់ ពាក្យអង្វររបស់នាងខ្ញុំផង។ ១៣សូមឲ្យអស់អ្នកដែលមានគម្រោងការដ៏អាក្រក់ ចង់ប្រឆាំងនឹងសម្ព័ន្ធមេត្រីរបស់ព្រះអង្គ ចង់បំផ្លាញព្រះវិហារដ៏វិសុទ្ធរបស់ព្រះអង្គ ចង់បំផ្លាញកំពូលភ្នំស៊ីយ៉ូន និងទឹកដីរបស់ប្រជាជនព្រះអង្គ ត្រូវរបួសនឹងស្លាប់ដោយសារពាក្យសំដីរបស់នាងខ្ញុំបញ្ឆោតគេ។ ១៤ សូមព្រះអង្គប្រោសប្រទានឲ្យប្រជាជាតិ និងកុលសម្ព័ន្ធទាំងឡាយទទួលស្គាល់ថា ព្រះពិតជាព្រះជាម្ចាស់ប្រកបដោយឫទ្ធានុភាព និងព្រះចេស្ដាគ្រប់បែបយ៉ាងគ្មានព្រះឯណាក្រៅពីព្រះអង្គ ដែលតាមថែរក្សា ការពារជនជាតិអ៊ីស្រាអែលឡើយ»។
ជំពូកទី ១០
នាងយូឌីតចូលដល់ជំរំរបស់លោកហូឡួភែរ
១ កាលនាងយូឌីតស្រែកអង្វរព្រះនៃប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល ចប់រួចរាល់ហើយ ២នាងក្រោកឡើងហៅអ្នកបម្រើ។ នាងក៏ចុះដើរមកចូលក្នុងផ្ទះត្រង់កន្លែង ដែលនាងធ្លាប់មកនៅថ្ងៃសប្ប័ទ និងថ្ងៃបុណ្យ។ ៣នាងដោះអាវធ្វើពីបាវ និងសំលៀកបំពាក់មេម៉ាយចេញ រួចងូតទឹកសំអាតខ្លួន ហើយយកទឹកអប់យ៉ាងក្រអូបមកលាបខ្ញួននាង។ នាងសិតសក់ហើយយកឈ្នួតយ៉ាងល្អបំផុតមកពាក់ ព្រមទាំងស្លៀកពាក់សំលៀកបំពាក់យ៉ាងល្អប្រណិត ដែលនាងធ្លាប់ស្លៀកពាក់កាលដែលលោក ម៉ាណាសេជាប្ដីរបស់នាងនៅរស់នៅឡើយ។ ៤នាងក៏យកស្បែកជើងមកពាក់ ព្រមទាំងខ្សែក ខ្សែដៃ ចិញ្ចៀន ក្រវិល និងគ្រឿងអលង្ការទាំងប៉ុន្មាន មកតុបតែងខ្លួនយ៉ាងស្អាតបំផុត ដើម្បីទាក់ទាញអារម្មណ៍ប្រុសៗដែលឃើញរូបនាង។ ៥ នាងយកថូប្រេងនិងថង់ស្បែកស្រាឲ្យស្រីបម្រើទូល។ នាងក៏យកម្សៅនំ ដំណាប់ នំបុ័ងដាក់ពេញថង់មួយ។ នាងខ្ចប់ស្បៀងអាហារទាំងនេះ ដោយប្រយ័ត្នប្រយែង ហើយប្រគល់ឲ្យអ្នកបម្រើយួរដែរ។ ៦បន្ទាប់មកអ្នកទាំងពីរចាកចេញពីផ្ទះ តំរង់ទៅកាន់ទ្វារក្រុងបេតធូលី។ នៅទីនោះនាងបានជួបនឹងលោកអូស្យាស លោកខាព្រីស និងលោកខារមីស ជាព្រឹទ្ធាចារ្យនៅទីនោះ។ ៧ពេលលោក ទាំងបីតុបតែងខ្លួន និងផ្លាស់ប្ដូរសំលៀកបំពាក់ដូច្នេះ គេនាំគ្នាសរសើរសម្ផស្សរបស់នាងយ៉ាងខ្លាំង។ លោកទាំងបីមានប្រសាសន៍ទៅកាន់នាងថា៖ ៨«សូនព្រះនៃបុព្វបុរសរបស់យើងប្រោសប្រទានឲ្យនាងបានជាទីគាប់ចិត្តរបស់គេ ព្រមទាំងសំរេចតាមគម្រោងការរបស់នាង ដើម្បីជាកិត្តិយសរបស់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែល និងលើកតម្កើងក្រុងយេរូសាឡឹមផង»។ នាងយូឌីតក្រាបថ្វាយបង្គំព្រះជាម្ចាស់ ហើយមានប្រសាសន៍ទៅកាន់លោក ទាំងបីថា៖«សូមបញ្ជាគេឲ្យបើកទ្វារក្រុងឲ្យនាងខ្ញុំផង ដើម្បីឲ្យនាងអាចទៅធ្វើកិច្ចការដែលយើង បាននិយាយជាមួយគ្នានោះ»។ អស់លោកក៏បញ្ជាឲ្យឆ្មាំបើកទ្វារជូនតាមសំដីរបស់នាង។ ១០នាងយូឌីត និងអ្នកបម្រើចេញទៅជាមួយគ្នា។ អ្នកក្រុងមើលនាងរហូតទាល់តែនាងចុះទៅដល់ជើងភ្នំ ហើយឆ្លងជ្រលងភ្នំផុតដាច់កន្ទុយភ្នែក មើលនាងលែងឃើញ។ ១១នាងទាំងពីរនាក់កំពុងដើរកាត់ជ្រលងភ្នំត្រង់ទៅមុខ ស្រាប់តែក្រុមទាហានអាស្ស៊ីរី ដែលនៅការពារតាមខ្សែត្រៀម ចេញមកស្ទាក់ដំណើរនាងទាំងពីរ។ ១២ពួកគេចាប់នាងយូឌីត ហើយសួរថា៖ «តើនាងជាជនជាតិអ្វី? ទៅណា?»។ នាងយូឌីតឆ្លើយតបថា៖ «ខ្ញុំជាជនជាតិហេប្រឺ ខ្ញុំរត់ចោលពូកគេមក ព្រោះបន្តិចទៀតពួកគេនឹងធ្លាក់ក្នុងកណ្ដាប់ដៃរបស់អ្នករាល់គ្នាជាពុំខាន។ ១៣នាងខ្ញុំមកជួបលោកហូឡូភែរ ជាមេបញ្ជាការកងទ័ពរបស់អ្នករាល់គ្នា ដើម្បីនាំព័ត៌មានច្បាស់លាស់មកជម្រាបលោក។ នាងខ្ញុំនឹងបង្ហាញផ្លូវដែលលោកត្រូវដើរដើម្បីទៅកាន់កាប់តំបន់ភ្នំ ទាំងមូលនេះដោយមិនបាច់ចំណាយជីវិត ទាហានណាម្នាក់ឡើយ»។ ១៤ពួកគេស្ដាប់ពាក្យរបស់នាង ទាំងសម្លឹងមើលនាងមិនដាក់ភ្នែក ពីព្រោះនាងមានរូបឆោមស្អាតណាស់។ ពួកគេតបទៅវិញថា៖ ១៥«នាងប្រញាប់មកជួបលោកម្ចាស់យើងដូច្នេះពិតជា បានរួចជីវិតហើយ។ ឥឡូវនេះអញ្ជើញទៅជួបលោកចុះ! យើងនឹងចាត់គ្នាយើងខ្លះ ដើម្បីជូនដំណើរនាងទៅជួបលោកម្ចាស់យើងផ្ទាល់។ ១៦ពេលនាងនៅចំពោះមុខម្ចាស់យើងផ្ទាល់ ចូរនាងកុំភ័យខ្លាចអ្វីឡើយ! នាងត្រូវតែជម្រាប លោក ដូចដែលសេចក្ដីដែលនាងបានប្រាប់យើងនេះ លោកមុខជាទទួលនាងយ៉ាងរាក់ទាក់មិនខាន!»។ ១៧ពួកគេចាត់ចែងឲ្យពលទាហានចំនួនមួយរយនាក់ ជូនដំណើរនាងយូឌីត និងស្រ្តីបម្រើរបស់នាងទៅជំរំរបស់លោកហូឡូភែរ។ ១៨ពេលនោះ ទាហានរត់មកពីគ្រប់ទីកន្លែងក្នុងជំរំ ដ្បិតពួកគេបានឮពីមាត់មួយទៅមាត់មួយ ពីការមកដល់របស់នាង។ ទាហានទាំងនោះ មកចោមរោមមើលនាង ដែលកំពុងឈរនៅខាងក្រៅជំរំរបស់លោក ហូឡូភែរ រង់ចាំគេទៅជម្រាបលោក។ ១៩ពួកគេនាំគ្នាស្ងើចសរសើរពីសម្ផស្សរបស់នាង យ៉ាងខ្លាំង ហើយស្ងើចសរសើរជនជាតិអ៊ីស្រាអែលដោយសារនាង គឺគេនិយាយគ្នាទៅវិញទៅមកថា៖ តើនរណាហ៊ានមើលងាយ ប្រជាជនដែលមានស្ត្រីរូបស្អាតយ៉ាងនេះ? មិនគួរឲ្យបុរសជាតិអ៊ីស្រាអែលណាម្នាក់ មានជីវិតឡើយ ព្រោះអ្នកដែលសេសសល់ពីស្លាប់ មុខជាអាចបញ្ឆោតពិភពលោកទាំងមូលបាន»។ ២០ពលទាហានរបស់លោកហូឡូភែរ និងនាយទាហានទាំងប៉ុន្មានក៏ចេញមក ហើយនាំនាងចូលទៅក្នុងជំរំ។ ២១លោកហូឡូភែរ កំពុងសម្រាន្តនៅលើគ្រែក្នុងមុងធ្វើពីអំបោះលាយខ្សែមាស មានដាំត្បូងមរកត និងពេជ្រឯទៀតៗជាប់តាមសាច់ក្រណាត់ផង។ ២២កាលគេជម្រាបលោកថា នាងយូឌីតមកហើយ លោកក៏ចេញទៅមាត់ទ្វារជំរំ ដោយមានអ្នកបម្រើកាន់ចន្លុះមាន ជើងធ្វើអំពីប្រាក់ដើរបំភ្លឺផ្លូវពីមុខ។ ២៣ពេលនាងយូឌីតមកដល់មុខលោក និងនាយទាហានពួកគេនាំគ្នា ស្ងើចសរសើរសម្ផស្សរបស់នាង។ នាងក៏អោនមុខក្រាបដល់ដីនៅចំពោះមុខលោកហូឡូភែរ ប៉ុន្តែអ្នកបម្រើរបស់លោកបានមកលើកនាងឲ្យក្រោកឈរឡើង។
ជំពូកទី ១១
នាងយូឌីតនៅចំពោះមុខលោកហូឡូភែរ
១លោកហូឡួភែរនិយាយ ទៅកាន់នាងយូឌីតថា៖ «ចូរនាងទុកចិត្តចុះ កុំភ័យ ខ្ញុំមិនធ្វើបាបជនណាម្នាក់ដែលសុខចិត្តបម្រើព្រះបាទនេប៊ូកានេសារ ជាព្រះមហាក្សត្រនៃផែនដីទាំងមូលទេ។ ២តាមពិត ប្រសិនបើប្រជាជនរបស់នាង ដែលរស់នៅតាមតំបន់ភ្នំនេះមិនបានមើលងាយខ្ញុំទេ ខ្ញុំក៏មិនកាន់អាវុធមកច្បាំងនឹងគេដែរ ពួកអ៊ីស្រាអែលខ្លួនឯងទេតើដែលធ្វើបាបខ្លួននោះ! ៣ឥឡូវនេះ សូមប្រាប់ខ្ញុំមកហេតុអ្វីបានជានាងរត់ចោលពូកគេ ហើយមកសុំចុះចូលខាងខ្ញុំទៅវិញ? នាងរត់មកដូច្នេះរួចខ្លួនហើយ! ចូរទុកចិត្តចុះចាប់ពីយប់នេះតទៅ ជីវិតនាងនឹងរស់រានជារៀងរហូត។ ៤គ្មាននរណាធ្វើបាបនាងទេ ផ្ទុយទៅវិញ គេនឹងធ្វើល្អ ចំពោះនាងដូចគេធ្លាប់ធ្វើចំពោះអ្នកបម្រើរបស់ព្រះបាទនេប៊ូកានេសារ ជាម្ចាស់របស់ខ្ញុំដែរ»។ ៥នាងយូឌីតពោលទៅកាន់លោកមេបញ្ជាការថា៖ «សូមលោកមេត្តាស្ដាប់ពាក្យរបស់ខ្ញុំសិន សូម លោកអនុញ្ញាតឲ្យនាងខ្ញុំជម្រាបផង! អ្វីៗដែលនាងខ្ញុំជម្រាបលោកម្ចាស់នៅពេលយប់នេះ គឺសុទ្ធតែជាពាក្យពិតទាំងអស់ គ្មានកុហកភូតភរឡើយ។ ៦ប្រសិនបើលោកម្ចាស់សុខចិត្តធ្វើតាមពាក្យដែលនាងខ្ញុំជម្រាបនោះ ព្រះជាម្ចាស់មុខជាជួយលោកម្ចាស់ ឲ្យសម្រេចការអស្ចារ្យពុំខាន ហើយលោកម្ចាស់ត្រូវតែទទួលជោគជ័យ ជានិច្ចដែរ។ ៧នាងខ្ញុំសូមស្បថ ក្នុងនាមព្រះចៅនេប៊ូកានេសារ ជាព្រះមហាក្សត្រនៃផែនដីទាំងមូលដែលទ្រង់មានព្រះជន្មគង់នៅ និងមានអំណាចដ៏ខ្លាំងថា ព្រះរាជាបានចាត់លោកម្ចាស់ឲ្យមកតំរែតម្រង់សត្វលោកទាំងអស់ ឲ្យដើរតាមមាគ៌ាដ៏ត្រឹមត្រូវ ហើយដោយសារលោកម្ចាស់ មនុស្សទាំងអស់នឹងបម្រើព្រះរាជា។ មិនតែប៉ុណ្ណោះសោត សត្វព្រៃ សត្វស្រុក បក្សាបក្សី នឹងស្ថិតនៅក្រោមអំណាចរបស់ព្រះបាទនេប៊ូកានេសារ និងរស់ក្រោមអំណាចលោកដែរ។ ៨យើងខ្ញុំទាំងអស់គ្នាបានឮគេនិយាយគ្រប់ម៉ាត់ ពីប្រាជ្ញាឈ្លាសវៃរបស់លោកម្ចាស់នៅលើផែនដីទាំងមូល គេរៀបរាប់ថាក្នុងរាជាណាចក្រទាំងមូល មានតែលោកម្ចាស់ទេដែលមានចិត្តសប្បុរស ចេះដឹងស្ទាត់ជំនាញ ព្រមទាំងចំណានក្នុងការធ្ធើសង្គ្រាមទៀតផង។ ៩ចំពោះពាក្យសំដីដែលលោកអឃីយ័របានពោលនៅចំពោះមុខក្រុមប្រឹក្សា យើងខ្ញុំក៏បានឮដែរ ដ្បិតអ្នកស្រុកបេតធូលីបានសង្គ្រោះជននោះ ហើយគាត់បានប្រាប់យើងខ្ញុំនូវអ្វីៗដែលគាត់បាននិយាយនៅចំពោះមុខលោកម្ចាស់។ ១០បពិត្រលោកម្ចាស់ដ៏ជាទីគោរព! សូមលោកយកចិត្តទុកដាក់នឹងពាក្យសំដីរបស់លោកអឃីយ័របានជម្រាប។ សូមចងចាំពាក្យរបស់គាត់ ព្រោះសេចក្ដីទាំងនោះជាការពិត។ ប្រសិនបើជាតិសាសន៍យើងខ្ញុំមិនបានប្រព្រឹត្តអំពើបាប ទាស់នឹងព្រះហឫទ័យព្រះជាម្ចាស់ទេ គ្មាននរណាអាចធ្ធើទោសជាតិសាសន៍យើងខ្ញុំ ឫគ្មាននរណាអាចកាប់សម្លាប់យើងខ្ញុំដោយដាវបានឡើយ។ ១១តែឥឡូវនេះ ពួកគេបានប្រព្រឹត្តអំពើបាប បណ្ដាលឲ្យព្រះរបស់គេ ទ្រង់ពិរោធដូចពេលពួកគេប្រព្រឹត្តបទល្មើស ជារៀងរាល់លើកដែរ។ ដូច្នេះ ពូកគេមុខជាត្រូវស្លាប់មិនខាន ហើយលោកនឹងមានជ័យជំនះអាចត្រឡប់ទៅស្រុកវិញទៀតផង។ ១២ពួកគេខ្វះស្បៀងអាហារយ៉ាងខ្លាំង ហើយទឹកក៏កាន់តែជិតអស់ ពួកគេបានសំរេចចិត្ត សម្លាប់សត្វរបស់គេដើម្បីបរិភោគ ដែលនាំឲ្យប្រាសចាកវិន័យរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ហាមឃាត់មិនឲ្យសម្លាប់សត្វធ្វើជាអាហារ។ ១៣សូម្បីតែផលស្រូវដំបូងនិងចំណែកមួយភាគដប់នៃស្រា និងប្រេងចំនួនមួយភាគដប់ ដែលពួកគេទុកសម្រាប់បូជាចារ្យ ជាអ្នកបម្រើនៅចំពោះព្រះភ័ក្រ្តរបស់ព្រះនៃយើង នៅក្រុងយេរូសាឡឹម ក៏ពួកគេសម្រេចយកទៅបរិភោគដែរ។ តាមវិន័យគ្មាននរណាម្នាក់ ក្នុងចំណោមប្រជាជនទាំងអស់មានសិទ្ធប៉ះពាល់អាហារទាំងនោះ ជាដាច់ខាត។ ១៤ប៉ុន្តែ អ្នកក្រុងយេរូសាឡឹមបានធ្វើដូច្នេះហើយទើបអ្នកក្រុងបេតធូលីចាត់គា្ន ឲ្យទៅជួបក្រុមប្រឹក្សាព្រឹទ្ធាចារ្យ នៃក្រុងយេរូសាឡឹម ដើម្បីសុំច្បាប់អនុញ្ញាតធ្វើបែបនេះ។ ១៥នៅថ្ងៃណាពួកគេបានច្បាប់អនុញ្ញាតហើយ ពួកគេនឹងបរិភោគអាហារទាំងនេះ។ នៅថ្ងៃនោះព្រះជាម្ចាស់និងប្រគល់ពួកគេ មកក្នុងកណ្ដាប់ដៃលោកម្ចាស់ហើយលោកម្ចាស់នឹងបំផ្លាញពួកគេ ឲ្យវិនាសអន្តរាយ។ ១៦នាងខ្ញុំដឹងសេចក្ដីទាំងនេះហើយទើបនាងខ្ញុំរត់ចោលពួកគេ។ខ្លាចឡើយ! ព្រះជាម្ចាស់បានចាត់ឲ្យនាងខ្ញុំមកទីនេះរួមជាមួយលោកម្ចាស់ ដើម្បីសម្រេចកិច្ចការមួយ ដែលមនុស្សនៅលើផែនដីគ្រប់ៗរូបនឹងស្រឡាំងកាំង ពេលឮដំណឹងនេះ។ ១៧ នាងខ្ញុំតែងតែស្មោះស្ម័គ្រគោរពប្រណិប័តន៍ និងបម្រើ ព្រះជាម្ចាស់នៅស្ថានបរមសុខទាំងថ្ងៃទាំងយប់។ ចាប់ពីថ្ងៃនេះតទៅ នាងខ្ញុំនឹងស្នាក់នៅក្នុងជំរំរបស់លោកម្ចាស់។ ប៉ុន្តែរៀងរាល់យប់នាងខ្ញុំនឹងចេញទៅជ្រលងភ្នំ ដើម្បីសុំអង្វរព្រះជាម្ចាស់។ ពេលណាពួកគេប្រព្រឹត្តអំពើបាប ព្រះពិតជាមានបន្ទូលប្រាប់នាងខ្ញុំមិនខាន។ ១៨ពេលនោះ ខ្ញុំនិងនាំដំណឹងនោះមកជម្រាបលោកម្ចាស់ ហើយលោកម្ចាស់នឹងនាំទ័ពទាំងអស់ទៅវាយសម្រុកពូកគេ ក្នុងចំណោមពួកគេគ្មាននរណាម្នាក់ អាចទប់ទល់នឹងលោកម្ចាស់បានឡើយ។ ១៩នាងខ្ញុំនិងនាំផ្លូវលោកម្ចាស់ឲ្យដើរកាត់ស្រុកយូដា រហូតដល់ស្រុកយេរូសាឡឹម។ នាងខ្ញុំនឹងតាំងបល្ល័ង្ករបស់លោកម្ចាស់នៅកណ្ដាលក្រុងនោះ។ លោកម្ចាស់នឹងដឹកនាំពួកគេដូចសត្វចៀមដែលគ្មានគង្វាល ហើយក៏គ្មានឆ្កែណាមួយហ៊ានព្រូសប្រឆាំងនឹងលោកម្ចាស់ដែរ។ ព្រះជាម្ចាស់មានព្រះបន្ទូល មកកាន់នាងខ្ញុំ ព្រះអង្គប្រោសប្រទានឲ្យនាងខ្ញុំ នឹងសេចក្ដីទាំងនេះជាមុនហើយព្រះអង្គក៏ចាត់ នាងខ្ញុំឲ្យមកជម្រាបលោកម្ចាស់ដែរ»។
២០លោកហូឡូភែរ និង នាយទាហានរបស់លោកពេញចិត្តនឹងសេចក្ដីទាំងប៉ុន្មាន ដែលនាងយូឌីតពោលនោះ ហើយនាំគ្នាសរសើរប្រាជ្ញាដ៏ឈ្លាសវៃរបស់នាង។ អស់លោកនិយាយគ្នាថា៖ ២១«ក្នុងពិភពលោកទាំងមូល មិនអាចរកស្ត្រីណា ដែលស្អាតហើយមានប្រាជ្ញាដូចនាងនេះទេ»។
២២លោកហូឡូភែរមានប្រសាសន៍ទៅកាន់នាងយូឌីតថា៖«ព្រះជាម្ចាស់ចាត់ឲ្យនាងមកទី នេះឃ្លាតឆ្ងាយពីប្រជាជនរបស់នាង ព្រះអង្គនឹងប្រទានជ័យជំនះមកយើង ព្រះអង្គនឹងបំផ្លាញអ្នក មើលងាយព្រះចៅនេប៊ូកានេសារជាព្រះរបស់ខ្ញុំ ព្រះអង្គប្រព្រឹត្តដូច្នេះប្រសើរណាស់។ ២៣ចំណែកនាងវិញ នាងមិនត្រឹមតែស្អាតប៉ុណ្ណោះទេ គឺថែមទាំងអាចនិយាយបានល្អទៀតផង។ ប្រសិនបើនាងធ្វើដូចពាក្យដែលនាងប្រាប់មែន ព្រះរបស់នាងក៏ដូចជាព្រះរបស់ខ្ញុំដែរ។ នាងនិងទៅរស់នៅក្នុងរាជវាំងរបស់ព្រះបាទនេប៊ូកានេសារ ហើយនាងនឹងមានឈ្មោះល្បី ក្នុងពិភពលោកទាំងមូលដែរ»។
ជំពូកទី ១២
នាងយូឌីតស្នាក់អាស្រ័យនៅក្នុងជំរំខ្មាំងសត្រូវ
១លោកហូឡូភែរនាំនាងទៅកាន់តុរបស់លោក ដែលមានសុទ្ធតែចាននិងកែវ ដែលធ្វើពីប្រាក់។ លោកបញ្ជាឲ្យគេយកម្ហូបអាហារ និងស្រារបស់លោកផ្ទាល់ មកជូននាងពិសា។ ២ប៉ុន្តែនាងយូឌីតពោលថា៖ «នាងខ្ញុំមិនអាចបរិភោគអាហាររបស់លោក បានទេ ក្រែងនាំឲ្យនាងខ្ញុំប្រព្រឹត្តល្មើសនឹងវិន័យ។ នាងខ្ញុំនឹងបរិភោគអាហារ ដែលនាងខ្ញុំបានយកមកជាមួយ»។ ៣លោកហូឡូភែរសួរថា៖ «នៅពេលស្បៀងអាហារទាំងនេះអស់ តើឲ្យយើងទៅរកអាហារដូចនេះសម្រាប់នាងឯណា! បើគ្មានជនជាតិអ៊ីស្រាអែលណាម្នាក់នៅក្នុងជំរំនេះផង?»។ ៤ នាងយូឌីតតបវិញថា៖ «ក្នុងនាមលោកម្ចាស់ដែលមានជីវិត ព្រះអម្ចាស់នឹងសម្រេចគម្រោងការរបស់ព្រះអង្គដោយសារនាងខ្ញុំ មុនពេកដែលត្រូវអស់ស្បៀងអាហារនេះទៅទៀត»។ ៥នាយទាហានរបស់លោកហូឡូភែរនាំនាងចូលទៅក្នុងជំរំ រហូតដល់កណ្ដាលអធ្រាត្រ។ លុះថ្ងៃជិតរះ នាងក្រោកពីដំណេក ៦ហើយឲ្យគេទៅជម្រាបលោកហូឡូភែរថា៖«សូមលោកម្ចាស់ អនុញ្ញាតឲ្យនាងខ្ញុំចេញទៅក្រៅ ដើម្បីអធិដ្ឋាន»។ ៧លោកហូឡូភែរបញ្ជាដល់អង្គរក្សរបស់លោក អនុញ្ញាតឲ្យនាងចេញទៅ។ នាងយូឌីតស្នាក់ក្នុងជំរំអស់រយៈពេលបីថ្ងៃ។ នៅពេលយប់ នាងតែងតែចេញពីជំរំទៅជ្រលងភ្នំក្បែរក្រុងបេតធូលី នាងតែងតែចុះងូតទឹកនៅត្រង់ប្រភពទឹកនោះ។ ៨ពេលនាងឡើងមកវិញនាងអង្វរព្រះជាម្ចាស់ ជាព្រះរបស់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែល ឲ្យមានសេរីភាព។ ៩បន្ទាប់ពីជម្រះកាយឲ្យបរិសុទ្ធហើយ នាងក៏ត្រឡប់ជំរំវិញ ហើយស្នាក់នៅទីនោះ រហូតដល់ ពេលគេយកអាហារសម្រាប់ពេលល្ងាចមកជូននាងបរិភោគ។
ពិធីជប់លៀងរបស់លោកហូឡូភែរ
១០ដល់ថ្ងៃទីបួនលោកហូឡូភែរអញ្ជើញតែនាយទាហានដែលជាសហការីជិតដិតនឹង លោកតែប៉ុណ្ណោះ។ លោកមិនបានអញ្ជើញនាយទាហានឯទៀតៗទេ។ ១១លោកមានប្រសាសន៍ ទៅកាន់លោកបាកូអាស ដែលជាមហាតលិកទទួលខុសត្រូវលើកិច្ចការទាំងអស់របស់លោកថា៖«សូមទៅនិយាយលួងលោម បញ្ចុះបញ្ចូលស្ត្រីជនជាតិហេប្រឺ ដែលលោកមើលថែរក្សា ឲ្យមកពិសាអាហារ និងស្រាជាមួយពួកយើង។ ១២ប្រសិនបើ បណ្ដោយឲ្យស្ត្រីដ៏ល្អស្អាតបែបនេះ រួចខ្លួន ដោយមិនបានឆក់ឱកាសសប្បាយជាមួយនាងទេនោះគួរឲ្យអាម៉ាស់ខ្លាំងណាស់។ បើយើងមិនបានឆ្លៀតឱកាសទេ នាងប្រាកដជាសើចចំអកដាក់យើងមិនខាន»។ ១៣ ពេលនោះ លោកបាកូអាស ក៏ចាកចេញពីលោកហូឡូភែរ ទៅជួបនាងយូឌីតហើយប្រាប់នាងថា៖«ស្រស់ស្រីអើយ! ម្ចាស់ខ្ញុំអញ្ជើញនាងទៅជំរំរបស់លោក កុំរុញរាឡើយ! សូមនាងអញ្ជើញចូលរួមពិសាស្រាជាមួយពួកយើង នាងនឹងទទួលកិត្តិយស ហើយបានសប្បាយដូចពួកស្រីៗរបស់ជនជាតិ អាស្ស៊ីរីនៅក្នុងរាជវាំងរបស់ព្រះបាទនេប៊ូកានេសារដែរ»។ ១៤នាងយូឌីតឆ្លើយតបវិញថា៖ «តើនាងជានរណាទើបហ៊ានបដិសេធ ការអញ្ជើញរបស់ម្ចាស់នាងខ្ញុំកើត!។ នាងខ្ញុំមិនរារែកធ្វើអ្វីៗទាំងអស់ ដែលគាប់ចិត្តលោកម្ចាស់ ដោយសប្បាយរីករាយអស់មួយជីវិត!»។ ១៥នាងក្រោកឡើងយកសំលៀកបំពាក់ដ៏ល្អប្រណីត និងគ្រឿងអលង្ការមកពាក់។ ស្រីបម្រើរបស់នាងចូលទៅក្នុងជំរំលោក ហូឡូភែរហើយយកស្បែកចៀមដែលបាកូអាសបានប្រគល់ ឲ្យនាងប្រើប្រាស់ជារៀងរាល់ថ្ងៃ ពេលបរិភោគ។ ១៦នាងយូឌីតចូលទៅក្នុងជំរំ ហើយទម្រេតខ្លួនលើស្បែកចៀមនោះ។ ពេលនោះ លោកហូឡួភែររំភើបចិត្តហើយស្រើបស្រាលជាខ្លាំង ដោយចង់រួមរស់ជាមួយនាង។ តាំងពីលោកឃើញនាងជាលើកដំបូងម្ល៉េះ លោកតែងរង់ចាំឱកាសល្អ ដើម្បីលួងលោមបញ្ចុះបញ្ចូលនាង។ ១៧លោកហូឡូភែរមានប្រសាសន៍ទៅកាន់នាងថា៖ «សូមនាងពិសាស្រាសប្បាយជាមួយយើង»។ ១៨ នាងយូឌីតតបវិញថា៖«លោកម្ចាស់ថ្ងៃនោះនាងខ្ញុំយល់ព្រមផឹកស្រា ព្រោះតាំងពីកើតមករហូតដល់សព្វថ្ងៃ នាងខ្ញុំពុំដែលមានកិត្តិយសដូចថ្ងៃនេះទេ!»។ ១៩នាងយូឌីតបរិភោគម្ហូបអាហារដែលអ្នកបម្រើបានរៀបចំពីផ្ទះនៅទល់មុខលោកហូឡូភែរ។ ២០លោកហូឡូភែរសប្បាយ ចិត្តយ៉ាងខ្លាំងព្រោះតែនាងយូឌីត។ លោកផឹកស្រាយ៉ាងច្រើនលើសពីពេលណាៗទាំងអស់។
ជំពូកទី ១៣
នាងយូឌីតកាត់ក្បាលលោកហូឡូភែរ
១លុះដល់យប់ជ្រៅ ពួកអ្នកបម្រើរបស់លោក នាំគ្នាប្រញាប់ប្រញាល់ចេញទៅរៀងៗខ្លួន។ លោកបាកូអាសបិទជំរំលោកហូឡូភែរពីខាងក្រៅ ហើយប្រាប់ អ្នកយាមនៅទីនោះឲ្យថយចេញ។ ពូកគេក៏ចូលទៅសម្រាករៀងៗខ្លួន ព្រោះគេអស់កម្លាំងដោយផឹកស្រាច្រើនពេក។ ២គេទុកនាងយូឌីតនៅតែម្នាក់ឯងក្នុងជំរំក្បែរលោកហូឡូភែរ ដែលដេកមិនដឹងខ្លួន ព្រោះគាត់បានផឹកស្រាច្រើនពេក។ ៣នាងយូឌីតប្រាប់ស្រីបម្រើនាងឲ្យចេញទៅខាងក្រៅ រង់ចាំនាង ព្រោះនាងចង់ទៅអធិដ្ឋាន ដូចនាងធ្លាប់ធ្វើជារៀងរាល់ថ្ងៃ។ នាងក៏ប្រាប់លោកបាកូអាសដូច្នេះដែរ។ ៤ពួកគេចេញទៅអស់ តាំងពីអ្នកតូចរហូតដល់អ្នកធំ គ្មាននរណាម្នាក់ នៅក្នុងបន្ទប់លោកហូឡូភែរសម្រាន្តនោះឡើយ។ ពេលនោះនាងយូឌីតឈរក្បែរគ្រែ របស់លោកហូឡូភែរ ហើយអង្វរក្នុងចិត្តថា៖ «ឱព្រះអម្ចាស់ជាព្រះដ៏មានឫទ្ធានុភាពសព្វប្រការអើយ! នៅពេលនេះសូមមេត្តាជួយឲ្យកិច្ចការ ដែលនាងខ្ញុំបម្រុងនឹងធ្វើ ដើម្បីលើកកិត្តិយស ដល់ក្រុងយេរូសាឡឹមបានសម្រេចផង។ ៥ ដល់ពេលដែលព្រះអង្គត្រូវសង្គ្រោះប្រជាជនផ្ទាល់របស់ព្រះអង្គហើយ! សូមព្រះអង្គមេត្តាជួយឲ្យគម្រោងការកម្ទេចខ្មាំងសត្រូវ ដែលលើកគ្នាប្រឆាំងនឹងយើង បានសម្រេចដោយជោគជ័យ»។ ៦បន្ទាប់មកនាងដើរតម្រង់ទៅក្បាលដំណេកលោកហូឡូភែរ នាងក៏ហូតដាវរបស់លោកដែលទុកនៅក្បែរនោះ។ ៧នាងដើរតម្រង់មកជិតគ្រែចាប់ក្របួចសក់លោកឡើង ហើយនិយាយថា៖ «ឱព្រះអម្ចាស់ជាព្រះនៃប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលអើយ! សូមព្រះអង្គប្រោសប្រទានឲ្យនាងខ្ញុំមានកម្លាំង និងក្លាហាននៅពេលនេះផង»។ ៨នាងក៏លើកដាវ កាប់ករបស់លោកហូឡូភែរពីរដាវយ៉ាងអស់ទំហឹង ក្បាលរបស់លោកក៏ដាច់ចេញពីខ្លួន។ ៩នាងរុញសពរបស់លោកហូឡូភែរ ឲ្យរមៀលចេញពីគ្រែ ហើយបោចកន្ត្រាក់មុងពីបង្គោល មកចងរំក្បាលលោកហូឡូភែរ រួចនាងចេញមកក្រៅ ហុចក្បាលលោកហូឡូភែរឲ្យស្រីបម្រើ។ ១០ស្រីបម្រើបានដាក់ក្បាលលោក ក្នុងថង់សម្រាប់ដាក់ស្បៀងអាហារ។ ក្រោយមក នាងទាំងពីរក៏ចាកចេញជាមួយគ្នាដូចសព្វដង តាមទំលាប់ដែលពួកនាងធ្លាប់ចេញទៅអធិដ្ឋាន។ បន្ទាប់ពីដើរកាត់ជំរំពួកនាងដើរវាងស្ទឹងរួចឡើងលើភ្នំហើយមកដល់ក្លោងទ្វារក្រុងបេតធូលី។
នាងយូឌីតត្រឡប់មកក្រុងបេតធូលីវិញ
១១នាងយូឌីតបានបន្លឺសំឡេងពីចម្ងាយប្រាប់អ្នកយាមទ្វារថា៖ «សូមបើកទ្វារ! សូមបើកទ្វារ! ព្រះជាម្ចាស់ជាព្រះរបស់យើង គង់នៅជាមួយយើង។ ព្រះអង្គបានបង្ហាញឫទ្ធិបារមីនៅស្រុកអ៊ីស្រាអែលហើយ។
នៅថ្ងៃនេះ ព្រះអង្គសំដែងព្រះចេស្តារបស់ព្រះអង្គប្រឆាំងនឹងខ្មាំងសត្រូវ»។ ១២ពេលអ្នកក្រុងបេធូលីបានឮសំឡេងរបស់នាង គេក៏ប្រញាប់ប្រញាល់ចុះទៅកាន់ទ្វារក្រុងភ្លាម។ ពួកគេ អញ្ជើញព្រឹទ្ធាចារ្យមក ហើយអ្នកក្រុងក៏មកជួបជុំទាំងអស់គ្នា ទាំងក្មេងទាំងចាស់ ព្រោះគេមិនជឿថានាងយូឌីតអាចត្រឡប់មកវិញ ដូច្នេះសោះ។ ពួកគេបើកទ្វារហើយមកទទួលនាង ទាំងដុតភ្លើង ដើម្បីឲ្យមានពន្លឺ ហើយនាំគ្នាចោមរោមនាងទាំងពីរ។ ១៤នាងយូឌីតបានបន្លឺសំឡេងខ្លាំងៗឡើងថា៖«សូមសរសើរព្រះជាម្ចាស់! សូមសរសើរលើកតម្កើងព្រះអង្គ! សូមសរសើរតម្កើងព្រះជាម្ចាស់! ដ្បិតព្រះអង្គតែងតែអាណិតមេត្តា ដល់ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលជានិច្ច។ ព្រះអង្គបានប្រើដៃរបស់ខ្ញុំ ដើម្បីកម្ទេចខ្មាំងសត្រូវរបស់យើង នៅយប់នេះហើយ»។
១៥ពេលនោះ នាងយកក្បាលលោកហូឡូភែរចេញពីថង់មកបង្ហាញឲ្យពួកគេឃើញ និយាយថា៖ «នេះគឺជាក្បាលរបស់លោកហូឡួភែរជាមេទ័ពជនជាតិអាស្ស៊ីរី! នេះជាមុងរបស់គាត់កាលគាត់ដេកស្រវឹងស្រា។ ព្រះអម្ចាស់បានប្រហារគាត់ដោយដៃស្រីម្នាក់។ ១៦ព្រះជាម្ចាស់បានថែរក្សាការពារនាងខ្ញុំ ខ្ញុំបានប្រើសម្ផស្សរបស់ខ្ញុំទាក់ទាញចិត្តគាត់ ដើម្បីឲ្យគាត់វិនាសអន្តរាយ។ ប៉ុន្តែគាត់មិនបានប្រព្រឹត្តអំពើបាប ជាមួយខ្ញុំសោះឡើយ ខ្ញុំបានចៀសផុតពីភាពសៅហ្មង និងការអាម៉ាស់»។ ១៧ ប្រជាជនទាំងអស់ស្រឡាំងកាំងជាខ្លាំង ហើយនាំគ្នាអោនកាយក្រាបថ្វាយបង្គំព្រះជាម្ចាស់ដោយពោលព្រមៗគ្នាថា៖ «បពិត្រព្រះជាម្ចាស់ ជាព្រះរបស់យើងខ្ញុំ នៅថ្ងៃនេះ ព្រះអង្គបានកម្ទេចខ្មាំងសត្រូវ នៃប្រជាជនរបស់ព្រះអង្គ យើងខ្ញុំសូមលើកតម្កើងព្រះអង្គ»។
១៨លោកអូស្យាសមានប្រសាសន៍ទៅកាន់នាងយូឌីតថា៖ «កូនស្រីអើយ! សូមព្រះជាម្ចាស់ដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បំផុតប្រទានពរ ដល់នាងលើសស្រីនានានៅលើផែនដី។ សូមលើកតម្កើងព្រះជាអម្ចាស់ដែលបានបង្កើតផ្ទៃមេឃ និងផែនដីគឺព្រះអង្គបាននាំផ្លូវនាង ទៅវាយក្បាលខ្មាំងសត្រូវយើង។
១៩មនុស្សជំនាន់ក្រោយ នឹងមិនភ្លេចសេចក្ដីសង្ឃឹមរបស់នាងឡើយ ហើយចងចាំស្នាព្រះហស្តរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ប្រកបដោយតេជានុភាពអស់កល្បជានិច្ច។ ២០សូមព្រះជាម្ចាស់ប្រទានឲ្យនាងមានកេរ្តិ៍ឈ្មោះល្បីល្បាញជាដរាបតទៅ សូមព្រះអង្គប្រទានសេចក្ដីសុខសាន្តឲ្យនាង ព្រោះនាងបានប្រថុយជីវិតក្នុងពេលដែលជនជាតិយើងកំពុងទទួលក្ដីអាម៉ាស់។ នាងធ្វើឲ្យយើងរួចផុតពីគ្រោះមហន្តរាយដោយប្រព្រឹត្តយ៉ាងទៀងត្រង់ នៅចំពោះព្រះភ័ក្រ្តព្រះជាម្ចាស់របស់យើង»។ ប្រជាជនទាំងមូលឆ្លើយថា៖«អាម៉ែន! អាម៉ែន!»។
ជំពូកទី ១៤
១នាងយូឌីតប្រាប់ទៅគេថា៖ «បងប្អូនអើយ! សូមស្ដាប់នាងខ្ញុំ! សូមយកក្បាល នេះទៅព្យួរនៅកំពែងរបស់យើង។ ២ ពេលព្រឹកព្រលឹម គឺនៅពេលដែលព្រះអាទិត្យរះ សូមបងប្អូនប្រដាប់អាវុធគ្រប់ៗគ្នា។ សូមឲ្យប្រុសដែលមានកម្លាំងអាចច្បាំងបាន ត្រូវចេញពីទីក្រុង។ ចូរតែងតាំងមេដឹកនាំម្នាក់ឲ្យដើរខាងមុខ ធ្វើហាក់ដូចជាអ្នករាល់គ្នាកំពុងទៅទីវាល គឺដើរតម្រង់ទៅកាន់ខ្សែត្រៀមរបស់កងទ័ពអាស្ស៊ីរី ប៉ុន្តែអ្នករាល់គ្នាមិនត្រូវចុះទៅទេ។ ៣នៅពេលនោះពួកគេយកអាវុធរត់សំដៅ ទៅជំរំដាស់មេទ័ពរបស់គេ មេទ័ពរត់ទៅដាស់លោក ហូឡូភែរ តែរកលោកមិនឃើញ។ ពួកគេភ័យខ្លាចយ៉ាងខ្លាំងហើយរត់ប្រាសអាយុឆ្ងាយពីអ្នក រាល់គ្នាមិនខាន។ ៤រីឯអ្នករាល់គ្នានិងប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់ ត្រូវដេញតាមហើយសម្លាប់ពួកគេចោលនៅតាមផ្លូវ។ ៥ប៉ុន្តែមុននឹងធ្វើដូច្នេះ សូមហៅលោកអឃីយ័រជាជនជាតិអាំម៉ូនមកទីនេះសិន ដើម្បីឲ្យគាត់ឃើញ និងស្គាល់ក្បាលអ្នក ដែលមើលងាយប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល ហើយចាត់គាត់ឲ្យមកស្លាប់ជាមួយយើង នៅទីនេះ»។ ៦គេក៏ទៅហៅលោកអឃីយ័រដែលនៅផ្ទះលោកអូស្យាស។ កាលគាត់មកដល់ហើយឃើញក្បាលលោកហូឡូភែរ នៅដៃបុរសម្នាក់ក្នុងអង្គប្រជុំ គាត់ស្លុតស្មារតីហើយសន្លប់ដួលលើដី។ ៧គេក៏ជួយលើកគាត់ឲ្យក្រោកឡើង រួចគាត់ក៏ក្រាបសំពះបាតជើងនាងយូឌីត ហើយពោលថា៖ «សូមឲ្យគ្រប់គ្រួសារទាំងអស់នៅស្រុកយូដា ជូនពរនាង! សូមឲ្យមនុស្សគ្រប់ជនជាតិ ដែលឮឈ្មោះរបស់នាង នាំគ្នាព្រឺខ្លាចដោយសារសេចក្ដីក្លាហានរបស់នាង។ ៨ឥឡូវនេះ សូមរៀបរាប់ប្រាប់ខ្ញុំបាទឲ្យបានដឹងផង តើនាងបានប្រព្រឹត្តអ្វីខ្លះ នៅថ្ងៃនោះ»។ នាងយូឌីតរៀបរាប់ប្រាប់នៅមុខប្រជាជនទាំងមូល នូវគ្រប់កិច្ចការដែលនាងបានប្រព្រឹត្ត តាំងពីថ្ងៃដែលនាងចេញពីក្រុង មកដល់ពេលដែលនាងនិយាយជាមួយគាត់។ ៩លុះនាងរៀបរាប់ចប់សព្វគ្រប់ហើយ ប្រជាជនទាំងអស់អបអរសាទរពោះនាងយ៉ាងខ្លាំង ហើយស្រែកហ៊ោកញ្ជ្រៀវពេញទីក្រុង ដោយអំណរសប្បាយ។ ១០លោកអឃីយ័រយល់ពីកិច្ចការទាំងអស់ដែលព្រះជាម្ចាស់របស់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែល បានប្រព្រឹត្តនោះ គាត់ជឿជាក់លើព្រះជាម្ចាស់ជាខ្លាំង ហើយក៏ព្រមទទួលពិធីកាត់ស្បែក។ តាំងពីពេលនោះមកគាត់ចូលជាសមាជិករបស់ប្រជាជន អ៊ីស្រាអែលរហូតតទៅ។
ជ័យជំនះរបស់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែល
១១ពេកព្រឹកព្រលឹម ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលយកក្បាលលោកហូឡូភែរ ទៅព្យួរនៅលើកំពែងក្រុង។ បុរសទាំងអស់ប្រដាប់អាវុធគ្រប់ដៃ ហើយចេញជាកងៗតំរង់ទៅចង្កេះភ្នំ។ ១២ពេលជនជាតិអាស្ស៊ីរីឃើញដូច្នេះ ពួកគេក៏ចាត់មនុស្សឲ្យទៅជម្រាបនាយទាហានរបស់គេ។ នាយទាហាននេះក៏ទៅប្រាប់មេកងនិងមេបញ្ជាការទ័ពទាំងអស់ ១៣ហើយនាំគ្នាទៅជំរំលោកហូឡូភែរប្រាប់ លោកបាកូអាស ដែលជាអ្នកទទួលខុសត្រូវលើកិច្ចការទាំងអស់របស់លោកហូឡួភែរថា៖ «ចូរទៅដាស់លោកម្ចាស់របស់យើងមក ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលហ៊ានចុះពីលើភ្នំមក ដើម្បីឲ្យយើងកម្ទេចវាហើយ!»។ ១៤ លោកបាកូអាស ស្ទុះចូលទៅក្នុងជំរំហើយគោះទ្វារបន្ទប់ដេក របស់លោកហូឡូភែរ ព្រោះគាត់នឹកស្មានថា គាត់កំពុងតែដេកជាមួយនាងយូឌីត។ ១៥ប៉ុន្តែគ្មាននរណា ឆ្លើយតបគាត់ក៏ហែកវាំងនន ហើយដើរចូលទៅក្នុង ពេលនោះគាត់ឃើញសាកសពកំបុតក្បាល ទុកចោលនៅលើគ្រែមួយ។ លោកបាកូអាសស្រែកយ៉ាងខ្លាំងទាំងទ្រហោយំ និងហែកសំលៀកបំពាក់របស់គាត់ផង។ ១៧លោកដើរចូលទៅក្នុងជំរំដែលនាងយូឌីតស្នាក់នៅពីមុនតែរកនាងមិនឃើញសោះ។ លោកក៏រត់ចេញទៅរកប្រជាជន ទាំងស្រែកថា៖ ១៨«ពួកទាសករបានបះបោរហើយ! ស្ត្រីជនជាតិហេប្រឺតែម្នាក់បានធ្វើឲ្យព្រះបាទនេប៊ូកានេសារ និងរាជការទាំងអស់ទទួលការអាម៉ាស់ សូមមើលសពរបស់លោកហូឡួភែរកំបុតក្បាលដេកលើដីនេះ»។ ១៩ពេលមេទ័ពទាំងអស់របស់ជនជាតិអាស្ស៊ីរីឮសេចក្ដីទាំងនោះ ពួកគេរន្ធត់ចិត្តយ៉ាងខ្លាំងហើយនាំគ្នាស្រែក ទ្រហោយំពេញជំរំ។
ជំពូកទី ១៥
១ពលទាហាននៅក្នុងជំរំ បានឮស្រឡាំងកាំងគ្រប់ៗគ្នា។ ២ពួកគេភ័យញាប់ញ័រ ហើយរត់បែកខ្ញែកចោលជំរំទាំងអស់គ្នា ខ្លះរត់ទៅតាមផ្លូវវាលនិងតាមតំបន់ភ្នំ ដោយរត់ប្រាសអាយុទាំងអស់គ្នា។ ៣ទាហានដែលត្រៀមតាមតំបន់ភ្នំជុំវិញក្រុងបេតធូលីក៏នាំគ្នារត់ដែរ។ ពេលនោះជនជាតិអ៊ីស្រាអែលប្រដាប់អាវុធគ្រប់ដៃ នាំគ្នាសម្រុកដេញតាមវាយពួកគេ ដោយគ្មានសំចៃ។ ៤លោកអូស្យាសចាត់អ្នកនាំសារ ទៅក្រុងបេតូ មេសតាអ៊ីម បេបៃខូបាកូឡា និង ក្នុងក្រុងអ៊ីស្រាអែលទាំងមូល ដើម្បីប្រកាសប្រាប់ពីព្រឹត្តិការណ៍ដែលបានកើតឡើង។ អំពាវនាវឲ្យជនជាតិអ៊ីស្រាអែល ដែលវាយខ្មាំងដើម្បីសម្លាប់ចោលទាំងអស់។ ៥កាលបានទទួលដំណឹងនេះជនជាតិអ៊ីស្រាអែល រួមគ្នាសម្រុកទៅរកសត្រូវវាយកម្ចាត់ពួកគេឲ្យវិនាសរហូតដល់ក្រុងខូបា។ អ្នកក្រុងយេរូសាឡឹមនិងប្រជាជនដែលរស់តាមតំបន់ភ្នំ ចូលមកជួយវាយដែរ ព្រោះគេបានដឹងព្រឹត្តិការណ៍ដែលកើតឡើងនៅក្នុងជំរំខ្មាំង។ អ្នកស្រុកកាឡាដនិងអ្នកស្រុកកាលីឡេ ក៏វាយសម្រុកយ៉ាងខ្លាំង ហើយដាក់ទោសពួកគេយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរដេញពួកគេរហូតដល់ក្រុងដាម៉ាស់ និងតំបន់នៅជុំវិញទីក្រុងនោះផង។ ៦ ចំណែកអ្នកក្រុងបេតធូលីទាំងអស់ ដែលនៅសេសសល់ ក៏ចូលមកជំរំរបស់ជនជាតិអាស្ស៊ីរី ហើយនាំគ្នារឹបអូសយកជយភណ្ឌជាច្រើន។ ៧ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលវិលត្រឡប់ ពីដេញសម្លាប់សត្រូវវិញ ពួកគេប្រមែប្រមូលទ្រព្យសម្បត្តិ ទាំងប៉ុន្មានដែលនៅសេសសល់ក្នុងជំរំ។ អ្នកភូមិនៅតាមតំបន់ភ្នំ និងតាមវាល ក៏រឹបអូសបានជយភណ្ឌយ៉ាងច្រើន ព្រោះក្នុងជំរំមានទ្រព្យសម្បត្តិច្រើនអនេក។
ជនជាតិអ៊ីស្រាអែល អរព្រះគុណព្រះជាម្ចាស់
៨មហាបូជាចារ្យយូអាគីម និងក្រុមប្រឹក្សានៃប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល នៅក្រុងយេរូសាឡឹម អញ្ជើញមកក្រុងបេតធូលី ដើម្បីចង់ឃើញផ្ទាល់នឹងភ្នែកនូវរបៀប ដែលព្រះអម្ចាស់បានសង្គ្រោះប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល និងមកសួរសុខទុក្ខនាងយូឌីតដែរ។ លុះចូលដល់ផ្ទះនាង អស់លោកលើកសរសើរនាងថា៖ «៩នាងផ្ដល់សិរីរុងរឿងដល់ក្រុងយេរូសាឡឹម! នាងធ្វើឲ្យប្រជាជាតិអ៊ីស្រាអែលមានមោទនភាព! នាងធ្វើឲ្យជាតិសាសន៍របស់យើងមានកិត្តិយសយ៉ាងខ្លាំង! ១០នាងបានប្រព្រឹត្តការទាំងនេះដោយដៃនាងផ្ទាល់! នាងនាំសុភមង្គលមកឲ្យប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល ហើយព្រះជាម្ចាស់ ក៏សព្វហឫទ័យនឹងកិច្ចការដែលនាងបានធ្វើនោះដែរ។ សូមព្រះអម្ចាស់ដែលមានតេជានុភាពសព្វប្រការ ប្រទានពរឲ្យនាងរហូតតរៀងទៅ»។ ប្រជាជន ទាំងមូលឆ្លើយថា៖ «អាម៉ែន!»។
១១ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលទាំងមូល រឹបអូសយកជយភណ្ឌក្នុងជំរំអស់រយៈពេលសាមសិបថ្ងៃ។ គេយកពន្លារបស់លោកហូឡូភែរ ព្រមទាំងប្រដាប់ប្រដាធ្វើអំពីប្រាក់ គ្រែ ចាន តុ ទូទាំងប៉ុន្មានរបស់លោកហូឡូភែរ ប្រគល់ឲ្យនាងយូឌីត។ នាងក៏យកគ្រឿងបរិក្ខារទាំងនោះ មួយចំនួនដាក់លើខ្នងលារបស់នាង ហើយយកគ្រឿងដែលសេសសល់ ដាក់លើរទេះដឹកចេញទៅ។ ១២ស្ត្រីអ៊ីស្រាអែលទាំងអស់រត់មកមើល និងជួនពរនាង។ មានស្ត្រីខ្លះនាំគ្នាច្រៀងហើយរាំជូនជាកិត្តិយសដល់នាង។ នាងយូឌីតយកកម្រងស្លឹកឈើ មកបំពាក់ឲ្យស្ត្រី ដែលដើរជាមួយនាង។ នាងយូឌីតនិងស្ត្រីដែលនៅជាមួយនាង ក៏យកមែកតូចៗនៃដើមអូលីវ មកក្រងជាភួងពាក់លើក្បាល រួចដង្ហែជាក្បួននៅមុខប្រជាជនទាំងអស់។ ប្រុសៗនៃជនជាតិអ៊ីស្រាអែលទាំងប៉ុន្មាន ដើរតាមពួកនាងទាំងប្រដាប់អាវុធ និងពាក់ភួងជ័យលើក្បាលផង ហើយនាំគ្នាច្រៀងបទសរសើរ។ ១៤ពេលនៅនាងយូឌីតចាប់ច្រៀងបទអរព្រះគុណព្រះជាម្ចាស់ នៅកណ្ដាលចំណោម ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលទាំងមូល។ ប្រជាជនទាំងមូល បន្លឺសំឡេង រួមជាមួយនាងយូឌីត សរសើរព្រះជាអម្ចាស់។
ជំពូកទី ១៦
១នាងយូឌីតច្រៀងថា៖ «ចូរច្រៀងតម្កើងព្រះជាម្ចាស់ របស់នាងខ្ញុំដោយវាយស្គរផង! ចូរច្រៀងសរសើរព្រះអង្គដោយវាយឈឹង។ ចូរច្រៀងបទសរសើរតម្កើងព្រះអង្គ! សូមលើកតម្កើងព្រះអង្គ និងអង្វររកព្រះនាមព្រះអង្គផង! ២ព្រះអម្ចាស់ពិតជាព្រះដែលពន្លត់ភ្លើងសង្គ្រាមមែន ព្រះអង្គបានរំដោះនាងខ្ញុំឲ្យរួចពីកណ្ដាប់ដៃរបស់ខ្មាំង ដែលដេញតាមនាងខ្ញុំ។ ព្រះអង្គនាំនាងខ្ញុំឲ្យវិលត្រឡប់មកវិញ ដោយសុខសាន្ត ក្នុងចំណោមប្រជាជនរបស់ព្រះអង្គ។ ៣កងទ័ពអាស្ស៊ីរីមកពីភ្នំខាងជើង គឺកងទ័ពដែលមានទាហានច្រើនឥតគណនា។ ទាហានទាំងនោះនៅពាសពេញជ្រលងភ្នំ ពលសេះរបស់គេនៅពាសពេញមីរដេដាស តាមតំបន់ភ្នំទាំងប៉ុន្មាន ៤ពួកខ្មាំងមានបំណងដុតបំផ្លាញទឹកដីរបស់យើង បម្រុងនឹងកម្ទេចយុវជនរបស់យើង ដោយមុខដាវឲ្យអស់បម្រុងបោកសម្លាប់ទារកនៅនឹងដី ចាប់កូនយើងយកទៅធ្វើជាឈ្លើយ ព្រមទាំងចាប់ពង្រត់យុវនារីរបស់យើង យកទៅទៀតផង។ ៥តែព្រះអម្ចាស់ដែលមានតេជានុភាពសព្វប្រការ បានប្រើដៃស្ត្រីម្នាក់មកឃាត់ពួកគេ។ ៦មិនមែនយុវជនពេញកម្លាំងទេ ដែលបាន ផ្តួលរំលំមេដឹកនាំដ៏ខ្លាំងក្លារបស់គេ! មិនមែនពលទាហានទេដែលវាយសម្លាប់គេ! មិនមែនប្រុសៗមានមាឌមាំទេ ដែលបង្ក្រាបគេ! គឺនាងយូឌីតកូនស្រីរបស់លោកមេរ៉ារីទេតើដែលបានយកជ័យលើគេ ដោយគ្រាន់តែប្រើសម្ផស្សរបស់នាងប៉ុណ្ណោះ។ ៧នាងបានផ្លាស់សំលៀកបំពាក់ស្រីមេម៉ាយ ចេញដើម្បីរំដោះប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល ឲ្យរួចពីការកៀបសង្កត់ នាងយកគ្រឿងក្រអូប មកលាបមុខ ៨ហើយពាក់ក្បាំងជាប់នឹងសក់នាង។ នាងស្លៀកសំលៀកបំពាក់ធ្វើអំពីក្រណាត់សំពត់ដ៏ល្អ ដើម្បីទាក់ទាញទឹកចិត្តខ្មាំង។ ៩ស្បែកជើងរបស់នាង ទាក់ទាញភ្នែករបស់គេ ហើយសម្ផស្សរបស់នាងធ្វើឲ្យគេវង្វេងស្មារតី នាងយកដាវរបស់មកកាប់ផ្ដាច់កគេ។ ១០ជនជាតិពែរ្សភ័យញាប់ញ័រ ដោយសារសេចក្ដីក្លាហានរបស់នាង ជនជាតិម៉ែដក៏ភ័យតក់ស្លុតដោយសារ ចិត្តអង់អាចរបស់នាងដែរ។ ១១ពេលនោះ ប្រជាជនយើងដែលត្រូវគេមើលងាយ បានស្រែកជយឃោស ហើយទាហានអាស្ស៊ីរីភិតភ័យតក់ស្លុត! ប្រជាជនដែលទន់ខ្សោយស្រែកឡើង ហើយខ្មាំងសត្រូវ ដ៏ខ្លាំងក្លាត្រូវបាក់ស្មារតី។ ប្រជាជនបន្លឺសំឡេងយ៉ាងខ្លាំង ហើយពួកគេក៏ជ្រួលច្របល់! ១២អ្នកដែលខ្មាំងមើលងាយ បានចាក់ទម្លុះ ហើយវាយពូកគេឲ្យរបួសជិតស្លាប់ ព្រមទាំងរត់គេចខ្លួនដូចមនុស្សកំសាក។ ខ្មាំងសត្រូវវិនាសអន្តរាយដូច្នេះ ព្រះអម្ចាស់របស់ខ្ញុំបានរួមប្រយុទ្ធជាមួយដែរ។ ១៣នាងខ្ញុំនឹងច្រៀងបទថ្មី ថ្វាយព្រះជាម្ចាស់របស់នាងខ្ញុំ។ បពិត្រព្រះអម្ចាស់! ព្រះអង្គពិតជាប្រសើរឧត្ដុង្គឧត្ដម ប្រកបដោយសិរីរុងរឿងមែន! ព្រះអង្គមាន ឫទ្ធិបារមីខ្លាំងអស្ចារ្យលើសអ្វីៗទាំងអស់។ ១៤សូមឲ្យសត្វលោកទាំងអស់ ដែលព្រះអង្គបានបង្កើតមក សុខចិត្តបម្រើព្រះអង្គ។ គ្រាន់តែព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលនោះ អ្វីៗទាំងអស់នឹងកើតមានភ្លាម គ្រាន់តែព្រះអង្គចាត់ព្រះវិញ្ញាណមកនោះ អ្វីៗទាំងអស់ក៏ត្រូវរៀបចំឡើងដែរ គ្មាននរណាម្នាក់ជំទាស់ នឹងព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអង្គបានឡើយ។ ១៥ពេលព្រះអង្គយាងមក ភ្នំទាំងឡាយត្រូវរង្គើរហូតដល់គ្រឹះ ហើយធ្លាក់ក្នុងសមុទ្រ សូម្បីតែដុំថ្ម ក៏ត្រូវរលាយ ដូចក្រមួនត្រូវថ្ងៃដែរ។ ប៉ុន្តែព្រះអង្គតែងតែអាណិតអាសូរ ដល់អស់អ្នកដែលគោរពកោតខ្លាចព្រះអង្គ។ ១៦គ្មានយញ្ញបូជាណាអាចគាប់ព្រះហឫទ័យព្រះបានឡើយ ទើបគេយកសាច់ចំឡកមកដុតថ្វាយព្រះអង្គ ក៏មិនសមដែរ ប៉ុន្តែអ្នកដែលគោរពកោតខ្លាចព្រះអម្ចាស់ ប្រសើរឧត្ដមជាដរាប។ ១៧ ប្រជាជាតិទាំងប៉ុន្មានដែល ប្រឆាំងនឹងជនជាតិរបស់នាងខ្ញុំ មុខជាត្រូវវេទនាជាពុំខាន! ព្រះអម្ចាស់ដ៏មានតេជានុភាពសព្វប្រការ ព្រះអង្គនឹងផ្តន្ទាទោសពួកគេ នៅថ្ងៃដែលព្រះអង្គវិនិច្ឆ័យ។ ព្រះអង្គធ្វើឲ្យភ្លើងឆេះពួកគេ និងធ្វើឲ្យដង្កូវចោះសាច់គេ ធ្វើឲ្យគេស្រែកឈឺចុកចាប់ អស់កល្បជាអង្វែងតរៀងទៅ»។ ១៨ពេលក្បួនដង្ហែមកដល់ក្រុងយេរូសាឡឹមគេនាំគ្នាចូលព្រះវិហារក្រាបថ្វាយបង្គំព្រះជាម្ចាស់។ ប្រជាជនធ្វើពិធីជម្រះកាយឲ្យបានបរិសុទ្ធ រួចធ្វើយញ្ញបូជា ព្រមទាំងថ្វាយដង្វាយដោយស្មោះស្ម័គ្រ និងដង្វាយផ្សេងៗទៀត។ ១៩រីឯនាងយូឌីតវិញ នាងយកប្រដាប់ប្រដាទាំងប៉ុន្មានរបស់លោកហូឡួភែរ ដែលប្រជាជនបានប្រគល់ឲ្យនាង មកថ្វាយទាំងអស់។ នាងយកមុងដែលនាងយកពី លើគ្រែលោកហូឡូភែរមកថ្វាយ ទុកជាជយភណ្ឌផ្ទាល់របស់ព្រះអង្គ។ ២០ប្រជាជននៅតែបន្តការ សប្បាយនៅមុខព្រះវិហា ក្រុងយេរូសាឡឹមអស់រយៈពេលបីខែ នាងយូឌីតក៏ស្នាក់នៅទីនោះ ជាមួយបឹងពួកគេដែរ។
២១បន្ទាប់មក គេត្រឡប់ទៅលំនៅស្ថានរៀងៗខ្លួន ក៏វិលត្រឡប់ទៅក្រុងបេតធូលី ហើយរស់នៅលើដីជាកម្មសិទ្ធរបស់នាងវិញ។ នាងមានឈ្មោះល្បីល្បាញទូទាំងស្រុក ក្នុងកំឡុងពេលដែលនាងមានជីវិតនៅឡើយ។ ២២បុរសជាច្រើននាក់ចង់រៀបការជាមួយនាង ក៏ប៉ុន្តែ ក្រោយពីលោកម៉ាណាសេជាប្តីនាងមរណភាពទៅ នាងមិនព្រមរៀបការជាមួយបុរសណាទៀតទេ។ ២៣នាងយូឌីតមានអាយុវែងណាស់ ព្រមទាំងមានកិត្តិយសយ៉ាងខ្ពង់ខ្ពស់ផង។ នាងរស់នៅលើផ្ទះប្តីរបស់នាង រហូតដល់អាយុមួយរយប្រាំឆ្នាំ។ នាងឲ្យស្រីបម្រើរបស់នាងមានសេរីភាពទៅជាអ្នកជា រួចនាងក៏ទទួលមរណភាពនៅក្រុងបេតធូលី។ គេបានបញ្ចុះសពរបស់នាងក្នុងផ្នូរប្តីនាង។ ២៤ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលបានកាន់ទុក្ខនាងយូឌីតអស់រយៈពេលប្រាំពីរថ្ងៃ។ មុននិងទទួលមរណភាពនាងចែកទ្រព្យសម្បត្តិ ឲ្យញាតិសន្តានរបស់លោកម៉ាណាសេជាស្វាមីនាង និងញាតិសន្តានរបស់នាងផ្ទាល់។ ២៥ក្នុងពេលដែលនាងយូឌីតនៅរស់ និងច្រើនឆ្នាំក្រោយមកទៀត គ្មាននរណាហ៊ានគំរាមកំហែង ប្រជាជនអ៊ីស្រាអែលទៀតឡើយ។