ពាក្យលំនាំ

ក័ណ្ឌគម្ពីរ  របាក្សត្រ  ទី១  និង  ទី២  មានប្រភពពីមជ្ឈដ្ឋានតែមួយ  ​គឺប្រហែលជាមកពីក្រុមបូជាចារ្យនៃ​ជនជាតិអ៊ីស្រាអែល។   ​ក័ណ្ឌគម្ពីរនេះ   ផ្សំគ្នា ឡើង  ​រៀបរាប់អំពីប្រវត្តិនៃប្រជាជនរបស់ព្រះជាម្ចាស់  តាំង​ពីដើមកំណើត  រហូតដល់គ្រាដែលត្រូវខ្មាំង កៀរ​យកទៅ​ជា​ឈ្លើយសឹក​នៅស្រុកបាប៊ីឡូន ។

ក្នុងក័ណ្ឌគម្ពីរនេះ ​  ប្រវត្តិនៃប្រជារាស្ត្រអ៊ីស្រាអែលមិនមែនបរិយាយ  ​តាមរបៀបអ្នកតែងប្រវត្តិសាស្ត្រ​សុទ្ធសាធទេ​   តែ​បរិយាយ​​តាម​របៀបទេវវិទូ ។ ​ព្រឹត្តិការណ៍ជាច្រើនក្នុងក័ណ្ឌគម្ពីររបាក្សត្រ   ទី១   និង   ទី២  ​ មានឃ្លាប្រយោគប្រហាក់ប្រហែលគ្នា​នឹងក័ណ្ឌ​គម្ពីរសា​មូ​អែល​​​​​ឬ​ពង្សាវតារក្សត្រ  ​តែមាន គោលបំណង​ប្លែកពីក័ណ្ឌគម្ពីរទាំង​នោះ​។ ​របាក្សត្រ   ទី១   និង   ទី២   សង្កត់​ទៅលើគោលគំនិតមួយ  ​គឺ  ​ព្រះជាម្ចាស់តែ​មួយ អង្គគត់  ដែលគ្រប់គ្រងប្រជា រាស្ត្ររបស់ព្រះអង្គ  ​រីឯស្តេចគ្រាន់តែជាអ្នកបំរើ របស់​ព្រះអង្គប៉ុណ្ណោះ ។​ ស្តេចមានមុខ​ងារជាតំណាងរបស់ព្រះជាម្ចាស់  ​​គ្រប់គ្រងលើប្រជាជន ក្នុងគ្រប់វិស័យ។ ក្នុងទស្សនៈនេះ  ​មានតែព្រះបាទដាវីឌមួយ​អង្គទេ  ដែលជា​ស្តេចស្មោះត្រង់នឹងព្រះជាម្ចាស់។  ​ព្រះបាទដាវីឌ វាយយកបាន​ក្រុង យេរូសាឡឹម​  ដែល​ក្រោយក្រុងនេះមានឈ្មោះថាជា​«ក្រុងដ៏វិសុទ្ធ»​ព្រោះព្រះវិហាររបស់ព្រះជា​ម្ចាស់ត្រូវបានសង់ឡើងនៅក្រុងនេះ ។ ​ព្រះបាទដាវីឌ​ដឹកនាំប្រជាជន  ​ទាំងផ្នែកនយោបាយ  ​ទាំងផ្នែក​ជំ​នឿ។​​ ក្រោយពេលព្រះបាទដាវីឌសោយទិវង្គត​  ក័ណ្ឌគម្ពីររបាក្សត្ររៀប រាប់​អំពីរជ្ជកាលនានានៃរាជ​វង្ស​របស់ស្តេច  ដែលស្នងរាជ្យ​តៗ​គ្នា  នៅក្នុងរាជាណាចក្រយូដា។

ក័ណ្ឌគម្ពីររបាក្សត្រ   ទី១ ​ចាប់ផ្តើមរៀបរាប់ប្រវត្តិនៃប្រជាជនរបស់ព្រះជាម្ចាស់  ចាប់ពីលោកអដាំ​រហូត​ដល់ព្រះបាទដាវីឌ  ដោយ​មាន​បញ្ជីរាយនាម បុព្វបុរស  (ចំពូក  ១​-​៩)។  ​បន្ទាប់មក  ​ចំពូក  ១០  ដល់  ២៩​រៀបរាប់ពីរាជ្យរបស់ព្រះបាទដាវីឌ  ​ប៉ុន្តែ  ព្រឹត្តិការណ៍ផ្សេងៗ​ដូចជាយុវភាព    ដំណើរភៀសខ្លួន ចេញពី​ព្រះបាទសាអ៊ូល​ឬ​ព្រឹត្តិការណ៍ផ្សេងៗដែលកើតឡើងក្នុងគ្រាដែល​ស្តេចគ្រងរាជ្យនៅហេប្រូន  ​រឿងរ៉ាវ​ជាមួយនាងបាត សេបា  ​ឬ​  បញ្ហាជាមួយ សម្តេចអាប់សាឡុមជាដើម  ​ពុំមានរៀបរាប់ក្នុងក័ណ្ឌ​គម្ពីរនេះ​   ដូច​នៅក្នុងក័ណ្ឌ​គម្ពីរ​សាមូអែលទេ។ ​ក័ណ្ឌគម្ពីររបាក្សត្រ ទី  ១ ​បរិយាយជាពិសេស​អំពីព្របាទដាវីឌរៀបចំ​កសាង​ព្រះវិហារ​ដោយនាំហិបនៃ​សម្ពន្ធមេត្រី​ចូល​ក្រុងយេរូសាឡឹម  ​ត្រៀមសម្ភារៈ  ​រៀបចំក្រុមបូជា​ចារ្យ    ក្រុម​លេវី​    ក្រុម​ចំរៀង  ​​ និង  ក្រុម​យាមទ្វារជាដើម។

របារក្សត្រ  ទី  ១
បញ្ជី​រាយ​នាម​បុព្វបុរស

ជំពូកទី ១

បញ្ជី​រាយ​នាម​បុព្វបុរស​ចាប់​ពី​លោក​អដាំ រហូត​ដល់​លោក​អប្រាហាំ
១ លោក​អដាំ​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​សេថ លោក​សេថ​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​អេណុស ២ លោក​អេណុស​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​កេណន លោក​កេណន​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​ម៉ាហា​ឡា​ឡេអែល លោក​ម៉ាហាឡាឡេអែល​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​យេរ៉េដ ៣ លោក​យេរ៉េដ​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​ហេណុក លោក​ហេណុក​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​ម៉ាធូសាឡឹម លោក​ម៉ាធូសាឡឹម​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​ឡាម៉េក ៤ លោក​ឡាម៉េក​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​ណូអេ លោក​ណូអេ​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​សិម លោក​ហាំ និង​លោក​យ៉ាផេត។

៥ កូន​របស់​លោក​យ៉ាផេត មាន​កូមែរ ម៉ាកុក ម៉ាដាយ យ៉ាវ៉ន ទូបាល ម៉េសេក និង​ ទីរ៉ាស។ ៦ កូន​របស់​លោក​កូមែរ មាន អាសកេណាស រីផាត និង​តូការម៉ា។ ៧ កូន​របស់​លោក​យ៉ាវ៉ន មាន​អេលីសា តារសុស គីទីម និង​ដូដានីម។

៨ កូន​របស់​លោក​ហាំ មាន​ គូស មីតស្រាអ៊ីម ពូថ និង​កាណាន។ ៩ កូន​របស់​លោក​គូស មាន​សាបា ហាវីឡា សាបតា រ៉ាម៉ា និង​សាបតិកា។ កូន​របស់​លោក​រ៉ាម៉ា គឺ​សាបា និង​ដេដន។ ១០ លោក​គូស​ក៏​បាន​បង្កើត​លោក​នីមរ៉ូដ​ដែរ គឺ​លោក​នេះ​ហើយ​ដែល​ជា​វីរបុរស​ទី​មួយ​នៅ​លើ​ផែនដី។ ១១ លោក​មីតស្រាអ៊ីម​បង្កើត​ជន​ជាតិ​លូឌ ជន​ជាតិ​អណាម ជន​ជាតិ​លេហាប ជន​ជាតិ​ណាប់ទូអា ១២ ជន​ជាតិ​ប៉ាទ្រូស៊ី និង​ជន​ជាតិ​កាសលូហា ដែល​ជា​ដូនតា​របស់​ជន​ជាតិ​ភីលីស្ទីន និង​ជន​ជាតិ​កាប់ទរ។ ១៣ លោក​កាណាន​បង្កើត​ស៊ីដូន ជា​កូន​ច្បង និង​ហេត ១៤ ព្រម​ទាំង​ជន​ជាតិ​យេប៊ូស ជន​ជាតិ​អាម៉ូរី ជន​ជាតិ​គៀរកាស៊ី ១៥ ជន​ជាតិ​ហេវី ជន​ជាតិ​អារគី ជន​ជាតិ​ស៊ីនីត ១៦ ជន​ជាតិ​អារវ៉ាដ ជន​ជាតិ​សេម៉ារី និង​ជន​ជាតិ​ហាម៉ាទី។

១៧ កូន​របស់​លោក​សិម មាន​អេឡាំ អាស្សួរ អារប៉ាកសាដ លូឌ អរ៉ាម អ៊ូស ហ៊ូល កេទែរ និង​ម៉េសេក។ ១៨ លោក​អារប៉ាកសាដ បង្កើត​សេឡា លោក​សេឡា បង្កើត​ហេប៊ែរ។ ១៩ លោក​ហេប៊ែរ បង្កើត​បាន​កូន​ប្រុស​ពីរ​នាក់ មួយ​ឈ្មោះ​ពេឡេក​-ព្រោះ​នៅ​ជំនាន់​នោះ មនុស្ស​បាន​បែក​ចែក​ផែនដី​គ្នា- រីឯ​ប្អូន​គាត់ ឈ្មោះ​យ៉ុកតន។ ២០ លោក​យ៉ុកតន​បង្កើត​អាល់ម៉ូដាដ សេឡេប ហាសាម៉ាវ៉េត យេរ៉ា ២១ ហាដូរ៉ាម អ៊ូសាល ឌីកឡា ២២ អេបាល អប៊ីម៉ាអែល សាបា ២៣ អូភៀរ ហាវីឡា និង​យ៉ូបាប។ អ្នក​ទាំង​នោះ​សុទ្ធ​តែ​ជា​កូន​របស់​លោក​យ៉ុកតន។

២៤ លោក​សិម​ ជា​ឪពុក​របស់​លោក​អារប៉ាកសាដ លោក​អារប៉ាក​​​​​​​​​សាដ ជា​ឪពុក​របស់​លោក​សេឡា ២៥ លោក​សេឡា ជា​ឪពុក​របស់​លោក​ហេប៊ែរ លោក​ហេប៊ែរ ជា​ឪពុក​របស់​លោក​ពេឡេក លោក​ពេឡេក ជា​ឪពុក​របស់​លោក​រេអ៊ូ ២៦ លោក​រេអ៊ូ ជា​ឪពុក​របស់​លោក​សេរូក លោក​សេរូក ជា​ឪពុក​របស់​លោក​ណាឃរ លោក​ណាឃរ ជា​ឪពុក​របស់​លោក​តេរ៉ា ២៧ លោក​តេរ៉ា ជា​ឪពុក​របស់​លោក​អប្រាម ពោល​គឺ​លោក​អប្រាហាំ​។

បញ្ជី​រាយ​នាម​ពូជពង្ស​របស់​លោក​អប្រាហាំ
២៨ កូន​របស់​លោក​អប្រាហាំ​មាន​លោក​អ៊ីសាក និង​លោក​អ៊ីស្មាអែល។ ២៩ ពូជពង្ស​របស់​លោក​អ៊ីស្មាអែល​ មាន​ដូច​ត​ទៅ: នេបាយ៉ូត ជា​កូន​ច្បង កេដារ អាដបេអែល មីបសាំ ៣០ មីសម៉ា ឌូម៉ា ម៉ាស្សា ហាដាដ តេម៉ា ៣១ យេទែរ ណាភីស និង​កេដម៉ា។ អ្នក​នោះ​សុទ្ធ​តែ​ជា​កូន​របស់​លោក​អ៊ីស្មាអែល។ ៣២ រីឯ​កូន ​របស់​នាង​កេទូរ៉ា ជា​ប្រពន្ធ​ចុង​របស់​លោក​អប្រាហាំ​ មាន​ស៊ីមរ៉ន យ៉ូកសន ម៉េដន ម៉ាឌីយ៉ាន យីសបាក និង​ស៊ូអា។ កូន​របស់​លោក​យ៉ូកសន គឺ​សាបា និង​ដេដន។ ៣៣ កូន​របស់​លោក​ម៉ាឌីយ៉ាន គឺ​អេផា អេភែរ ហេណុក អប៊ីដា និង​អែលដា។ អ្នក​ទាំង​នោះ​សុទ្ធ​តែ​ជា​កូន​ចៅ​របស់​នាង​កេទូរ៉ា។

បញ្ជី​រាយ​នាម​ពូជពង្ស​របស់​លោក​អេសាវ
៣៤ លោក​អប្រាហាំ​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​អ៊ីសាក ហើយ​កូន​របស់​លោក​អ៊ីសាក គឺ​លោក​អេសាវ និង​លោក​អ៊ីស្រាអែល។ ៣៥ កូន​របស់​លោក​អេសាវ​ មាន​អេលីផាស រេអ៊ូអែល យេអ៊ូស យ៉ាឡាម និង​កូរេ។ ៣៦ កូន​របស់​អេលីផាស​មាន តេម៉ន អូម៉ារ សេផូ កេតាំ កេណាស ទីមណា និង​អាម៉ាឡេក​។ ៣៧ កូន​របស់​រេអ៊ូអែល​មាន ណាហាត់ សេរ៉ា សាម៉ា និង​មីសសា។

៣៨ កូន​របស់​លោក​សៀរ​មាន​ ឡូតន សូបាល ស៊ីបូន អណា ឌីសូន អេស៊ែរ និង​ឌីសន ។ ៣៩ កូន​របស់​លោក​ឡូតន​មាន ហូរី និង​ហេម៉ម។ ប្អូន​ស្រី​របស់​លោក​ឡូតន ឈ្មោះ​នាង​ទីមណា។ ៤០ កូន​របស់​លោក​សូបាល​មាន អាល់វ៉ន ម៉ាណាហាត់ អេបាល សេផូ និង​អូណាម។ កូន​របស់​លោក​ស៊ីបូន មាន អយ៉ា និង​អណា។ ៤១ កូន​របស់​លោក​អណា គឺ​ឌីសូន កូន​របស់​លោក​ឌីសូន មាន​ហេមដន អេសបន យីត្រន និង​កេរ៉ន។ ៤២ កូន​របស់​លោក​អេស៊ែរ​មាន ប៊ីលហន សាវ៉ន និង​យ៉ាកន។ កូន​របស់​លោក​ឌីសន គឺ​អ៊ូស និង​អរ៉ន។

ស្ដេច​នៅ​ស្រុក​អេដុម
៤៣ មុន​ពេល​មាន​ស្ដេច​គ្រង ​រាជ្យ​លើ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល ស្ដេច​ដែល​គ្រង​រាជ្យ​នៅ​ស្រុក​អេដុម​មាន​ដូច​ត​ទៅ: ព្រះបាទ​បេឡា ជា​បុត្រ​លោក​បេអ៊រ គ្រង​រាជ្យ​នៅ​ក្រុង​ឌីនហាបា។ ៤៤ ពេល​ព្រះបាទ​បេឡា​សោយ​ទិវង្គត​ទៅ ព្រះបាទ​យ៉ូបាប ជា​បុត្រ​របស់​លោក​សេរ៉ា អ្នក​ក្រុង​បូសរ៉ា ឡើង​គ្រង​រាជ្យ​ជំនួស។ ៤៥ ពេល​ព្រះបាទ​យ៉ូបាប់​សោយ​ទិវង្គត ព្រះបាទ​ហ៊ូសាំ ជា​អ្នក​ស្រុក​តេម៉ន​ឡើង​គ្រង​រាជ្យ​ជំនួស។ ៤៦ ពេល​ព្រះបាទ​ហ៊ូសាំ​សោយ ​ទិវង្គត ព្រះបាទ​ហាដាដ​ ជា​បុត្រ​របស់​លោក​បេដាដ​មក​ពី​ក្រុង​អាវីត ឡើង​​​​គ្រង​រាជ្យ​ជំនួស គឺ​ស្ដេច​នេះ​ហើយ ដែល​វាយ​ឈ្នះ​ជន​ជាតិ​ម៉ាឌីយ៉ាន នៅ​ស្រុក​ម៉ូអាប់។ ៤៧ ពេល​ព្រះបាទ​ហាដាដ​សោយ​ទិវង្គត ព្រះបាទ​សាំឡា​ជា​អ្នក​ស្រុក​ម៉ាស្រេកា ឡើង​គ្រង​រាជ្យ​ជំនួស។ ៤៨ ពេល​ព្រះបាទ​សាំឡា​សោយ​ទិវង្គត ព្រះបាទ​សាអ៊ូល​ជា​អ្នក​ក្រុង​រ៉េហូបូត ដែល​នៅ​ជាប់​នឹង​ទន្លេ ឡើង​គ្រង​រាជ្យ​ជំនួស។ ៤៩ ពេល​ព្រះបាទ​សាអ៊ូល​សោយ​ទិវង្គត ព្រះបាទ​បាលហាណន ជា​បុត្រ​របស់​លោក​អាក់បូរ ឡើង​គ្រង​រាជ្យ​ជំនួស។ ៥០ ពេល​ព្រះបាទ​បាលហាណន ​សោយ​ទិវង្គត ព្រះបាទ​ហាដាដ​អ្នក​ក្រុង​ប៉ាយ ឡើង​គ្រង​រាជ្យ​ជំនួស។ មហេសី​របស់​ស្ដេច​មាន​នាម​ថា ម៉េហេតាបេអែល​ជា​បុត្រី​របស់​លោក​ម៉ាត្រេត និង​ជា​ចៅ​របស់​លោក​ម៉េសេហាប់។

៥១ បន្ទាប់​មក ព្រះបាទ​ហាដាដ​សោយ​ទិវង្គត។ រីឯ​មេកន្ទ្រាញ​របស់​ជន​ជាតិ​អេដុម មាន: លោក​ទីមណា លោក​អាល់វ៉ា លោក​យេតេត ៥២ លោក​អូហូលីបាម៉ា លោក​អេឡា លោក​ពីណូន ៥៣ លោក​កេណាស លោក​តេម៉ន លោក​មីបសារ ៥៤ លោក​ម៉ាកឌីអែល និង​លោក​អ៊ីរ៉ាម។ លោក​ទាំង​នោះ​សុទ្ធ​តែ​ជា​មេកន្ទ្រាញ​របស់​ជន​ជាតិ​អេដុម។

ជំពូកទី ២

បញ្ជី​រាយ​នាម​កូន​ចៅ​របស់​លោក​យ៉ាកុប និង​ពូជពង្ស​របស់​លោក​យូដា
១ កូន​របស់​លោក​អ៊ីស្រាអែល​ មាន​រាយ​នាម​ដូច​ត​ទៅ: រូបេន ស៊ីម៉ូន លេវី យូដា អ៊ីសាកា សាប៊ូឡូន ២ ដាន់ យ៉ូសែប បេនយ៉ាមីន ណែបថាលី កាឌ និង​អេស៊ែរ។
៣ កូន​របស់​ លោក​យូដា មាន អ៊ែរ អូណន និង​សេឡា​។ អ្នក​ទាំង​បី​នេះ ជា​កូន​កើត​ពី​ស្ត្រី​សាសន៍​កាណាន ដែល​ត្រូវ​ជា​កូន​ស្រី​របស់​លោក​ស៊ូអា។ លោក​អ៊ែរ​ដែល​ជា​កូន​ច្បង​របស់​លោក​យូដា ជា​មនុស្ស​អាក្រក់​មិន​គាប់​ព្រះហឫទ័យ​ព្រះអម្ចាស់ ដូច្នេះ ព្រះអង្គ​ក៏​ដក​ជីវិត​គាត់​ទៅ។ ៤ ក្រោយ​មក​លោក​យូដា បាន​យក​នាង​ថាម៉ារ​ជា​កូន​ប្រសា​ ហើយ​បង្កើត​បាន​ពេរេស និង​សេរ៉ា។ ដូច្នេះ លោក​យូដា​មាន​កូន​ទាំង​អស់​ប្រាំ​នាក់។

៥ កូន​របស់​លោក​ពេរេស មាន​ហេស្រូន និង​ហាមូល។ ៦ កូន​របស់​លោក​សេរ៉ា មាន ស៊ីមរី អេតន ហេម៉ន កាល់កូល និង​ដារ៉ា គឺ​ទាំង​អស់​មាន​ប្រាំ​នាក់។
៧ កូន​របស់​ លោក​ការមី គឺ​អការ​ ជា​អ្នក​នាំ​ទុក្ខ​ទោស​មក​លើ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល ដោយ​បាន​លួច​យក​វត្ថុ​ដែល​ត្រូវ​បំផ្លាញ​ថ្វាយ​ផ្ដាច់*​ដល់​ព្រះជាម្ចាស់។ ៨ កូន​លោក​អេតន គឺ​អសារីយ៉ា។

៩ កូន​របស់​លោក​ហេស្រូន​មាន យេរ៉ាមេអែល រ៉ាម និង​កាលែប​។ ១០ លោក​រ៉ាម​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​អមីណាដាប់ លោក​អមីណាដាប់​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​ណាសូន ដែល​ជា​ប្រមុខ​លើ​កូន​ចៅ​យូដា ១១ លោក​ណាសូន​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​សាលម៉ា លោក​សាលម៉ា ជា​ឪពុក​របស់​លោក​បូអូស ១២ លោក​បូអូស​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​អូបេដ លោក​អូបេដ​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​យេសាយ ១៣ លោក​យេសាយ​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​អេលីយ៉ាប ជា​កូន​ច្បង អប៊ីណាដាប់​ជា​កូន​ទី​ពីរ សាម៉ា​ជា​កូន​ទី​បី ១៤ នេតាណាអែល​ជា​កូន​ទី​បួន រ៉ាដាយ​ជា​កូន​ទី​ប្រាំ ១៥ អូសេម​ជា​កូន​ទី​ប្រាំ​មួយ និង​ដាវីឌ​ជា​កូន​ទី​ប្រាំពីរ។ ១៦ រីឯ​បង​ប្អូន​ស្រី​របស់​ពួក​គេ គឺ​នាង​សេរូយ៉ា និង​អប៊ីកាអ៊ីល។ កូន​របស់​នាង​សេរូយ៉ា មាន​បី​នាក់​គឺ អប៊ីសាយ យ៉ូអាប់ និង​អសាអែល។ ១៧ នាង​អប៊ីកាអ៊ីល​បង្កើត​អម៉ាសា រីឯ​ឪពុក​របស់​អម៉ាសា​ឈ្មោះ​យេទែរ ជា​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្មាអែល។

១៨ លោក​កាលែប​ជា​កូន​របស់​លោក​ហេស្រូន ព្រម​ទាំង​នាង​អស៊ូបា​ជា​ភរិយា បង្កើត​បាន​កូន​ស្រី​មួយ​ឈ្មោះ យេរីអូត និង​កូន​ប្រុស​បី​នាក់​គឺ យេស៊ែរ សូបាប់ និង​អារដូន។ ១៩ ពេល​នាង​អស៊ូបា​ស្លាប់​ ទៅ លោក​កាលែប​មាន​ភរិយា​មួយ​ទៀត​ឈ្មោះ​នាង​អឺប្រាតា នាង​បង្កើត​បាន​កូន​ប្រុស​មួយ​ជូន​លោក​ដែល​មាន​ឈ្មោះ​ថា​ហួរ។ ២០ លោក​ហួរ​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​អ៊ូរី ហើយ​លោក​អ៊ូរី​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​បេសាលេអែល។

២១ ក្រោយ​មក​លោក​ហេស្រូន បាន​យក​កូន​ស្រី​ម្នាក់​របស់​លោក​ម៉ាកៀរ ដែល​ត្រូវ​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​កាឡាដ​មក​ធ្វើ​ជា​ភរិយា។ ពេល​នោះ លោក​ហេស្រូន​មាន​អាយុ​ហុកសិប​ឆ្នាំ​ហើយ នាង​បង្កើត​បាន​កូន​ប្រុស​មួយ​ជូន​លោក ដែល​មាន​ឈ្មោះ​ថា សេគូប​។ ២២ លោក​សេគូប​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​យ៉ាអៀរ ដែល​ជា​អ្នក​គ្រប់គ្រង​លើ​ភូមិ​ម្ភៃ​បី​នៅ​ស្រុក​កាឡាដ។ ២៣ ជន​ជាតិ​កេសួរ និង​ជន​ជាតិ​អរ៉ាម បាន​វាយ​យក​ភូមិ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​របស់​លោក​យ៉ាអៀរ ព្រម​ទាំង​ក្រុង​កេណាត និង​ស្រុក​ភូមិ​នៅ​ជុំវិញ ដែល​មាន​ចំនួន​ទាំង​អស់​ហុកសិប។ ប្រជាជន​ដែល​រស់​នៅ​ក្នុង​ក្រុង​ទាំង​នោះ សុទ្ធ​តែ​ជា​ពូជពង្ស​របស់​លោក​ម៉ាកៀរ ជា​ឪពុក​របស់​លោក​កាឡាដ។ ២៤ ក្រោយ​ពេល​លោក​ហេស្រូន​ ស្លាប់ នៅ​ភូមិ​កាលែប-អេប្រាតា នាង​អប៊ីយ៉ា​ជា​ភរិយា បាន​បង្កើត​កូន​ប្រុស​មួយ​ជូន​លោក​ មាន​ឈ្មោះ​ថា អាស់សួរ ដែល​ត្រូវ​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​តេកា។

២៥ រីឯ​កូន​ចៅ​របស់​លោក​យេរ៉ាមេអែល ជា​កូន​ច្បង​របស់​លោក​ហេស្រូន​មាន រ៉ាម ជា​កូន​ច្បង ប៊ូណា អូរែន អូសេម និង​អហ៊ីយ៉ា។ ២៦ លោក​យេរ៉ាមេអែល​មាន​ប្រពន្ធ​មួយ​ទៀត​ឈ្មោះ​នាង​អតារ៉ា ដែល​ត្រូវ​ជា​ម្ដាយ​របស់​លោក​អូណាម។ ២៧ កូន​ចៅ​របស់​លោក​រ៉ាម ដែល​ជា​កូន​ច្បង​របស់​លោក​យេរ៉ាមេអែល​មាន ម៉ាអាស យ៉ាមីន និង​អេគែរ។ ២៨ កូន​របស់​លោក​អូណាម គឺ​ស៊ីម៉ាយ និង​យ៉ាដា។ កូន​របស់​លោក​ស៊ីម៉ាយ គឺ​ណាដាប់ និង​អប៊ីសួរ។ ២៩ ភរិយា​របស់​លោក​អប៊ីសួរ ឈ្មោះ​អប៊ីហែល នាង​បង្កើត​កូន​ប្រុស​ពីរ​នាក់​ជូន​លោក គឺ​អបាន និង​ម៉ូលីដ។ ៣០ កូន​របស់​លោក​ណាដាប់ គឺ​សេលេដ និង​អប៉ាអ៊ីម។ លោក​សេលេដ​ស្លាប់​ទៅ តែ​គ្មាន​កូន​ទេ។ ៣១ លោក​អប៉ាអ៊ីម ជា​ឪពុក​របស់​លោក​យីសៃ លោក​យីសៃ ជា​ឪពុក​របស់​លោក​សេសន លោក​សេសន​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​អឡាយ។ ៣២ កូន​របស់​លោក​យ៉ាដា ដែល​ត្រូវ​ជា​ប្អូន​របស់​លោក​ស៊ីម៉ាយ គឺ​យេទែរ និង​យ៉ូណាថាន។ លោក​យេទែរ​ស្លាប់​ទៅ តែ​គ្មាន​កូន​ទេ។ ៣៣ កូន​របស់​លោក​យ៉ូណាថាន គឺ​ពេលេត និង​សាសា។ អ្នក​ទាំង​នេះ​សុទ្ធ​តែ​ជា​កូន​ចៅ​របស់​លោក​យេរ៉ាមេអែល។
៣៤ លោក​សេសន​គ្មាន​កូន​ប្រុស​ទេ គឺ​មាន​តែ​កូន​ស្រី។ លោក​សេសន​មាន​ខ្ញុំ​បំរើ​ម្នាក់ ជា​ជន​ជាតិ​អេស៊ីប ឈ្មោះ​យ៉ារហា។ ៣៥ លោក​សេសន​បាន​លើក​កូន​ស្រី​របស់​គាត់​ទៅ​អោយ​យ៉ារហា ដែល​ជា​ខ្ញុំ​បំរើ​នោះ នាង​បង្កើត​បាន​កូន​ប្រុស​អោយ​គាត់​ឈ្មោះ​អាត់តាយ។ ៣៦ លោក​អាត់តាយ​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​ណាថាន លោក​ណាថាន​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​សាបាដ ៣៧ លោក​សាបាដ​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​អេបឡាល លោក​អេបឡាល​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​អូបេដ ៣៨ លោក​អូបេដ​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​យេហ៊ូ លោក​យេហ៊ូ​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​អសារីយ៉ា ៣៩ លោក​អសារីយ៉ា​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​ហាលេស លោក​ហាលេស​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​អេលសា ៤០ លោក​អេលសា​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​ស៊ីសម៉ាយ លោក​ស៊ីសម៉ាយ​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​សាលូម ៤១ លោក​សាលូម​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​យេកាំយ៉ា យេកាំយ៉ា​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​អេលីសាម៉ា។

​៤២ រីឯ​កូន ​របស់​លោក​កាលែប ជា​ប្អូន​របស់​លោក​យេរ៉ាមេអែល គឺ​មេសា ជា​កូន​ច្បង​ដែល​ត្រូវ​ជា​ឪពុក​របស់​ស៊ីភ និង​ម៉ារេសា ដែល​ជា​ឪពុក​របស់​ហេប្រូន។ ៤៣ កូន​របស់​ហេប្រូន មាន​កូរេ តាពូអា រេកិម និង​សេម៉ា។ ៤៤ សេម៉ា​ជា​ឪពុក​របស់​រ៉ាហាំ រ៉ាហាំ​ជា​ឪពុក​របស់​យ័រគាម។ រេគេម​ជា​ឪពុក​របស់​ស៊ីម៉ាយ ៤៥ ស៊ីម៉ាយ​ជា​ឪពុក​របស់​ម៉ាអូន ម៉ាអូន​ជា​ឪពុក​របស់​បេតសួរ។ ៤៦ រីឯ​នាង​អេផា​ជា​ប្រពន្ធ​ចុង​របស់​លោក​កាលែប បង្កើត​បាន​ហារ៉ន ម៉ូសា និង​កាសេស។ ហារ៉ន​មាន​កូន​ប្រុស​មួយ​ឈ្មោះ​កាសេស​ដែរ។ ៤៧ កូន​របស់​យ៉ាដាយ គឺ​រេគេម យ៉ូថាម កេសន ពេលេត ​អេផា និង​សាអាប់។ ៤៨ នាង​ម៉ាកា​ជា​ប្រពន្ធ​ចុង​របស់​លោក​កាលែប បង្កើត​បាន​សេប៊ែរ និង​ទៀរហាណា។ ៤៩ នាង​ក៏​បង្កើត​បាន​ សាអាប់ ជា​ឪពុក​របស់​ម៉ាដម៉ាណា ព្រម​ទាំង​សេវ៉ា ជា​ឪពុក​របស់​ម៉ាកបេណា និង​គីបា។ រីឯ​កូន​ស្រី​របស់​លោក​កាលែប ឈ្មោះ​នាង​អាក់សា។

៥០ កូន​ឯ​ទៀតៗ​របស់​លោក​កាលែប​មាន​ដូច​ត​ទៅ: កូន​ដែល​នាង​អឺប្រាតា​បង្កើត​ជូន​លោក គឺ​ហួរ ជា​កូន​ច្បង។ លោក​ហួរ​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​សូបាល ជា​អ្នក​សង់​ក្រុង​គៀរីយ៉ាត-យេអារីម ៥១ សាលម៉ា ជា​អ្នក​សង់​ភូមិ​បេថ្លេហិម ហារេប​ជា​អ្នក​សង់​ក្រុង​បេត-កាឌែរ។ ៥២ លោក​សូបាល​ដែល​ជា​អ្នក​ សង់​ក្រុង​គៀរីយ៉ាត-យេអារីម​ក៏​មាន​កូន​ចៅ​ដែរ គឺ​អ្នក​ភូមិ​ហារ៉ូអេ និង​អ្នក​ភូមិ​ហាមេនូហូត ចំនួន​ពាក់​កណ្ដាល ៥៣ ព្រម​ទាំង​អំបូរ​នានា​ នៅ​ក្រុង​គៀរីយ៉ាត-យេអារីម គឺ​ពួក​យេទែរ ពូរី ស៊ូម៉ាទី និង​មីសរ៉ា។ ពូជពង្ស​របស់​អ្នក​ទាំង​នោះ គឺ​ពួក​សូរ៉ាត និង​អេសតូល។ ៥៤ រីឯ​កូន​ចៅ​របស់​លោក​ សាលម៉ា គឺ​អ្នក​ភូមិ​បេថ្លេហិម អ្នក​ភូមិ​នេតូផា អ្នក​ភូមិ​អារ៉ូត-បេត-យ៉ូអាប់ អ្នក​ភូមិ​ហាមេនូហូត ចំនួន​ពាក់​កណ្ដាល អ្នក​ភូមិសូរ៉ា ៥៥ ព្រម​ទាំង​អំបូរ​របស់​ ពួក​ស្មៀន នៅ​ភូមិ​យ៉ាបេស គឺ​ពួក​ទៀរ៉ាត់ ពួក​សាម៉ាត់ និង​ពួក​ស៊ូកាត់។ អ្នក​ទាំង​នេះ​សុទ្ធ​តែ​ជា​ពួក​គេនី ដែល​ជា​ពូជពង្ស​របស់​លោក​ហាម៉ាត់ ជា​បុព្វបុរស​របស់​អំបូរ​រេកាប។

ជំពូកទី ៣

ព្រះរាជវង្ស​ព្រះបាទ​ដាវីឌ
១ រាជ​បុត្រ​របស់​ព្រះបាទ​ ដាវីឌ ដែល​ប្រសូត​នៅ​ក្រុង​ហេប្រូន​ មាន​ដូច​ត​ទៅ: គឺ​បុត្រ​ច្បង​ព្រះនាម​អាំណូន ប្រសូត​ពី​នាង​អហ៊ីណូអាំ ជា​អ្នក​ស្រុក​យីសរេអែល បុត្រ​ទី​ពីរ​ព្រះនាម​ដានីអែល​ ប្រសូត​ពី​នាង​អប៊ីកាអ៊ីល ជា​អ្នក​ភូមិ​កាម៉ិល ២ បុត្រ​ទី​បី​ព្រះនាម​ អាប់សាឡុម ប្រសូត​ពី​ព្រះនាង​ម៉ាកា ដែល​ត្រូវ​ជា​បុត្រី​របស់​ព្រះបាទ​តាលម៉ាយ ស្ដេច​ស្រុក​កេសួរ បុត្រ​ទី​បួន​ព្រះនាម​អដូនីយ៉ា ប្រសូត​ពី​នាង​ហាគីត ៣ បុត្រ​ទី​ប្រាំ​ព្រះនាម​សេប៉ាទីយ៉ា ប្រសូត​ពី​នាង​អប៊ីតាល់ បុត្រ​ទី​ប្រាំ​មួយ​ព្រះនាម​យីតរេអាំ ប្រសូត​ពី​នាង​អេកឡា។ ៤ បុត្រ​ទាំង​ប្រាំ​មួយ​ អង្គ​នេះ​ប្រសូត​នៅ​ក្រុង​ហេប្រូន។ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​សោយ​រាជ្យ​នៅ​ក្រុង​ហេប្រូន អស់​រយៈ​ពេល​ប្រាំពីរ​ឆ្នាំ​កន្លះ ហើយ​សោយ​រាជ្យ​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម អស់​រយៈ​ពេល​សាមសិប​បី​ឆ្នាំ។

៥ រីឯ​បុត្រ ​ដែល​កើត​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​ មាន​ព្រះនាម សាម៉ា សូបាប់ ណាថាន និង​សាឡូម៉ូន – បុត្រ​បួន​អង្គ​នេះ កើត​ពី​នាង​បាតសេបា ជា​កូន​របស់​លោក​អាំមីអែល – ៦ ប្រាំ​បួន​អង្គ​ទៀត គឺ​យីបហារ អេលីសួរ អេលីផេលេត ៧ ណូកា នេផេក យ៉ាភីអា ៨ អេលីសាម៉ា អេលីយ៉ាដា និង​អេលី-ភេលេត។ ៩ ស្ដេច​ទាំង​នេះ​សុទ្ធ​តែ​ ជា​បុត្រា​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ដោយ​ឥត​គិត​បុត្រ​ដែល​កើត​ពី​ពួក​ស្រី​ស្នំ​ឡើយ។ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ក៏​មាន​បុត្រី​មួយ​អង្គ​ដែរ គឺ​ព្រះនាង​ថាម៉ារ។

១០ ព្រះរាជវង្ស ​របស់​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន មាន​រាយ​នាម តាម​ដំណ​វង្ស ជា​បន្ត​បន្ទាប់​គ្នា​ដូច​ត​ទៅ: ព្រះបាទ​រ៉ូបោម ព្រះបាទ​អប៊ីយ៉ា ព្រះបាទ​អសា ព្រះបាទ​យ៉ូសាផាត ១១ ព្រះបាទ​យ៉ូរ៉ាម ព្រះបាទ​អហាស៊ីយ៉ា ព្រះបាទ​យ៉ូអាស ១២ ព្រះបាទ​អម៉ាស៊ីយ៉ា ព្រះបាទ​អសារីយ៉ា ព្រះបាទ​យ៉ូថាម ១៣ ព្រះបាទ​អខាស ព្រះបាទ​អេសេខ្យាស ព្រះបាទ​ម៉ាណាសេ ១៤ ព្រះបាទ​អាំម៉ូន ព្រះបាទ​យ៉ូស្យាស។

​១៥ រីឯ​ បុត្រ​របស់​ព្រះបាទ​យ៉ូស្យាស គឺ​យ៉ូហាណន​ជា​បុត្រ​ច្បង យ៉ូយ៉ាគីម​ជា​បុត្រ​ទី​ពីរ សេដេខ្យាស​ជា​បុត្រ​ទី​បី និង​សាលូម​ជា​បុត្រ​ទី​បួន។ ១៦ រីឯ​បុត្រ​របស់​ព្រះបាទ​យ៉ូយ៉ាគីម គឺ យេកូនីយ៉ា និង​សេដេខ្យាស។ ១៧ រីឯ​បុត្រ​របស់​ព្រះបាទ​យេកូនីយ៉ា ជា​ឈ្លើយ​សឹក​នោះ​គឺ​សាលធាល ១៨ ម៉ាលគីរ៉ាម ពេដាយ៉ា សេណាសារ យេកាមីយ៉ា ហូសាម៉ា និង​នេដាប៊ីយ៉ា។ ១៩ បុត្រ​របស់​លោក​ពេដាយ៉ា គឺ​សូរ៉ូបាបិល និង​ស៊ីម៉ាយ។ បុត្រ​របស់​លោក​សូរ៉ូបាបិល គឺ​មេស៊ូឡាម និង​ហាណានីយ៉ា ព្រម​ទាំង​នាង​សេឡូមីត។ ២០ លោក​មាន​បុត្រ​ប្រាំ​នាក់​ទៀត​ឈ្មោះ ហាស៊ូបា អូហែល បេរេគីយ៉ា ហាសាឌីយ៉ា និង​យ៉ាសាប-ហេសេដ។ ២១ កូន​របស់​លោក​ហាណានីយ៉ា គឺ ពេឡាទីយ៉ា និង​អេសាយ ព្រម​ទាំង​កូន​ចៅ​របស់​លោក​រេផាយ៉ា កូន​ចៅ​របស់​លោក​អារណន កូន​ចៅ​របស់​លោក​អូបាឌី កូន​ចៅ​របស់​លោក​សេកានីយ៉ា។ ២២ កូន​របស់​លោក​សេកានីយ៉ា គឺ​លោក​សេម៉ាយ៉ា កូន​របស់​លោក​សេម៉ាយ៉ា គឺ​ហាទូស យីកាល បារីយ៉ា នេរីយ៉ា និង​សាផាត។ សរុប​ទាំង​អស់ ប្រាំ​មួយ​នាក់។ ២៣ កូន​របស់​លោក​នេរីយ៉ា មាន​អេលីយ៉ូណៃ អេសេខ្យាស និង​អាសរីកាំ គឺ​សរុប​ទាំង​អស់​បី​នាក់។ ២៤ កូន​របស់​អេលីយ៉ូណៃ គឺ​ហូដាវីយ៉ា អេលីយ៉ា​ស៊ីម ពេឡាយ៉ា អគូប យ៉ូហាណន ដេឡាយ៉ា និង​អណានី សរុប​ទាំង​អស់​ប្រាំពីរ​នាក់។

ជំពូកទី ៤

កុលសម្ព័ន្ធ​យូដា
១ កូន​ចៅ​របស់​លោក​យូដា​មាន ពេរេស ហេស្រូន ការមី ហួរ និង​សូបាល​។ ២ លោក​រីអាយ៉ា​ជា​កូន​របស់​លោក​សូបាល បង្កើត​យ៉ាហាត់ យ៉ាហាត់​បង្កើត​អហ៊ូម៉ាយ និង​ឡាហាដ អ្នក​ទាំង​នេះ​ជា​អំបូរ​សូរ៉ាត។ ៣ អស់​អ្នក​ដែល​កើត​មក​ពី​ឪពុក​របស់​លោក​អតាំ​មាន យីសរេអែល យីសម៉ា និង​យីដបា ហើយ​ប្អូន​ស្រី​របស់​គេ​ឈ្មោះ ហាសលែលប៉ូនី។ ៤ លោក​ពេនូអែល​ជា​អ្នក​សង់​ ភូមិ​កេឌ័រ លោក​អេស៊ែរ ជា​អ្នក​សង់​ភូមិ​ហ៊ូសា។ អ្នក​ទាំង​នេះ​សុទ្ធ​តែ​ជា​កូន​ចៅ​របស់​លោក​ហួរ ជា​កូន​ច្បង​របស់​នាង​អឺប្រាតា ហើយ​ជា​អ្នក​សង់​ភូមិ​បេថ្លេហិម។

៥ លោក​អាសសួរ ជា​អ្នក​សង់​ក្រុង​តេកា មាន​ប្រពន្ធ​ពីរ គឺ​នាង​ហេឡា និង​នាង​ណារ៉ា។ ៦ នាង​ណារ៉ា​បង្កើត​បាន​ កូន​ប្រុស​ជូន​គាត់ ដែល​មាន​ឈ្មោះ​ថា អហូសាំ ហេភែរ តេមេនី និង​អហាសតារី។ អ្នក​ទាំង​នេះ​សុទ្ធ​តែ​ជា​កូន​របស់​នាង​ណារ៉ា។ ៧ រីឯ​កូន​របស់​នាង​ហេឡា​មាន សេរ៉េត សូហារ និង​អេតណន។ ៨ លោក​កូស​បង្កើត​អនូប និង​សូបេបា ព្រម​ទាំង​អំបូរ​អហារេហែល ជា​កូន​របស់​ហារូម។

៩ លោក​ យ៉ាបេស ជា​មនុស្ស​ដែល​គេ​រាប់​អាន​ជាង​បង​ប្អូន​របស់​គាត់។ ម្ដាយ​របស់​គាត់​បាន​ដាក់​ឈ្មោះ​គាត់​ថា យ៉ាបេស ដោយ​ពោល​ថា «ខ្ញុំ​បាន​បង្កើត​កូន​នេះ​មក​ដោយ​ឈឺ​ចាប់»។ ១០ លោក​យ៉ាបេស​បាន​អង្វរ​ រក​ព្រះ​របស់​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ថា «សូម​ប្រទាន​ពរ​ទូលបង្គំ សូម​ពង្រីក​ទឹក​ដី​របស់​ទូលបង្គំ ហើយ​ដាក់​ព្រះហស្ដ​លើ​ទូលបង្គំ​កុំ​អោយ​ទូលបង្គំ ជួប​ប្រទះ​ទុក្ខ​វេទនា និង​ការ​ឈឺ​ចាប់​ឡើយ!»។ ព្រះជាម្ចាស់​ក៏​ប្រោស​ប្រទាន​តាម​សំណូម​ពរ​របស់​គាត់។ ​១១ លោក​កេលូប​ដែល​ត្រូវ​ជា​ប្អូន​របស់​លោក​ស៊ូហា បង្កើត​បាន​មេហៀរ ជា​ឪពុក​របស់​អេសតន ១២ លោក​អេសតន​បង្កើត​ បេតរ៉ាផា ប៉ាសេអា និង​តេហ៊ីណា។ លោកតេហ៊ីណា ជា​អ្នក​សង់​ភូមិ​ណាហាស។ ពូជពង្ស​របស់​អ្នក​ទាំង​នេះ​រស់​នៅ​ក្នុង​តំបន់​រេកា។

១៣ កូន​របស់​លោក​កេណាស គឺ​អូតនីអែល និង​សេរ៉ាយ៉ា កូន​របស់​លោក​អូតនីអែល គឺ​ហាថាត ១៤ និង​មេអូណូតាយ ដែល​ជា​ឪពុក​របស់​អូប្រា។ លោក​សេរ៉ាយ៉ា​ជា​ឪពុក​របស់​យ៉ូអាប់ ជា​បុព្វបុរស​របស់​ពួក​សិប្បករ ដែល​រស់​នៅ​តាម​ជ្រលង​ភ្នំ​របស់​ពួក​សិប្បករ។ ​១៥ លោក​កាលែប​ជា​កូន​របស់​លោក​យេភូនេ មាន​កូន​ប្រុស​បី​នាក់​គឺ អ៊ីរូ អេឡា និង​ណាអាម។ កូន​របស់​អេឡា គឺ​កេណាស។ ១៦ កូន​របស់​លោក​យេហាលេលេអែល គឺ​ស៊ីភស៊ីផា ទៀរីយ៉ា និង​អសារេអែល។ ១៧-១៨ កូន​ របស់​អែសរ៉ា គឺ​យេទែរ ម៉េរេដ អេភែរ និង​យ៉ាឡូន។ លោក​ម៉េរេដ​បាន​រៀបការ​ជា​មួយ​ព្រះនាង​ប៊ីទីយ៉ា ជា​បុត្រី​របស់​ព្រះចៅ​ផារ៉ោន ហើយ​បង្កើត​បាន​មៀរីយ៉ា ស៊ីម៉ាយ និង​យីសបា ដែល​ជា​អ្នក​សង់​ក្រុង​អេសតូម៉ូអា។ ១៨ រីឯ​ប្រពន្ធ​មួយ​ទៀត​ របស់​គាត់ ដែល​ជា​ជន​ជាតិ​យូដា បង្កើត​បាន​យេរេដ ជា​អ្នក​សង់​ក្រុង​កេឌ័រ ហេប៊ែរ ជា​អ្នក​សង់​ក្រុង​សូកូ និង​យេគូតេអែល ជា​អ្នក​សង់​ក្រុង​សាណូអា។

១៩ លោក​ ហូឌីយ៉ា​រៀបការ​ជា​មួយ​ប្អូន​ស្រី​របស់​លោក​ណាហាំ ហើយ​ពូជពង្ស​របស់​គេ គឺ​ពួក​កាមីត ជា​អ្នក​សង់​ក្រុង​កៃឡា និង​ម៉ាកាធី ជា​អ្នក​សង់​ក្រុង​អេសតូម៉ូអា។
២០ កូន​របស់​លោក​ស៊ីម៉ុន គឺ​អាំណូន រីនណា បេន-ហាណន និង​ទីឡូន។ កូន​របស់​លោក​យីស៊ី​គឺ​សូហេត និង​បេន-សូហេត។ ២១ កូន​ចៅ​ របស់​លោក​សេឡា ដែល​ត្រូវ​ជា​កូន​របស់​លោក​យូដា​គឺ អ៊ែរ​ជា​អ្នក​សង់​ក្រុង​លេកា ឡេដា ជា​អ្នក​សង់​ក្រុង​ម៉ារេសា ពូជ​អំបូរ​របស់​អស់​អ្នក​ដែល​ត្បាញ​ក្រណាត់​ទេសឯក​សុទ្ធ និង​ក្រុម​គ្រួសារ​អាសបេអា ២២ យ៉ូគីម​អ្នក​ស្រុក​ កូសាបា យ៉ូអាស់ និង​សារ៉ាប់ ដែល​គ្រប់គ្រង​លើ​ស្រុក​ម៉ូអាប់ ព្រម​ទាំង​យ៉ាស៊ូប៊ី-លេហិម (នេះ​ជា​បញ្ជី​ពី​ចាស់​បុរាណ)​។ ២៣ អ្នក​ទាំង​នេះ​ជា​ជាង​ស្មូន​រស់​នៅ​ភូមិ​នេតាអ៊ីម និង​ភូមិ​កេដេរ៉ា។ ពួក​គេ​រស់​នៅ​ទី​នោះ ហើយ​ធ្វើ​ការ​ថ្វាយ​ស្ដេច។

កុលសម្ព័ន្ធ​ស៊ីម៉ូន
២៤ រីឯ​កូន​របស់​លោក​ស៊ីម៉ូន​ មាន នេមូអែល យ៉ាមីន យ៉ារីប សេរ៉ា និង​សាអ៊ូល។ ២៥ កូន​ចៅ​របស់​លោក​សាអ៊ូល​មាន​រាយ​នាម​តាម​តំណ​វង្ស​ត្រកូល ជា​បន្ត​បន្ទាប់​គ្នា​ដូច​ត​ទៅ: សាលូម មីបសាម មីសម៉ា ២៦ ហាមូអែល សាគួរ និង​ស៊ីម៉ាយ។ ២៧ លោក​ស៊ីម៉ាយ​មាន​កូន​ ប្រុស​ដប់​ប្រាំ​មួយ​នាក់ និង​កូន​ស្រី​ប្រាំ​មួយ​នាក់ រីឯ​បង​ប្អូន​របស់​គាត់​មិន​សូវ​មាន​កូន​ច្រើន​ទេ។ ពូជពង្ស​របស់​លោក​ស៊ីម៉ូន​មិន​កើន​ចំនួន​ច្រើន ដូច​ពូជពង្ស​របស់​លោក​យូដា​ឡើយ។ ២៨ អ្នក​ទាំង​នោះ​រស់​នៅ​តាម​ក្រុង​បៀរសាបា ម៉ូឡាដា ហាសា-ស៊ូអាល ២៩ ប៊ីលហា អេសេម តូឡាដ ៣០ បេទូអែល ហ៊រម៉ា ស៊ីគឡាក់ ៣១ បេតម៉ារកាបូត ហាសារ-ស៊ូស៊ីម បេត-ប៊ីរៃ ហើយ​នៅ​សារ៉ាអ៊ីម។ ពួក​គេ​រស់​នៅ​តាម​ក្រុង​ទាំង​នោះ រហូត​ដល់​រជ្ជកាល​ព្រះបាទ​ដាវីឌ។ ៣២ ពួក​គេ​ក៏​រស់​នៅ​តាម​ក្រុង​ប្រាំ​ទៀត​គឺ អតាំ អៃយីន រីមម៉ូន តូកែន និង​អេសន ៣៣ ព្រម​ទាំង​ស្រុក​ភូមិ​ ដែល​នៅ​ជុំវិញ​ក្រុង​ទាំង​នោះ​រហូត​ដល់​ក្រុង​បាល។ នេះ​ជា​ឈ្មោះ​ក្រុង​ដែល​ពួក​គេ​រស់​នៅ និង​បញ្ជី​រាយ​នាម​ពូជពង្ស​របស់​ពួក​គេ។

៣៤-៣៨ មេ​ដឹក​នាំ​អំបូរ​របស់​ពួក​គេ មាន​រាយ​នាម​ដូច​ត​ទៅ: លោក​មេសូបាប់ លោក​យ៉ាមលេក លោក​យ៉ូសា ជា​កូន​របស់​លោក​អម៉ាស៊ីយ៉ា ៣៥ លោក​យ៉ូអែល លោក​យេហ៊ូ ជា​កូន​របស់​លោក​យ៉ូស៊ីប៊ីយ៉ា ជា​ចៅ​របស់​លោក​សេរ៉ាយ៉ា និង​ជា​ចៅទួត​របស់​លោក​អស៊ីអែល ៣៦ លោក​អេលីយ៉ូណៃ លោក​យាកូបា លោក​យេសូហាយ៉ា លោក​អសាយ៉ា លោក​អឌីអែល លោក​យេស៊ីមី​អែល លោក​បេណាយ៉ា ៣៧ លោក​ស៊ីសា ជា​កូន​របស់​លោក​ស៊ីផៃ ជា​ចៅ​របស់​លោក​អឡូន ជា​ចៅទួត​របស់​លោក​យេយ៉ាដា ជា​ចៅលួត​របស់​លោក​ស៊ីមរី និង​ជា​ចៅ​លា​របស់​លោក​សេម៉ាយ៉ា។ ៣៨ ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​ពួក​គេ​បាន​កើន​ចំនួន​ឡើង​ជា​ច្រើន។ ៣៩ ​ដូច្នេះ ពួក​គេ​តាំង​ទី​លំនៅ​រហូត​ដល់​ច្រក​ចូល​ក្រុង​កេឌ័រ ដែល​នៅ​ខាង​កើត​ជ្រលង​ភ្នំ ដើម្បី​ស្វែង​រក​វាល​ស្មៅ​សំរាប់​ចិញ្ចឹម​ហ្វូង​សត្វ។ ៤០ ពួក​គេ​រក​បាន​វាល​ស្មៅ ​ដ៏​ល្អ​បរិបូណ៌ រីឯ​ស្រុក​នោះ​ក៏​ទូលាយ ហើយ​សុខ​ស្រួល​ផង។ ពី​ដើម ពូជពង្ស​របស់​លោក​ហាំ​រស់​នៅ​ក្នុង​ស្រុក​នោះ។ ៤១ នៅ​រជ្ជកាល​ព្រះបាទ​ អេសេខ្យាស ជា​ស្ដេច​ស្រុក​យូដា អស់​អ្នក​ដែល​មាន​ឈ្មោះ​ខាង​លើ បាន​មក​ដល់​ស្រុក​នោះ ពួក​គេ​បំផ្លាញ​តង់ត៍ និង​ជំរក​ទាំង​ប៉ុន្មាន​នៅ​ក្នុង​ស្រុក ហើយ​បំផ្លាញ​ប្រជាជន​អោយ​វិនាស​ទាំង​ស្រុង រហូត​មក​ទល់​សព្វ​ថ្ងៃ។ បន្ទាប់​មក ពួក​គេ​តាំង​ទី​លំនៅ​ជំនួស​អ្នក​ស្រុក​ពី​មុន ព្រោះ​ទី​នោះ​មាន​វាល​ស្មៅ​សំរាប់​ហ្វូង​ចៀម​របស់​ពួក​គេ។ ៤២ មាន​កូន​ចៅ​របស់​លោក​ ស៊ីម៉ូន ប្រមាណ​ប្រាំ​រយ​នាក់​ទៀត នាំ​គ្នា​ទៅ​តំបន់​ភ្នំ​សៀរ ដោយ​មាន​លោក​ពេឡាទីយ៉ា លោក​នេរីយ៉ា លោក​រេផាយ៉ា និង​លោក​អ៊ូស៊ីអែល ជា​កូន​របស់​លោក​យីសៃ ធ្វើ​ជា​មេ​ដឹក​នាំ។ ៤៣ ពួក​គេ​ប្រហារ​ជន​ជាតិ​អាម៉ាឡេក​ដែល​នៅ​សេសសល់ រួច​ក៏​តាំង​ទី​លំនៅ​ក្នុង​ស្រុក​នោះ រហូត​ដល់​សព្វ​ថ្ងៃ។

ជំពូកទី ៥

កុលសម្ព័ន្ធ​រូបេន
១ នេះ​ជា​កូន​ចៅ​របស់​លោក​ រូបេន ជា​កូន​ច្បង​របស់​លោក​អ៊ីស្រាអែល -លោក​រូបេន​នេះ​ជា​កូន​ច្បង​មែន តែ​ដោយ​គាត់​បាន​លួច​រួម​ដំណេក​ជា​មួយ​ប្រពន្ធ​ចុង​របស់​ឪពុក សិទ្ធិ​ជា​កូន​ច្បង ត្រូវ​បាន​ផ្ទេរ​ទៅ​អោយ​កូនៗ​របស់​លោក​យ៉ូសែប ជា​កូន​របស់​លោក​អ៊ីស្រាអែល។ ដូច្នេះ គេ​មិន​អាច​រាប់​លោក​រូបេន ជា​កូន​ច្បង​បាន​ទេ។ ២ រីឯ​លោក​យូដា​វិញ គាត់​មាន​អំណាច​ជាង​បង​ប្អូន​ទាំង​ប៉ុន្មាន​របស់​គាត់​មែន ដ្បិត​ស្ដេច​ដែល​គ្រប់គ្រង​លើ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល កើត​ចេញ​ពី​គាត់ តែ​សិទ្ធិ​ជា​កូន​ច្បង នៅ​តែ​បាន​ទៅ​លើ​លោក​យ៉ូសែប​ដដែល​។

៣ កូន​របស់​លោក​រូបេន​ ដែល​ត្រូវ​ជា​កូន​ច្បង​របស់​លោក​អ៊ីស្រាអែល មាន ហេណុក ប៉ាល់លូ ហេស្រូន និង​ការមី។ ៤ រីឯ​កូន​ចៅ​របស់​លោក​យ៉ូអែល មាន​រាយ​នាម​តាម​តំណ​វង្ស​ត្រកូល ជា​បន្ត​បន្ទាប់​គ្នា​ដូច​ត​ទៅ: គឺ​សេម៉ាយ៉ា កុក ស៊ីម៉ាយ ៥ មីកា រីអាយ៉ា បាល ៦ និង​បេរីយ៉ា​ដែល​ត្រូវ​ព្រះចៅ​ទីកឡាត-ពីលេស៊ែរ ជា​ស្ដេច​ស្រុក​អាស្ស៊ីរី នាំ​ទៅ​ជា​ឈ្លើយ​។ លោក​បេរីយ៉ា​ជា​មេ​ដឹក​នាំ​កុលសម្ព័ន្ធ​រូបេន។ ៧ បង​ប្អូន​របស់​គាត់ មាន​ឈ្មោះ​ក្នុង​បញ្ជីរាយ​នាម តាម​អំបូរ តាម​វង្ស​ត្រកូល​ដូច​ត​ទៅ: អ្នក​ទី​មួយ គឺ​លោក​យីអែល បន្ទាប់​មក លោក​សាការី ៨ លោក​បេឡា​ជា​កូន​របស់​លោក​អសាស ជា​ចៅ​របស់​លោក​សេម៉ា និង​ជា​ចៅទួត​របស់​លោក​យ៉ូអែល។

កុលសម្ព័ន្ធ​រូបេន​រស់​នៅ​ក្នុង​តំបន់ ដែល​គិត​ចាប់​ពី​ក្រុង​អារ៉ូអ៊ែរ រហូត​ដល់​ក្រុង​នេបូ និង​បាល-មេអូន។ ៩ នៅ​ទិស​ខាង​កើត ពួក​គេ​លាត​សន្ធឹង​ចាប់​តាំង​ពី​ទន្លេ​អឺប្រាត រហូត​ដល់​វាល​រហោស្ថាន ដ្បិត​គេ​មាន​ហ្វូង​សត្វ​ជា​ច្រើន​នៅ​ស្រុក​កាឡាដ។ ១០ នៅ​រជ្ជកាល​របស់​ ព្រះបាទ​សាអ៊ូល កូន​ចៅ​រូបេន​បាន​ច្បាំង​នឹង​ជន​ជាតិ​ហាការេន ហើយ​គ្រប់គ្រង​លើ​ជន​ជាតិ​នោះ ព្រម​ទាំង​រស់​នៅ​ក្នុង​ជំរំ​របស់​ពួក​គេ ក្នុង​តំបន់​ប៉ែក​ខាង​កើត​ស្រុក​កាឡាដ​ទាំង​មូល។

កុលសម្ព័ន្ធ​កាដ
១១ ពូជពង្ស​របស់​លោក​កាដ​ រស់​នៅ​ក្បែរ​ពូជពង្ស​របស់​រូបេន​ក្នុង​ស្រុក​បាសាន និង​រហូត​ដល់​សាលកា។ ១២ លោក​យ៉ូអែល​ជា​មេ​ដឹក​នាំ​របស់​ពួក​គេ អ្នក​បន្ទាប់​គឺ​លោក​សាផាម រួច​ហើយ​មាន​លោក​យ៉ាណាយ និង​លោក​សាផាត់​នៅ​ស្រុក​បាសាន។ ១៣ បង​ប្អូន​ពួក​គេ​ប្រាំពីរ​នាក់​ទៀត មាន​ឈ្មោះ​តាម​ក្រុម​គ្រួសារ​ដូច​ត​ទៅ: គឺ មីកាអែល មេស៊ូឡាម សាបា យ៉ូរ៉ាយ យ៉ាកាន ស៊ីអា និង​អេប៊ែរ។ ១៤ អ្នក​ទាំង​នោះ​សុទ្ធ​តែ ​ជា​កូន​ចៅ​របស់​លោក​អប៊ីហែល។ លោក​អប៊ីហែល​ជា​កូន​របស់​លោក​ហ៊ូរី លោក​ហ៊ូរី ជា​កូន​របស់​លោក​យ៉ារ៉ូអា លោក​យ៉ារ៉ូអា ជា​កូន​របស់​លោក​កាឡាដ លោក​កាឡាដ​ជា​កូន​របស់​លោក​មីកាអែល លោក​មីកាអែល ជា​កូន​របស់​លោក​យេស៊ីសាយ លោក​យេស៊ីសាយ ជា​កូន​របស់​លោក​យ៉ាដូ លោក​យ៉ាដូ ជា​កូន​របស់​លោក​ប៊ូស។ ១៥ លោក​អហ៊ី​ជា​កូន​របស់​លោក​អាប់ឌីអែល និង​ជា​ចៅ​របស់​លោក​គូនី ជា​មេ​ដឹក​នាំ​លើ​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​គេ។ ១៦ អ្នក​ទាំង​នោះ​រស់​នៅ​ ក្នុង​ស្រុក​កាឡាដ ស្រុក​បាសាន ព្រម​ទាំង​ស្រុក​ភូមិ​ទាំង​ប៉ុន្មាន ដែល​នៅ​ជុំវិញ​តំបន់​នោះ និង​វាល​ស្មៅ​ដែល​នៅ​ជុំវិញ​ក្រុង​សារ៉ូន រហូត​ដល់​ព្រំប្រទល់​ស្រុក​របស់​គេ។ ១៧ អ្នក​ទាំង​នោះ​មាន​ ឈ្មោះ​ក្នុង​បញ្ជី​ជំរឿន​ប្រជាជន​នៅ​រជ្ជកាល​ព្រះបាទ​យ៉ូថាម ជា​ស្ដេច​ស្រុក​យូដា និង​រជ្ជកាល​ព្រះបាទ​យេរ៉ូបោម ជា​ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល។

កងទ័ព​របស់​កុលសម្ព័ន្ធ​ខាង​កើត
១៨ កុលសម្ព័ន្ធ​រូបេន កុលសម្ព័ន្ធ​កាដ និង​កុលសម្ព័ន្ធ​ម៉ាណាសេ​ចំនួន​ពាក់​កណ្ដាល មាន​ទាហាន​ចំនួន ៤៤ ៧៦០​នាក់ ដែល​អាច​ចេញ​ទៅ​ធ្វើ​សឹក​សង្គ្រាម​បាន ហើយ​សុទ្ធ​តែ​ជា​មនុស្ស​អង់អាច​ក្លាហាន ពូកែ​ប្រើ​ខែល ប្រើ​ដាវ បាញ់​ធ្នូ និង​ថ្នឹក​ខាង​ចំបាំង។ ១៩ ពួក​គេ​លើក​គ្នា​ទៅ​ច្បាំង​នឹង​ជន​ជាតិ​ហាការេន យេទួរ ណា​ភីស និង​ណូដាប់។ ២០ នៅ​ពេល​ច្បាំង ពួក​គេ​បាន​ទូលអង្វរ​សូម​ព្រះជាម្ចាស់​ជួយ ហើយ​ដោយ​ពួក​គេ​ទុក​ចិត្ត​លើ​ព្រះអង្គ​នោះ ព្រះអង្គ​ក៏​ជួយ​ពួក​គេ​អោយ​មាន​ជ័យជំនះ​លើ​កងទ័ព​ហាការេន និង​បក្ស​ពួក។ ២១ ពួក​គេ​រឹប​អូស​យក​បាន​ ហ្វូង​សត្វ​របស់​ខ្មាំង គឺ​មាន អូដ្ឋ​៥០ ០០០ ក្បាល ចៀម ២៥០ ០០០ ក្បាល និង​លា​២ ០០០ ក្បាល ព្រម​ទាំង​ចាប់​បាន​មនុស្ស​មួយ​សែន​នាក់។ ២២ ខ្មាំង​សត្រូវ​ក៏​ខាត​ បង់​ជីវិត​មនុស្ស​ជា​ច្រើន​នាក់​ដែរ ដ្បិត​ចំបាំង​នោះ​កើត​ពី​ព្រះជាម្ចាស់។ ពួក​គេ​តាំង​ទី​លំនៅ​លើ​ទឹក​ដី​របស់​ខ្មាំង រហូត​ដល់​គ្រា​ដែល​ពួក​គេ​ជាប់​ជា​ឈ្លើយ​សឹក។

កុលសម្ព័ន្ធ​ម៉ាណាសេ​ចំនួន​ពាក់​កណ្ដាល ដែល​នៅ​ត្រើយ​ខាង​កើត​ទន្លេ​យ័រដាន់
២៣ កុលសម្ព័ន្ធ​ម៉ាណាសេ​ ចំនួន​ពាក់​កណ្ដាល​តាំង​ទី​លំនៅ​លើ​ទឹក​ដី​នោះ ចាប់​តាំង​ពី​ស្រុក​បាសាន​រហូត​ដល់​ស្រុក​បាល-ហ៊ែរម៉ូន ភ្នំ​ស៊ីនៀរ និង​ភ្នំ​ហ៊ែរម៉ូន ហើយ​ពួក​គេ​កើន​ចំនួន​ឡើង​ជា​ច្រើន។ ២៤ រីឯ​មេ​ដឹក​នាំ​លើ​ ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​ពួក​គេ មាន​លោក​អេភែរ លោក​យីសៃ លោក​អេលីអែល លោក​អាសរីអែល លោក​យេរេមី លោក​ហូដាវីយ៉ា និង​លោក​យ៉ាឌីអែល។ អ្នក​ទាំង​នោះ​សុទ្ធ​តែ​ជា​មនុស្ស​ខ្លាំង​ពូកែ និង​មាន​​ឈ្មោះល្បី ហើយ​ជា​មេ​ដឹក​នាំ​លើ​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​គេ។

២៥ ក៏​ប៉ុន្តែ ពួក​គេ​ពុំ​បាន​ស្មោះ​ត្រង់​នឹង​ព្រះ​នៃ​ដូនតា​របស់​ពួក​គេ​ទេ ពួក​គេ​បែរ​ទៅ​គោរព​បំរើ​ព្រះ​របស់​ជាតិ​សាសន៍​ទាំងឡាយ នៅ​ក្នុង​ស្រុក​នោះ គឺ​ជាតិ​សាសន៍​ដែល​ព្រះជាម្ចាស់​បាន​បំផ្លាញ​ចេញ​ពី​មុខ​ពួក​គេ។ ២៦ ហេតុ​នេះ​ព្រះ​របស់​ជន​ ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល បាន​បណ្ដាល​ចិត្ត​ព្រះបាទ​ពូល និង​ព្រះបាទ​ទីកឡាត-ពីលេស៊ែរ ជា​ស្ដេច​ស្រុក​អាស្ស៊ីរី អោយ​វាយ​លុក​ទឹក​ដី​របស់​ពួក​គេ។ ព្រះបាទ​ទីកឡាត-ពីលេស៊ែរ ក៏​បាន​កៀរ​កុលសម្ព័ន្ធ​រូបេន កុលសម្ព័ន្ធ​កាដ និង​កុលសម្ព័ន្ធ​ម៉ាណាសេ ចំនួន​ពាក់​កណ្ដាល​ទៅ​ជា​ឈ្លើយ​សឹក នៅ​តំបន់​ហាឡា ហាប៊រ និង​ហារ៉ា ដែល​នៅ​ក្បែរ​ទន្លេ​នៃ​ស្រុក​កូសាន ហើយ​ពួក​គេ​រស់​នៅ​ទី​នោះ​រហូត​ដល់​សព្វ​ថ្ងៃ។

កុលសម្ព័ន្ធ​លេវី
២៧ កូន​របស់​លោក​លេវី​​មាន គែរសូន គើហាត់ និង​មេរ៉ារី។ ២៨កូន​របស់​លោក​គើហាត់ មាន អាំរ៉ាម យីសារ ហេប្រូន និង​អ៊ូស៊ីអែល។ ២៩ កូន​របស់​លោក​អាំរ៉ាម​មាន អរ៉ុន ម៉ូសេ និង​មៀរីយ៉ា។ កូន​របស់​លោក​អរ៉ុន​មាន ណាដាប អប៊ីហ៊ូ អេឡាសារ និង​អ៊ីតាម៉ារ។ ៣០ លោក​អេឡាសារ​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​ភីនេអាស លោក​ភីនេអាស​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​អប៊ីសួរ ៣១ លោក​អប៊ីសួរ​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​ប៊ូកគី លោក​ប៊ូកគី​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​អ៊ូស៊ី ៣២ លោក​អ៊ូស៊ី​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​សេរ៉ាយ៉ា លោក​សេរ៉ាយ៉ា​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​មេរ៉ាយ៉ូត ៣៣ លោក​មេរ៉ាយ៉ូត​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​អម៉ារីយ៉ា លោក​អម៉ារីយ៉ា​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​អហ៊ីទូប ៣៤ លោក​អហ៊ីទូប​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​សាដុក លោក​សាដុក​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​អហ៊ីម៉ាស ៣៥ លោក​អហ៊ីម៉ាស​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​អសារីយ៉ា លោក​អសារីយ៉ា​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​យ៉ូហាណន ៣៦ លោក​យ៉ូហាណន​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​អសារីយ៉ា ជា​បូជាចារ្យ​បំពេញ​មុខងារ ក្នុង​ព្រះវិហារ​ដែល​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​បាន​សង់ នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។ ៣៧ លោក​អសារីយ៉ា​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​អម៉ារីយ៉ា លោក​អម៉ារីយ៉ា​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​អហ៊ីទូប ៣៨ លោក​អហ៊ីទូប​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​សាដុក លោក​សាដុក​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​សាលូម ៣៩ លោក​សាលូម​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​ហ៊ីលគីយ៉ា លោក​ហ៊ីលគីយ៉ា​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​អសារីយ៉ា ៤០ លោក​អសារីយ៉ា​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​សេរ៉ាយ៉ា លោក​សេរ៉ាយ៉ា​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​យេហូសាដាក។ ៤១ នៅ​គ្រា​ដែល​ព្រះអម្ចាស់​អោយ​ព្រះបាទ​នេបូកានេសា កៀរ​អ្នក​ស្រុក​យូដា និង​អ្នក​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​ទៅ​ជា​ឈ្លើយ នោះ​លោក​យេហូសាដាក ក៏​ត្រូវ​គេ​នាំ​យក​ទៅ​ដែរ។

ជំពូកទី ៦

១ កូន​របស់​លោក​លេវី​មាន គែរសូន គើហាត់ និង​មេរ៉ារី។ ២ កូន​របស់​លោក​គែរសូន​មាន លិបនី និង​ស៊ីម៉ៃ។ ៣ កូន​របស់​លោក​គើហាត់​មាន អាំរ៉ាម យីសារ ហេប្រូន និង​អ៊ូស៊ីអែល។ ៤ កូន​របស់​លោក​មេរ៉ារី​មាន ម៉ាលី និង​មូស៊ី។ អំបូរ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​នៃ​កូន​ចៅ​លេវី មាន​ឈ្មោះ​តាម​បុព្វបុរស​របស់​ពួក​គេ​ដូច​ត​ទៅ:
៥ កូន​ចៅ​របស់​លោក​គែរសូន​មាន រាយ​នាម​តាម​តំណ​វង្ស​ត្រកូល ជា​បន្ត​បន្ទាប់​គ្នា​ដូច​ត​ទៅ: លិបនី យ៉ាហាត់ សាម៉ា ៦ ​យ៉ូអា អ៊ីដូ សេរ៉ា និង​យ៉ាតរ៉ាយ។
៧ កូន​ចៅ​របស់​លោក​គើហាត់ មាន​រាយ​នាម​តាម​តំណ​វង្ស​ត្រកូល ជា​បន្ត​បន្ទាប់​គ្នា​ដូច​ត​ទៅ: អមីណាដាប់ កូរេ អាសសៀរ ៨ អែលកាណា អេប៊ីយ៉ាសាប់ អាស់សៀរ ៩ តាហាត់ អ៊ូរីអែល អ៊ូស៊ីយ៉ា សាអ៊ូល ១០ កូន​របស់​លោក​អែលកាណា គឺ អម៉ាសាយ និង​អហ៊ីម៉ូត ១១ អែលកាណា សូផាយ ណាហាត់ ១២ អេលីយ៉ាប យេរូហាំ អែលកាណា។ ១៣ រីឯ​កូន​របស់​លោក​សាម៉ូអែល​គឺ យ៉ូអែល ជា​កូន​ច្បង និង​អប៊ីយ៉ា។

១៤ កូន​ចៅ​របស់​លោក​មេរ៉ារី មាន​រាយ​នាម​តាម​តំណ​វង្ស​ត្រកូល ជា​បន្ត​បន្ទាប់​គ្នា ដូច​ត​ទៅ: ម៉ាលី លិបនី ស៊ីម៉ាយ អ៊ូសា ១៥ សាម៉ា ហាគីយ៉ា អសាយ៉ា។
១៦ កាល​ហិប ​នៃ​សម្ពន្ធមេត្រី​មាន​កន្លែង​សំរាក​ហើយ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​បាន​តែងតាំង​អោយ​មាន​អ្នក​ទទួល​បន្ទុក​ផ្នែក​ខាង​ចំរៀង​នៅ​ ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះអម្ចាស់។ ១៧ មុន​ពេល​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​សង់​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះអម្ចាស់ នៅ​ក្រុង​យេរូសា​ឡឹម អ្នក​ទាំង​នោះ​តែង​បំពេញ​មុខងារ​ផ្នែក​ខាង​ចំរៀង​នេះ នៅ​មុខ​ព្រះពន្លា គឺ​នៅ​មុខ​ពន្លា​ជួប​ព្រះអម្ចាស់ តាម​ក្បួន​ច្បាប់​ដែល​មាន​ចែង​ទុក។ ១៨ អស់​អ្នក​ដែល​បំពេញ​ ការងារ​នេះ​ជា​មួយ​កូន​ចៅ​របស់​ខ្លួន ក្នុង​ចំណោម​កូន​ចៅ​របស់​លោក​គើហាត់ មាន លោក​ហេម៉ន​ជា​អ្នក​ចំរៀង គាត់​ត្រូវ​ជា​កូន​របស់​លោក​យ៉ូអែល លោក​យ៉ូអែល​ជា​កូន​របស់​លោក​សាម៉ូអែល ១៩ លោក​សាម៉ូអែល​ជា​កូន​ របស់​លោក​អែលកាណា លោក​អែលកាណា​ជា​កូន​របស់​លោក​យេរ៉ូហាំ លោក​យេរ៉ូហាំ​ជា​កូន​របស់​លោក​អេលីអែល លោក​អេលីអែល​ជា​កូន​របស់​លោក​តូអា ២០ លោក​តូអា​ជា​កូន​របស់ ​លោក​ស៊ូភ លោក​ស៊ូភ​ជា​កូន​របស់​លោក​អែលកាណា លោក​អែលកាណា​ជា​កូន​របស់​លោក​ម៉ាហាត់ លោក​ម៉ាហាត់​ជា​កូន​របស់​លោក​អម៉ាសាយ ២១ លោក​អម៉ាសាយ​ជា​កូន​ របស់​លោក​អែលកាណា លោក​អែលកាណា​ជា​កូន​របស់​លោក​យ៉ូអែល លោក​យ៉ូអែល​ជា​កូន​របស់​លោក​អសារីយ៉ា លោក​អសារីយ៉ា​ជា​កូន​របស់​លោក​សេផានី ២២ លោក​សេផានី​ជា​កូន​របស់ ​លោក​តាហាត់ លោក​តាហាត់​ជា​កូន​របស់​លោក​អាសសៀរ លោក​អាសសៀរ​ជា​កូន​របស់​លោក​អេប៊ីយ៉ាសាប់ លោក​អេប៊ីយ៉ាសាប់​ជា​កូន​របស់​លោក​កូរេ ២៣ លោក​កូរេ​ជា​កូន​របស់​ លោក​យីសារ លោក​យីសារ​ជា​កូន​របស់​លោក​គើហាត់ លោក​គើហាត់ ជា​កូន​របស់​លោក​លេវី លោក​លេវី​ជា​កូន​របស់​លោក​អ៊ីស្រាអែល។

២៤ នៅ​ខាង​ ស្ដាំ​ដៃ​លោក​ហេម៉ន​មាន លោក​អេសាភ​ជា​សហការី​របស់​គាត់។ លោក​អេសាភ​ត្រូវ​ជា​កូន​របស់​លោក​បេរេគីយ៉ា លោក​បេរេគីយ៉ា​ជា​កូន​របស់​លោក​សាម៉ា ២៥ លោក​សាម៉ា​ជា​កូន​របស់​លោក​មីកាអែល លោក​មីកាអែល​ជា​កូន​របស់​លោក​បាសេយ៉ា លោក​បាសេយ៉ា​ជា​កូន​របស់​លោក​ម៉ាលគីយ៉ា ២៦ លោក​ម៉ាលគីយ៉ា​ជា​កូន​របស់​លោក​អែតនី លោក​អែតនី​ជា​កូន​របស់​លោក​សេរ៉ា លោក​សេរ៉ា​ជា​កូន​របស់​លោក​អដាយ៉ា ២៧ លោក​អដាយ៉ា ជា​កូន​របស់​លោក​អេតន លោក​អេតន​ជា​កូន​របស់​លោក​សាម៉ា លោក​សាម៉ា​ជា​កូន​របស់​លោក​ស៊ីម៉ាយ ២៨ ​លោក​ស៊ីម៉ាយ​ជា​កូន​របស់​លោក​យ៉ាហាត់ លោក​យ៉ាហាត់​ជា​កូន​របស់​លោក​គែរសូន លោក​គែរសូន​ជា​កូន​របស់​លោក​លេវី។ ២៩ នៅ​ខាង​ឆ្វេង​មាន​កូន​ ចៅ​របស់​លោក​មេរ៉ារី ដែល​ជា​ក្រុម​ចំរៀង ដឹក​នាំ​ដោយ​លោក​អេតន​ជា​កូន​របស់​លោក​គីស៊ី លោក​គីស៊ី​ជា​កូន​របស់​លោក​អាប់ឌី លោក​អាប់ឌី​ជា​កូន​របស់​លោក​ម៉ាលូក ៣០ លោក​ម៉ាលូក​ជា​កូន​របស់​លោក​ហាសាប៊ីយ៉ា លោក​ហាសាប៊ីយ៉ា​ជា​កូន​របស់​លោក​អម៉ាស៊ីយ៉ា លោក​អម៉ាស៊ីយ៉ា​ជា​កូន​របស់​លោក​ហ៊ីលគីយ៉ា ៣១ លោក​ហ៊ីលគីយ៉ា​ជា​កូន​របស់​លោក​អាំស៊ី លោក​អាំស៊ី​ជា​កូន​របស់​លោក​បានី លោក​បានី​ជា​កូន​របស់​លោក​សេមែរ ៣២ លោក​សេមែរ​ជា​កូន​របស់​ លោក​ម៉ាលី លោក​ម៉ាលី​ជា​កូន​របស់​លោក​មូស៊ី លោក​មូស៊ី​ជា​កូន​របស់​លោក​មេរ៉ារី លោក​មេរ៉ារី​ជា​កូន​របស់​លោក​លេវី។

៣៣ កូន​ចៅ​ លេវី​ឯ​ទៀតៗ​ដែល​ជា​បង​ប្អូន​របស់​ពួក​គេ ទទួល​ភារកិច្ច​បំពេញ​ការងារ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​នៅ​ក្នុង​ព្រះពន្លា ជា​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះជាម្ចាស់។ ៣៤​​​លោក​ អរ៉ុន និង​កូន​ចៅ​របស់​លោក មាន​នាទី​ថ្វាយ​យញ្ញបូជា​នៅ​លើ​អាសនៈ សំរាប់​ថ្វាយ​តង្វាយ​ដុត ព្រម​ទាំង​ដុត​គ្រឿង​ក្រអូប​នៅ​លើ​អាសនៈ​សំរាប់​ដុត​គ្រឿង​ក្រអូប​ដែរ។ ពួក​លោក​បំពេញ​ការងារ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​នៅ​ក្នុង​ទីសក្ការៈ​បំផុត​ ហើយ​ធ្វើ​ពិធី​រំដោះ​បាប​អោយ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល ស្រប​តាម​សេចក្ដី​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែល​លោក​ម៉ូសេ ជា​អ្នក​បំរើ​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​បាន​បង្គាប់​ទុក។

៣៥ កូន​ចៅ​របស់​លោក​អរ៉ុន​ មាន​ឈ្មោះ​តាម​តំណ​វង្ស​ត្រកូល​ជា​បន្ត​បន្ទាប់​គ្នា​ដូច​ត​ទៅ: អេឡាសារ ភីនេអាស អប៊ីសួ ៣៦ ប៊ូកគី អ៊ូស៊ី សេរ៉ាយ៉ា ៣៧ មេរ៉ាយ៉ូត អម៉ារីយ៉ា អហ៊ីទូប ៣៨ សាដុក អហ៊ីម៉ាស។

ក្រុង​របស់​ពួក​លេវី
៣៩ រីឯ​កន្លែង និង​ទឹក​ដី ដែល​កូន​ចៅ​លេវី​រស់​នៅ​មាន​ដូច​ត​ទៅ​: អំបូរ​គើហាត់​ជា​កូន​ចៅ​របស់​លោក​អរ៉ុន ទទួល​ចំណែក​មុន​គេ​ដោយ​ការ​ចាប់​ឆ្នោត។ ៤០ ពួក​គេ​ទទួល​បាន​ក្រុង​ហេប្រូន នៅ​ស្រុក​យូដា ព្រម​ទាំង​វាល​ស្មៅ​ដែល​នៅ​ជុំវិញ។ ៤១ រីឯ​ស្រែ​ចំការ និង​ភូមិ​នានា​ដែល​នៅ​ជាប់​នឹង​ក្រុង​នោះ​វិញ គេ​បាន​ប្រគល់​ជូន​លោក​កាលែប ជា​កូន​របស់​លោក​យេភូនេ។ ៤២ គេ​ក៏​បាន​ចែក​ក្រុង​ ជំរក​ទាំង​ប៉ុន្មាន អោយ​កូន​ចៅ​របស់​លោក​អរ៉ុន​ដែរ គឺ​ក្រុង​ហេប្រូន ក្រុង​លីបណា និង​វាល​ស្មៅ​នៅ​ជុំវិញ ក្រុង​យ៉ាទៀរ ក្រុង​អេសតេម៉ា និង​វាល​ស្មៅ​នៅ​ជុំវិញ ៤៣ ក្រុង​ហូឡូន និង​វាល​ស្មៅ​នៅ​ជុំវិញ ក្រុង​ដេបៀរ និង​វាល​ស្មៅ​នៅ​ជុំវិញ ៤៤ ក្រុង​អាសន និង​វាល​ស្មៅ​នៅ​ជុំវិញ ក្រុង​បេតសេមែស និង​វាល​ស្មៅ​នៅ​ជុំវិញ។ ៤៥ ក្នុង​ទឹក​ដី​នៃ​ កុលសម្ព័ន្ធ​បេនយ៉ាមីន ពួក​គេ​ទទួល​បាន​ក្រុង​កេបា និង​វាល​ស្មៅ​នៅ​ជុំវិញ ក្រុង​អាលេមេត និង​វាល​ស្មៅ​នៅ​ជុំវិញ ក្រុង​អាណាតូត និង​វាល​ស្មៅ​នៅ​ជុំវិញ។ សរុប​ទាំង​អស់ អំបូរ​គើហាត់​ទទួល​បាន​ដប់​បី​ក្រុង។

៤៦ កូន​ចៅ​ គើហាត់​ឯ​ទៀតៗ ទទួល​បាន​ក្រុង​ដប់​នៅ​ក្នុង​ទឹក​ដី​របស់​កុលសម្ព័ន្ធ​អេប្រាអ៊ីម កុលសម្ព័ន្ធ​ដាន់ និង​កុលសម្ព័ន្ធ​ម៉ាណាសេ​ចំនួន​ពាក់​កណ្ដាល ដោយ​ការ​ចាប់​ឆ្នោត។

៤៧ អំបូរ​ នានា​នៃ​កូន​ចៅ​គែរសូន ទទួល​បាន​ក្រុង​ដប់​បី ពី​កុលសម្ព័ន្ធ​អ៊ីសាកា កុលសម្ព័ន្ធ​អេស៊ែរ កុលសម្ព័ន្ធ​ណែបថាលី និង​កុលសម្ព័ន្ធ​ម៉ាណាសេ​នៅ​ស្រុក​បាសាន។
៤៨ អំបូរ​ នានា​នៃ​កូន​ចៅ​មេរ៉ារី ទទួល​បាន​ក្រុង​ដប់ពីរ ដោយ​ការ​ចាប់​ឆ្នោត​ពី​កុលសម្ព័ន្ធ​រូបេន កុលសម្ព័ន្ធ​កាដ និង​កុលសម្ព័ន្ធ​សាប៊ូឡូន។

៤៩ កូន​ចៅ​អ៊ីស្រាអែល​បាន​ប្រគល់​ក្រុង​ទាំង​នោះ ព្រម​ទាំង​វាល​ស្មៅ​នៅ​ជុំវិញ ទៅ​អោយ​កុលសម្ព័ន្ធ​លេវី។ ៥០ ពួក​គេ​បាន​ចែក​ទីក្រុង ​នានា​ដែល​មាន​ឈ្មោះ​កត់ត្រា​ទុក នេះ​ដល់​គេ ដោយ​ចាប់​ឆ្នោត គឺ​ក្រុង​ដែល​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ទឹក​ដី​របស់​កុលសម្ព័ន្ធ​យូដា កុលសម្ព័ន្ធ​ស៊ីម៉ូន និង​កុលសម្ព័ន្ធ​បេនយ៉ាមីន។

៥១ អំបូរ​ខ្លះ​ទៀត​នៃ​កូន​ចៅ​គើហាត់ បាន​ទទួល​ក្រុង​នានា​ក្នុង​ទឹក​ដី​របស់​កុលសម្ព័ន្ធ​អេប្រាអ៊ីម។ ៥២ គេ​បាន​ប្រគល់​ក្រុង​ ជំរក​អោយ​អ្នក​ទាំង​នោះ គឺ​ក្រុង​ស៊ីគែម ដែល​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​តំបន់​ភ្នំ​អេប្រាអ៊ីម និង​វាល​ស្មៅ​នៅ​ជុំវិញ ក្រុង​កេស៊ែរ និង​វាល​ស្មៅ​នៅ​ជុំវិញ ៥៣ ក្រុង​យ៉ុកម៉ាម និង​វាល​ស្មៅ​នៅ​ជុំវិញ ក្រុង​បេតហូរ៉ូន និង​វាល​ស្មៅ​នៅ​ជុំវិញ ៥៤ ក្រុង​អាយ៉ាឡូន និង​វាល​ស្មៅ​នៅ​ជុំវិញ ក្រុង​កាថ-រីម៉ូណូ និង​វាល​ស្មៅ​នៅ​ជុំវិញ។ ៥៥ ក្នុង​ទឹក​ដី​របស់​ កុលសម្ព័ន្ធ​ម៉ាណាសេ​ចំនួន​ពាក់​កណ្ដាល កូន​ចៅ​គើហាត់​ដែល​នៅ​សល់​ទទួល​បាន​ក្រុង​អានែរ និង​វាល​ស្មៅ​នៅ​ជុំវិញ​ក្រុង ប៊ីលេអាំ និង​វាល​ស្មៅ​នៅ​ជុំវិញ។

៥៦ គេ​បាន​ ប្រគល់​ក្រុង​នានា​ក្នុង​ទឹក​ដី​របស់​អំបូរ​ម៉ាណាសេ​ចំនួន​​ពាក់​កណ្ដាល អោយ​កូន​ចៅ​គែរសូន គឺ​ក្រុង​កូឡាន នៅ​ស្រុក​បាសាន និង​វាល​ស្មៅ​នៅ​ជុំវិញ ក្រុង​អាសតារ៉ូត និង​វាល​ស្មៅ​នៅ​ជុំវិញ។ ៥៧ ក្នុង​ទឹក​ដី​របស់​កុលសម្ព័ន្ធ​អ៊ីសាកា ពួក​គេ​ទទួល​បាន​ក្រុង​កេដែស និង​វាល​ស្មៅ​នៅ​ជុំវិញ ក្រុង​ដាប្រាត និង​វាល​ស្មៅ​នៅ​ជុំវិញ ៥៨ ក្រុង​រ៉ាម៉ូត និង​វាល​ស្មៅ​នៅ​ជុំវិញ ​ក្រុង​អាណែម និង​វាល​ស្មៅ​នៅ​ជុំវិញ។ ៥៩ ក្នុង​ទឹក​ដី​របស់​កុលសម្ព័ន្ធ​អេស៊ែរ ពួក​គេ​ទទួល​បាន​ក្រុង​ម៉ាសាល់ និង​វាល​ស្មៅ​នៅ​ជុំវិញ ក្រុង​អាប់ដូន និង​វាល​ស្មៅ​នៅ​ជុំវិញ ៦០ ក្រុង​ហ៊ូកូក និង​វាល​ស្មៅ​នៅ​ជុំវិញ ក្រុង​រេហូប និង​វាល​ស្មៅ​នៅ​ជុំវិញ។ ៦១ ក្នុង​ទឹក​ដី​របស់​ កុលសម្ព័ន្ធ​ណែបថាលី ពួក​គេ​ទទួល​បាន​ក្រុង​កេដេស នៅ​ស្រុក​កាលីឡេ និង​វាល​ស្មៅ​នៅ​ជុំវិញ ក្រុង​ហាំម៉ូន និង​វាល​ស្មៅ​នៅ​ជុំវិញ ក្រុង​គៀរីយ៉ាថាអ៊ីម និង​វាល​ស្មៅ​នៅ​ជុំវិញ។

៦២ ពួក​ លេវី​ឯ​ទៀតៗ គឺ​កូន​ចៅ​លោក​មេរ៉ារី បាន​ទទួល​ក្រុង​នានា ក្នុង​ទឹក​ដី​របស់​កុលសម្ព័ន្ធ​សាប៊ូឡូន​ដូច​ត​ទៅ គឺ​ក្រុង​រីម៉ូណូ និង​វាល​ស្មៅ​នៅ​ជុំវិញ ក្រុង​ថាប៊រ និង​វាល​ស្មៅ​នៅ​ជុំវិញ។ ៦៣ នៅ​ត្រើយ​ខាង​កើត​ទន្លេ ​យ័រដាន់ គឺ​នៅ​ទល់​មុខ​នឹង​ក្រុង​យេរីខូ ក្នុង​ទឹក​ដី​របស់​កុលសម្ព័ន្ធ​រូបេន ពួក​គេ​ទទួល​បាន​ក្រុង​បេស៊ែរ ដែល​ស្ថិត​នៅ​តំបន់​វាល​រហោស្ថាន និង​វាល​ស្មៅ​នៅ​ជុំវិញ ក្រុង​យ៉ាសា និង​វាល​ស្មៅ​នៅ​ជុំវិញ ៦៤ ក្រុង​កេដេម៉ូត និង​វាល​ស្មៅ​នៅ​ជុំវិញ ក្រុង​មេផាត និង​វាល​ស្មៅ​នៅ​ជុំវិញ។ ៦៥ ក្នុង​ទឹក​ដី​របស់​ កុលសម្ព័ន្ធ​កាដ ពួក​គេ​ទទួល​បាន​ក្រុង​រ៉ាម៉ូត​នៅ​ស្រុក​កាឡាដ និង​វាល​ស្មៅ​នៅ​ជុំវិញ ក្រុង​ម៉ាហាណាអ៊ីម និង​វាល​ស្មៅ​នៅ​ជុំវិញ ៦៦ ក្រុង​ហេសបូន និង​វាល​ស្មៅ​នៅ​ជុំវិញ ក្រុង​យ៉ាស៊ែរ និង​វាល​ស្មៅ​នៅ​ជុំវិញ។

ជំពូកទី ៧

កុលសម្ព័ន្ធ​អ៊ីសាកា
១ លោក​អ៊ីសាកា​មាន​កូន​បួន​នាក់​ គឺ​តូឡា ពូវ៉ា យ៉ាស៊ូប និង​ស៊ីមរ៉ូន។ ២ កូន​របស់​លោក​តូឡា មាន អ៊ូស៊ី រេផាយ៉ា យេរីអែល យ៉ាម៉ាយ យីបសាម និង​សាម៉ូអែល។ អ្នក​ទាំង​នេះ​សុទ្ធ​តែ​ជា​មេ​ដឹក​នាំ​លើ​អំបូរ​តូឡា និង​ជា​មនុស្ស​ពូកែ​អង់អាច​ក្នុង​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​ខ្លួន។ នៅ​ជំនាន់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ពួក​គេ​មាន​ចំនួន​ទាំង​អស់ ២២ ៦០០​នាក់។ ៣ កូន​របស់​លោក​អ៊ូស៊ី​គឺ យីសរ៉ាយ៉ា កូន​របស់​លោក​យីសរ៉ាយ៉ា​មាន មីកាអែល អូបាឌី យ៉ូអែល និង​យីស៊ីយ៉ា គឺ​មាន​មេ​ដឹក​នាំ​ទាំង​អស់​ប្រាំ​នាក់។ ៤ នៅ​ជា​មួយ​ពួក​គេ មាន​ពួក​ទាហាន​ប្រដាប់​អាវុធ ដែល​អាច​ធ្វើ​សឹក​បាន​ចំនួន​៣៦ ០០០​នាក់ ដោយ​គិត​តាម​វង្ស​ត្រកូល និង​តាម​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​ពួក​គេ ព្រោះ​ពួក​គេ​មាន​ប្រពន្ធ​ច្រើន ហើយ​កូន​ក៏​ច្រើន​ដែរ។ ៥ នៅ​ក្នុង​អំបូរ​ទាំង​ ប៉ុន្មាន​នៃ​កុលសម្ព័ន្ធ​អ៊ីសាកា ចំនួន​បង​ប្អូន​របស់​ពួក​គេ​ជំរឿន​បាន​ទាំង​អស់​៨៧ ០០០ នាក់ ដែល​សុទ្ធ​តែ​ជា​មនុស្ស​ពូកែ​អង់អាច។

កុលសម្ព័ន្ធ​បេនយ៉ាមីន
៦ លោក​បេនយ៉ាមីន មាន​កូន​បី​នាក់​ គឺ​បេឡា បេគែរ និង​យេឌីយ៉ាអែល។ ៧ កូន​របស់​លោក​បេឡា មាន​អេសបូន អ៊ូស៊ី អ៊ូស៊ីអែល យេរីម៉ូត និង​អៀរី គឺ​ទាំង​អស់​ប្រាំ​នាក់ ដែល​សុទ្ធ​តែ​ជា​មេ​ដឹក​នាំ​លើ​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​ខ្លួន និង​ជា​មនុស្ស​ពូកែ​អង់អាច។ ចំនួន​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​ពួក​គេ ជំរឿន​បាន​ទាំង​អស់ ២២ ០៣៤​នាក់។ ៨ កូន​របស់​លោក​បេគែរ មាន​សេមីរ៉ា យ៉ូអាស់ អេលីយេស៊ែរ អេលីយ៉ូណៃ អុមរី យេរេម៉ូត អប៊ីយ៉ា អណាតូត និង​អឡាមេត។ អ្នក​ទាំង​នេះ​សុទ្ធ​តែ​ជា​កូន​របស់​លោក​បេគែរ ៩ ដែល​ជា​មេ​លើ​ក្រុម​ គ្រួសារ​របស់​ខ្លួន និង​ជា​មនុស្ស​ពូកែ​អង់អាច។ ចំនួន​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​ពួក​គេ ដែល​ជំរឿន​តាម​វង្ស​ត្រកូល​មាន​ទាំង​អស់ ២០ ២០០​នាក់។ ១០ កូន​របស់​លោក​យេឌីយ៉ាអែល គឺ​ប៊ីលហន កូន​របស់​លោក​ប៊ីលហន​មាន​យេអ៊ូស បេនយ៉ាមីន អេហ៊ូដ កេណាណា សេតន តារស៊ីស និង​អហ៊ីសាហារ ១១ អ្នក​ទាំង​នេះ​សុទ្ធ​តែ ​ជា​កូន​របស់​លោក​យេឌីយ៉ាអែល ដែល​ជា​មេ​លើ​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​ខ្លួន និង​ជា​មនុស្ស​ពូកែ​អង់អាច។ ចំនួន​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​ពួក​គេ មាន​ទាំង​អស់​១៧ ២០០ នាក់ ហើយ​ជា​មនុស្ស​ដែល​អាច​ចេញ​ទៅ​ច្បាំង​បាន។ ១២ ​រីឯ​កូន​របស់​លោក​អៀរ​គឺ ស៊ូពីម និង​ហ៊ូភីម ហើយ​កូន​របស់​លោក​អហ៊ែរ គឺ​ហ៊ូស៊ីម។

កុលសម្ព័ន្ធ​ណែបថាលី
១៣ កូន​របស់​លោក​ណែបថាលី​ ដែល​ជា​កូន​របស់​នាង​ប៊ីលហា មាន​យ៉ាស៊ីអែល គូនី យេស៊ែរ និង​ស៊ីលូម។

កុលសម្ព័ន្ធ​ម៉ាណាសេ
១៤ កូន​របស់​លោក​ម៉ាណាសេ​ គឺ អាសរីអែល និង​ម៉ាកៀរ ជា​កូន​ដែល​ប្រពន្ធ​ចុង ជា​ស្ត្រី​សាសន៍​ស៊ីដូន បាន​បង្កើត​ជូន​លោក លោក​ម៉ាកៀរ​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​កាឡាដ។ ១៥ លោក​ម៉ាកៀរ​បាន​រក​ ប្រពន្ធ​អោយ​ហ៊ូភីម និង​ស៊ូពីម។ ប្អូន​ស្រី​របស់​គាត់​ឈ្មោះ​នាង​ម៉ាកា។ កូន​ទី​ពីរ​របស់​គាត់​ឈ្មោះ​សេឡូផាត លោក​សេឡូផាត មាន​សុទ្ធ​តែ​កូន​ស្រី។ ១៦ នាង​ម៉ាកា​ជា​ភរិយា​ របស់​លោក​ម៉ាកៀរ បង្កើត​បាន​កូន​ប្រុស​មួយ ហើយ​ដាក់​ឈ្មោះ​ថា​ពេរេស។ ប្អូន​របស់​គាត់​ឈ្មោះ សេរេស ដែល​ត្រូវ​ជា​ឪពុក​របស់​អ៊ូឡាម និង​រ៉េកេម។ ១៧ កូន​របស់​លោក​អ៊ូឡាម គឺ​បេដន។ អ្នក​ទាំង​នេះ​សុទ្ធ​តែ​ជា​កូន​ចៅ​របស់​លោក​កាឡាដ ដែល​ជា​កូន​របស់​លោក​ម៉ាកៀរ និង​ជា​ចៅ​របស់​លោក​ម៉ាណាសេ។ ១៨ រីឯ​នាង​ហាម៉ូលេកេត ជា​ប្អូន​ស្រី​របស់​គាត់ បង្កើត​បាន អ៊ីសហូដ អប៊ីយេស៊ែរ និង​ម៉ាឡា។ ១៩ កូន​របស់​លោក​សេមីដា​គឺ អហ៊ីយ៉ន ស៊ីគែម លីកហ៊ី និង​អនីយ៉ាម។

កុលសម្ព័ន្ធ​អេប្រាអ៊ីម
២០ កូន​របស់​លោក​ អេប្រាអ៊ីម​ គឺ​ស៊ូតេឡា។ លោក​ស៊ូតេឡា ជា​ឪពុក​របស់​លោក​បេរេដ លោក​បេរេដ​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​តាហាត់ លោក​តាហាត់​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​អេឡេដា លោក​អេឡេដា​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​តាហាត់ លោក​តាហាត់​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​សាបាដ ២១ លោក​សាបាដ​ជា​ឪពុក​របស់ ​លោក​ស៊ូតេឡា។ លោក​អេប្រាអ៊ីម​មាន​កូន​ពីរ​ទៀត គឺ​អេស៊ែរ និង​អេលាដ។ ប៉ុន្តែ អ្នក​ស្រុក​កាថ​បាន​សម្លាប់​អ្នក​ទាំង​ពីរ នៅ​ពេល​ដែល​អ្នក​ទាំង​ពីរ​ទៅ​ដណ្ដើម​យក​ហ្វូង​សត្វ​របស់​ពួក​គេ។ ២២ ​លោក​អេប្រាអ៊ីម​ជា​ឪពុក បាន​កាន់​ទុក្ខ​ជា​យូរ​ថ្ងៃ ហើយ​ញាតិសន្ដាន​ក៏​នាំ​គ្នា​មក​ជួយ​សំរាល​ទុក្ខ​លោក។ ២៣ បន្ទាប់​មក លោក​បាន​រួម​រស់​ជា​មួយ​ភរិយា ហើយ​នាង​ក៏​មាន​ផ្ទៃ​ពោះ​បង្កើត​បាន​កូន​ប្រុស​មួយ ដែល​លោក​ដាក់​ឈ្មោះ​ថា «បេរីយ៉ា» ដ្បិត​មាន​ទុក្ខ​លំបាក​កើត​ឡើង​នៅ​ក្នុង​គ្រួសារ​របស់​លោក។ ២៤ កូន​ស្រី​របស់​លោក​ឈ្មោះ​នាង​សេរ៉ា ជា​អ្នក​សង់​ក្រុង​បេតហូរ៉ូន​ខាង​ក្រោម និង​បេតហូរ៉ូន​ខាង​លើ ព្រម​ទាំង​ក្រុង​អ៊ូសេន-សេរ៉ា។ ២៥ លោក​បេរីយ៉ា​ជា​ឪពុក​របស់​ លោក​រេផាយ៉ា លោក​រេផាយ៉ា​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​រេសែប លោក​រេសែប​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​តេឡា លោក​តេឡា​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​តាហន លោក​តាហន​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​ឡាដន ២៦ លោក​ឡាដន​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​អាំមីហ៊ូដ លោក​អាំមីហ៊ូដ​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​អេលីសាម៉ា ២៧ ​លោក​អេលីសាម៉ា​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​នូន លោក​នូន​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​យ៉ូស៊ូអា។ ២៨ រីឯ​ទឹក​ដី​ដែល​ពួក​គេ​ បាន​ទទួល​ជា​កម្មសិទ្ធិ សំរាប់​តាំង​ទី​លំនៅ នោះ​មាន​ក្រុង​បេតអែល និង​ស្រុក​ភូមិ​នៅ​ជុំវិញ។ នៅ​ប៉ែក​ខាង​កើត​មាន​ក្រុង​ណារ៉ន និង​ស្រុក​ភូមិ​នៅ​ជុំវិញ ខាង​លិច​មាន​ក្រុង​កេស៊ែរ និង​ស្រុក​ភូមិ​នៅ​ជុំវិញ ក្រុង​ស៊ីគែម និង​ស្រុក​ភូមិ​នៅ​ជុំវិញ ហើយ​ទៅ​រហូត​ដល់​ក្រុង​កាសា និង​ស្រុក​ភូមិ​នៅ​ជុំវិញ។

២៩ កូន​ចៅ​ ម៉ាណាសេ​កាន់​កាប់​ក្រុង​បេតសន និង​ស្រុក​ភូមិ​នៅ​ជុំវិញ ក្រុង​តាណាក់ និង​ស្រុក​ភូមិ​នៅ​ជុំវិញ ក្រុង​មេគីដូ និង​ស្រុក​ភូមិ​នៅ​ជុំវិញ ក្រុង​ឌ័រ និង​ស្រុក​ភូមិ​នៅ​ជុំវិញ។ នេះ​ហើយ​ជា​ក្រុង​ដែល​ពូជពង្ស​លោក​យ៉ូសែប ជា​កូន​របស់​លោក​អ៊ីស្រាអែល​តាំង​ទី​លំនៅ។

កុលសម្ព័ន្ធ​អេស៊ែរ
៣០ កូន​ប្រុស​របស់​លោក​អេស៊ែរ​ មាន យីមណា យីសវ៉ា យីសវី បេរីយ៉ា ហើយ​កូន​ស្រី​របស់​លោក​ឈ្មោះ នាង​សេរ៉ា។ ៣១ កូន​របស់​លោក​បេរីយ៉ា​មាន ហេប៊ែរ និង​ម៉ាលគីអែល។ លោក​ម៉ាលគីអែល​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​បៀរសាវីត។ ៣២ កូន​ប្រុស​របស់​លោក​ហេប៊ែរ​មាន យ៉ាផ្លេត សូមែរ ហូតាំ ហើយ​កូន​ស្រី​របស់​លោក​ឈ្មោះ​នាង​ស៊ូអា។ ៣៣ កូន​របស់​លោក​យ៉ាផ្លេត​មាន ប៉ាសាក់ ប៊ីមហាល និង​អាសវ៉ាត។ អ្នក​ទាំង​នេះ​ជា​កូន​របស់​លោក​យ៉ាផ្លេត។ ៣៤ កូន​របស់​លោក​សូមែរ​មាន អហ៊ី រ៉ូហេកា ហ៊ូបបា និង​អរ៉ាម។ ៣៥ កូន​របស់​លោក​ហាតាំ ជា​ប្អូន​គេ​មាន សូផា យីមណា សេលេស និង​អាំម៉ាល។ ៣៦ កូន​របស់​លោក​សូផា​មាន ស៊ូអា ហានេភែរ ស៊ូអាល បេរី យីមរ៉ា ៣៧ បេស៊ែរ ហូដ សាម៉ា ស៊ីលសា យេទែរ និង​បេរីយ៉ា។ ៣៨ កូន​របស់​លោក​យេទែរ​មាន យេភូនេ ពីសប៉ា និង​អេរ៉ា។ ៣៩ កូន​របស់​លោក​អ៊ូឡា​មាន អរ៉ាស ហានីអែល និង​រីស៊ីយ៉ា។ ៤០ អ្នក​ ទាំង​នេះ​សុទ្ធ​តែ​ជា​កូន​ចៅ​របស់​លោក​អេស៊ែរ ហើយ​ជា​មេ​ដឹក​នាំ​លើ​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​គេ គឺ​ជា​មេ​ដឹក​នាំ​ដ៏​ចំណាន និង​មាន​ចិត្ត​អង់អាច។ ចំនួន​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​គេ​ជំរឿន​បាន​ទាំង​អស់ ២៦ ០០០ នាក់។

ជំពូកទី ៨

កុលសម្ព័ន្ធ​បេនយ៉ាមីន
១ លោក​បេនយ៉ាមីន​ បង្កើត​បាន​បេឡា​ជា​កូន​ច្បង បន្ទាប់​មក អាសបែល​ជា​កូន​ទី​ពីរ អហារ៉ា​ជា​កូន​ទី​បី ២ ណូហា​ជា​កូន​ទី​បួន និង​រ៉ាផា​ជា​កូន​ទី​ប្រាំ។ ៣ កូន​របស់​លោក​បេឡា មាន​អាដដារ កេរ៉ា អប៊ីហ៊ូដ ៤ អប៊ីសួ ណាម៉ាន អហ៊ូអា ៥ កេរ៉ា សេភូផាន និង​ហ៊ូរ៉ាម។

៦ រីឯ​កូន​ ចៅ​របស់​អេហូដ ជា​មេ​ដឹក​នាំ​លើ​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​ពួក​គេ ក្នុង​ចំណោម​អ្នក​ស្រុក​កេបា ដែល​ប្ដូរ​ទី​លំនៅ​ទៅ​ក្រុង​ម៉ាណាហាត់ ៧ មាន​ណាម៉ាន អហ៊ីយ៉ា និង​កេរ៉ា។ គឺ​លោក​កេរ៉ា​នេះ​ហើយ​ដែល​នាំ​ពួក​គេ​អោយ​ប្ដូរ​ទី​លំនៅ។ គាត់​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​អ៊ូសា និង​លោក​អប៊ីហ៊ូដ។

៨ លោក​សាហារ៉ាអ៊ីម​បាន​លែងលះ​ភរិយា​របស់​គាត់ គឺ​នាង​ហ៊ូស៊ីម និង​នាង​បារ៉ា។ ក្រោយ​មក​គាត់​បង្កើត​បាន​កូន​ចៅ នៅ​ស្រុក​ម៉ូអាប់ ៩ ជា​មួយ​នាង​ហូដេស ជា​ភរិយា​មួយ​ទៀត។ កូន​របស់​គាត់​ឈ្មោះ​យ៉ូបាប់ ស៊ីប៊ីយ៉ា ម៉ាសា ម៉ាលកាំ ១០ យេអ៊ូស សាគីយ៉ា និង​មៀរម៉ា។ អ្នក​ទាំង​នោះ​ជា​កូន​របស់​គាត់ ហើយ​ជា​មេ​ដឹក​នាំ​លើ​ក្រុម​គ្រួសារ។ ១១ លោក​សាហារ៉ាអ៊ីម​បង្កើត​បាន​កូន​ប្រុស​ពីរ​នាក់ ជា​មួយ​នាង​ហ៊ូស៊ីម​ដែរ គឺ​អប៊ីធូប និង​អែលប៉ាអាល។ ១២ កូន​របស់​លោក​អែលប៉ាអាល​មាន អេប៊ែរ មីសាម និង​សេមែរ ជា​អ្នក​ដែល​សង់​ក្រុង​អូណូ និង​ក្រុង​ឡូដ ព្រម​ទាំង​ស្រុក​ភូមិ​នៅ​ជុំវិញ។

១៣ លោក​បេរីយ៉ា និង​សេម៉ា ជា​មេ​ដឹក​នាំ​លើ​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​គេ ក្នុង​ចំណោម​អ្នក​ស្រុក​អាយ៉ាឡូន បាន​វាយ​អ្នក​ក្រុង​កាថ​អោយ​បាក់​ទ័ព។
១៤-១៦ កូន​របស់​លោក​បេរីយ៉ា​មាន អហ៊ីយ៉ូ សាសាក់ យេរេម៉ូត សេបាឌីយ៉ា អរ៉ាដ អេឌែរ  មីកាអែល យីសផា និង​យ៉ូហា។
១៧-១៨ កូន​របស់​លោក​អែលប៉ាអាល មាន​សេបាឌីយ៉ា មេស៊ូ​ឡាម ហ៊ីសគី ហេប៊ែរ  យីសមេរ៉ាយ យីសលីយ៉ានិង​យ៉ូបាប់។
១៩-២១ កូន​របស់​លោក​ស៊ីម៉ៃ មាន​យ៉ាគីម ស៊ីករី សាប់ឌី អេលីយេណាយ ស៊ីលតាយ អេលីអែល ២១ អដាយ៉ា បេរីយ៉ា និង​ស៊ីមរ៉ាត។
២២-២៥ កូន​របស់​លោក​សាសាក់​មាន យីសផន អេប៊ែរ អេលីអែល  អាបដូន ស៊ីករី ហាណន  ហាណានីយ៉ា អេឡាំ អាន់តូទីយ៉ា យីបដេយ៉ា និង​ពេនូអែល។
២៦ កូន​របស់​លោក​យេរ៉ូហាំ​មាន សាំសេរ៉ាយ សេហារីយ៉ា អតាលីយ៉ា ២៧ យ៉ារេស៊ីយ៉ា អេលីយ៉ា និង​ស៊ីករី។
២៨ អ្នក​ទាំង​នេះ​សុទ្ធ​តែ​ជា​មេ​ដឹក​នាំ​លើ​ក្រុម​គ្រួសារ តាម​តំណ​វង្ស​ត្រកូល​របស់​គេ​រៀងៗ​ខ្លួន។ ពួក​គេ​រស់​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​។
២៩ អ្នក​សង់​ក្រុង​កាបូន​រស់​នៅ​ក្នុង​ក្រុង​នោះ។ ប្រពន្ធ​របស់​គាត់​ឈ្មោះ​ម៉ាកា ៣០ កូន​របស់​គាត់​មាន​អាប់ដូន ជា​កូន​ច្បង បន្ទាប់​មក សួរ គីស បាល ណាដាប ៣១ កេឌ័រ អហ៊ីយ៉ូ សេគែរ ៣២ និង​មីកឡូត ដែល​ជា​ឪពុក​របស់​សាម៉ា។ អ្នក​ទាំង​នោះ​ក៏​រស់​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ជា​មួយ​បង​ប្អូន​របស់​គេ​ដែរ។

ព្រះរាជវង្ស​ព្រះបាទ​សាអ៊ូល
៣៣ លោក​នែរ​ជា​ឪពុក​របស់​ លោក​គីស លោក​គីស ជា​ឪពុក​របស់​ព្រះបាទ​សាអ៊ូល ព្រះបាទ​សាអ៊ូល​ជា​បិតា​របស់​សម្ដេច​យ៉ូណាថាន ម៉ាលគី-ស៊ូអា អប៊ីណាដាប់ និង​អេសបាល។ ៣៤ កូន​របស់​សម្ដេច​យ៉ូណាថាន គឺ​មេរីប-បាល ហើយ​លោក​មេរីប-បាល​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​មីកា។ ៣៥ កូន​របស់​លោក​មីកា​មាន ពីតូន មេឡេក តារេអា និង​អខាស។ ៣៦ លោក​អខាស​ជា​ឪពុក​របស់​ លោក​យេហូអាដា លោក​យេហូអាដា​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​អលេមេត លោក​អលេមេត​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​អាសម៉ាវេត និង​លោក​ស៊ីមរី។ លោក​ស៊ីមរី​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​ម៉ូសា ៣៧ លោក​ម៉ូសា​ជា​ឪពុក​របស់ ​លោក​ប៊ីនេអា លោក​ប៊ីនេអា​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​រេផាយ៉ា លោក​រេផាយ៉ា​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​អេលេសា លោក​អេលេសា​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​អសេល។ ៣៨ ​លោក​អសេល​មាន​កូន​ប្រុស ​ប្រាំ​មួយ​នាក់ ឈ្មោះ អាសរីកាំ បូករូ អ៊ីស្មាអែល សារីយ៉ា អូបាឌី និង​ហាណន។ អ្នក​ទាំង​នេះ​សុទ្ធ​តែ​ជា​កូន​របស់​លោក​អសេល។ ៣៩ កូន​របស់​លោក​អេសេក​ជា​ប្អូន​មាន​អ៊ូឡាម ជា​កូន​ច្បង យេអ៊ូស​ជា​កូន​ទី​ពីរ អេលីផេលេត​ជា​កូន​ទី​បី។ ៤០ កូន​របស់​លោក​អ៊ូឡាម សុទ្ធ​តែ​ជា​មនុស្ស​មាន​ចិត្ត​អង់អាច ជំនាញ​ខាង​បាញ់​ធ្នូ ហើយ​ពួក​គេ​មាន​កូន​ចៅ​ជា​ច្រើន គឺ​រួម​ទាំង​អស់​មួយ​រយ​ហាសិប​នាក់។ អ្នក​ទាំង​នេះ​សុទ្ធ​តែ​ជា​កូន​ចៅ​របស់​លោក​បេនយ៉ាមីន។

ជំពូកទី ៩

ប្រជាជន​ដែល​ជាប់​ជា​ឈ្លើយ​សឹក ហើយ​វិល​មក​រស់​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​វិញ
១ គេ​បាន​ជំរឿន​ប្រជាជន​ អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល តាម​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​គេ ហើយ​កត់ត្រា​ទុក​ក្នុង​សៀវភៅ​ប្រវត្តិ​សាស្ត្រ​របស់​ស្ដេច​ស្រុក​ អ៊ីស្រាអែល។
ប្រជាជន​យូដា​ត្រូវ​ខ្មាំង​កៀរ​ទៅ​ជា​ឈ្លើយ នៅ​ស្រុក​បាប៊ីឡូន ព្រោះ​តែ​ពួក​គេ​មិន​ស្មោះ​ត្រង់​នឹង​ព្រះជាម្ចាស់។ ២ អស់​អ្នក​ដែល​បាន​វិល​មក​ វិញ​មុន​គេ​បង្អស់ ហើយ​កាន់​កាប់​ទឹក​ដី​ជា​កម្មសិទ្ធិ​របស់​ខ្លួន នៅ​តាម​ក្រុង​នានា នោះ​គឺ​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​ធម្មតា ពួក​បូជាចារ្យ ពួក​លេវី និង​ពួក​នេធីនីម។ ៣ កូន​ចៅ​យូដា កូន​ចៅ​បេនយ៉ាមីន កូន​ចៅ​អេប្រាអ៊ីម និង​ម៉ាណាសេ​ខ្លះ នាំ​គ្នា​តាំង​ទី​លំនៅ​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។

៤ ក្នុង​ កុលសម្ព័ន្ធ​យូដា​មាន​លោក​អ៊ូតាយ ជា​កូន​របស់​លោក​អាំមីហ៊ូដ ជា​ចៅ​របស់​លោក​អុមរី ជា​ចៅទួត​របស់​លោក​អ៊ីមរី និង​ជា​ចៅលួត​របស់​លោក​បានី ក្នុង​អំបូរ​ពេរេស។ ៥ ក្នុង​អំបូរ​សេឡា​មាន​លោក​អសាយ៉ា ជា​រៀមច្បង​គេ និង​កូន​ចៅ​របស់​គាត់។ ៦ ក្នុង​អំបូរ​សេរ៉ា​មាន​លោក​យេអ៊ូអែល និង​បង​ប្អូន​របស់​គាត់។ សរុប​ទាំង​អស់​មាន​៦៩០ នាក់។

៧ ក្នុង​កុលសម្ព័ន្ធ​បេនយ៉ាមីន មាន​លោក​សាលូ ជា​កូន​របស់​លោក​មេស៊ូឡាម ជា​ចៅ​របស់​លោក​ហូដាវីយ៉ា និង​ជា​ចៅទួត​របស់​លោក​ហាសេនូអា។ ៨ លោក​យីបនេយ៉ា ជា​កូន​របស់​លោក​យេរ៉ូហាំ។ លោក​អេឡា​ជា​កូន​របស់​លោក​អ៊ូស៊ី ហើយ​លោក​អ៊ូស៊ី ត្រូវ​ជា​កូន​របស់​លោក​មីករី ជា​ចៅ​របស់​លោក​មេស៊ូឡាម ជា​ចៅទួត​របស់​លោក​សេប៉ាទីយ៉ា ជា​ចៅលួត​របស់​លោក​រេអ៊ូអែល និង​ជា​ចៅ​លា​របស់​លោក​យីបនីយ៉ា។ ៩ អ្នក​ទាំង​នេះ​សុទ្ធ​តែ​ ជា​មេ​ដឹក​នាំ​លើ​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​គេ​រៀងៗ​ខ្លួន។ បង​ប្អូន​របស់​ពួក​គេ​ទាំង​អស់ រាប់​តាម​តំណ​វង្ស​ត្រកូល​របស់​ពួក​គេ​មាន​ចំនួន ៩៥៦​នាក់។

១០ ក្នុង​ក្រុម​បូជាចារ្យ​មាន​លោក​យេយ៉ាដា លោក​យេហូយ៉ារីម ​លោក​យ៉ាគីន ១១ លោក​អសារីយ៉ា​ជា​កូន​របស់​ លោក​ហ៊ីលគីយ៉ា ជា​ចៅ​របស់​លោក​មេស៊ូឡាម ជា​ចៅទួត​របស់​លោក​សាដុក ជា​ចៅលួត​របស់​លោក​មេរ៉ាយ៉ូត ជា​ចៅ​លា​របស់​លោក​អហ៊ីទូប ជា​អ្នក​គ្រប់គ្រង​លើ​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះជាម្ចាស់។ ១២ លោក​អដាយ៉ា​ជា​កូន​របស់ ​លោក​យេរ៉ូហាំ ជា​ចៅ​របស់​លោក​ប៉ាសួរ ជា​ចៅទួត​របស់​លោក​ម៉ាល់គីយ៉ា។ លោក​ម៉ាសាយ​ជា​កូន​របស់​លោក​អឌីអែល ជា​ចៅ​របស់​លោក​យ៉ាសេរ៉ា ជា​ចៅទួត​របស់​លោក​មេស៊ូឡាម ជា​ចៅលួត​របស់​លោក​មេស៊ីលលេមេត ជា​ចៅ​លា​របស់​លោក​អ៊ីមែរ ១៣ ព្រម​ទាំង​បង​ប្អូន​ របស់​ពួក​គេ ដែល​សុទ្ធ​តែ​ជា​មេ​ដឹក​នាំ​លើ​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​ខ្លួន មាន​ចំនួន​ទាំង​អស់​១ ៧៦០​នាក់។ អ្នក​ទាំង​នោះ​ជា​មនុស្ស​ប៉ិនប្រសប់​បំពេញ​ការងារ​នៅ​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់ ​ព្រះជាម្ចាស់។

១៤ ក្រុម​លេវី​មាន​សេម៉ាយ៉ា​ជា​កូន​ហាស៊ូប ជា​ចៅ​របស់​លោក​អាសរីកាំ ជា​ចៅទួត​របស់​លោក​ហាសាប៊ីយ៉ា ក្នុង​អំបូរ​មេរ៉ារី។ ១៥ លោក​បាកបាការ លោក​ហេរេស លោក​កាឡាល លោក​ម៉ាតានីយ៉ា ជា​កូន​របស់​លោក​មីកា ជា​ចៅ​របស់​លោក​ស៊ីករី ជា​ចៅទួត​របស់​លោក​អេសាភ។ ១៦ លោក​អូបាឌី​ជា​កូន​របស់ ​លោក​សេម៉ាយ៉ា ជា​ចៅ​របស់​លោក​កាឡាល ជា​ចៅទួត​របស់​លោក​យេឌូទូន។ លោក​បេរេគីយ៉ា​ជា​កូន​របស់​លោក​អេសា ជា​ចៅ​របស់​លោក​អែលកាណា ដែល​រស់​នៅ​តាម​ភូមិ​របស់​ពួក​នេតូផា។

១៧ ក្រុម​ឆ្មាំ​ទ្វារ លោក​សាលូម លោក​អគូប លោក​តាលម៉ូន លោក​អហ៊ីម៉ន និង​បង​ប្អូន​របស់​គេ។ លោក​សាលូម​ជា​មេ​ដឹក​នាំ។ ១៨ មក​ទល់​នឹង​ពេល​នោះ ពួក​គេ​តែងតែ​យាម​នៅ​ខ្លោង​ទ្វារ​ហ្លួង នៅ​ប៉ែក​ខាង​កើត។ អ្នក​ទាំង​នោះ​សុទ្ធ​តែ​ជា​ពួក​ឆ្មាំ​ទ្វារ​នៃ​ជំរំ​កូន​ចៅ​លេវី។ ១៩ លោក​សាលូម​ជា​កូន​របស់​ លោក​កូរេ ជា​ចៅ​របស់​លោក​អប៊ីយ៉ាសាប់ ជា​ចៅទួត​របស់​លោក​កូរេ ព្រម​ទាំង​បង​ប្អូន​រួម​ត្រកូល​របស់​គាត់ គឺ​ពូជពង្ស​កូរេ មាន​ភារកិច្ច​ជា​អ្នក​យាម​ទ្វារ​ពន្លា​ជួប​ព្រះអម្ចាស់។ បុព្វបុរស​របស់​ពួក​គេ ក៏​ធ្លាប់​ធ្វើ​ជា​អ្នក​យាម​នៅ​ច្រក​ចូល​ពន្លា​របស់​ព្រះអម្ចាស់​ដែរ ២០ ដោយ​មាន​លោក​ភីនេអាស ជា​កូន​របស់​លោក​អេឡាសារ ធ្វើ​ជា​អ្នក​ដឹក​នាំ។ ព្រះអម្ចាស់​បាន​គង់​ជា​មួយ​លោក។ ២១ លោក​សាការី​ជា​កូន​របស់​លោក​មេសេលេមីយ៉ា ជា​ឆ្មាំ​ទ្វារ​ពន្លា​ជួប​ព្រះអម្ចាស់។ ២២ អស់​អ្នក​ដែល​គេ​ជ្រើស​ រើស​អោយ​ធ្វើ​ជា​ឆ្មាំ​ទ្វារ ហើយ​ជំរឿន​តាម​ភូមិ​របស់​ពួក​គេ មាន​ចំនួន​ទាំង​អស់​២១២​នាក់។ ព្រះបាទ​ដាវីឌ និង​លោក​សាម៉ូអែល​ជា​គ្រូ​ទាយ បាន​តែងតាំង​ពួក​គេ​អោយ​បំពេញ​មុខងារ​នេះ។ ២៣ ដូច្នេះ ពួក​គេ និង​កូន​ចៅ​របស់​ពួក​គេ ក៏​បំពេញ​មុខងារ​ជា​ឆ្មាំ​ទ្វារ​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះអម្ចាស់ គឺ​មាត់​ទ្វារ​ពន្លា​ជួប​ព្រះអង្គ។ ២៤ មាន​ពួក​ឆ្មាំ​ទ្វារ​នៅ​ទិស​ទាំង​បួន គឺ​ខាង​កើត ខាង​លិច ខាង​ជើង និង​ខាង​ត្បូង។ ២៥ រីឯ​បង​ប្អូន​របស់​ពួក​គេ​ដែល​រស់​នៅ​តាម​ភូមិ​នានា ត្រូវ​ចូល​មក​ជួយ​ការងារ​របស់​ពួក​គេ​យូរៗ​ម្ដង​ក្នុង​អំឡុង​ពេល​ប្រាំពីរ​ថ្ងៃ។ ២៦ ពួក​លេវី​ទាំង​បួន​នាក់ ដែល​ជា​មេ​លើ​ពួក​ឆ្មាំ​ទ្វារ នៅ​បំពេញ​ការងារ​របស់​ខ្លួន​ជាប់​រហូត។ លើស​ពី​នោះ ពួក​គេ​ក៏​មើល​ខុស​ត្រូវ​លើ​បន្ទប់​ផ្សេងៗ និង​ទ្រព្យ​នៅ​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​ដែរ។ ២៧ ពេល​យប់ ពួក​គេ​ស្នាក់​នៅ​ជុំវិញ​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ ដ្បិត​ពួក​គេ​មាន​ភារកិច្ច​យាម​ព្រះដំណាក់ និង​បើក​ទ្វារ​រៀង​រាល់​ព្រឹក។

២៨ ពួក​លេវី​ខ្លះ​មាន​ភារកិច្ច​ថែរក្សា​គ្រឿង​បរិក្ខារ​សំរាប់​ប្រើប្រាស់​ក្នុង​ ព្រះដំណាក់ គឺ​ពួក​គេ​ត្រូវ​រាប់​នៅ​ពេល​យក​ចេញ​មក​ប្រើ ហើយ​ពេល​យក​ទៅ​ទុក​វិញ ក៏​ត្រូវ​រាប់​ដែរ។ ២៩ អ្នក​ខ្លះ​ទទួល​ ភារកិច្ច​ថែរក្សា​គ្រឿង​បរិក្ខារ​ឯ​ទៀតៗ និង​គ្រឿង​សម្ភារៈ​នៅ​ក្នុង​ទីសក្ការៈ ព្រម​ទាំង​ម្សៅ​ម៉ដ្ដ ស្រា​ទំពាំងបាយជូរ ប្រេង គ្រឿង​ក្រអូប និង​ប្រេង​ក្រអូប​ផ្សេងៗ​ផង។ ៣០ ពួក​បូជាចារ្យ​ខ្លះ​ទទួល​បន្ទុក​ផ្នែក​ខាង​ផ្សំ​ប្រេង​ក្រអូប។ ៣១ លោក​ម៉ាទីទីយ៉ា​ ជា​ពួក​លេវី ហើយ​ជា​កូន​ច្បង​របស់​លោក​សាលូម ក្នុង​ពូជពង្ស​របស់​លោក​កូរេ មាន​ភារកិច្ច​ធ្វើ​នំ​ដែល​ចំអិន​ដោយ​ប្រើ​ពុម្ព។ ៣២ រីឯ​បង​ប្អូន​របស់​ពួក​គេ​ពី​អំបូរ​គើហាត់ មាន​ភារកិច្ច​ចាត់​ចែង​មើល​នំបុ័ង ដែល​ត្រូវ​រៀប​ថ្វាយ​ព្រះអម្ចាស់ រៀង​រាល់​ថ្ងៃ​សប្ប័ទ*។

៣៣ ពួក​អ្នក​ចំរៀង ដែល​សុទ្ធ​តែ​ជា​មេ​ដឹក​នាំ​ក្រុម​គ្រួសារ​លេវី អាស្រ័យ​នៅ​តាម​បន្ទប់​នានា ក្នុង​ព្រះដំណាក់។ ពួក​គេ​មិន​ធ្វើ​ការ​អ្វី​ផ្សេង​ទៀត​ឡើយ ដ្បិត​ពួក​គេ​ត្រូវ​បំពេញ​មុខងារ​របស់​ខ្លួន​ទាំង​ថ្ងៃ ទាំង​យប់។

៣៤ នេះ​ហើយ ​ជា​មេ​ដឹក​នាំ​របស់​ក្រុម​គ្រួសារ​នៃ​កុលសម្ព័ន្ធ​លេវី តាម​តំណ​វង្ស​ត្រកូល​របស់​ពួក​គេ។ អ្នក​ទាំង​នោះ​រស់​នៅ​ក្នុង​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។ ៣៥ រីឯ​លោក​យេហ៊ីអែល ជា​អ្នក​សង់​ក្រុង​កាបូន​រស់​នៅ​ក្នុង​ក្រុង​នោះ។ ប្រពន្ធ​របស់​គាត់ ឈ្មោះ​ម៉ាកា។ ៣៦ កូន​របស់​គាត់​មាន​អាប់ដូន​ជា​កូន​ច្បង បន្ទាប់​មក សួរ គីស បាល នែរ ណាដាប ៣៧ កេឌ័រ អហ៊ីយ៉ូ សាការី និង​មីកឡូត។ ៣៨ លោក​មីកឡូត ជា​ឪពុក​របស់​លោក​សាម៉ា។ អ្នក​ទាំង​នោះ​ក៏​រស់​នៅ​ក្រុង​យេរូសា​ឡឹម ជា​មួយ​បង​ប្អូន​របស់​គេ​ដែរ។

ព្រះរាជវង្ស​ព្រះបាទ​សាអ៊ូល
៣៩ លោក​នែរ​ជា​ឪពុក​របស់​ លោក​គីស លោក​គីស ជា​ឪពុក​របស់​ព្រះបាទ​សាអ៊ូល​ព្រះបាទ​សាអ៊ូល ជា​បិតា​របស់​សម្ដេច​យ៉ូណាថាន ម៉ាលគី-ស៊ូអា អប៊ីណាដាប់ និង​អេសបាល។ ៤០ កូន​របស់​សម្ដេច​យ៉ូណាថាន គឺ​មេរីប-បាល ហើយ​លោក​មេរីប-បាល ជា​ឪពុក​របស់​លោក​មីកា។ ៤១ កូន​របស់​លោក​មីកា​មាន ពីតូន មេឡេក និង​តារេអា។ ៤២ លោក​អខាស​ជា​ឪពុក​របស់​ លោក​យ៉ារ៉ា លោក​យ៉ារ៉ា ជា​ឪពុក​របស់​លោក​អលេមេត លោក​អលេមេត ជា​ឪពុក​របស់​លោក​អាសម៉ាវេត និង​លោក​ស៊ីមរី។ លោក​ស៊ីមរី ជា​ឪពុក​របស់​លោក​ម៉ូសា ៤៣ លោក​ម៉ូសា ជា​ឪពុក​របស់​លោក​ប៊ីនេអា លោក​ប៊ីនេអា ជា​ឪពុក​របស់​លោក​រេផាយ៉ា លោក​រេផាយ៉ា ជា​ឪពុក​របស់​លោក​អេលេសា លោក​អេលេសា ជា​ឪពុក​របស់​លោក​អសេល។ ៤៤ លោក​អសេល​មាន​កូន​ប្រុស ​ប្រាំ​មួយ​នាក់ ឈ្មោះ អាសរីកាំ បូករូ អ៊ីស្មាអែល សេរីយ៉ា អូបាឌី និង​ហាណន។ អ្នក​ទាំង​នេះ​សុទ្ធ​តែ​ជា​កូន​របស់​លោក​អសេល។

រាជ្យ​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ

ជំពូកទី ១០

ស្ដេច​សាអ៊ូល​សោយ​ទិវង្គត
(១​សាម៉ូអែល ៣១:១-១៣)
១ កងទ័ព​ភីលីស្ទីន​បាន​វាយ​ ប្រហារ​កងទ័ព​អ៊ីស្រាអែល ធ្វើ​អោយ​ពល​ទាហាន​អ៊ីស្រាអែល​បាក់​ទ័ព​នៅ​មុខ​ពួក​ភីលីស្ទីន។ ទាហាន​អ៊ីស្រាអែល​ជា​ច្រើន​បាន​ស្លាប់​នៅ​លើ​ភ្នំ​គីលបោ។ ២ ពួក​ភីលីស្ទីន​បាន​ដេញ​ តាម​ព្រះបាទ​សាអ៊ូល និង​បុត្រៗ​របស់​ស្ដេច​យ៉ាង​ប្រកិត។ ពួក​គេ​សម្លាប់​សម្ដេច​យ៉ូណាថាន សម្ដេច​អប៊ីណាដាប់ និង​សម្ដេច​ម៉ាល់គីស៊ូអា ជា​បុត្រ​របស់​ព្រះបាទ​សាអ៊ូល។ ៣ បន្ទាប់​មក គេ​សំរុក​ទៅ​លើ​ព្រះបាទ​សាអ៊ូល។ ទ័ព​បាញ់​ព្រួញ​បាន​ដេញ​តាម​ទាន់​ព្រះបាទ​សាអ៊ូល ធ្វើ​អោយ​ទ្រង់​តក់ស្លុត​យ៉ាង​ខ្លាំង។ ៤ ស្ដេច​មាន​រាជឱង្ការ​ទៅ​ សេនា ដែល​កាន់​គ្រឿង​សស្រ្ដាវុធ​របស់​ស្ដេច​ថា៖ «ចូរ​ហូត​ដាវ​របស់​ឯង​ចាក់​យើង​មក ព្រោះ​យើង​មិន​ចង់​អោយ​សាសន៍​ដទៃ​សម្លាប់​យើង ហើយ​ប្រមាថ​មើលងាយ​យើង​ទេ»។ សេនា​នោះ​មិន​ហ៊ាន​សម្លាប់​ស្ដេច​ឡើយ ព្រោះ​គាត់​ភ័យ​ខ្លាច​យ៉ាង​ខ្លាំង។ ដូច្នេះ ព្រះបាទ​សាអ៊ូល​ក៏​ហូត​ដាវ ហើយ​ផ្ដួល​ខ្លួន​លើ​មុខ​ដាវ​នោះ​ទៅ។ ៥ កាល​សេនា​ដែល​កាន់​គ្រឿង​សស្រ្ដាវុធ​របស់​ស្ដេច​ឃើញ​ស្ដេច​សោយ​ទិវង្គត​ដូច្នេះ គាត់​ក៏​ហូត​ដាវ​រួច​ផ្ដួល​ខ្លួន​លើ​មុខ​ដាវ​ដែរ។ ៦ ដូច្នេះ ព្រះបាទ​សាអ៊ូល និង​បុត្រា​ទាំង​បី​អង្គ ព្រម​ទាំង​ញាតិ​វង្ស​ទាំង​អស់​បាត់​បង់​ជីវិត​ក្នុង​ពេល​ជា​មួយ​គ្នា។ ៧ ​កាល​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ ទាំង​អស់ ដែល​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ជ្រលង​ភ្នំ​ឃើញ​ថា អ៊ីស្រាអែល​បាក់​ទ័ព ហើយ​ព្រះបាទ​សាអ៊ូល​ព្រម​ទាំង​បុត្រា សុគត​អស់​នោះ ពួក​គេ​ក៏​បោះ​បង់​ទីក្រុង​ចោល​រត់​ភៀស​ខ្លួន​អស់​ទៅ។ កងទ័ព​ភីលីស្ទីន​ចូល​មក​កាន់​កាប់​ក្រុង​ទាំង​នោះ។

៨ ស្អែក​ឡើង ពួក​ភីលីស្ទីន​នាំ​គ្នា​មក​ប្រមូល​របស់​របរ​ដែល​នៅ​ជាប់​នឹង​សាកសព ហើយ​ឃើញ​សព​របស់​ព្រះបាទ​សាអ៊ូល និង​បុត្រា​ទាំង​បី​អង្គ នៅ​លើ​ភ្នំ​គីលបោ។ ៩ ពួក​គេ​ក៏​ដោះ​អ្វីៗ​ទាំង ​អស់​ចេញ​ពី​សព​របស់​ស្ដេច ព្រម​ទាំង​កាត់​ក និង​យក​គ្រឿង​សស្រ្ដាវុធ​ទៅ​ជា​មួយ រួច​ផ្ញើ​ដំណឹង​នេះ​ទៅ​គ្រប់​ទី​កន្លែង ក្នុង​ស្រុក​ភីលីស្ទីន​ទាំង​មូល អោយ​ប្រកាស​នៅ​តាម​វិហារ​នៃ​ព្រះ​របស់​គេ និង​ប្រកាស​ប្រាប់​ប្រជាជន។ ១០ បន្ទាប់​មក ពួក​គេ​យក​គ្រឿង​សស្រ្ដាវុធ​របស់​ព្រះបាទ​សាអ៊ូល ទៅ​តម្កល់​ទុក​ក្នុង​វិហារ​នៃ​ព្រះ​របស់​គេ ហើយ​យក​ព្រះសិរសា​របស់​ស្ដេច ទៅ​ព្យួរ​នៅ​ក្នុង​វិហារ​ព្រះដាកុន។ ១១ កាល​អ្នក​ក្រុង​យ៉ាបេស​ ក្នុង​ស្រុក​កាឡាដ ដឹង​អំពី​ហេតុការណ៍​ទាំង​ប៉ុន្មាន ដែល​ពួក​ភីលីស្ទីន​បាន​ប្រព្រឹត្ត​ចំពោះ​សព​របស់​ព្រះបាទ​សាអ៊ូល ១២ ទាហាន​ដ៏​ចំណាន​ទាំង​ ប៉ុន្មាន​នៅ​ក្រុង​នោះ នាំ​គ្នា​ចេញ​ដំណើរ​ទៅ​យក​សព​របស់​ព្រះបាទ​សាអ៊ូល និង​បុត្រា​នាំ​មក​ក្រុង​យ៉ាបេស​វិញ។ ពួក​គេ​រើស​ធាតុ​យក​ទៅ​បញ្ចុះ​ក្រោម​ដើម​ជ្រៃ​មួយ​នៅ​ក្រុង​យ៉ាបេស ហើយ​នាំ​គ្នា​តម​អាហារ​ចំនួន​ប្រាំពីរ​ថ្ងៃ។

១៣ ព្រះបាទ​សាអ៊ូល​សោយ​ទិវង្គត ព្រោះ​តែ​ស្ដេច​បាន​ប្រព្រឹត្ត​ខុស​ដោយ​ក្បត់​នឹង​ព្រះអម្ចាស់ គឺ​ស្ដេច​ពុំ​កាន់​តាម​ព្រះបន្ទូល​របស់​ព្រះអម្ចាស់​ឡើយ ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ ស្ដេច​បាន​ទៅ​រក​គ្រូ​អន្ទង​ខ្មោច​ទស្សន៍ទាយ​អោយ។ ១៤ ស្ដេច​ពុំ​បាន​ទូល​សួរ​ព្រះអម្ចាស់​ទេ ហេតុ​នេះ​ព្រះអង្គ​ធ្វើ​អោយ​ស្ដេច​សោយ​ទិវង្គត ហើយ​ផ្ទេរ​រាជ​សម្បត្តិ​ទៅ​អោយ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ជា​បុត្រ​របស់​លោក​យេសាយ​វិញ។

ជំពូកទី ១១

ព្រះបាទ​ដាវីឌ​គ្រង​រាជ្យ​លើ​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល
(២​សាម៉ូអែល ៥:១-៣)
១ ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​ មូល​ប្រមូល​គ្នា​មក​គាល់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ នៅ​ក្រុង​ហេប្រូន​ទូល​ថា៖ «យើង​ខ្ញុំ​ទាំង​អស់​គ្នា​ជា​សាច់​សា​លោហិត​របស់​ព្រះករុណា​ដែរ។ ២ កាល​ពី​មុន​នៅ​ពេល​ដែល​ព្រះបាទ​សាអ៊ូល​គ្រង​រាជ្យ​លើ​យើង​ខ្ញុំ ព្រះករុណា​ ធ្លាប់​ដឹក​នាំ​កងទ័ព​អ៊ីស្រាអែល​ចេញ​ទៅ​ធ្វើ​សឹក ហើយ​​ព្រះអម្ចាស់​ ជា​ព្រះ​របស់​ព្រះករុណា មាន​ព្រះបន្ទូល​មក​កាន់​ព្រះករុណា​ថា “អ្នក​នឹង​គ្រប់គ្រង​លើ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល ជា​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​យើង អ្នក​នឹង​ដឹក​នាំ​ពួក​គេ”»។ ៣ ដូច្នេះ ព្រឹទ្ធាចារ្យ​ទាំង​អស់​ របស់​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ចូល​មក​គាល់​ព្រះរាជា នៅ​ក្រុង​ហេប្រូន។ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​បាន​ចង​សម្ពន្ធមេត្រី​ជា​មួយ​ព្រឹទ្ធាចារ្យ​ទាំង​នោះ នៅ​ក្រុង​ហេប្រូន នៅ​ចំពោះ​ព្រះភក្ត្រ​ព្រះអម្ចាស់ រួច​ហើយ​ពួក​គេ​បាន​ចាក់​ប្រេង​អភិសេក​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ជា​ស្ដេច​របស់​ប្រជារាស្ត្រ​អ៊ីស្រាអែល ស្រប​តាម​ព្រះបន្ទូល​ដែល​ព្រះអម្ចាស់ បាន​ថ្លែង​ទុក​តាម​រយៈ​ព្យាការី​សាម៉ូអែល។

ព្រះបាទ​ដាវីឌ​លើក​រាជ​ធានី​មក​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម
(២​សាម៉ូអែល ៥:៦-១០)
៤ ព្រះបាទ​ដាវីឌ និង​កងទ័ព​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល នាំ​គ្នា​ចេញ​ទៅ​វាយ​យក​ក្រុង​យេរូសាឡឹម គឺ​ក្រុង​យេប៊ូស។ ពី​មុន​ជន​ជាតិ​យេប៊ូស ជា​ម្ចាស់​ស្រុក​រស់​នៅ​ក្រុង​នោះ។ ៥ អ្នក​ក្រុង​យេប៊ូស​ពោល​មក ​កាន់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ថា៖ «អ្នក​ឯង​ចូល​ក្នុង​ក្រុង​របស់​យើង​មិន​បាន​ទេ»។ ប៉ុន្តែ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​វាយ​យក​បាន​បន្ទាយ​នៅ​ភ្នំ​ស៊ីយ៉ូន ដែល​ក្រោយ​មក​ហៅ​ថា “បុរី​ព្រះបាទ​ដាវីឌ”។ ៦ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​មាន​ រាជឱង្ការ​ថា៖ «ប្រសិន​បើ​អ្នក​ណា​ម្នាក់​វាយ​ឈ្នះ​ពួក​យេប៊ូស​មុន​គេ អ្នក​នោះ​នឹង​បាន​ធ្វើ​ជា​មេទ័ព និង​មេ​ដឹក​នាំ»។ លោក​យ៉ូអាប់​ជា​កូន​របស់​អ្នក​ស្រី​សេរូយ៉ា​ចេញ​ទៅ​វាយ​មុន​គេ ហើយ​បាន​ទទួល​តំណែង​ជា​មេទ័ព។ ៧ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​គង់​នៅ​ក្នុង​បន្ទាយ​នោះ​ហេតុ​នេះ​គេ​ក៏​ហៅ​ថា «បុរី​ព្រះបាទ​ដាវីឌ»។ ៨ បន្ទាប់​មក ស្ដេច​ពង្រីក​ទីក្រុង​ចាប់​តាំង​ពី​មីឡូ រហូត​ដល់​ជាយ​ក្រុង។ លោក​យ៉ូអាប់​បាន​ជួសជុល​កន្លែង​ផ្សេង​ទៀត​នៅ​ក្នុង​ទីក្រុង។ ៩ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​មាន​អំណាច​កាន់​តែ​ខ្លាំង​ឡើងៗ ដ្បិត​ព្រះអម្ចាស់​នៃ​ពិភព​ទាំង​មូល​គង់​នៅ​ជា​មួយ។

ទាហាន​ដ៏​ខ្លាំង​ពូកែ​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ
(២​សាម៉ូអែល ២៣:៨-៣៩)
១០ នេះ​ជា​បញ្ជី​រាយ​នាម​ នាយ​ទាហាន​ដ៏​អង់អាច​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ គឺ​អស់​អ្នក​ដែល​បាន​ជួយ​ជ្រោមជ្រែង​អោយ​ស្ដេច ទទួល​រាជ​សម្បត្តិ​លើ​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល ហើយ​អោយ​ស្ដេច​បាន​សោយ​រាជ្យ ស្រប​តាម​ព្រះបន្ទូល​របស់​ព្រះអម្ចាស់ ស្ដី​អំពី​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល។ ១១ ពួក​ទាហាន​ដ៏​អង់អាច​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ មាន​រាយ​នាម​តាម​ចំនួន​របស់​ពួក​គេ​ដូច​ត​ទៅ:

លោក​យ៉ាសូបាម ជា​កូន​របស់​លោក​ហាក់មុនី លោក​ជា​ប្រមុខ​លើ​មេ​បញ្ជា​ការ​សាមសិប​នាក់។ គឺ​លោក​ហើយ​ដែល​បាន​ប្រើ​លំពែង សម្លាប់​ខ្មាំង​អស់​បី​រយ​នាក់​ក្នុង​ពេល​តែ​មួយ។

១២ បន្ទាប់​មក មាន​លោក​អេឡាសារ ជា​កូន​របស់​លោក​ដូដូរ ជា​ពូជពង្ស​របស់​លោក​អាហូអា។ លោក​ជា​នាយ​ទាហាន​ម្នាក់​ក្នុង​ចំណោម​នាយ​ទាហាន​ដ៏​អង់អាច​ទាំង​បី។ ១៣ លោក​បាន​នៅ​ជាប់​ជា​មួយ ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ នៅ​ប៉ាដាមីន ក្នុង​គ្រា​ដែល​ជន​ជាតិ​ភីលីស្ទីន​លើក​ទ័ព​មក​ច្បាំង។ នៅ​ទី​នោះ​មាន​ដី​ស្រែ​មួយ​កន្លែង ពេញ​ដោយ​ស្រូវ ហើយ​កងទ័ព​អ៊ីស្រាអែល​បាន​បាក់​ទ័ព​រត់​នៅ​មុខ​ជន​ជាតិ​ភីលីស្ទីន។ ១៤ ពេល​នោះ លោក​អេឡាសារ និង​ទាហាន​របស់​លោក ឈរ​នៅ​កណ្ដាល​ចំការ​នោះ ហើយ​វាយ​ប្រហារ​ជន​ជាតិ​ភីលីស្ទីន ដណ្ដើម​យក​បាន​ចំការ​នោះ​មក​វិញ។ ព្រះអម្ចាស់​ប្រោស​ប្រទាន​ជ័យជំនះ​ដ៏​ធំធេង។

១៥ ថ្ងៃ​មួយ នាយ​ទាហាន​បី​រូប ក្នុង​ចំណោម​នាយ​ទាហាន​ទាំង​សាមសិប​នាក់ បាន​នាំ​គ្នា​ចូល​គាល់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ក្នុង​ល្អាង​ភ្នំ​អាឌូឡាម នៅ​ពេល​ដែល​ទាហាន​ភីលីស្ទីន​បោះ​ទ័ព​នៅ​ជ្រលង​ភ្នំ​រេផាអ៊ីម។ ១៦ ពេល​នោះ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​គង់​នៅ​ក្នុង​ជំរក​ដ៏​រឹងមាំ​មួយ។ កងទ័ព​ភីលីស្ទីន​មួយ​ក្រុម​ក៏​ឈរ​ជើង​នៅ​ភូមិ​បេថ្លេហិម​ដែរ។ ១៧ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ស្រេក​ទឹក ស្ដេច​ក៏​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «តើ​នរណា​អាច​ដង​ទឹក​ពី​អណ្ដូង​នៅ​មាត់​ទ្វារ​ភូមិ​បេថ្លេហិម យក​មក​អោយ​យើង​បាន?»។ ១៨ នាយ​ទាហាន​ទាំង​បី​រូប​ នាំ​គ្នា​សំរុក​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ទី​តាំង​ទ័ព​ពួក​ភីលីស្ទីន ហើយ​ដង​ទឹក​ពី​អណ្ដូង​នៅ​មាត់​ទ្វារ​ភូមិ​បេថ្លេហិម យក​មក​ថ្វាយ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ប៉ុន្តែ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​មិន​ព្រម​សោយ​ទេ ស្ដេច​យក​ទឹក​នោះ​ទៅ​ច្រួច​លើ​ដី​ថ្វាយ​ព្រះអម្ចាស់។ ១៩ ស្ដេច​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «ព្រះជាម្ចាស់​អើយ​ទូលបង្គំ​គ្មាន​សិទ្ធិ​ទទួល​ទាន​ទឹក​នេះ​ទេ ព្រោះ​ទឹក​នេះ​ដូច​ជា​ឈាម​របស់​ទាហាន ដែល​បាន​ប្រថុយ​ជីវិត​ទៅ​ដង​យក​មក​ដែរ!»។ ដូច្នេះ​ស្ដេច​បដិសេធ​មិន​ព្រម​សោយ​ទឹក​នោះ​ទេ ព្រោះ​ពួក​ទាហាន​បាន​ប្រថុយ​ជីវិត​ទៅ​ដង​យក​មក។ នេះ​ហើយ​ជា​ស្នាដៃ​ដែល​ទាហាន​ដ៏​ខ្លាំង​ពូកែ​ទាំង​បី​រូប​បាន​ប្រព្រឹត្ត។

២០ លោក​ អប៊ីសាយ ជា​ប្អូន​របស់​លោក​យ៉ូអាប់ និង​ជា​ប្រមុខ​លើ​មេទ័ព​បី​រូប។ លោក​បាន​ប្រើ​លំពែង​សម្លាប់​ខ្មាំង​សត្រូវ​អស់​បី​រយ​នាក់។ លោក​មាន​ឈ្មោះ​ល្បី​ជាង​គេ ក្នុង​ចំណោម​មេទ័ព​ទាំង​បី​រូប។ ២១ លោក​ទទួល​កិត្តិយស​ ច្រើន​ជាង​គេ ក្នុង​ចំណោម​មេទ័ព​ទាំង​បី។ លោក​មាន​នាទី​ជា​ប្រមុខ​លើ​ក្រុម​មេទ័ព​ទាំង​បី ប៉ុន្តែ លោក​ពុំ​អាច​ប្រៀប​ស្មើ​នឹង​ក្រុម​មេទ័ព​បី​រូប​ទៀត​ឡើយ។

២២ លោក​បេណាយ៉ា ​ជា​អ្នក​ស្រុក​កាបសេល ជា​កូន​របស់​លោក​យេហូយ៉ាដា និង​ជា​ចៅ​របស់​ទាហាន​ដ៏​អង់អាច​មួយ​រូប។ លោក​បាន​បញ្ចេញ​ស្នាដៃ​ថ្មី​យ៉ាង​ច្រើន។ គឺ​លោក​ហើយ​ដែល​បាន​វាយ​ពួក​អារីអែល​ពីរ​នាក់​នៅ​ស្រុក​ម៉ូអាប់ ព្រម​ទាំង​ចុះ​ទៅ​ក្នុង​រណ្ដៅ ដើម្បី​សម្លាប់​សត្វ​សិង្ហ​មួយ នៅ​ថ្ងៃ​ដែល​មាន​ទឹក​កក​ធ្លាក់។ ២៣ ​លោក​ក៏​បាន​សម្លាប់​ជន​ ជាតិ​អេស៊ីប​ម្នាក់ ដែល​មាន​កំពស់​ប្រាំ​ហត្ថ និង​ប្រដាប់​ដោយ​លំពែង​មួយ​យ៉ាង​ធំ ដូច​ជា​ឈើ​កីតម្បាញ។ លោក​ទៅ​ប្រយុទ្ធ​នឹង​គេ ដោយ​មាន​តែ​ដំបង​មួយ​ប៉ុណ្ណោះ លោក​ដណ្ដើម​យក​លំពែង​ពី​ដៃ​អ្នក​នេះ​បាន ហើយ​ចាក់​សម្លាប់​នឹង​លំពែង​នោះ​ទៅ។ ២៤ នេះ​ហើយ​ជា​ស្នាដៃ​របស់ ​លោក​បេណាយ៉ា ជា​កូន​របស់​លោក​យេហូយ៉ាដា​ដែល​ធ្វើ​អោយ​លោក​មាន​កេរ្តិ៍​ឈ្មោះ​ល្បី ក្នុង​ក្រុម​មេទ័ព​ទាំង​បី​រូប។ ២៥ ក្នុង​ចំណោម​មេ​បញ្ជា​ ការ​ទាំង​សាមសិប​នាក់ លោក​ទទួល​កិត្តិយស​ច្រើន​ជាង​គេ ប៉ុន្តែ លោក​ពុំ​អាច​ប្រៀប​ស្មើ​នឹង​ក្រុម​មេទ័ព​បី​រូប​ឡើយ។ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​បាន​តែងតាំង​លោក​ជា​មេ​បញ្ជា​ការ​កង​អង្គ​រក្ស។

២៦ វីរបុរស​ដ៏​អង់អាច​ឯ​ទៀតៗ​មាន: លោក​អសាអែល​ជា​ប្អូន​របស់​លោក​យ៉ូអាប់ លោក​អែលហាណន​ជា​កូន​របស់​លោក​ដូដូរ អ្នក​ភូមិ​បេថ្លេហិម ២៧ លោក​សាំម៉ូត​អ្នក​ស្រុក​ហារ៉ូ លោក​ហេលេស​អ្នក​ស្រុក​ប៉ាឡូន ២៨ លោក​អ៊ីរ៉ា​ជា​កូន​របស់​លោក​អ៊ីកែស អ្នក​ក្រុង​តេកា លោក​អប៊ីយេស៊ែរ​អ្នក​ស្រុក​អាណាតូត ២៩ លោក​ស៊ីបាកាយ​អ្នក​ស្រុក​ហ៊ូសា លោក​អ៊ីឡាយ​អ្នក​ស្រុក​អាហូអា ៣០ លោក​ម៉ាហារ៉ៃ​អ្នក​ស្រុក​នេតូផា លោក​ហេលេប​ជា​កូន​របស់​លោក​បាណា អ្នក​ស្រុក​នេតូផា ៣១ លោក​អ៊ីតាយ​ជា​កូន​របស់​លោក​រីបាយ អ្នក​ក្រុងគីបា ក្នុង​កុលសម្ព័ន្ធ​បេនយ៉ាមីន លោក​បេណាយ៉ា​អ្នក​ស្រុក​ពីរ៉ាតូន ៣២ លោក​ហ៊ូរាយ​អ្នក​ស្រុក​ណាហាលេ-កាស លោក​អប៊ីអែល អ្នក​ស្រុក​អារ៉ាបា ៣៣ លោក​អាសម៉ាវេត​អ្នក​ស្រុក​បាហារូម លោក​អេលីយ៉ាបា អ្នក​ស្រុក​សាលបូន ៣៤ លោក​បេនេហាសេម​អ្នក​ស្រុក​គីសូន លោក​យ៉ូណាថាន ជា​កូន​របស់​លោក​សាកេ​អ្នក​ស្រុក​ហារ៉ា ៣៥ លោក​អហ៊ីអាំ​ជា​កូន​របស់​លោក​សាការ​អ្នក​ស្រុក​ហារ៉ា លោក​អេលី​ផាល​​​ជា​កូន​របស់​លោក​អ៊ួរ ៣៦ លោក​ហេភែរ អ្នក​ស្រុក​មេកេរ៉ា លោក​អហ៊ីយ៉ា​អ្នក​ស្រុក​ប៉ាឡូន ៣៧ លោក​ហែស្រូ​អ្នក​ស្រុក​កាម៉ិល លោក​ណារ៉ាយ​ជា​កូន​របស់​លោក​អេសបាយ ៣៨ លោក​យ៉ូអែល​ជា​ប្អូន​របស់​លោក​ណាថាន លោក​មីបារ​ជា​កូន​របស់​លោក​ហាគ្រី ៣៩ លោក​សេលេគ​ជា​ជន​ជាតិ​ អាំម៉ូន លោក​ណារ៉ាយ​អ្នក​ក្រុង​បេរ៉ូត ជា​អ្នក​កាន់​គ្រឿង​សស្រ្ដាវុធ​របស់​លោក​យ៉ូអាប់ ជា​កូន​របស់​អ្នក​ស្រី​សេរូយ៉ា ៤០ លោក​អ៊ីរ៉ា​អ្នក​ស្រុក​យេទែរ លោក​ការេប​អ្នក​ស្រុក​យេទែរ ៤១ លោក​អ៊ូរី​ជា​ជន​ជាតិ​ហេត លោក​សាបាដ ជា​កូន​របស់​លោក​អឡាយ ៤២ លោក​អឌីណា​ជា​កូន​របស់​លោក​ស៊ីសា ជា​មេ​ដឹក​នាំ​ម្នាក់​ក្នុង​កុលសម្ព័ន្ធ​រូបេន ដែល​មាន​ទាហាន​សាមសិប​នាក់​នៅ​ជា​មួយ ៤៣ លោក​ហាណន ជា​កូន​របស់​លោក​ម៉ាកា លោក​យ៉ូសាផាត​អ្នក​ស្រុក​មីតនី ៤៤ លោក​អ៊ូស៊ីយ៉ា​អ្នក​ស្រុក​អាសតារ៉ូត លោក​សាម៉ា និង​លោក​យេហ៊ីអែល​អ្នក​ស្រុក​អារ៉ូអ៊ែរ ៤៥ លោក​យេឌីយ៉ាអែល​ជា​កូន​របស់​លោក​ស៊ីមរី ព្រម​ទាំង​លោក​យ៉ូហា​ជា​ប្អូន ដែល​ជា​អ្នក​ស្រុកទីសា ៤៦ លោក​អេលីអែល​អ្នក​ស្រុក​ម៉ាហាវីម លោក​យេរីបាយ និង​លោក​យ៉ូសាវីយ៉ា ជា​កូន​របស់​លោក​អែលណាម លោក​យីតម៉ា​ជា​ជន​ជាតិ​ម៉ូអាប់ ៤៧ ​លោក​អេលីអែល លោក​អូបេដ និង​លោក​យ៉ាស៊ីអែល អ្នក​ស្រុក​សូបា។

ជំពូកទី ១២

នាយ​ទាហាន​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​នៅ​ក្រុង​ស៊ីគឡាក់
១ នៅ​គ្រា​ដែល​ព្រះបាទ​ ដាវីឌ​ភៀស​ខ្លួន​ទៅ​ស៊ីគឡាក់ ដើម្បី​រត់​គេច​ពី​ព្រះបាទ​សាអ៊ូល ជា​បុត្រ​របស់​លោក​គីស មាន​អ្នក​ខ្លះ​បាន​ភៀស​ខ្លួន​ទៅ​ជា​មួយ​ដែរ។ អ្នក​ទាំង​នោះ​សុទ្ធ​តែ​ជា​ទាហាន​អង់អាច ហើយ​ត្រៀម​ខ្លួន​ចេញ​ប្រយុទ្ធ​រួម​ជា​មួយ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ជានិច្ច។ ២ ពួក​គេ​ប្រដាប់​ខ្លួន​ដោយ ​ធ្នូ ហើយ​ស្ទាត់​ជំនាញ​ខាង​បាញ់​ព្រួញ ឬ​បាញ់​ដង្ហក់​ដោយ​ប្រើ​ដៃ​ឆ្វេង​ក៏​បាន ដៃ​ស្ដាំ​ក៏​បាន។ អ្នក​ទាំង​នោះ​សុទ្ធ​តែ​ជា​សាច់ញាតិ​របស់​ព្រះបាទ​សាអ៊ូល ក្នុង​កុលសម្ព័ន្ធ​បេនយ៉ាមីន ដែល​មាន​រាយ​នាម​ដូច​ត​ទៅ:

៣ លោក​មេទ័ព ​អហ៊ីយេស៊ែរ និង​លោក​មេទ័ព​យ៉ូអាស់ ជា​កូន​របស់​លោក​សេម៉ា អ្នក​ស្រុក​គីបា លោក​យេស៊ីអែល និង​លោក​ពេលេត ជា​កូន​របស់​លោក​អាសម៉ាវេត លោក​បេរ៉ាកា លោក​យេហ៊ូ​ជា​អ្នក​ស្រុក​អាណាតូត ៤ លោក​យីសម៉ាយ៉ា​អ្នក​ស្រុក ​កាបូន ជា​នាយ​ទាហាន​ដ៏​អង់អាច​ក្នុង​ចំណោម​ក្រុម​ទាំង​សាមសិប និង​ជា​មេ​គេ ៥ លោក​យេរេមី លោក​យ៉ាហាស៊ីអែល លោក​យ៉ូហាណន លោក​យ៉ូសាបាដ ជា​អ្នក​ក្រុង​កេដេរ៉ា ៦ លោក​អេលូសាយ លោក​យេរីម៉ូត លោក​បាលីយ៉ា លោក​សេម៉ារីយ៉ា លោក​សេប៉ាទីយ៉ា ជា​អ្នក​ក្រុង​ហារ៉ូប ៧ លោក​អែលកាណា លោក​យីស៊ីយ៉ា លោក​អសារីយ៉ាល លោក​យ៉ូអេស៊ែរ និង​លោក​យ៉ាសូបាម ជា​ពូជពង្ស​របស់​លោក​កូរេ ៧ លោក​យ៉ូអេឡា និង​លោក​សេបាឌីយ៉ា ជា​កូន​របស់​លោក​យេរ៉ូហាំ ជា​អ្នក​ស្រុក​កេឌ័រ។

៩ មាន​អ្នក​ ខ្លះ​មក​ពី​កុលសម្ព័ន្ធ​កាដ ចាក​ចេញ​ពី​ស្រុក​ទៅ​រស់​នៅ​ជា​មួយ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ក្នុង​ជំរក​មួយ​នៅ​វាល​រហោស្ថាន។ ពួក​គេ​ជា​យុទ្ធជន​ដ៏​អង់អាច​ស្ទាត់​ជំនាញ​ក្នុង​ការ​ធ្វើ​សឹក​សង្គ្រាម ហើយ​ប្រដាប់​ខ្លួន​ដោយ​ខែល និង​លំពែង។ ពួក​គេ​មាន​ទឹក​មុខ​គួរ​អោយ​ស្ញែង​ខ្លាច​ដូច​សត្វ​សិង្ហ ហើយ​រហ័ស​ដូច​សត្វ​ប្រើស​នៅ​លើ​ភ្នំ។ ១០ អ្នក​ទាំង​នោះ​មាន​លោក​អេស៊ែរ ជា​មេ​លើ​ពួក​គេ​លោក​អូបាឌី​ជា​មេ​ទី​ពីរ លោក​អេលីយ៉ាប​ជា​មេ​ទី​បី ១១ លោក​មីសម៉ាណា​ជា​មេ​ទី​បួន លោក​យេរេមី ជា​មេ​ទី​ប្រាំ ១២ លោក​អតាយ​ជា​មេ​ទី​ប្រាំ​មួយ លោក​អេលីអែល​ជា​មេ​ទី​ប្រាំពីរ ១៣ លោក​យ៉ូហាណន​ជា​មេ​ទី​ប្រាំ​បី លោក​អែលសាបាដ​ជា​មេ​ទី​ប្រាំ​បួន ១៤ លោក​យេរេមី​ជា​មេ​ទី​ដប់ និង​លោក​ម៉ាក់បាណាយ​ជា​មេ​ទី​ដប់​មួយ។ ១៥ ពួក​គេ​មក​ពី​ កុលសម្ព័ន្ធ​កាដ ហើយ​សុទ្ធ​តែ​ជា​នាយ​ទាហាន។ អ្នក​អន់​ខ្សោយ​ក្នុង​ចំណោម​ពួក​គេ ប្រៀប​ស្មើ​នឹង​ពល​ទាហាន​មួយ​រយ​នាក់ រីឯ​អ្នក​ខ្លាំង​ពូកែ​វិញ ប្រៀប​ស្មើ​នឹង​ពល​ទាហាន​មួយ​ពាន់​នាក់។ ១៦ ពួក​គេ​បាន​ឆ្លង​ទន្លេ​ យ័រដាន់ នៅ​ខែ​ទី​មួយ គឺ​នៅ​រដូវ​ដែល​ទឹក​ទន្លេ​ឡើង លិច​មាត់​ច្រាំង​អស់ ហើយ​វាយ​អស់​អ្នក​ដែល​រស់​នៅ​តាម​ជ្រលង​ភ្នំ​ទាំង​ខាង​កើត ទាំង​ខាង​លិច អោយ​បាក់​ទ័ព​ទៀត​ផង។

១៧ ក្នុង​ចំណោម​កុលសម្ព័ន្ធ​បេនយ៉ាមីន និង​កុលសម្ព័ន្ធ​យូដា ក៏​មាន​អ្នក​ខ្លះ​ទៅ​តាម​ព្រះបាទ​ដាវីឌ រហូត​ដល់​ជំរក​នោះ​ដែរ។ ១៨ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ចេញ​មក​ ទទួល​ពួក​គេ ហើយ​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «ប្រសិន​បើ​អស់​លោក​មក​រក​ខ្ញុំ​ដោយ​សន្តិភាព ដើម្បី​ជួយ​ខ្ញុំ​នោះ ខ្ញុំ​សូម​ទទួល​អស់​លោក​យ៉ាង​ស្មោះ​អស់​ពី​ចិត្ត។ ប៉ុន្តែ ប្រសិន​បើ​អស់​លោក​មក​បន្លំ​ខ្លួន ធ្វើ​ការ​អោយ​បច្ចាមិត្ត​របស់​ខ្ញុំ​ទេ​នោះ ទោះ​បី​ខ្ញុំ​មិន​ធ្វើ​បាប​អស់​លោក​ក្ដី ក៏​សូម​ព្រះ​នៃ​បុព្វបុរស​របស់​ពួក​យើង​ធ្វើ​ជា​សាក្សី ហើយ​ដាក់​ទោស​អស់​លោក​ចុះ!»។ ១៩ ពេល​នោះ ព្រះវិញ្ញាណ​ក៏​មក​សណ្ឋិត​លើ​លោក​អម៉ាសាយ ដែល​ជា​មេ​លើ​ក្រុម​ទាំង​សាមសិប​នាក់​លោក​ពោល​ថា៖
«បពិត្រ ព្រះបាទ​ដាវីឌ
ជា​បុត្រ​របស់​លោក​យេសាយ!
យើង​ខ្ញុំ​ទាំង​អស់​គ្នា​ស៊ូ​ប្ដូរ​ផ្ដាច់​នៅ​ជា​មួយ
ព្រះករុណា​ហើយ។
សូម​អោយ​សេចក្ដី​សុខសាន្ត​កើត​មាន​ដល់​ព្រះករុណា
និង​អស់​អ្នក​ដែល​នៅ​ជា​មួយ​ព្រះករុណា!
ដ្បិត​ព្រះ​របស់​ព្រះករុណា
បាន​ជួយ​ព្រះករុណា​ហើយ!»។

ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ក៏​ទទួល​ពួក​គេ ហើយ​តែងតាំង​ពួក​គេ អោយ​ធ្វើ​ជា​នាយ​ទាហាន​ក្នុង​កងទ័ព​របស់​ស្ដេច។ ២០ ក្នុង​ កុលសម្ព័ន្ធ​ម៉ាណាសេ មាន​ទាហាន​មក​សុំ​ចុះ​ចូល​ខាង​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ក្នុង​ពេល​ដែល​ស្ដេច​លើក​ទ័ព​ចេញ​ទៅ​ជា​មួយ​ពួក​ភីលីស្ទីន ដើម្បី​ច្បាំង​នឹង​ព្រះបាទ​សាអ៊ូល។ ប៉ុន្តែ ទ័ព​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ពុំ​បាន​ចូល​រួម​ច្បាំង​ទេ ព្រោះ​ពួក​ស្ដេច​ត្រាញ់​របស់​ជន​ជាតិ​ភីលីស្ទីន បាន​ពិគ្រោះ​គ្នា​បញ្ជូន​ទ័ព​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ អោយ​វិល​ត្រឡប់​ទៅ​វិញ​ពួក​គេ​គិត​ថា៖ «បើ​ដាវីឌ​ចូល​ដៃ​ជា​មួយ​ស្ដេច​សាអ៊ូល​ជា​ម្ចាស់​របស់​គេ នោះ​ពួក​គេ​មុខ​ជា​បំផ្លាញ​យើង​ទាំង​អស់​គ្នា​មិន​ខាន!»។ ២១ នាយ​ទាហាន​ពី​ កុលសម្ព័ន្ធ​ម៉ាណាសេ ដែល​បាន​មក​សុំ​ចុះ​ចូល​ខាង​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ក្នុង​ពេល​ដែល​វិល​ត្រឡប់​ទៅ​ស៊ីគឡាក់​វិញ មាន​លោក​អាដណា លោក​យ៉ូសាបាដ លោក​យេឌីយ៉ាអែល លោក​មីកាអែល លោក​យ៉ូសាបាដ លោក​អេលីហ៊ូ និង​លោក​ស៊ីលតាយ។ អ្នក​ទាំង​នោះ​សុទ្ធ​តែ​ជា​មេ​លើ​កងពល​ធំ ក្នុង​កុលសម្ព័ន្ធ​ម៉ាណាសេ។ ២២ ពួក​គេ​ដឹក​នាំ​កងពល​ ជួយ​ច្បាំង​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ដ្បិត​ពួក​គេ​សុទ្ធ​តែ​ជា​មនុស្ស​ពូកែ​អង់អាច។ ក្រោយ​មក ពួក​គេ​ធ្វើ​ជា​មេ​បញ្ជា​ការ​កងពល​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ។ ២៣ រៀង​រាល់​ថ្ងៃ​តែងតែ​ មាន​មនុស្ស​មក​សុំ​ចុះ​ចូល​ខាង​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ដើម្បី​ជួយ​ជា​កម្លាំង ហេតុ​នេះ​កងទ័ព​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ក៏​ក្លាយ​ទៅ​ជា​កងទ័ព​មួយ​ដ៏​ធំ ដូច​កងទ័ព​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​ដែរ។

នាយ​ទាហាន​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ មក​ពី​ក្រុង​ហេប្រូន
២៤ អស់​អ្នក​ដែល​បាន​មក​ រួបរួម​ជា​មួយ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ នៅ​ក្រុង​ហេប្រូន ដើម្បី​ផ្ទេរ​រាជ​សម្បត្តិ​របស់​ព្រះបាទ​សាអ៊ូល ថ្វាយ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ស្រប​តាម​បញ្ជា​របស់​ព្រះអម្ចាស់ គឺ​អ្នក​ដែល​អាច​បំរើ​កងទ័ព​បាន​មាន​ចំនួន​ដូច​ត​ទៅ:
២៥ ក្នុង​កុលសម្ព័ន្ធ​យូដា ទាហាន​ដែល​កាន់​ខែល និង​កាន់​លំពែង ហើយ​ប្រុង​ប្រៀប​ខ្លួន​ចេញ​ទៅ​ច្បាំង​បាន​មាន ៦ ៨០០ នាក់។
២៦ ក្នុង​កុលសម្ព័ន្ធ​ស៊ីម៉ូន​មាន ៧ ១០០ នាក់ ដែល​សុទ្ធ​តែ​ជា​វីរជន​ដ៏​ពូកែ​អង់អាច។
២៧ ក្នុង​កុលសម្ព័ន្ធ​លេវី​មាន​ទាហាន ៤ ៦០០ នាក់ ២៨ ព្រម​ទាំង​លោក​យេហូយ៉ាដា ជា​មេ​ដឹក​នាំ​នៃ​អំបូរ​របស់​លោក​អរ៉ុន និង​ទាហាន ៣ ៧០០ នាក់ ដែល​នៅ​ជា​មួយ​លោក។ ២៩ បន្ទាប់​មក មាន​លោក​សាដុក ជា​យុវជន​ពូកែ​អង់អាច និង​មេ​បញ្ជា​ការ​ម្ភៃ​ពីរ​រូប​ទៀត ក្នុង​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​លោក។
៣០ ក្នុង​កុលសម្ព័ន្ធ​បេនយ៉ាមីន ដែល​ជា​សាច់ញាតិ​របស់​ព្រះបាទ​សាអ៊ូល មាន​ទាហាន ៣ ០០០ នាក់។ មក​ទល់​ពេល​នោះ ពួក​គេ​មួយ​ចំនួន​ធំ​នៅ​ស្មោះ​ត្រង់​នឹង​រាជវង្ស​របស់​ព្រះបាទ​សាអ៊ូល។

៣១ ក្នុង​កុលសម្ព័ន្ធ​អេប្រាអ៊ីម​មាន ២០ ៨០០ នាក់ ដែល​សុទ្ធ​តែ​ជា​វីរជន​ដ៏​ពូកែ​អង់អាច ហើយ​មាន​ឈ្មោះ​ល្បី​ក្នុង​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​ពួក​គេ​ផង។
៣២ ក្នុង​ កុលសម្ព័ន្ធ​ម៉ាណាសេ​ចំនួន​ពាក់​កណ្ដាល មាន​ទាហាន ១៨ ០០០ នាក់ ជា​អ្នក​ដែល​គេ​ចាត់​អោយ​ទៅ​ប្រកាស​អភិសេក​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ជា​ព្រះមហាក្សត្រ។
៣៣ ក្នុង​កុលសម្ព័ន្ធ​អ៊ីសាកា មាន​មេ​បញ្ជា​ការ ២០០​នាក់ និង​ពល​ទាហាន​ដែល​នៅ​ក្រោម​បង្គាប់​របស់​ពួក​គេ។ អ្នក​ទាំង​នោះ​សុទ្ធ​តែ​ចេះ​សំគាល់​មើល​ពេល​វេលា ហើយ​ដឹង​ថា​តើ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ត្រូវ​ធ្វើ​ដូច​ម្ដេច​ខ្លះ។
៣៤ ក្នុង​ កុលសម្ព័ន្ធ​សាប៊ូឡូន​មាន ៥០ ០០០​នាក់ ជា​ទាហាន​ដែល​បាន​ហ្វឹកហាត់ សំរាប់​ចេញ​ទៅ​ច្បាំង។ ពួក​គេ​ប្រដាប់​អាវុធ​គ្រប់​ប្រភេទ ហើយ​មាន​ចិត្ត​មោះមុត​ត្រៀម​ខ្លួន​ជា​ស្រេច ដើម្បី​ធ្វើ​សឹក​សង្គ្រាម។
៣៥ ក្នុង​កុលសម្ព័ន្ធ​ណែបថាលី មាន​នាយ​ទាហាន ១០០០ នាក់ និង​ពល​ទាហាន ៣៧ ០០០ នាក់ ប្រដាប់​ដោយ​ខែល និង​លំពែង។
៣៦ ក្នុង​កុលសម្ព័ន្ធ​ដាន់ មាន​ទាហាន ២៨ ៦០០ នាក់ ត្រៀម​ចេញ​ទៅ​ច្បាំង។
៣៧ ក្នុង​ កុលសម្ព័ន្ធ​អេស៊ែរ​មាន​ទាហាន ៤០ ០០០ នាក់ ដែល​ថ្នឹក​ក្នុង​ចំបាំង ហើយ​ប្រុង​ប្រៀប​ខ្លួន​ជា​ស្រេច​ក្នុង​ការ​ធ្វើ​សឹក​សង្គ្រាម។
៣៨ នៅ​ខាង​ កើត​ទន្លេ​យ័រដាន់ កុលសម្ព័ន្ធ​រូបេន កុលសម្ព័ន្ធ​កាដ និង​កុលសម្ព័ន្ធ​ម៉ាណាសេ​ចំនួន​ពាក់​កណ្ដាល​ទៀត មាន​ទាហាន​ទាំង​អស់ ១២០ ០០០ នាក់ ប្រដាប់​ដោយ​អាវុធ​គ្រប់​ប្រភេទ។
៣៩ អ្នក​ទាំង​នោះ​សុទ្ធសឹង​ជា​ទាហាន ​ដែល​ថ្នឹក​ខាង​ចំបាំង។ ពួក​គេ​ធ្វើ​ដំណើរ​មក​ដល់​ក្រុង​ហេប្រូន ដោយ​ចិត្ត​ស្មោះ​សរ ដើម្បី​អភិសេក​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ជា​ព្រះ​មហាក្សត្រ​លើ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល។ ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ឯ​ទៀតៗ​ក៏​ព្រម​ព្រៀង​គ្នា ដើម្បី​តែងតាំង​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ជា​ព្រះមហាក្សត្រ​ដែរ។ ៤០ ពួក​គេ​ស្នាក់​នៅ​ក្រុង​ហេប្រូន ជា​មួយ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ចំនួន​បី​ថ្ងៃ ហើយ​បង​ប្អូន​របស់​ពួក​គេ​បាន​រៀបចំ​ជប់លៀង​ទទួល។ ៤១ អស់​អ្នក​ដែល​ស្ថិត​នៅ​ តំបន់​ជិត​ខាង​នោះ រហូត​ដល់​ទឹក​ដី​អ៊ីសាកា សាប៊ូឡូន និង​ណែបថាលី បាន​ដឹក​ស្បៀង​អាហារ​មក​ដោយ​ផ្ទុក​លើ​ខ្នង​លា អូដ្ឋ លា​កាត់ និង​គោ គឺ​មាន​ម្សៅ ដំណាប់​ឧទុម្ពរ ទំពាំងបាយជូរ​ក្រៀម ស្រា​ទំពាំងបាយជូរ ប្រេង និង​សាច់​គោ សាច់​ចៀម​យ៉ាង​ច្រើន​បរិបូរណ៍ ដ្បិត​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល​មាន​អំណរ​សប្បាយ​ដ៏​លើសលប់។

ជំពូកទី ១៣

ការ​ដង្ហែ​ហិប​សម្ពន្ធមេត្រី​ចូល​ក្រុង​យេរូសាឡឹម
(២​សាម៉ូអែល ៦:១-១១)
១ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​បាន​ប្រជុំ​ពិភាក្សា​ជា​មួយ​ពួក​មេ​បញ្ជា​ការ​កងពល​ធំ និង​ពួក​មេ​បញ្ជា​ការ​កងពល​តូច ព្រម​ទាំង​មេ​ដឹក​នាំ​ទាំង​អស់។ ២ ស្ដេច​មាន​រាជឱង្ការ​ទៅ​ កាន់​អង្គ​ប្រជុំ​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល​ថា៖ «ប្រសិន​បើ​អ្នក​រាល់​គ្នា​យល់​ឃើញ​ថា​ជា​ការ​ប្រសើរ ហើយ​បើ​ការ​នេះ​មក​ពី​ព្រះអម្ចាស់ ជា​ព្រះ​នៃ​យើង​មែន ចូរ​ផ្ញើ​សារ​ទៅ​ជូន​បង​ប្អូន​យើង​នៅ​គ្រប់​ទី​កន្លែង ក្នុង​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល និង​ជូន​ពួក​បូជាចារ្យ​ពួក​លេវី ដែល​រស់​នៅ​តាម​ក្រុង​នានា​របស់​ពួក​គេ ដើម្បី​អញ្ជើញ​ពួក​គេ​មក​ជួបជុំ​ជា​មួយ​យើង​ទាំង​អស់​គ្នា។ ៣ បន្ទាប់​មក យើង​នាំ​គ្នា​ដង្ហែ​ហិប​របស់​ព្រះ​នៃ​យើង​យក​មក​វិញ ដ្បិត​នៅ​រជ្ជកាល​របស់​ព្រះបាទ​សាអ៊ូល យើង​ពុំ​បាន​នឹក​ដល់​ហិប​នេះ​មក​ទេ»។ ៤ អង្គ​ប្រជុំ​ទាំង​មូល​ក៏​យល់​ស្រប ព្រោះ​ប្រជាជន​ទាំង​មូល​ពេញ​ចិត្ត​នឹង​សំណើ​នេះ។ ៥ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​បាន​ប្រមូល ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល ចាប់​តាំង​ពី​ជ្រោះ​ស្រុក​អេស៊ីប​ រហូត​ដល់​ច្រក​ចូល​ក្រុង​ហាម៉ាត់ ដើម្បី​ដង្ហែ​ហិប​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​ពី​គៀរីយ៉ាត-យេអារីម។ ៦ ព្រះ​រាជា​យាង​ទៅ​ក្រុង​ បាសា គឺ​គៀរីយ៉ាត-យេអារីម ដែល​ស្ថិត​នៅ​ស្រុក​យូដា​ជា​មួយ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល ដើម្បី​ដង្ហែ​ហិប​ព្រះជាម្ចាស់ គឺ​ព្រះអម្ចាស់​ដែល​គង់​នៅ​កណ្ដាល​ពួក​ខេរូប៊ីម* ហើយ ហិប​នោះ​ជា​កម្មសិទ្ធិ​របស់​ព្រះអង្គ​ផ្ទាល់។ ៧ គេ​ដាក់​ហិប​របស់​ ព្រះជាម្ចាស់​នៅ​លើ​រទេះ​ថ្មី​មួយ ហើយ​ដង្ហែ​ពី​ផ្ទះ​របស់​លោក​អប៊ីណាដាប់ ដោយ​មាន​លោក​អ៊ូសា និង​លោក​អហ៊ីយ៉ូ ជា​អ្នក​បរ​រទេះ​នោះ។ ៨ ព្រះបាទ​ដាវីឌ និង​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល​សប្បាយ​រីករាយ នៅ​ចំពោះ​ព្រះភក្ត្រ​ព្រះជាម្ចាស់ គេ​នាំ​គ្នា​រាំ​តាម​ចង្វាក់​ពិណ ឃឹម ស្គរ ឈិង ព្រម​ទាំង​ផ្លុំ​ត្រែ​យ៉ាង​រំពង និង​ស្រែក​ច្រៀង​ផង។ ៩ កាល​មក​ដល់​លាន​ស្រូវ​របស់​លោក​គីដុន លោក​អ៊ូសា លើក​ដៃ​ទៅ​ទប់​ហិប ព្រោះ​គោ​ធ្វើ​អោយ​ហិប​នោះ​ផ្អៀង​ចង់​ធ្លាក់។ ១០ ពេល​នោះ ព្រះអម្ចាស់​ទ្រង់​ព្រះពិរោធ​នឹង​លោក​អ៊ូសា ហើយ​ប្រហារ​ជីវិត​លោក ព្រោះ​លោក​បាន​លើក​ដៃ​ពាល់​ហិប។ លោក​អ៊ូសា​បាត់​បង់​ជីវិត​នៅ​ទី​នោះ នៅ​ចំពោះ​ព្រះភក្ត្រ​ព្រះជាម្ចាស់។ ១១ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​រំជួល​ព្រះហឫទ័យ​យ៉ាង​ខ្លាំង ដោយ​ឃើញ​ព្រះអម្ចាស់​ប្រហារ​ជីវិត​លោក​អ៊ូសា​ដូច្នេះ។ ហេតុ​នេះ​ហើយ​បាន​ជា​គេ​ហៅ​កន្លែង​នោះ​ថា “ពេរេស-អ៊ូសា” រហូត​ដល់​សព្វ​ថ្ងៃ។ ១២ នៅ​ថ្ងៃ​នោះ​ព្រះបាទ​ ដាវីឌ​ភ័យ​ខ្លាច​ព្រះជាម្ចាស់ ហើយ​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «យើង​យក​ហិប​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ ចូល​ទៅ​ក្នុង​ដំណាក់​របស់​យើង​មិន​កើត​ទេ»។ ១៣ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​មិន​បាន​យក​ហិប​របស់​ព្រះអម្ចាស់ ទៅ​ដំណាក់​នៅ​បុរី​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ទេ តែ​ស្ដេច​បាន​អោយ​គេ​នាំ​យក​ហិប​នោះ​ទៅ​ទុក​នៅ​ផ្ទះ​លោក​អូបេដ-អេដុម ជា​អ្នក​ស្រុក​កាថ។ ១៤ ហិប​របស់​ព្រះអម្ចាស់​ស្ថិត​នៅ​ផ្ទះ​របស់​លោក​អូបេឌ-អេដុម គឺ​នៅ​ជា​មួយ​គ្រួសារ​របស់​គាត់​ចំនួន​បី​ខែ។ ព្រះអម្ចាស់​ប្រទាន​ពរ​ដល់​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​លោក​អូបេដ-អេដុម និង​អ្វីៗ​ទាំង​អស់​ដែល​គាត់​មាន។

ជំពូកទី ១៤

ព្រះបាទ​ដាវីឌ​គង់​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម
(២​សាម៉ូអែល ៥:១១-១៦)
១ ព្រះបាទ​ហ៊ីរ៉ាម​ជា​ស្ដេច ​ក្រុង​ទីរ៉ុស បាន​ចាត់​អ្នក​នាំ​សារ​អោយ​មក​គាល់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ដោយ​នាំ​ឈើ​តា​ត្រៅ ជាង​ដាប់​ថ្ម និង​ជាង​សំណង់ ដើម្បី​សង់​ដំណាក់​មួយ​ថ្វាយ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ។ ២ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ឈ្វេង​យល់​ថា ព្រះអម្ចាស់​តែងតាំង​ទ្រង់​ជា​ស្ដេច​លើ​ស្រុក​ អ៊ីស្រាអែល ហើយ​រាជ​សម្បត្តិ​របស់​ទ្រង់​ចំរុង​ចំរើន កាន់​តែ​ខ្លាំង​ឡើងៗ ដោយសារ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល ជា​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ព្រះអង្គ។
៣ នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ព្រះបាទ​ដាវីឌ​បាន​យក​មហេសី​ផ្សេងៗ​ទៀត ហើយ​បង្កើត​បាន​បុត្រា​បុត្រី​ជា​ច្រើន។ ៤ បុត្រ​របស់​ស្ដេច ដែល​ប្រសូត​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​មាន​នាម​ដូច​ត​ទៅ: សាំមូអា សូបាប់ ណាថាន សាឡូម៉ូន ៥ យីបហារ អេលីសួ អែលផាលេត ៦ ណូកា នេផេក យ៉ាភីអា ៧ អេលីសាម៉ា បេលីយ៉ាដា និង​អេលីផេលេត។

ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ទទួល​ជ័យជំនះ​លើ​ជន​ជាតិ​ភីលីស្ទីន
(២​សាម៉ូអែល ៥:១៧-២៥)
៨ កាល​ជន​ជាតិ​ភីលីស្ទីន​ឮ​ ថា ព្រះបាទ​ដាវីឌ​បាន​ទទួល​ពិធី​ចាក់​ប្រេង​អភិសេក ជា​ស្ដេច​លើ​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល ពួក​គេ​លើក​គ្នា​មក​តាម​ចាប់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ។ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ជ្រាប​ដំណឹង​នេះ ស្ដេច​ក៏​ចេញ​ទៅ​តទល់​នឹង​ពួក​គេ។ ៩ ជន​ជាតិ​ភីលីស្ទីន​មក​ដល់ ហើយ​ទន្ទ្រាន​នៅ​ជ្រលង​ភ្នំ​រេផាអ៊ីម។ ១០ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ទូល​សួរ​ ព្រះជាម្ចាស់​ថា៖ «តើ​ទូលបង្គំ​ត្រូវ​ចេញ​ទៅ​ច្បាំង​នឹង​ពួក​ភីលីស្ទីន​ឬ​ទេ? តើ​ព្រះអង្គ​ប្រគល់​ពួក​គេ​មក​ក្នុង​កណ្ដាប់​ដៃ​របស់​ទូលបង្គំ​ឬ​ទេ?»។ ព្រះអម្ចាស់ ​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា៖ «ទៅ​ចុះ! យើង​នឹង​ប្រគល់​ពួក​គេ​មក​ក្នុង​កណ្ដាប់​ដៃ​របស់​អ្នក»។ ១១ ពួក​ភីលីស្ទីន​លើក​ទ័ព​ មក​ដល់​បាលពេរ៉ាស៊ីម ហើយ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ក៏​វាយ​ប្រហារ​ពួក​គេ​នៅ​ទី​នោះ។ បន្ទាប់​មក ស្ដេច​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «ព្រះជាម្ចាស់​បាន​ធ្វើ​អោយ​ខ្មាំង​សត្រូវ​បាក់​ទ័ព ដោយ​ថ្វី​ដៃ​ខ្ញុំ ដូច​ជា​ទឹក​បាក់​ទំនប់​ដែរ»។ ហេតុ​នេះ​ហើយ​បាន​ជា​គេ​ដាក់​ឈ្មោះ​កន្លែង​នោះ​ថា “បាលពេរ៉ាស៊ីម”​។ ១២ កងទ័ព​ភីលីស្ទីន​បោះ​បង់​ចោល​ព្រះ​របស់​ពួក​គេ​នៅ​ទី​នោះ ហើយ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ចេញ​បញ្ជា​អោយ​គេ​ដុត​រូប​ព្រះ​ទាំង​នោះ​ចោល​ទៅ។

១៣ ជន​ជាតិ​ភីលីស្ទីន ​បាន​មក​ទន្ទ្រាន​នៅ​ជ្រលង​ភ្នំ​រេផាអ៊ីម​សា​ជា​ថ្មី។ ១៤ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ទូល​សួរ​ ព្រះជាម្ចាស់​ម្ដង​ទៀត ព្រះអង្គ​មាន​ព្រះបន្ទូល​មក​ស្ដេច​វិញ​ថា៖ «កុំ​ឡើង​តាម​ក្រោយ​ពួក​គេ​ឡើយ ចូរ​វាង​ទៅ​ម្ខាង​ទៀត ហើយ​វាយ​ពួក​គេ​ពី​ម្ដុំ​ដើម​មន​នោះ​វិញ។ ១៥ កាល​ណា​អ្នក​ឮ​សន្ធឹក​ជើង​នៅ​លើ​ចុង​មន ចូរ​ចេញ​ទៅ​ច្បាំង​ចុះ ដ្បិត​ព្រះជាម្ចាស់​នាំ​មុខ​អ្នក វាយ​លុក​ទី​តាំង​ទ័ព​ភីលីស្ទីន»។ ១៦ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ធ្វើ​តាម ​បញ្ជា​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ ស្ដេច​វាយ​ឈ្នះ​កងទ័ព​ភីលីស្ទីន ហើយ​ដេញ​តាម​ពួក​គេ​តាំង​ពី​ក្រុង​កាបូន រហូត​ដល់​ក្រុង​កេស៊ែរ។ ១៧ កិត្តិនាម​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ក៏​ល្បី​ខ្ចរខ្ចាយ​គ្រប់​ស្រុក ហើយ​ព្រះអម្ចាស់​បាន​ធ្វើ​អោយ​ប្រជាជាតិ​ទាំង​អស់​ស្ញែង​ខ្លាច​ព្រះបាទ​ដាវីឌ។

ជំពូកទី ១៥

ហិប​នៃ​សម្ពន្ធមេត្រី​មក​ដល់​ក្រុង​យេរូសាឡឹម
(២​សាម៉ូអែល ៦:១២-២៣)
១ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​បាន​សង់​ ដំណាក់​ជា​ច្រើន​នៅ​បុរី​ព្រះបាទ​ដាវីឌ។ ស្ដេច​ក៏​រៀបចំ​កន្លែង​មួយ​សំរាប់​ហិប​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ ព្រម​ទាំង​ដំឡើង​ព្រះពន្លា​ដើម្បី​តម្កល់​ហិប​នេះ​ផង។ ២ ពេល​នោះ ស្ដេច​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «មាន​តែ​ក្រុម​លេវី​ទេ​ដែល​មាន​សិទ្ធិ​សែង​ហិប​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ ដ្បិត​ព្រះអម្ចាស់​បាន​ជ្រើស​រើស​ពួក​គេ ដើម្បី​សែង​ហិប​របស់​ព្រះអង្គ និង​មើល​ថែ​ទាំ​ រហូត​ត​ទៅ»។ ៣ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​បាន​ប្រមូល​ផ្ដុំ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ដើម្បី​ដង្ហែ​ហិប​របស់​ព្រះអម្ចាស់ មក​តម្កល់​នៅ​កន្លែង​ដែល​ស្ដេច​បាន​រៀបចំ​ទុក។ ៤ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ក៏​បាន​ប្រមូល​កូន​ចៅ​លោក​អរ៉ុន ព្រម​ទាំង​ក្រុម​លេវី ៥ គឺ​ក្នុង​ចំណោម​កូន​ចៅ​លោក​គើហាត់​មាន​លោក​អ៊ូរីអែល​ជា​មេ​ដឹក​នាំ និង​បង​ប្អូន​របស់​គាត់ ១២០ នាក់ ៦ ក្នុង​ចំណោម​កូន​ចៅ​លោក​មេរ៉ារី មាន​លោក​អសាយ៉ា ជា​មេ​ដឹក​នាំ និង​បង​ប្អូន​របស់​គាត់ ២២០ នាក់ ៧ ក្នុង​ចំណោម​កូន​ចៅ​លោក​គែរសូន មាន​លោក​យ៉ូអែល​ជា​មេ​ដឹក​នាំ និង​បង​ប្អូន​របស់​គាត់ ១៣០ នាក់ ៨ ក្នុង​ចំណោម​កូន​ចៅ​លោក​អេលីសាផាន មាន​លោក​សេម៉ាយ៉ា ជា​មេ​ដឹក​នាំ និង​បង​ប្អូន​របស់​គាត់ ២០០ នាក់ ៩ ក្នុង​ចំណោម​កូន​ចៅ​លោក​ហេប្រូន មាន​លោក​អេលីអែល​ជា​មេ​ដឹក​នាំ និង​បង​ប្អូន​របស់​គាត់ ៨០ នាក់ ១០ ក្នុង​ចំណោម​កូន​ចៅ​លោក​អ៊ូស៊ីអែល មាន​លោក​អមីណាដាប់ ជា​មេ​ដឹក​នាំ និង​បង​ប្អូន​របស់​គាត់ ១១២​នាក់។ ១១ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​កោះ​ហៅ​ លោក​បូជាចារ្យ​សាដុក និង​លោក​បូជាចារ្យ​អប៊ីយ៉ាថារ ព្រម​ទាំង​ក្រុម​លេវី គឺ​មាន​លោក​អ៊ូរីអែល លោក​អសាយ៉ា លោក​យ៉ូអែល លោក​សេម៉ាយ៉ា លោក​អេលីអែល និង​លោក​អមីណាដាប់។ ១២ ស្ដេច​មាន​រាជឱង្ការ​ទៅ ​កាន់​ពួក​គេ​ថា៖ «អស់​លោក​ជា​មេ​ដឹក​នាំ​នៃ​ក្រុម​គ្រួសារ​លេវី ដូច្នេះ ចូរ​អស់​លោក និង​បង​ប្អូន​របស់​អស់​លោក ញែក​ខ្លួន​អោយ​បាន​វិសុទ្ធ ដើម្បី​ទៅ​ដង្ហែ​ហិប​របស់​ព្រះអម្ចាស់ ជា​ព្រះ​នៃ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល មក​តម្កល់​នៅ​កន្លែង​ដែល​យើង​បាន​រៀបចំ​ទុក។ ១៣ កាល​ពី​លើក​មុន អស់​លោក​មិន​បាន​ចូល​រួម​ទេ ព្រះអម្ចាស់​ជា​ព្រះ​របស់​ពួក​យើង បាន​ប្រហារ​ពួក​យើង ដ្បិត​ពួក​យើង​ពុំ​បាន​ទៅ​ដង្ហែ​ហិប​មក តាម​ក្បួន​តម្រា​របស់​ព្រះអង្គ​ឡើយ»។ ១៤ ក្រុម​បូជាចារ្យ និង​ក្រុម​លេវី​នាំ​គ្នា​ញែក​ខ្លួន​ជា​វិសុទ្ធ ដើម្បី​ទៅ​ដង្ហែ​ហិប​របស់​ព្រះអម្ចាស់​ជា​ព្រះ​នៃ​ជន​ជាតិ​ស្រាអែល។ ១៥ កូន​ចៅ​លេវី​បាន​យក​ឈើ​ស្នែង​មក​ស៊ក ហើយ​សែង​ហិប​របស់​ព្រះអម្ចាស់​លើ​ស្មា ដូច​លោក​ម៉ូសេ​បាន​បង្គាប់​ស្រប​តាម​ព្រះបន្ទូល​របស់​ព្រះអម្ចាស់។

១៦ ព្រះបាទ ​ដាវីឌ​មាន​រាជឱង្ការ ទៅ​កាន់​មេ​ដឹក​នាំ​របស់​ក្រុម​លេវី អោយ​ចាត់​បង​ប្អូន​របស់​ពួក​គេ​ដែល​ជា​អ្នក​ចំរៀង អោយ​យក​ឧបករណ៍​ភ្លេង​មាន ឃឹម ពិណ និង​ឈិង មក​ប្រគំ​យ៉ាង​ពីរោះ ដើម្បី​សំដែង​នូវ​អំណរ​សប្បាយ។ ១៧ ក្រុម​លេវី​បាន​ចាត់​ គ្នា​អោយ​បំពេញ​មុខងារ​របស់​ខ្លួន គឺ​លោក​ហេម៉ន​ជា​កូន​របស់​លោក​យ៉ូអែល ហើយ​ក្នុង​ចំណោម​បង​ប្អូន​របស់​គាត់ មាន​លោក​អេសាភ​ជា​កូន​របស់​លោក​បេរេគីយ៉ា បន្ទាប់​មក ក្នុង​ចំណោម​កូន​ចៅ​របស់​លោក​មេរ៉ារី ជា​បង​ប្អូន​របស់​ពួក​គេ មាន​លោក​អេតន ជា​កូន​របស់​លោក​គូសាយ៉ា។ ១៨ បន្ទាប់​មក​ទៀត មាន​ក្រុម​លេវី​ដែល​នៅ​ក្រោម​បង្គាប់​លោក​ទាំង​នោះ គឺ​លោក​សាការី លោក​បេន លោក​យ៉ាស៊ីអែល លោក​សេមីរ៉ាម៉ូត លោក​យេហ៊ីអែល លោក​អ៊ូនី លោក​អេលីយ៉ាប លោក​បេណាយ៉ា លោក​ម៉ាសេយ៉ា លោក​ម៉ាទីទីយ៉ា លោក​អេលីផេលេ លោក​មីកនេយ៉ា លោក​អូបេដ-អេដុម និង​លោក​យេអែល ដែល​សុទ្ធ​តែ​ជា​ឆ្មាំ​ទ្វារ។ ១៩ ក្រុម​ចំរៀង​មាន​លោក​ហេម៉ន លោក​អេសាភ និង​លោក​អេតន ដែល​កាន់​ឈិង​ពី​លង្ហិន ដើម្បី​ប្រគំ​អោយ​ឮ​រំពង​ផង។ ២០ រីឯ​លោក​សាការី លោក​យ៉ាសាល លោក​សេមីរ៉ាម៉ូត លោក​យីអែល លោក​អ៊ូនី លោក​អេលីយ៉ាប លោក​ម៉ាសេយ៉ា និង​លោក​បេណាយ៉ា ជា​អ្នក​កាន់​ពិណ​ដែល​មាន​សំឡេង​ខ្ពស់​។ ២១ លោក​ម៉ាទីទីយ៉ា លោក​អេលីផេលេ លោក​មីកនេយ៉ា លោក​អូបេដ-អេដុម លោក​យេអែល លោក​អសាស៊ីយ៉ា ជា​អ្នក​កាន់​ពិណ​ដែល​មាន​ខ្សែ​ប្រាំ​បី​សំរាប់​នាំ​មុខ​ចំរៀង។ ២២ លោក​កេណាយ៉ា ជា​មេ​ដឹក​នាំ​ក្រុម​លេវី​ផ្នែក​ខាង​លី​សែង បាន​ទទួល​បន្ទុក​មើល​ការ​ខុស​ត្រូវ​លើ​ការ​សែង​ហិប​នេះ ព្រោះ​គាត់​មាន​សមត្ថភាព។ ២៣ លោក​បេរេគីយ៉ា និង​លោក​អែលកាណា ជា​ឆ្មាំ​ឈរ​នៅ​ជិត​ហិប។ ២៤ លោក​បូជាចារ្យ​សាបានីយ៉ា យ៉ូសាផាត នេតាណាអែល អម៉ាសាយ សាការី បេណាយ៉ា និង​អេលីស៊ែរ ជា​អ្នក​ផ្លុំ​ត្រែ នៅ​ខាង​មុខ​ហិប​របស់​ព្រះជាម្ចាស់។ លោក​អូបេដ-អេដុម និង​លោក​យេហ៊ីយ៉ា ​ក៏​ជា​ឆ្មាំ ដែល​ឈរ​នៅ​ជិត​ហិប​ដែរ។

២៥ បន្ទាប់​មក ព្រះបាទ​ដាវីឌ ព្រម​ទាំង​ពួក​ព្រឹទ្ធាចារ្យ​នៃ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល និង​ពួក​មេទ័ព​នាំ​គ្នា​ចេញ​ទៅ​ដង្ហែ​ហិប​នៃ​សម្ពន្ធមេត្រី​របស់​ព្រះអម្ចាស់​ពី​ផ្ទះ​របស់​លោក ​អូបេដ-អេដុម យ៉ាង​សប្បាយ​រីករាយ។ ២៦ ព្រះជាម្ចាស់​ជួយ​ការពារ​ក្រុម​លេវី ដែល​សែង​ហិប​នៃ​សម្ពន្ធមេត្រី​របស់​ព្រះអម្ចាស់ ហើយ​គេ​បាន​យក​គោ​បា​ប្រាំពីរ​ក្បាល និង​ចៀម​ឈ្មោល​ប្រាំពីរ​ក្បាល ថ្វាយ​ជា​យញ្ញបូជា។ ២៧ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ពាក់​អាវ ​ធំ​ធ្វើ​ពី​ក្រណាត់​ព្រែ ហើយ​ក្រុម​លេវី​ដែល​សែង​ហិប ក្រុម​ចំរៀង និង​លោក​កេណាយ៉ា​ជា​មេ​ដឹក​នាំ​ក្រុម​សែង ក៏​ស្លៀក​ពាក់​ដូច្នោះ​ដែរ។ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ពាក់​អាវ​អេផូដ​ធ្វើ​ពី​ក្រណាត់​ទេសឯក។ ២៨ ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល ដង្ហែ​ហិប​នៃ​សម្ពន្ធមេត្រី​របស់​ព្រះអម្ចាស់ ដោយ​សំរែក​ជយឃោស​សំឡេង​ប៉ី ត្រែ និង​ឈិង ព្រម​ទាំង​ប្រគំ​ឃឹម និង​ពិណ​យ៉ាង​រំពង​ផង។

២៩ កាល​ហិប​នៃ​សម្ពន្ធមេត្រី​របស់​ព្រះអម្ចាស់​ ហែ​ចូល​មក​ដល់​បុរី​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ព្រះនាង​មិកាល់​ជា​បុត្រី​របស់​ស្ដេច​សាអ៊ូល​បាន​អើត​តាម​បង្អួច ឃើញ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​លោត​កព្ឆោង ព្រះនាង​ក៏​មាន​ចិត្ត​មើលងាយ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ។

ជំពូកទី ១៦

១ កាល​ដង្ហែ​ហិប​របស់​ ព្រះជាម្ចាស់​ទៅ​ដល់​ហើយ គេ​ក៏​តម្កល់​នៅ​កណ្ដាល​ព្រះពន្លា ដែល​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​បាន​បម្រុង​ទុក រួច​គេ​ថ្វាយ​តង្វាយ​ដុត​ទាំង​មូល* និង​យញ្ញបូជា​មេត្រីភាព នៅ​ចំពោះ​ព្រះភក្ត្រ​ព្រះជាម្ចាស់។ ២ កាល​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ថ្វាយ​តង្វាយ​ដុត​ទាំង​មូល និង​យញ្ញបូជា​មេត្រីភាព​ចប់​សព្វ​គ្រប់​ហើយ ស្ដេច​ក៏​ប្រទាន​ពរ​ដល់​ប្រជាជន ក្នុង​នាម​ព្រះអម្ចាស់។ ៣ បន្ទាប់​មក ព្រះរាជា​ប្រទាន​ម្ហូប​អាហារ​ដល់​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​អស់ ទាំង​ប្រុស​ទាំង​ស្រី ម្នាក់ៗ​ទទួល​បាន​នំបុ័ង​មួយ​ដុំ ដំណាប់​លម៉ើ​មួយ​ដុំ និង​នំ​ទំពាំងបាយជូរ​ក្រៀម​មួយ​ដុំ។

៤ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ចាត់​ក្រុម​លេវី​ខ្លះ អោយ​បំរើ​ការងារ​នៅ​ខាង​មុខ​ហិប​របស់​ព្រះអម្ចាស់ ដើម្បី​ធ្វើ​ពិធី​រំលឹក លើក​តម្កើង និង​ច្រៀង​សរសើរ​ព្រះអម្ចាស់​ជា​ព្រះ​របស់​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល ៥ គឺ​មាន​លោក​អេសាភ ជា​មេ​ដឹក​នាំ បន្ទាប់​មក មាន​លោក​សាការី​ជា​មេ​ដឹក​នាំ​រង ព្រម​ទាំង​លោក​យីអែល លោក​សេមីរ៉ាម៉ូត លោក​យេហ៊ីអែល លោក​ម៉ាទីទីយ៉ា លោក​អេលីយ៉ាប លោក​បេណាយ៉ា លោក​អូបេដអេដុម និង​លោក​យេអែល ដែល​សុទ្ធ​តែ​ជា​អ្នក​លេង​ភ្លេង គឺ​មាន​ឃឹម និង​ពិណ ហើយ​លោក​អេសាភ​ជា​អ្នក​វាយ​ឈិង។ ៦ លោក​បូជាចារ្យ​បេណាយ៉ា និង​លោក​យ៉ាហាស៊ីអែល​ផ្លុំ​ត្រែ នៅ​មុខ​ហិប​នៃ​សម្ពន្ធមេត្រី​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​ជានិច្ច។ ៧ គឺ​ថ្ងៃ​នោះ​ហើយ ដែល​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​បាន​ចាត់​លោក​អេសាភ ព្រម​ទាំង​បង​ប្អូន​របស់​គាត់ អោយ​ប្រារព្ធ​ពិធី​លើក​តម្កើង​ព្រះអម្ចាស់​ជា​លើក​ដំបូង​បង្អស់។

ទំនុកតម្កើង
៨ «ចូរ​នាំ​គ្នា​លើក​តម្កើង​ព្រះអម្ចាស់
ចូរ​ប្រកាស​ព្រះនាម​ព្រះអង្គ!
ចូរ​ថ្លែង​អំពី​ស្នា​ព្រះហស្ដ​របស់​ព្រះអង្គ
ប្រាប់​ប្រជាជាតិ​នានា!
៩ ចូរ​ច្រៀង​តម្កើង​ព្រះអង្គ
ចូរ​ស្មូត្រ​ទំនុកតម្កើង​ថ្វាយ​ព្រះអង្គ!
ចូរ​រៀប​រាប់​អំពី​ការ​អស្ចារ្យ​ទាំង​ប៉ុន្មាន
ដែល​ព្រះអង្គ​បាន​ធ្វើ!
១០ ចូរ​ខ្ពស់​មុខ​ឡើង ព្រោះ​អ្នក​រាល់​គ្នា
ជា​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ព្រះ​ដ៏វិសុទ្ធ!
អស់​អ្នក​ស្វែង​រក​ព្រះអម្ចាស់​អើយ
ចូរ​សប្បាយ​ចិត្ត​ចុះ!
១១ ចូរ​ស្វែង​រក​ព្រះអម្ចាស់​ប្រកប​ដោយ​ព្រះចេស្ដា
ចូរ​ស្វែង​រក​ព្រះភក្ត្រ​ព្រះអង្គ
ឥត​ឈប់​ឈរ​ឡើយ!
១២ ចូរ​នឹក​ដល់​ការ​អស្ចារ្យ​ផ្សេងៗ
ដែល​ព្រះអង្គ​បាន​ធ្វើ
ចូរ​នឹក​ដល់​ឫទ្ធិបាដិហារិយ៍ និង​ការ​ជំនុំ​ជំរះ
ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែល​ព្រះអង្គ​បាន​សំរេច។
១៣ អ្នក​រាល់​គ្នា​ជា​ពូជពង្ស​របស់​លោក​អ៊ីស្រាអែល
ដែល​ជា​អ្នក​បំរើ​របស់​ព្រះអង្គ
អ្នក​រាល់​គ្នា​ជា​កូន​ចៅ​របស់​លោក​យ៉ាកុប
ដែល​ព្រះអង្គ​បាន​ជ្រើស​រើស!
១៤ មាន​តែ​ព្រះអម្ចាស់​ទេ ដែល​ជា​ព្រះ​របស់​យើង
ព្រះអង្គ​គ្រប់គ្រង​លើ​ផែនដី​ទាំង​មូល។
១៥ ចូរ​នឹក​ដល់​សម្ពន្ធមេត្រី​របស់​ព្រះអង្គ​ជានិច្ច
គឺ​ជា​ព្រះបន្ទូល​ដែល​នៅ​ស្ថិតស្ថេរ រហូត​ដល់
មួយ​ពាន់​តំណ
១៦ គឺ​សម្ពន្ធមេត្រី​ដែល​ព្រះអង្គ​បាន​ចង​ជា​មួយ
លោក​អប្រាហាំ
ព្រម​ទាំង​ព្រះបន្ទូល​ដែល​ព្រះអង្គ​បាន​សន្យា
ជា​មួយ​លោក​អ៊ីសាក។
១៧ ព្រះអង្គ​បាន​បញ្ជាក់​សម្ពន្ធមេត្រី​នេះ
ជា​មួយ​លោក​យ៉ាកុប ទុក​ជា​សម្ពន្ធមេត្រី
អស់កល្ប​ជានិច្ច​ជា​មួយ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល។
១៨ គឺ​ព្រះអង្គ​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា:
«យើង​នឹង​ប្រគល់​ស្រុក​កាណាន​អោយ​អ្នក
ទុក​ជា​ចំណែក​មត៌ក»។
១៩ នៅ​គ្រា​នោះ អ្នក​រាល់​គ្នា​ជា​ក្រុម​មួយ​ដ៏​តូច
ដែល​ចូល​មក​រស់​នៅ​លើ​ទឹក​ដី​ស្រុក​កាណាន។
២០ អ្នក​រាល់​គ្នា​ធ្វើ​ដំណើរ​ពី​ស្រុក​មួយ​ទៅ​ស្រុក​មួយ
ពី​នគរ​មួយ​ទៅ​នគរ​មួយ​ទៀត។
២១ ប៉ុន្តែ ព្រះអង្គ​មិន​អនុញ្ញាត​អោយ​នរណា​ម្នាក់
សង្កត់សង្កិន​អ្នក​រាល់​គ្នា​ទេ
ដើម្បី​ការពារ​អ្នក​រាល់​គ្នា
ព្រះអង្គ​បាន​បន្ទោស​ស្ដេច​នានា​ថា:
២២ «កុំ​ប៉ះពាល់​អស់​អ្នក​ដែល​យើង​បាន​ចាក់​ប្រេង
អភិសេក​នេះ​ឡើយ
កុំ​ធ្វើ​បាប​ព្យាការី​របស់​យើង​អោយ​សោះ!»។
២៣ មនុស្ស​នៅ​លើ​ផែនដី​ទាំង​មូល​អើយ
ចូរ​ច្រៀង​ថ្វាយ​ព្រះអម្ចាស់!
ចូរ​ប្រកាស​ជា​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ
អំពី​ការ​សង្គ្រោះ​របស់​ព្រះអង្គ។
២៤ ចូរ​ប្រកាស​អំពី​សិរីរុងរឿង​របស់​ព្រះអង្គ
នៅ​ក្នុង​ចំណោម​ប្រជាជាតិ​នានា
ហើយ​ប្រកាស​អំពី​ស្នា​ព្រះហស្ដ​ដ៏​អស្ចារ្យ​របស់
ព្រះអង្គ នៅ​ក្នុង​ចំណោម​ជាតិ​សាសន៍​ទាំង​អស់!
២៥ ដ្បិត​ព្រះអម្ចាស់​ជា​ព្រះ​ដ៏​ប្រសើរ​ឧត្ដម
ដែល​យើង​ត្រូវ​តែ​សរសើរ​តម្កើង​អស់​ពី​ចិត្ត
ព្រះអង្គ​គួរ​ជា​ទី​ស្ញែង​ខ្លាច​ជាង​ព្រះ​ផង​ទាំង​ពួង។
២៦ ព្រះ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​របស់​សាសន៍​នានា
សុទ្ធ​តែ​ឥត​បាន​ការ​អ្វី​ទាំង​អស់
រីឯ​ព្រះអម្ចាស់ ព្រះអង្គ​បាន​បង្កើត​ផ្ទៃ​មេឃ។
២៧ មាន​ពន្លឺ​រស្មី​ចិញ្ចែងចិញ្ចាច​ចាំង​ចេញ​ពី
ព្រះភក្ត្រ​របស់​ព្រះអង្គ
ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះអង្គ​ពោរពេញ​ទៅ​ដោយ
ឫទ្ធិបារមី និង​អំណរ​សប្បាយ។
២៨ ប្រជាជាតិ​ទាំងឡាយ​អើយ
ចូរ​នាំ​គ្នា​លើក​តម្កើង​សិរីរុងរឿង​ព្រះអម្ចាស់
ហើយ​ថ្លែង​អំពី​ឫទ្ធានុភាព​របស់​ព្រះអង្គ
២៩ ចូរ​លើក​តម្កើង​សិរីរុងរឿង​នៃ​ព្រះនាម​របស់​ព្រះអម្ចាស់!
ចូរ​នាំ​គ្នា​យក​តង្វាយ​ចូល​មក​ចំពោះ​ព្រះភក្ត្រ​របស់​ព្រះអង្គ!
ចូរ​នាំ​គ្នា​ក្រាប​ថ្វាយបង្គំ​ព្រះអម្ចាស់
នៅ​ពេល​ព្រះអង្គ​សំដែង​ភាព​វិសុទ្ធ​របស់​ព្រះអង្គ!
៣០ មនុស្ស​នៅ​លើ​ផែនដី​ទាំង​មូល​អើយ
ចូរ​ញាប់ញ័រ​នៅ​ចំពោះ​ព្រះភក្ត្រ​ព្រះអង្គ​ចុះ!
ពិភព​លោក​រឹងមាំ ឥត​រង្គើ​សោះ​ឡើយ
៣១ ចូរ​អោយ​ផ្ទៃ​មេឃ​មាន​អំណរ​សប្បាយ
និង​អោយ​ផែនដី​បាន​រីករាយ​ដ៏​លើសលប់!
ចូរ​ប្រកាស​នៅ​ក្នុង​ចំណោម​ប្រជាជាតិ​នានា​ថា
ព្រះអម្ចាស់​គ្រង​រាជ្យ!
៣២ ចូរ​អោយ​សមុទ្រ និង​អ្វីៗ​នៅ​ក្នុង​សមុទ្រ
បន្លឺ​សំឡេង​យ៉ាង​អឺងកង!
ចូរ​អោយ​ស្រែ​ចំការ និង​អ្វីៗ​នៅ​ទី​នោះ
ត្រេក​អរ​សប្បាយ!
៣៣ ចូរ​អោយ​ព្រៃ​ព្រឹក្សា​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ស្រែក​ហ៊ោ
នៅ​ចំពោះ​ព្រះភក្ត្រ​ព្រះអម្ចាស់!
ដ្បិត​ព្រះអង្គ​យាង​មក​គ្រប់គ្រង​ផែនដី។
៣៤ ចូរ​លើក​តម្កើង​ព្រះអម្ចាស់
ដ្បិត​ព្រះអង្គ​សប្បុរស
ព្រះហឫទ័យ​មេត្តា​ករុណា​របស់​ព្រះអង្គ
នៅ​ស្ថិតស្ថេរ​រហូត​ត​ទៅ!
៣៥ ចូរ​ទូល​ព្រះអង្គ​ថា:
ព្រះសង្គ្រោះ​របស់​យើង​ខ្ញុំ​អើយ
សូម​ជួយ​សង្គ្រោះ​យើង​ខ្ញុំ​ផង
សូម​ប្រមូល​ផ្ដុំ​យើង​ខ្ញុំ ហើយ​យក​យើង​ខ្ញុំ
ចេញ​ពី​ចំណោម​ប្រជាជាតិ​នានា
ដើម្បី​អោយ​យើង​ខ្ញុំ​លើក​តម្កើង
ព្រះនាម​ដ៏វិសុទ្ធ​របស់​ព្រះអង្គ និង​បាន​ខ្ពស់​មុខ
ដោយ​សរសើរ​តម្កើង​ព្រះអង្គ!
៣៦ សូម​លើក​តម្កើង​ព្រះអម្ចាស់
ជា​ព្រះ​របស់​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល
តាំង​ពី​ដើម​រៀង​មក
ហើយ​អស់កល្ប​ត​រៀង​ទៅ!»។
ពេល​នោះ ប្រជាជន​ទាំង​មូល​ឆ្លើយ​ថា «អាម៉ែន សូម​សរសើរ​តម្កើង​ព្រះជាម្ចាស់!»។

៣៧ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ចាត់​លោក​អសាភ និង​បង​ប្អូន​របស់​គាត់​អោយ​បំពេញ​មុខងារ នៅ​មុខ​ហិប​នៃ​សម្ពន្ធមេត្រី​របស់​ព្រះអម្ចាស់​ជា​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ ឥត​ដែល​អាក់ខាន​ដូច​បាន​កំណត់​ទុក។ ៣៨ ស្ដេច​ចាត់​លោក​ អូបេដ-អេដុម​ជា​កូន​របស់​លោក​យេឌូទូន និង​លោក​ហូសា ព្រម​ទាំង​បង​ប្អូន​របស់​គាត់​ហុកសិប​ប្រាំ​បី​នាក់ អោយ​ធ្វើ​ជា​ឆ្មាំ​ទ្វារ។ ៣៩ ស្ដេច​ក៏​ចាត់​លោក​បូជាចារ្យ​សាដុក និង​បូជាចារ្យ​ឯ​ទៀតៗ ជា​បង​ប្អូន​របស់​គាត់ អោយ​បំពេញ​មុខងារ​នៅ​មុខ​ព្រះពន្លា​របស់​ព្រះអម្ចាស់ ដែល​ស្ថិត​លើ​ទួល​ខ្ពស់ នៅ​កាបូន ៤០ ដើម្បី​ថ្វាយ​តង្វាយ​ដុត​ជា​អចិន្ត្រៃយ៍​ចំពោះ​ព្រះអម្ចាស់ លើ​អាសនៈ​សំរាប់​ថ្វាយ​តង្វាយ​ដុត ទាំង​ព្រឹក ទាំង​ល្ងាច ស្រប​តាម​សេចក្ដី​ទាំង​ប៉ុន្មាន មាន​ចែង​ទុក​ក្នុងវិន័យ ដែល​ព្រះអម្ចាស់​បាន​បង្គាប់​ដល់​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល។ ៤១ លោក​ហេម៉ន និង​លោក​យេឌូទូន ព្រម​ទាំង​អ្នក​ឯ​ទៀតៗ ដែល​គេ​បាន​ជ្រើស​រើស​តាម​ឈ្មោះ ដើម្បី​លើក​តម្កើង​ព្រះអម្ចាស់ ក៏​មក​ចូល​រួម​ជា​មួយ​បូជាចារ្យ​ទាំង​នោះ​ដែរ ដ្បិត​ព្រះហឫទ័យ​មេត្តា​ករុណា​របស់​ព្រះអង្គ នៅ​ស្ថិតស្ថេរ​រហូត​ត​ទៅ! ៤២ លោក​ហេម៉ន និង​លោក​យេឌូទូន​ក៏​ទទួល​ខុស​ត្រូវ​លើ​ត្រែ និង​ឈិង​របស់​ពួក​តន្ត្រីករ ព្រម​ទាំង​ឧបករណ៍​ឯ​ទៀតៗ សំរាប់​ប្រគំ​បទ​ចំរៀង​ថ្វាយ​ព្រះជាម្ចាស់។ កូន​ចៅ​របស់​លោក​យេឌូទូន​ក៏​មាន​មុខងារ ជា​ឆ្មាំ​នៅ​មាត់​ទ្វារ​ដែរ។ ៤៣ ប្រជាជន​ទាំង​អស់​នាំ​គ្នា​វិល​ត្រឡប់​ទៅ​ផ្ទះ​រៀងៗ​ខ្លួន ហើយ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ក៏​វិល​ទៅ​ដំណាក់​វិញ ដើម្បី​ប្រទាន​ពរ​ដល់​រាជវង្ស។

ជំពូកទី ១៧

ព្រះបាទ​ដាវីឌ​មាន​បំណង​សង់​ព្រះវិហារ
(២​សាម៉ូអែល ៧:១-១៧)
១ នៅ​ពេល​ដែល​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ​មាន​រាជ​វាំង​គង់​នៅ​ស្រួលបួល​ហើយ ស្ដេច​មាន​រាជឱង្ការ​ទៅ​កាន់​ព្យាការី​ណាថាន​ថា៖ «មើល៍ ខ្ញុំ​រស់​នៅ​ក្នុង​ដំណាក់​ពី​ឈើ​តាត្រៅ រីឯ​ហិប​នៃ​សម្ពន្ធមេត្រី​របស់​ព្រះអម្ចាស់ ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ពន្លា​ធ្វើ​អំពី​ក្រណាត់​សំពត់!»។ ២ លោក​ណាថាន​ទូល​ព្រះបាទ​ ដាវីឌ​ថា៖ «ការ​អ្វី​ដែល​ព្រះករុណា​សព្វ​ព្រះហឫទ័យ​ធ្វើ សូម​ព្រះករុណា​ធ្វើ​ចុះ ដ្បិត​ព្រះជាម្ចាស់​គង់​ជា​មួយ​ព្រះករុណា​ហើយ»។

៣ ប៉ុន្តែ នៅ​យប់​នោះ​ព្រះជាម្ចាស់​មាន​ព្រះបន្ទូល​មក​កាន់​លោក​ណាថាន​ដូច​ត​ទៅ៖ ៤ «ចូរ​ទៅ​ប្រាប់​ដាវីឌ ជា​អ្នក​បំរើ​របស់​យើង​ថា ព្រះអម្ចាស់​មាន​ព្រះបន្ទូល​ដូច​ត​ទៅ មិន​មែន​អ្នក​ទេ​ដែល​នឹង​សង់​ដំណាក់​អោយ​យើង​នៅ។ ៥ តាំង​ពី​ថ្ងៃ​ដែល​យើង​បាន ​នាំ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ចាក​ចេញ​ពី​ស្រុក​អេស៊ីប រហូត​មក​ដល់​ថ្ងៃ​នេះ យើង​មិន​ដែល​នៅ​ក្នុង​ដំណាក់​ទេ គឺ​យើង​នៅ​តែ​ក្នុង​ជំរំ និង​ព្រះពន្លា ពី​កន្លែង​មួយ​ទៅ​កន្លែង​មួយ។ ៦ គ្រប់​ទី​កន្លែង​ដែល​យើង​ ធ្វើ​ដំណើរ​ជា​មួយ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល យើង​បាន​តែងតាំង​អោយ​មាន​ឲ្យមានវិរបុរស គ្រប់គ្រង​លើ​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​យើង តែ​យើង​មិន​បាន​បង្គាប់​វិរបុរស​ណា​ម្នាក់ អោយ​សង់​ដំណាក់​ពី​ឈើ​តាត្រៅ​សំរាប់​យើង​ទេ! ៧ ឥឡូវ​នេះ ចូរ​ប្រាប់​ដាវីឌ ជា​អ្នក​បំរើ​របស់​យើង​ថា ព្រះអម្ចាស់​នៃ​ពិភព​ទាំង​មូល​មាន​ព្រះបន្ទូល​ដូច​ ត​ទៅ: កាល​អ្នក​នៅ​ជា​គង្វាល​ចៀម​នៅ​ឡើយ យើង​បាន​យក​អ្នក​ពី​វាល​ស្មៅ​មក ដើម្បី​អោយ​អ្នក​ធ្វើ​ជា​មេ​ដឹក​នាំ​របស់​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល ជា​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​យើង។ ៨ យើង​ស្ថិត​នៅ​ជា​មួយ​អ្នក ​គ្រប់​ទី​កន្លែង ដែល​អ្នក​ទៅ យើង​បាន​កំចាត់​ខ្មាំង​សត្រូវ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​របស់​អ្នក​ចេញ​ពី​មុខ​អ្នក ហើយ​យើង​ក៏​នឹង​ធ្វើ​អោយ​កេរ្តិ៍​ឈ្មោះ​របស់​អ្នក​ល្បីល្បាញ ដូច​វរជន​ទាំងឡាយ​នៅ​លើ​ផែនដី​ដែរ។ ៩ យើង​បាន​ប្រគល់​ស្រុក​មួយ ​អោយ​អ៊ីស្រាអែល ជា​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​យើង យើង​អោយ​គេ​តាំង​ទី​លំនៅ​ជាប់លាប់​រហូត ឥត​មាន​នរណា​មក​យាយី​ពួក​គេ​ទៀត​ឡើយ។ គ្មាន​ជាតិ​សាសន៍​ដ៏​ទុច្ចរិត​ណា​មក​ឈ្លានពាន​លើ​ពួក​គេ ១០ ដូច​កាល​ពី​មុន នៅ​គ្រា​ដែល​យើង​តែងតាំង​វិរបុរស ​អោយ​គ្រប់គ្រង​លើ​អ៊ីស្រា​អែល ជា​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​យើង។ យើង​បង្ក្រាប​ខ្មាំង​សត្រូវ​ទាំង​ប៉ុន្មាន អោយ​ស្ថិត​នៅ​ក្រោម​អំណាច​របស់​អ្នក។ យើង​ប្រកាស​អោយ​អ្នក​ដឹង​ថា យើង​នឹង​ប្រទាន​អោយ​អ្នក​មាន​សន្តតិវង្ស​មួយ​ផង។ ១១ ពេល​ណា​អ្នក​លា​ចាក​លោកនេះ ទៅ​ជួបជុំ​នឹង​បុព្វបុរស​របស់​អ្នក យើង​នឹង​អោយ​ពូជពង្ស​របស់​អ្នក​មួយ​រូប​ឡើង​ស្នង​រាជ្យ ហើយ​យើង​នឹង​ពង្រឹង​រាជ្យ​របស់​គេ​អោយ​រឹងមាំ។ ១២ គឺ​បុត្រ​នោះ​ហើយ​ដែល​នឹង​សង់​ដំណាក់​មួយ​សំរាប់​យើង។ យើង​នឹង​ពង្រឹង​រាជ​សម្បត្តិ​របស់​គេ​អោយ​នៅ​ស្ថិតស្ថេរ​រហូត​ត​ទៅ។ ១៣ យើង​នឹង​ធ្វើ​ជា​ឪពុក​ របស់​គេ ហើយ​គេ​ធ្វើ​ជា​កូន​របស់​យើង។ យើង​មិន​ដក​សេចក្ដី​មេត្តា​ករុណា​ចេញ​ពី​គេ ដូច​យើង​បាន​ដក​ចេញ​ពី​ស្ដេច​ដែល​គ្រង​រាជ​មុន​អ្នក​ឡើយ។ ១៤ យើង​នឹង​អោយ​គេ​ គ្រប់គ្រង​លើ​ដំណាក់​របស់​យើង និង​នគរ​របស់​យើង​រហូត​ត​ទៅ ហើយ​រាជ​សម្បត្តិ​របស់​គេ​ក៏​នឹង​បាន​រឹងមាំ​រហូត​ត​ទៅ​ដែរ»។ ១៥ លោក​ណាថាន​ទូល​ថ្វាយ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ នូវ​សេចក្ដី​ទាំង​ប៉ុន្មាន ​ដែល​ព្រះជាម្ចាស់​មាន​ព្រះបន្ទូល​ប្រាប់​លោក​ក្នុង​សុបិន​និមិត្ត​នោះ។

ការ​អធិស្ឋាន​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ
(២​សាម៉ូអែល ៧:១៨-២៩)
១៦ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ក៏​យាង​ទៅ​គាល់​ព្រះអម្ចាស់ ហើយ​ទូល​ថា៖ «បពិត្រ​ព្រះជាអម្ចាស់ តើ​ទូលបង្គំ និង​គ្រួសារ​របស់​ទូលបង្គំ​ជា​អ្វី បាន​ជា​ព្រះអង្គ​ប្រោស​ប្រទាន​អោយ​ទូលបង្គំ​ទទួល​ឋានៈ​ខ្ពង់ខ្ពស់​បែប​នេះ? ១៧ ឱ​ព្រះជាម្ចាស់​អើយ​ ចំពោះ​ព្រះអង្គ នេះ​គឺ​ជា​ការ​តិចតួច​ទេ បាន​ជា​ព្រះអង្គ​សន្យា​ដល់​កូន​ចៅ​ទូលបង្គំ ដែល​នៅ​ជំនាន់​ក្រោយៗ​ដែរ។ បពិត្រ​ព្រះជាអម្ចាស់ ព្រះអង្គ​យក​ព្រះហឫទ័យ​ទុក​ដាក់​នឹង​ទូលបង្គំ ហាក់​បី​ដូច​ទូលបង្គំ ជា​មនុស្ស​ម្នាក់​ដ៏​សំខាន់។ ១៨ តើ​ទូលបង្គំ​មាន​អ្វី​ ទូល​ថ្វាយ​ព្រះអង្គ​ចំពោះ​កិត្តិយស ដែល​ព្រះអង្គ​ប្រទាន​មក​ទូលបង្គំ បើ​ព្រះអង្គ​ជ្រាប​អំពី​ទូលបង្គំ ជា​អ្នក​បំរើ​របស់​ព្រះអង្គ​យ៉ាង​ច្បាស់​ហើយ​នោះ? ១៩ ​ព្រះអម្ចាស់​ អើយ​ព្រះអង្គ​សំដែង​ស្នា​ព្រះហស្ដ​ដ៏​ឧត្ដុង្គឧត្ដម​ទាំង​នេះ អោយ​ទូលបង្គំ​ឃើញ ស្រប​តាម​ព្រះហឫទ័យ​សប្បុរស ដោយ​យល់​ដល់​អ្នក​បំរើ​របស់​ព្រះអង្គ។ ២០ ព្រះអម្ចាស់​ អើយ គ្មាន​នរណា​ប្រៀប​ផ្ទឹម​ស្មើ​នឹង​ព្រះអង្គ​បាន​ទេ។ តាម​ដែល​យើង​ខ្ញុំ​ធ្លាប់​ឮ​គេ​តំណាល​ប្រាប់ ក្រៅ​ពី​ព្រះអង្គ ក៏​គ្មាន​ព្រះ​ឯ​ណា​ទៀត​ដែរ។ ២១ នៅ​លើ​ផែនដី​នេះ គ្មាន​ប្រជារាស្ត្រ​ណា​មួយ​ដូច​អ៊ីស្រាអែល ជា​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ព្រះអង្គ ដែល​ព្រះ​របស់​ពួក​គេ​បាន​ទៅ​រំដោះ​ពួក​គេ យក​មក​ធ្វើ​ជា​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ខ្លួន​ឡើយ។ ព្រះអង្គ​ធ្វើ​អោយ​កិត្តិនាម​របស់​ព្រះអង្គ​ល្បីល្បាញ ដោយ​សំដែង​ការ​អស្ចារ្យ​ដ៏​ឧត្ដម​គួរ​ស្ញែង​ខ្លាច ព្រះអង្គ​បណ្ដេញ​ប្រជាជាតិ​ទាំងឡាយ​ចេញ​ពី​មុខ​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ព្រះអង្គ គឺ​ប្រជារាស្ត្រ​ដែល​ព្រះអង្គ​បាន​លោះ​មក​ពី​ស្រុក​អេស៊ីប។ ២២ ព្រះអម្ចាស់​ អើយ! ព្រះអង្គ​បាន​ជ្រើស​រើស​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល អោយ​ធ្វើ​ជា​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ព្រះអង្គ​រហូត​ត​ទៅ ហើយ​ព្រះអង្គ​ក៏​បាន​ទៅ​ជា​ព្រះ​របស់​ពួក​គេ។ ២៣ ឱ​ព្រះអម្ចាស់​ អើយ​ឥឡូវ​នេះ សូម​សំរេច​តាម​ព្រះបន្ទូល ដែល​ព្រះអង្គ​បាន​សន្យា​ចំពោះ​ទូលបង្គំ និង​កូន​ចៅ​ទូលបង្គំ​រហូត​ត​ទៅ សូម​អោយ​ព្រះបន្ទូល​នេះ សំរេច​ជា​រូប​រាង​ឡើង! ២៤ សូម​សំរេច​តាម​ព្រះបន្ទូល​របស់​ព្រះអង្គ ដើម្បី​អោយ​ព្រះនាម​របស់​ព្រះអង្គ​បាន​ឧត្ដុង្គ​ឧត្ដម​ជានិច្ច ហើយ​សូម​អោយ​គេ​នៅ​តែ​ពោល​ថា “ព្រះអម្ចាស់​ នៃ​ពិភព​ទាំង​មូល ជា​ព្រះ​នៃ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល ទ្រង់​ពិត​ជា​ព្រះ​របស់​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​មែន!”។ សូម​ប្រោស​ប្រទាន​អោយ​ពូជពង្ស​របស់​ដាវីឌ ជា​អ្នក​បំរើ​របស់​ព្រះអង្គ​បាន​ស្ថិតស្ថេរ​នៅ​ចំពោះ​ព្រះភក្ត្រ​ព្រះអង្គ​ ផង។ ២៥ ឱ​ព្រះ​នៃ​ទូលបង្គំ​អើយ ព្រះអង្គ​ប្រោស​អោយ​ទូលបង្គំ​ដឹង​ថា ព្រះអង្គ​សព្វ​ព្រះហឫទ័យ​តែងតាំង​ពូជពង្ស​របស់​ទូលបង្គំ​អោយ​ឡើង​ស្នង​រាជ្យ ​ទូលបង្គំ។ ហេតុ​នេះ​ហើយ​បាន​ជា​ទូលបង្គំ​មាន​ចិត្ត​ក្លាហាន ទូល​ពាក្យ​អធិស្ឋាន​នេះ​ថ្វាយ​ព្រះអង្គ។ ២៦ បពិត្រ​ព្រះអម្ចាស់! មាន​តែ​ព្រះអង្គ​ទេ​ដែល​ជា​ព្រះជាម្ចាស់។ ឥឡូវ​នេះ ព្រះអង្គ​មាន​ព្រះបន្ទូល​សន្យា​ប្រទាន​សុភមង្គល​នេះ​មក​ទូល​បង្គំ​។ ២៧ ឱ​ព្រះអម្ចាស់​ អើយ ឥឡូវ​នេះ ព្រះអង្គ​សព្វ​ព្រះហឫទ័យ​ប្រទាន​ពរ ដល់​ពូជពង្ស​របស់​ទូលបង្គំ ដើម្បី​អោយ​គេ​បាន​ស្ថិតស្ថេរ​នៅ​ចំពោះ​ព្រះភក្ត្រ​របស់​ព្រះអង្គ​ត​រៀង​ទៅ ដ្បិត​ព្រះអង្គ​ប្រទាន​ពរ​ដល់​នរណា អ្នក​នោះ​នឹង​ទទួល​ព្រះពរ​អស់កល្ប​ជានិច្ច»។

ជំពូកទី ១៨

ជ័យជំនះ​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​លើ​ស្រុក​ជិត​ខាង
(២​សាម៉ូអែល ៨:១-១៤)
១ ក្រោយ​មក​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ វាយ​ឈ្នះ​ជន​ជាតិ​ភីលីស្ទីន ហើយ​បង្ក្រាប​ពួក​គេ ព្រម​ទាំង​ដណ្ដើម​យក​ក្រុង​កាថ និង​ស្រុក​ភូមិ​នៅ​ជុំវិញ​ពី​កណ្ដាប់​ដៃ​របស់​ពួក​គេ។ ២ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ក៏​វាយ​ឈ្នះ​ជន​ជាតិ​ម៉ូអាប់​ដែរ។ ជន​ជាតិ​ម៉ូអាប់​ធ្លាក់​ខ្លួន​ចំណុះ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ហើយ​ត្រូវ​ថ្វាយ​សួយសារអាករ​ផង។ ៣ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​វាយ​ឈ្នះ​ ព្រះបាទ​ហាដាដេស៊ែរ ជា​ស្ដេច​ស្រុក​សូបា​នៅ​ក្រុង​ហាម៉ាត់ ក្នុង​ពេល​ដែល​ព្រះបាទ​ហាដាដេស៊ែរ​កំពុង​តែ​ទៅ​កាន់​កាប់​តំបន់​ទន្លេ​ អឺប្រាត។ ៤ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​រឹប​អូស​យក ​បាន​រទេះ​ចំបាំង​ចំនួន​ ១០០០​គ្រឿង ពី​ព្រះបាទ​ហាដាដេស៊ែរ ព្រម​ទាំង​ទ័ព​សេះ ៧ ០០០ នាក់ និង​ទ័ព​ថ្មើរ​ជើង​ចំនួន​២០ ០០០​នាក់។ ស្ដេច​ទុក​សេះ​ប្រមាណ​មួយ​រយ​ក្បាល ហើយ​កាត់​សរសៃ​កែង​ជើង​សេះ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ទៀត។ ៥ ពេល​នោះ ជន​ជាតិ​ស៊ីរី​នៅ​ក្រុង​ដាម៉ាស់ លើក​គ្នា​មក​ជួយ​ព្រះបាទ​ហាដាដេស៊ែរ​ជា​ស្ដេច​ស្រុក​សូបា។ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ក៏​វាយ​ឈ្នះ​ពួក​គេ ហើយ​សម្លាប់​អស់​ចំនួន​២២ ០០០​នាក់។ ៦ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​បាន​ដាក់​ ទេសាភិបាល អោយ​ត្រួតត្រា​លើ​ស្រុក​ស៊ីរី ហើយ​ជន​ជាតិ​ស៊ីរី​ធ្លាក់​ខ្លួន​ចំណុះ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ហើយ​ត្រូវ​ថ្វាយ​សួយសារអាករ​ផង។ ព្រះអម្ចាស់​ប្រទាន​អោយ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​មាន​ជ័យជំនះ នៅ​គ្រប់​កន្លែង​ដែល​ស្ដេច​យាង​ទៅ។ ៧ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​រឹប​អូស​យក​ខែល​មាស ពី​ពួក​មេទ័ព​របស់​ព្រះបាទ​ហាដាដេស៊ែរ ហើយ​នាំ​យក​មក​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។

៨ ព្រះបាទ​ ដាវីឌ​រឹប​អូស​យក​លង្ហិន​យ៉ាង​ច្រើន​សន្ធឹក​សន្ធាប់​ពី​ក្រុង​បេថាស និង​ក្រុង​គូន ដែល​ជា​ក្រុង​របស់​ព្រះបាទ​ហាដាដេស៊ែរ។ ក្រោយ​មក ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​បាន​យក​លង្ហិន​ទាំង​នោះ​ទៅ​សិត​ធ្វើ​អាង​ធំ សសរ និង​គ្រឿង​ប្រដាប់​ប្រដា​លង្ហិន​នៅ​ក្នុង​ព្រះវិហារ។

៩ កាល​ព្រះបាទ​តូអ៊ូ ជា​ស្ដេច​ក្រុង​ហាម៉ាត់​ជ្រាប​ថា ព្រះបាទ​ដាវីឌ​បាន​វាយ​ឈ្នះ​កងទ័ព​ទាំង​មូល របស់​ព្រះបាទ​ហាដាដេស៊ែរ​ជា​ស្ដេច​ក្រុង​សូបា ១០ ស្ដេច​ក៏​ចាត់​សម្ដេច​ ហាដូរ៉ាម​ជា​បុត្រ អោយ​ចូល​មក​គាល់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ទាំង​នាំ​យក​វត្ថុ​អំពី​មាស​ប្រាក់ និង​លង្ហិន​មក​ជា​មួយ​ផង ដើម្បី​អបអរសាទរ​ចំពោះ​ជ័យជំនះ លើ​ព្រះបាទ​ហាដាដេស៊ែរ ព្រោះ​ព្រះបាទ​តូអ៊ូ​ធ្វើ​សឹក​សង្គ្រាម​ទល់​នឹង​ព្រះបាទ​ហាដាដេស៊ែរ​ដែរ។ ១១ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​យក​វត្ថុ​ទាំង​នោះ​ទៅ​ថ្វាយ​ព្រះអម្ចាស់ ដូច​មាស​ប្រាក់​ដែល​ស្ដេច​យក​បាន​ពី​ប្រជាជាតិ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែរ គឺ​មាន​ជន​ជាតិ​អេដុម ជន​ជាតិ​ម៉ូអាប់ ជន​ជាតិ​អាំម៉ូន ជន​ជាតិ​ភីលីស្ទីន និង​ជន​ជាតិ​អាម៉ាឡេក។

១២ លោក​អប៊ីសាយ ជា​កូន​របស់​អ្នក​ស្រី​សេរូយ៉ា​បាន​ប្រហារ​ជន​ជាតិ​អេដុម​អស់ ១៨ ០០០​នាក់ នៅ​ជ្រលង​ភ្នំ​អំបិល។ ១៣ លោក​ដាក់​ទេសាភិបាល​អោយ​ត្រួតត្រា​លើ​ស្រុក​អេដុម​ទាំង​មូល ហើយ​ជន​ជាតិ​អេដុម​ធ្លាក់​ខ្លួន​ចំណុះ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ។ ព្រះអម្ចាស់​ប្រទាន​អោយ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​មាន​ជ័យជំនះ នៅ​គ្រប់​កន្លែង​ដែល​ស្ដេច​យាង​ទៅ។

បញ្ជី​រាយ​នាម​មន្ត្រី​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ
(២​សាម៉ូអែល ៨:១៥-១៨)
១៤ ព្រះបាទ​ដាវីឌ ​សោយ​រាជ្យ​លើ​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល ហើយ​គ្រប់គ្រង​ប្រជារាស្ត្រ​ដោយ​សុចរិត និង​យុត្តិធម៌។ ១៥ ​លោក​យ៉ូអាប់​កូន​របស់​អ្នក​ស្រី​សេរូយ៉ា ជា​មេ​បញ្ជា​ការ​កងទ័ព។ លោក​យេហូសាផាត​កូន​របស់​លោក​អហ៊ីលូដ ជា​អ្នក​នាំ​ពាក្យ​របស់​ស្ដេច។ ១៦ លោក​សាដុក​កូន​របស់​លោក​អហ៊ីតូប និង​លោក​អហ៊ីមេឡេក​កូន​របស់​លោក​អប៊ីយ៉ាថារ ជា​បូជាចារ្យ។ លោក​សេរ៉ាយ៉ា​ជា​លេខាធិការ​របស់​ស្ដេច។ ១៧ លោក​បេណាយ៉ា​កូន​របស់​ លោក​យេហូយ៉ាដា ជា​មេ​បញ្ជា​ការ​លើ​ពួក​កេរេទី និង​ពួក​ពេលេទី។ រីឯ​បុត្រ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ មាន​នាទី​ជា​ជំនួយ​ការ​ពិសេស​របស់​ស្ដេច។

ជំពូកទី ១៩

ពួក​មន្ត្រី​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ត្រូវ​អាម៉ាស់​មុខ
(២​សាម៉ូអែល ១០:១-៥)
១ ក្រោយ​មក ព្រះបាទ​ណាហាស ជា​ស្ដេច​របស់​ជន​ជាតិ​អាំម៉ូន​បាន​សោយ​ទិវង្គត ហើយ​បុត្រ​របស់​ស្ដេច​ឡើង​ស្នង​រាជ្យ។ ២ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ទ្រង់​ ព្រះតម្រិះ​ថា៖ «យើង​ចង់​សំដែង​ចិត្ត​សប្បុរស​ចំពោះ​ស្ដេច​ហានូន ​ជា​បុត្រ​របស់​ព្រះបាទ​ ណាហាស ដូច​បិតា​របស់​ស្ដេច​បាន​សំដែង​ចំពោះ​យើង​ដែរ»។ ដូច្នេះ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ចាត់​រាជ​ប្រតិភូ អោយ​ទៅ​ចូល​រួម​រំលែក​ទុក្ខ​ព្រះបាទ​ហានូន ក្នុង​ឱកាស​ដែល​បិតា​សោយ​ទិវង្គត។ នៅ​ពេល​ពួក​មន្ត្រី​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ទៅ​ដល់​ស្រុក​អាំម៉ូន ចូល​គាល់​ព្រះបាទ​ហានូន​ដើម្បី​រំលែក​ទុក្ខ ៣ ពួក​មេ​ដឹក​នាំ​របស់​ជន​ ជាតិ​អាំម៉ូន ទូល​ព្រះបាទ​ហានូន​ថា៖ «តើ​ព្រះករុណា​ជឿ​ថា ស្ដេច​ដាវីឌ​ចាត់​ពួក​មន្ត្រី​អោយ​មក​ចូល​រួម​រំលែក​ទុក្ខ ដើម្បី​ថ្វាយ​កិត្តិយស​ដល់​បិតា​របស់​ព្រះករុណា​មែន​ឬ? តាម​ពិត​ពួក​គេ​មក​នេះ ដើម្បី​សង្កេត​ការណ៍ និង​ពិនិត្យ​មើល​ស្រុក ក្នុង​គោល​បំណង​វាយ​ដណ្ដើម​យក​ប៉ុណ្ណោះ»។ ៤ ពេល​នោះ ព្រះបាទ​ហានូន​ចាប់​ពួក​មន្ត្រី​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ អោយ​គេ​កោរ​ពុក​ចង្កា ព្រម​ទាំង​កាត់​សម្លៀកបំពាក់​អោយ​ខ្លី​ត្រឹម​គូថ រួច​បណ្ដេញ​អោយ​ទៅ​វិញ។ ៥ មាន​គេ​នាំ​ដំណឹង​អំពី​ មន្ត្រី​ទាំង​នោះ​យក​ទៅ​ទូល​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ស្ដេច​ក៏​ចាត់​អ្នក​នាំ​ពាក្យ​មក​ជួប​ពួក​គេ ដ្បិត​ពួក​គេ​ត្រូវ​អាម៉ាស់​មុខ​យ៉ាង​ខ្លាំង។ ស្ដេច​ត្រាស់​បង្គាប់​ពួក​គេ​ថា៖ «ចូរ​ស្នាក់​នៅ​ក្រុង​យេរីខូ​សិន​ចុះ ចាំ​ដល់​ពុក​ចង្កា​របស់​អស់​លោក​ដុះ​ឡើង​វិញ​សឹម​ត្រឡប់​មក»។

សង្គ្រាម​ជា​មួយ​ជន​ជាតិ​អាំម៉ូន និង​ជន​ជាតិ​ស៊ីរី
(២​សាម៉ូអែល ១០:៦-១៩)
៦ កាល​ជន​ជាតិ​អាំម៉ូន​ឃើញ​ថា ពួក​គេ​បាន​ធ្វើ​អោយ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ក្រេវក្រោធ​ដូច្នេះ ព្រះបាទ​ហានូន និង​ជន​ជាតិ​អាំម៉ូន​យក​ប្រាក់​ចំនួន​មួយ​ពាន់​ហាប ទៅ​ជួល​ពល​ទាហាន រទេះ​ចំបាំង និង​ទ័ព​សេះ​ពី​ជន​ជាតិ​ស៊ីរី​នៅ​ស្រុក​មេសូប៉ូតាមី ព្រម​ទាំង​ជន​ជាតិ​ស៊ីរី​នៅ​ស្រុក​ម៉ាកា និង​សូបា។ ៧ ពួក​គេ​ជួល​រទេះ​ចំបាំង ៣២ ០០០​គ្រឿង ព្រម​ទាំង​ស្ដេច​ស្រុក​ម៉ាកា និង​ពល​ទ័ព​ដែល​មក​បោះ​ទ័ព​នៅ​ទល់​មុខ​ក្រុង​មេដាបា។ បន្ទាប់​មក ជន​ជាតិ​អាំម៉ូន​នាំ​គ្នា​ចេញ​ពី​ទីក្រុង​របស់​ខ្លួន រួច​តំរៀប​ជា​ក្បួន​ទ័ព​ដើម្បី​ច្បាំង។ ៨ ​កាល​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ជ្រាប​ ដំណឹង​នេះ ទ្រង់​ក៏​ចាត់​លោក​យ៉ូអាប់ និង​កងទ័ព​ទាំង​មូល​ដែល​មាន​សុទ្ធ​តែ​ទាហាន​ដ៏​ខ្លាំង​ពូកែ អោយ​ចេញ​ទៅ​តទល់​ជា​មួយ​ពួក​គេ។ ៩ កងទ័ព​អាំម៉ូន​ចេញ​មក​ត្រៀម នៅ​ច្រក​ចូល​ទីក្រុង។ រីឯ​ស្ដេច​ឯ​ទៀតៗ​ស្ថិត​នៅ​តាម​ទី​វាល ដាច់​ឡែក​ពី​គេ។ ១០ លោក​យ៉ូអាប់​ឃើញ​ថា​លោក ​ត្រូវ​ប្រឈម​មុខ​ច្បាំង​តទល់​នឹង​គេ ដល់​ទៅ​ពីរ​មុខ​ព្រួញ​ប្រយុទ្ធ គឺ​មួយ​នៅ​ចំ​ពី​មុខ ហើយ​មួយ​ទៀត​នៅ​ពី​ក្រោយ​ដូច្នេះ លោក​ក៏​ជ្រើស​រើស​យក​ពល​ទាហាន​ដ៏​ចំណានៗ​ពី​កងទ័ព​អ៊ីស្រាអែល រៀប​ជា​ក្បួន​ទ័ព​ចេញ​ទៅ​តទល់​នឹង​កងទ័ព​ស៊ីរី។ ១១ រីឯ​កងទ័ព​ដែល​នៅ​សល់ លោក​ប្រគល់​អោយ​លោក​អប៊ីសាយ ជា​ប្អូន​ចេញ​ទៅ​តទល់​នឹង​កងទ័ព​អាំម៉ូន។ ១២ លោក​មាន​ប្រសាសន៍​ទៅ​ កាន់​ប្អូន​របស់​លោក​ថា៖ «បើ​ពួក​ស៊ីរី​ខ្លាំង​ជាង​បង ប្អូន​ត្រូវ​មក​ជួយ​បង​ផង។ ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ បើ​ពួក​អាំម៉ូន​ខ្លាំង​ជាង​ប្អូន បង​នឹង​ទៅ​ជួយ​ប្អូន។ ១៣ ចូរ​មាន​កម្លាំង និង​ចិត្ត​ក្លាហាន​ប្រយុទ្ធ ដើម្បី​ប្រជាជន​របស់​យើង និង​ការពារ​ក្រុង​នានា​របស់​ព្រះ​នៃ​យើង។ សូម​ព្រះអម្ចាស់​សំរេច​តាម​ព្រះហឫទ័យ​របស់​ព្រះអង្គ​ចុះ»។

១៤ លោក​យ៉ូអាប់​ព្រម​ទាំង​កងទ័ព បាន​ចេញ​ទៅ​ប្រយុទ្ធ​តទល់​នឹង​កងទ័ព​ស៊ីរី។ ពួក​ស៊ីរី​បាក់​ទ័ព​រត់​នៅ​ចំពោះ​មុខ​លោក។ ១៥ ​កាល​ឃើញ​ពួក​ស៊ីរី​បាក់ ​ទ័ព​រត់ ពួក​អាំម៉ូន​ក៏​បាក់​ទ័ព​រត់​នៅ​ចំពោះ​​មុខ​លោក​អប៊ីសាយ ជា​ប្អូន​របស់​លោក​យ៉ូអាប់ វិល​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ក្រុង​របស់​គេ​វិញ។ លោក​យ៉ូអាប់​វិល​ចូល​មក​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​វិញ​ដែរ។

១៦ ជន​ជាតិ ​ស៊ីរី​ឃើញ​ថា​ពួក​គេ​ចាញ់​កងទ័ព​អ៊ីស្រាអែល ពួក​គេ​ចាត់​អ្នក​នាំ​សារ​អោយ​ទៅ​ប្រមូល​កងទ័ព​ស៊ីរី ដែល​នៅ​ឯ​នាយ​ទន្លេ​អឺប្រាត​មក​ជួយ។ លោក​សូបាក់ ជា​មេ​បញ្ជា​ការ​កងទ័ព​របស់​ព្រះបាទ​ហាដាដេស៊ែរ​ជា​អ្នក​ដឹក​នាំ។ ១៧ មាន​គេ​នាំ​ដំណឹង​នេះ មក​ទូល​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ស្ដេច​ក៏​ប្រមូល​កងទ័ព​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល​ឆ្លង​ទន្លេ​យ័រដាន់ ហើយ​មក​ដល់​ក្បែរ​ពួក​គេ។ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ក៏​រៀប​ទ័ព​ប្រឈម​មុខ​ទល់​នឹង​កងទ័ព​ស៊ីរី ដែល​មក​វាយ​សំរុក​ស្ដេច។ ១៨ ពួក​ស៊ីរី​បាក់​ទ័ព​រត់ ​នៅ​មុខ​កងទ័ព​អ៊ីស្រាអែល ហើយ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ សម្លាប់​ទាហាន​ដែល​បរ​រទេះ​ចំបាំង​អស់​ប្រាំ​ពីរ​ពាន់​ នាក់ និង​ពល​ទាហាន​ថ្មើរ​ជើង​អស់​បួន​ម៉ឺន​នាក់។ ស្ដេច​ក៏​បាន​ប្រហារ​ជីវិត​លោក​សូបាក់ ជា​មេ​បញ្ជា​ការ​កងទ័ព​ដែរ។ ១៩ កាល​ស្ដេច​ទាំង​ ប៉ុន្មាន​ដែល​ចំណុះ​ព្រះបាទ​ហាដាដេស៊ែរ​ឃើញ​ថា ពួក​គេ​ចាញ់​កងទ័ព​អ៊ីស្រាអែល ពួក​គេ​ក៏​មក​សុំ​ចុះ​សន្ធិសញ្ញា​សន្តិភាព​ជា​មួយ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ហើយ​ចុះ​ចូល​នឹង​ព្រះអង្គ​ផង។ ចាប់​ពី​ពេល​នោះ​មក ជន​ជាតិ​ស៊ីរី​មិន​ចង់​ជួយ​ជន​ជាតិ​អាំម៉ូន​ទៀត​ឡើយ។

ជំពូកទី ២០

អ៊ីស្រាអែល​ដណ្ដើម​យក​ក្រុង​រ៉ាបា
(២​សាម៉ូអែល ១១:១, ១២:២៦-៣០)
១ មួយ​ឆ្នាំ​ក្រោយ​មក នៅ​រដូវ​ដែល​ស្ដេច​នានា​មាន​ទម្លាប់​ចេញ​ទៅ​ធ្វើ​សឹក លោក​យ៉ូអាប់​បាន​ដឹក​នាំ​ទ័ព​ចេញ​ទៅ​កំទេច​ស្រុក​អាំម៉ូន ហើយ​ឡោមព័ទ្ធ​ក្រុង​រ៉ាបា។ រីឯ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ទ្រង់​គង់​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។ លោក​យ៉ូអាប់​វាយ​យក​បាន​ក្រុង​រ៉ាបា រួច​បំផ្លាញ​ក្រុង​នោះ​ចោល។ ២ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​យក​មកុដ​ ដែល​ស្ថិត​នៅ​លើ​សិរសា​ស្ដេច​របស់​ជន​ជាតិ​អាំម៉ូន មកុដ​នោះ​ធ្វើ​អំពី​មាស​ទម្ងន់​សាមសិប​គីឡូ​ក្រាម ហើយ​មាន​ដាំ​ត្បូង​ពេជ្រ​ទៀត​ផង។ គេ​យក​មកុដ​នោះ មក​បំពាក់​លើ​ព្រះសិរសា​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ។ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ក៏​បាន​រឹប​អូស​យក​ជយភ័ណ្ឌ​យ៉ាង​ច្រើន​ពី​ក្រុង​នោះ។ ៣ រីឯ​ប្រជាជន​នៅ​ក្នុង​ ក្រុង​នោះ​វិញ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​បាន​ជន្លៀស​យក​មក​ជា​ឈ្លើយ ហើយ​បង្ខំ​អោយ​អារ​ឈើ ដាប់​ថ្ម កាប់​អុស។ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ប្រព្រឹត្ត​ដូច្នេះ ចំពោះ​ក្រុង​ឯ​ទៀតៗ​របស់​ជន​ជាតិ​អាំម៉ូន​ដែរ។ បន្ទាប់​មក ស្ដេច​វិល​ត្រឡប់​មក​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​វិញ ជា​មួយ​កងទ័ព​ទាំង​មូល។

ជ័យជំនះ​លើ​ជន​ជាតិ​ភីលីស្ទីន
(២​សាម៉ូអែល ២១:១៨-២២)
៤ ក្រោយ​ម​ជន​ជាតិ​ អ៊ីស្រាអែល​ធ្វើ​សង្គ្រាម​ជា​មួយ​ជន​ជាតិ​ភីលីស្ទីន​នៅ​កេស៊ែរ។ នៅ​គ្រា​នោះ​លោក​ស៊ីបាកាយ ជា​អ្នក​ស្រុក​ហ៊ូសា សម្លាប់​លោក​ស៊ីផាយ ជា​មនុស្ស​ម្នាក់​ក្នុង​ចំណោម​កូន​ចៅ​រេផាអ៊ីម ហើយ​ជន​ជាតិ​ភីលីស្ទីន​ត្រូវ​បរាជ័យ។

​៥ បន្ទាប់​ មក មាន​កើត​សង្គ្រាម​ជា​ថ្មី ជា​មួយ​ជន​ជាតិ​ភីលីស្ទីន។ លោក​អែលហាណន​ជា​កូន​របស់​លោក​យ៉ាអៀរ បាន​សម្លាប់​លោក​ឡាមី ជា​អ្នក​ក្រុង​កាថ ដែល​ត្រូវ​ជា​ប្អូន​របស់​លោក​កូលីយ៉ាត។ ដង​លំពែង​របស់​លោក​ឡាមី មាន​រាង​ដូច​ផ្សំ​កីតម្បាញ។ ៦ ក្រោយ​មក​មាន​កើត​ សង្គ្រាម​ជា​ថ្មី​ទៀត​នៅ​ក្រុង​កាថ។ ពេល​នោះ មាន​ទាហាន​ភីលីស្ទីន​ម្នាក់​មាឌ​ធំ មាន​ម្រាម​ដៃ ម្រាម​ជើង ម្ខាង​ប្រាំ​មួយ សរុប​ទាំង​អស់​ម្ភៃ​បួន។ គាត់​ជា​កូន​ចៅ​របស់​លោក​រ៉ាផា​ដែរ។ ៧ គាត់​បាន​ហៅ​ជន​ជាតិ​ អ៊ីស្រាអែល អោយ​ចេញ​មក​តទល់​នឹង​គាត់។ ដូច្នេះ លោក​យ៉ូណាថាន ជា​កូន​របស់​លោក​សាម៉ា និង​ជា​ក្មួយ​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ បាន​សម្លាប់​អ្នក​នោះ​ចោល។ ៨ ទាហាន​ភីលីស្ទីន ដែល​ព្រះបាទ​ដាវីឌ និង​ពល​ទាហាន​បាន​សម្លាប់​នោះ សុទ្ធ​តែ​ជា​កូន​ចៅ​របស់​លោក​រ៉ាផា នៅ​ក្រុង​កាថ។

ជំពូកទី ២១

ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ជំរឿន​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល
(២​សាម៉ូអែល ២៤)
១ មារ​សាតាំង​បាន​ក្រោក​ឡើង​ប្រឆាំង​នឹង​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល ដោយ​ជំរុញ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​អោយ​ជំរឿន​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល។ ២ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​មាន​ រាជឱង្ការ​ទៅ​កាន់​លោក​យ៉ូអាប់ និង​មន្ត្រី​ឯ​ទៀតៗ​របស់​ប្រជាជន​ថា៖ «ចូរ​ទៅ​រាប់​ចំនួន​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល ចាប់​តាំង​ពី​ក្រុង​បៀរសាបា រហូត​ដល់​ក្រុង​ដាន់ រួច​ធ្វើ​របាយការណ៍​អោយ​យើង ដ្បិត​យើង​ចង់​ដឹង​ចំនួន​ប្រជាជន»។ ៣ លោក​យ៉ូអាប់​ទូល​ថា៖ «បពិត្រ​ព្រះករុណា ជា​អម្ចាស់! សូម​ព្រះអម្ចាស់​ ប្រោស​ប្រទាន​អោយ​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ព្រះអង្គ កើន​ចំនួន​ឡើង​មួយ​រយ​ដង​ច្រើន​ជាង​នេះ! ពួក​គេ​សុទ្ធ​តែ​ជា​អ្នក​បំរើ​របស់​ព្រះករុណា​ទាំង​អស់​គ្នា​ហើយ ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​ព្រះករុណា​ចង់​ជ្រាប​អំពី​ចំនួន​របស់​ពួក​គេ​ទៀត? ធ្វើ​ដូច្នេះ ក្រែង​លោ​បណ្ដាល​អោយ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​មាន​ទោស​»​។ ៤ ប៉ុន្តែ ដោយ​ស្ដេច​ចេញ​បញ្ជា​យ៉ាង​ម៉ឺងម៉ាត់​ពេក លោក​យ៉ូអាប់​ត្រូវ​តែ​អនុវត្ត​តាម។ លោក​យ៉ូអាប់​ចាក​ចេញ​ទៅ ហើយ​ធ្វើ​ដំណើរ​គ្រប់​ទិសទី​ក្នុង​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល រួច​វិល​ត្រឡប់​មក​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​វិញ។ ៥ លោក​យ៉ូអាប់​ចូល​ទៅ​ទូល​ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​អំពី​ចំនួន​ប្រជាជន គឺ​ក្នុង​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល​មាន​ទាហាន​ប្រដាប់​អាវុធ ១ ១០០ ០០០​នាក់ ហើយ​នៅ​ស្រុក​យូដា មាន​៤៧០ ០០០ នាក់។ ៦ លោក​ពុំ​បាន​ជំរឿន​ប្រជាជន​ក្នុង​កុល​សម្ព័ន្ធ​លេវី និង​បេនយ៉ាមីន​​​ទេ ដ្បិត​លោក​មិន​ពេញ​ចិត្ត​នឹង​បញ្ជា​របស់​ស្ដេច​ទាល់​តែ​សោះ។ ៧ ព្រះជាម្ចាស់ ​មិន​សព្វ​ព្រះហឫទ័យ​នឹង​ហេតុការណ៍​នេះ​ទេ ព្រះអង្គ​ក៏​ប្រហារ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល។ ៨ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ទូល​ ព្រះជាម្ចាស់​ថា៖ «ទូលបង្គំ​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​បាប​ដ៏​ធ្ងន់! ឥឡូវ​នេះ សូម​ព្រះអង្គ​អត់ទោស​អោយ​ទូលបង្គំ​ផង ដ្បិត​ទូលបង្គំ​ប្រព្រឹត្ត​ដូច​មនុស្ស​វង្វេង​ស្មារតី​ទាំង​ស្រុង!»។ ៩ ព្រះអម្ចាស់​មាន​ព្រះបន្ទូល​មក​កាន់​លោក​កាដ ជា​គ្រូ​ទាយ​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ថា៖ ១០ «ចូរ​ទៅ​ប្រាប់​ដាវីឌ​ដូច​ត​ទៅ “ព្រះ​អម្ចាស់​​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា: យើង​មាន​ទណ្ឌកម្ម​បី​យ៉ាង សំរាប់​អ្នក ចូរ​ជ្រើស​រើស​យក​មួយ​ចុះ! យើង​នឹង​ដាក់​ទោស​អ្នក​តាម​នោះ”»។ ១១ លោក​កាដ​ចូល​គាល់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ទូល​ថា៖ «ព្រះអម្ចាស់​មាន​ព្រះបន្ទូល​ដូច​ត​ទៅ: សូម​ជ្រើស​រើស​ចុះ ១២ តើ​ព្រះករុណា​ចង់​អោយ​ ស្រុក​កើត​ទុរ្ភិក្ស​អស់​រយៈ​ពេល​បី​ឆ្នាំ ឬ​ត្រូវ​បាក់​ទ័ព​រត់​នៅ​ចំពោះ​មុខ​ដាវ​របស់​ខ្មាំង​សត្រូវ អស់​រយៈ​ពេល​បី​ខែ ឬ​ចង់​អោយ​ជំងឺ​អាសន្នរោគ​កើត​ឡើង​ក្នុង​ស្រុក គឺ​ទេវទូត​របស់​ព្រះអម្ចាស់​បំផ្លាញ​ប្រជាជន​ក្នុង​ ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល អស់​រយៈ​ពេល​បី​ថ្ងៃ។ ឥឡូវ​នេះ សូម​ព្រះករុណា​ពិចារណា​ចុះ ទូលបង្គំ​នឹង​នាំ​ចម្លើយ ​ទៅ​ថ្វាយ​ព្រះជាម្ចាស់​ដែល​បាន​ចាត់​ទូល​បង្គំ​មក»។ ១៣ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​មាន​រាជឱង្ការ​ទៅ​កាន់​លោក​កាដ​ថា៖ «យើង​តប់ប្រមល់​ខ្លាំង​ណាស់! សូម​អោយ​យើង​ធ្លាក់​ក្នុង​កណ្ដាប់​ដៃ​របស់​ព្រះអម្ចាស់ ជា​ជាង​ធ្លាក់​ក្នុង​កណ្ដាប់​ដៃ​របស់​មនុស្ស ដ្បិត​ព្រះអម្ចាស់​មាន​ព្រះហឫទ័យ​មេត្តា​ករុណា​ដ៏​ធំធេង»។ ១៤ ព្រះអម្ចាស់​ធ្វើ​អោយ​ជំងឺ​អាសន្នរោគ ​កើត​នៅ​ស្រុក​អ៊ីស្រា​អែល ហើយ​មាន​ប្រជាជន​ស្លាប់​អស់ ៧០ ០០០​នាក់។ ១៥ ព្រះជាម្ចាស់​ចាត់​ទេវទូត ​អោយ​ទៅ​បំផ្លាញ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​ទៀត ប៉ុន្តែ កាល​ព្រះអម្ចាស់​ ទត​ឃើញ​ទេវទូត​បំផ្លាញ​ក្រុង​នោះ ព្រះអង្គ​ក៏​ប្រែ​ព្រះហឫទ័យ មិន​ព្រម​ដាក់​ទោស​ក្រុង​នោះ​ទេ។ ព្រះអង្គ​មាន​ព្រះបន្ទូល​ទៅ​កាន់​ទេវទូត​ដែល​មក​បំផ្លាញ​ថា៖ «ប៉ុណ្ណឹង​បាន​ហើយ! ឈប់​ប្រហារ​ទៅ!»។ ពេល​នោះ ទេវទូត​របស់​ព្រះអម្ចាស់​ស្ថិត​នៅ​ជិត​លាន​បោក​ស្រូវ​របស់​លោក​អ៊រណន ជា​ជន​ជាតិ​យេប៊ូស។ ១៦ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ងើប​ព្រះភក្ត្រ​ឡើង ទត​ឃើញ​ទេវទូត​របស់​ព្រះអម្ចាស់​ ឈរ​នៅ​ចន្លោះ​មេឃ និង​ផែនដី ដោយ​កាន់​ដាវ​ដែល​ហូត​ចេញ​ពី​ស្រោម​ជា​ស្រេច ហើយ​បែរ​មុខ​តម្រង់​ទៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។ ព្រះបាទ​ដាវីឌ និង​អស់​លោក​ព្រឹទ្ធាចារ្យ​ដែល​ស្លៀក​បាវ​កាន់​ទុក្ខ ក៏​ក្រាប​ចុះ​អោន​មុខ​ដល់​ដី។ ១៧ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ទូល​ ព្រះជាម្ចាស់​ថា៖ «ទូលបង្គំ​ទេ​តើ​ដែល​បញ្ជា​អោយ​ជំរឿន​ប្រជាជន ទូលបង្គំ​បាន​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​បាប និង​អំពើ​អាក្រក់។ ប្រជាជន​ទាំង​នេះ​ពុំ​បាន​ប្រព្រឹត្ត​អ្វី​ខុស​ទេ។ ឱ​ព្រះអម្ចាស់​ ជា​ព្រះ​នៃ​ទូលបង្គំ​អើយ សូម​ដាក់​ទោស​តែ​ទូលបង្គំ និង​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​ទូលបង្គំ​ប៉ុណ្ណោះ​បាន​ហើយ! សូម​កុំ​អោយ​គ្រោះ​កាច​នេះ​កើត​មាន​ដល់​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ព្រះអង្គ​ឡើយ!»។ ១៨ ទេវទូត​របស់​ព្រះអម្ចាស់​ បាន​ប្រាប់​លោក​កាដ​អោយ​ទូល​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ដើម្បី​សូម​ស្ដេច​យាង​ឡើង​ទៅ​សង់​អាសនៈ​មួយ​ថ្វាយ​ព្រះអម្ចាស់ នៅ​លាន​បោក​ស្រូវ​របស់​លោក​អ៊រណន ជា​ជន​ជាតិ​យេប៊ូស។ ១៩ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ក៏​យាង​ទៅ តាម​ពាក្យ​ដែល​លោក​កាដ​ថ្លែង ក្នុង​នាម​ព្រះអម្ចាស់។ ២០ ពេល​នោះ លោក​អ៊រណន​កំពុង​តែ​បោក​ស្រូវ។ គាត់​ងាក​មក ឃើញ​ទេវទូត កូន​ប្រុស​របស់​គាត់​ទាំង​បួន​នាក់ ដែល​នៅ​ជា​មួយ​គាត់​នាំ​គ្នា​រត់​ពួន។ ២១ កាល​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​យាង​ ទៅ​ជិត​លោក​អ៊រណន គាត់​ក្រឡេក​ឃើញ​ព្រះរាជា គាត់​ក៏​ចេញ​ពី​លាន​បោក​ស្រូវ​មក​ទទួល ក្រាប​ថ្វាយបង្គំ​អោន​មុខ​ដល់​ដី។ ២២ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​មាន​រាជឱង្ការ​ទៅ​គាត់​ថា៖ «ចូរ​លក់​លាន​បោក​ស្រូវ​នេះ​អោយ​យើង​មក យើង​នឹង​សង់​អាសនៈ​មួយ​ថ្វាយ​ព្រះអម្ចាស់ ដើម្បី​អោយ​ប្រជាជន​រួច​ពី​គ្រោះ​កាច។ ចូរ​លក់​លាន​បោក​ស្រូវ​នេះ​អោយ​យើង យើង​នឹង​បង់​ប្រាក់​ពេញ​ថ្លៃ»។ ២៣ លោក​អ៊រណន​ទូល​ព្រះបាទ ​ដាវីឌ​ថា៖ «សូម​ព្រះករុណា​ជា​អម្ចាស់​យក​លាន​បោក​ស្រូវ​នេះ ធ្វើ​អ្វី​តាម​តែ​ព្រះករុណា​សព្វ​ព្រះហឫទ័យ​ចុះ។ ទូលបង្គំ​ក៏​សូម​ថ្វាយ​គោ សំរាប់​ធ្វើ​ជា​តង្វាយ​ដុត​ទាំង​មូល និង​រនាស់​ធ្វើ​ជា​អុស ព្រម​ទាំង​ស្រូវ​ធ្វើ​ជា​តង្វាយ​ម្សៅ ទូលបង្គំ​សូម​ថ្វាយ​ទាំង​អស់!»។ ២៤ ប៉ុន្តែ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​មាន​រាជឱង្ការ​ទៅ​កាន់​លោក​អ៊រណន​ថា៖ «ទេ យើង​ចង់​ទិញ​របស់​ទាំង​នោះ​ពី​លោក​ពេញ​ថ្លៃ ដ្បិត​យើង​មិន​អាច​យក​អ្វីៗ​ដែល​ជា​របស់​លោក ទៅ​ថ្វាយ​ព្រះអម្ចាស់​ជា​តង្វាយ​ដុត​ទាំង​មូល ដោយ​មិន​បង់​ប្រាក់​ឡើយ!»។ ២៥ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ប្រគល់​មាស​សុទ្ធ​ប្រាំ​មួយ​រយ​ស្លឹង​ជូន​លោក​អ៊រណន ដើម្បី​ទិញ​លាន​បោក​ស្រូវ។ ២៦ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​សង់​អាសនៈ​ថ្វាយ​ព្រះអម្ចាស់​នៅ​កន្លែង​នោះ ហើយ​ថ្វាយ​តង្វាយ​ដុត​ទាំង​មូល និង​យញ្ញបូជា​មេត្រីភាព។ ស្ដេច​អង្វរ​រក​ព្រះអម្ចាស់​ព្រះអង្គ​តប​មក​វិញ ដោយ​ប្រទាន​ភ្លើង​ពី​លើ​មេឃ បញ្ឆេះ​តង្វាយ​ដុត​នៅ​លើ​អាសនៈ​នោះ។ ២៧ បន្ទាប់​មក ព្រះអម្ចាស់​បញ្ជា​អោយ​ទេវទូត​ស៊ក​ដាវ​ទៅ​ក្នុង​ស្រោម​វិញ។ ២៨ នៅ​គ្រា​នោះ​ដោយ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ឃើញ​ថា ព្រះអម្ចាស់​ឆ្លើយ​តប​នឹង​ពាក្យ​ទូលអង្វរ​របស់​ ស្ដេច នៅ​លើ​ទីលាន​បោក​ស្រូវ​របស់​លោក​អ៊រណន ជា​ជន​ជាតិ​យេប៊ូស ស្ដេច​តែងតែ​ថ្វាយ​យញ្ញបូជា​នៅ​ទី​នោះ។ ២៩ រីឯ​ព្រះពន្លា​របស់​ព្រះអម្ចាស់ ដែល​លោក​ម៉ូសេ​បាន​សង់​នៅ​វាល​រហោស្ថាន ព្រម​ទាំង​អាសនៈ​ថ្វាយ​តង្វាយ​ដុត ស្ថិត​នៅ​ទីសក្ការៈ​ទួល​ខ្ពស់ នៅ​ក្រុង​កាបូន។ ៣០ ប៉ុន្តែ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ពុំ​អាច​យាង​ទៅ​កន្លែង​នោះ​ទេ ដើម្បី​ទូល​សួរ​ព្រះជាម្ចាស់ ដ្បិត​ស្ដេច​ភ័យ​ខ្លាច​ទេវទូត*​របស់​ព្រះអម្ចាស់​ ប្រហារ​ដោយ​មុខ​ដាវ។

ជំពូកទី ២២

១ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «ទី​នេះ​ជា​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះជាអម្ចាស់ ហើយ​ទី​នេះ​ក៏​ជា​អាសនៈ​ថ្វាយ​តង្វាយ​ដុត​សំរាប់​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ដែរ!»។

ព្រះបាទ​ដាវីឌ​រៀបចំ​សង់​ព្រះវិហារ
២ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ចេញ​បញ្ជា​ អោយ​ប្រមូល​ជន​បរទេស​ដែល​រស់​នៅ​ក្នុង​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល ហើយ​ស្ដេច​ក៏​ចាត់​ពួក​គេ​អោយ​ធ្វើ​ជា​អ្នក​ដាប់​ថ្ម សំរាប់​សង់​ព្រះដំណាក់​ថ្វាយ​ព្រះជាម្ចាស់។ ៣ ស្ដេច​បាន​ត្រៀម​ដែក​យ៉ាង ​សន្ធឹក​សន្ធាប់ ដើម្បី​ធ្វើ​ដែក​គោល​សំរាប់​សន្លឹក​ទ្វារ និង​ធ្វើ​ទំពក់។ ស្ដេច​ក៏​បាន​ត្រៀម​លង្ហិន​យ៉ាង​ច្រើន ដែល​ពុំ​អាច​ថ្លឹង​បាន ៤ ព្រម​ទាំង​ឈើ​តាត្រៅ​ ច្រើន​ឥត​គណនា ដ្បិត​អ្នក​ក្រុង​ស៊ីដូន និង​អ្នក​ក្រុង​ទីរ៉ុស បាន​នាំ​ឈើ​តាត្រៅ​យ៉ាង​ច្រើន​សន្ធឹក​សន្ធាប់​មក​ថ្វាយ​ស្ដេច។ ៥ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ទ្រង់​ព្រះតម្រិះ​ថា៖ «សាឡូម៉ូន​ជា​បុត្រ​របស់​យើង​នៅ​ក្មេង​ខ្ចី ហើយ​ខ្វះ​បទ​ពិសោធ​ផង រីឯ​ព្រះដំណាក់​ដែល​សង់​ថ្វាយ​ព្រះអម្ចាស់ ត្រូវ​តែ​ថ្កុំថ្កើង​រុងរឿង ហើយ​ល្បីល្បាញ​ជាង​គេ​ទាំង​អស់ ក្នុង​ចំណោម​ស្រុក​នានា។ ហេតុ​នេះ យើង​ត្រូវ​តែ​ត្រៀម​សម្ភារៈ​សាង​សង់​សំរាប់​បុត្រ​របស់​យើង»។ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​បាន​ត្រៀម​សម្ភារៈ​សាង​សង់​ជា​ច្រើន មុន​ពេល​ស្ដេច​សោយ​ទិវង្គត។

៦ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ត្រាស់​ហៅ​សម្ដេច​សាឡូម៉ូន ជា​បុត្រ​មក​ផ្ដែផ្ដាំ​អោយ​សង់​ព្រះដំណាក់​ថ្វាយ​ព្រះអម្ចាស់ ជា​ព្រះ​នៃ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល។ ៧ ស្ដេច​មាន​រាជឱង្ការ​ទៅ​កាន់​សម្ដេច​សាឡូម៉ូន​ថា៖ «បុត្រ​អើយ! បិតា​មាន​បំណង​សង់​ព្រះដំណាក់​សំរាប់​លើក​តម្កើង​ព្រះនាម​ព្រះអម្ចាស់ ជា​ព្រះ​របស់​បិតា។ ៨ ប៉ុន្តែ ព្រះអម្ចាស់​មាន​ព្រះបន្ទូល​មក​កាន់​បិតា​ថា “អ្នក​បាន​បង្ហូរ​ឈាម​ច្រើន​ណាស់ ហើយ​អ្នក​ក៏​បាន​ធ្វើ​សង្គ្រាម​ដ៏​ធំៗ​ផង។ ដូច្នេះ អ្នក​មិន​ត្រូវ​សង់​ដំណាក់​សំរាប់​នាម​របស់​យើង​ទេ ដ្បិត​អ្នក​បាន​បង្ហូរ​ឈាម​យ៉ាង​ច្រើន​លើ​ផែនដី នៅ​ចំពោះ​មុខ​យើង។ ៩ អ្នក​នឹង​បង្កើត​បុត្រ​ មួយ​អង្គ ជា​មនុស្ស​ដែល​និយម​សុខ​សន្តិភាព ហើយ​យើង​នឹង​ផ្ដល់​សុខ​សន្តិភាព​ដល់​គេ ដោយ​មិន​អោយ​ខ្មាំង​សត្រូវ​នៅ​ជុំវិញ​មក​យាយី​ឡើយ។ បុត្រ​នោះ​នឹង​មាន​ឈ្មោះ​ថា សាឡូ​ម៉ូន ដ្បិត​ក្រោម​រាជ្យ​របស់​គេ​យើង​នឹង​ផ្ដល់​អោយ​អ៊ីស្រាអែល​មាន​សន្តិភាព និង​សុខសាន្តត្រាណ។ ១០ គឺ​បុត្រ​នោះ​ហើយ ដែល​នឹង​សង់​ដំណាក់​មួយ​សំរាប់​នាម​យើង។ គេ​នឹង​ធ្វើ​ជា​កូន​របស់​យើង ហើយ​យើង​ធ្វើ​ជា​ឪពុក​របស់​គេ​ដែរ។ យើង​នឹង​ពង្រឹង​រាជ​បល្ល័ង្ក​របស់​គេ​អោយ​នៅ​ស្ថិតស្ថេរ​លើ​ស្រុក​ អ៊ីស្រាអែល​រហូត​ត​ទៅ!”។ ១១ ឥឡូវ​នេះ សូម​ព្រះអម្ចាស់​ គង់​ជា​មួយ​បុត្រ ដើម្បី​អោយ​បុត្រ​សង់​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះអង្គ បាន​សំរេច​ដោយ​ជោគ​ជ័យ ស្រប​តាម​ព្រះបន្ទូល​ដែល​ព្រះអង្គ​បាន​ថ្លែង​ទុក​ពី​បុត្រ។ ១២ សូម​ព្រះអម្ចាស់​ ប្រោស​ប្រទាន​អោយ​បុត្រ​ចេះ​គិត​ពិចារណា និង​មាន​ប្រាជ្ញា​ឈ្លាស​វៃ នៅ​ពេល​ដែល​ព្រះអង្គ​ប្រទាន​អោយ​បុត្រ​គ្រប់​គ្រង​​លើ​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល ដោយ​កាន់​តាម​វិន័យ​របស់​ព្រះអម្ចាស់ ជា​ព្រះ​របស់​បុត្រ។ ១៣ ប្រសិន​បើ​បុត្រ​កាន់ ហើយ​ប្រតិបត្តិ​តាម​ច្បាប់ វិន័យ និង​បទ​បញ្ជា ដែល​ព្រះអម្ចាស់​ បាន​បង្គាប់​មក​លោក​ម៉ូសេ សំរាប់​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល នោះ​បុត្រ​នឹង​បាន​ចំរុង​ចំរើន​មិន​ខាន។ ចូរ​មាន​កម្លាំង និង​ចិត្ត​ក្លាហាន​ឡើង កុំ​ភ័យ​ខ្លាច​អ្វី​ឡើយ! ១៤ បិតា​ខ្នះខ្នែង​ត្រៀម​មាស​មួយ​សែន​ហាប និង​ប្រាក់​មួយ​លាន​ហាប​សំរាប់​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះអម្ចាស់។ រីឯ​លង្ហិន និង​ដែក​មាន​ច្រើន​សន្ធឹក​សន្ធាប់​ពុំ​អាច​ថ្លឹង​បាន​ទេ។ បិតា​បាន​ត្រៀម​ឈើ និង​ថ្ម​ដែរ បើ​បុត្រ​ចង់​បន្ថែម​ទៀត​ក៏​បាន។ ១៥ មាន​ពួក​ជាង​ជា​ច្រើន​ ដែល​អាច​ចូល​រួម​ក្នុង​ការ​សាង​សង់​ជា​មួយ​បុត្រ គឺ​ជាង​ឈើ ជាង​ដាប់​ថ្ម ជាង​ចម្លាក់​ថ្ម និង​ឈើ ព្រម​ទាំង​ជាង​ដ៏​ចំណាន​ដែល​ប៉ិនប្រសប់​ក្នុង​កិច្ចការ​គ្រប់​ប្រភេទ។ ១៦ រីឯ​មាស ប្រាក់ លង្ហិន និង​ដែក​មាន​ចំនួន​ច្រើន​ឥត​គណនា។ ចូរ​បុត្រ​ក្រោក​ឡើង​បំពេញ​កិច្ចការ​នេះ​ចុះ! សូម​ព្រះអម្ចាស់​គង់​ជា​មួយ​បុត្រ!»។

១៧ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​បាន​ផ្ដាំ​មន្ត្រី​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​អស់ អោយ​ជួយ​ជ្រោមជ្រែង​សម្ដេច​សាឡូម៉ូន​ជា​បុត្រ ដោយ​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ ១៨ «ព្រះអម្ចាស់ ជា​ព្រះ​របស់​អស់​លោក គង់​នៅ​ជា​មួយ​អស់​លោក​ហើយ។ ព្រះអង្គ​ប្រទាន​អោយ​អស់​លោក​បាន​សំរាក​គ្រប់​ទិសទី ដ្បិត​ព្រះអង្គ​បាន​ប្រគល់​អ្នក​ស្រុក​នេះ​អោយ​ស្ថិត​នៅ​ក្រោម​ការ​ គ្រប់គ្រង​របស់​យើង ហើយ​ស្រុក​នេះ​ស្ថិត​នៅ​ក្រោម​អំណាច​របស់​ព្រះអម្ចាស់ និង​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ព្រះអង្គ​ដែរ។ ១៩ ឥឡូវ​នេះ សូម​តាំង​ចិត្ត តាំង​គំនិត​ស្វែង​រក​ព្រះអម្ចាស់ ជា​ព្រះ​របស់​អស់​លោក។ សូម​ក្រោក​ឡើង​នាំ​គ្នា​សង់​ទីសក្ការៈ​របស់​ព្រះជាអម្ចាស់ ដើម្បី​ដង្ហែ​ហិប​នៃ​សម្ពន្ធមេត្រី​របស់​ព្រះអម្ចាស់ និង​គ្រឿង​បរិក្ខារ​ដ៏​សក្ការៈ​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ ទៅ​តម្កល់​ទុក​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​ដែល​នឹង​សង់​ឡើង សំរាប់​ព្រះនាម​របស់​ព្រះអម្ចាស់»។

ជំពូកទី ២៣

មុខងារ​របស់​ក្រុម​លេវី
១ កាល​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​មាន​វ័យ​ចាស់​ជរា​ណាស់​ហើយ ស្ដេច​បាន​តែងតាំង​សម្ដេច​សាឡូម៉ូន​ជា​បុត្រ អោយ​ឡើង​គ្រង​រាជ្យ​លើ​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល។
២ ព្រះបាទ​ដាវីឌ ​ត្រាស់​ហៅ​មន្ត្រី​ទាំង​អស់​របស់​អ៊ីស្រាអែល ព្រម​​ទាំង​ក្រុម​បូជាចារ្យ និង​ក្រុម​លេវី អោយ​ចូល​មក​គាល់។ ៣ គេ​បាន​រាប់​ក្រុម​លេវី​ម្ដង​ម្នាក់ៗ ចាប់​ពី​អ្នក​ដែល​មាន​អាយុ​សាមសិប​ឆ្នាំ​ឡើង​ទៅ មាន​ចំនួន ៣៨ ០០០ នាក់។ ៤ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​បាន​ចាត់​តាំង​ពួក​គេ ២៤ ០០០ នាក់ អោយ​ត្រួត​ពិនិត្យ​មើល​ការ​សាង​សង់​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះអម្ចាស់ ៦ ០០០ នាក់ អោយ​ធ្វើ​ជា​មន្ត្រី​រាជ​ការ និង​ចៅក្រម។ ៥ ពួក​គេ ៤ ០០០ នាក់​ទៀត ជា​អ្នក​យាម​ទ្វារ​ព្រះដំណាក់ ៤ ០០០ នាក់ ជា​អ្នក​ចំរៀង​លើក​តម្កើង​ព្រះអម្ចាស់ និង​កាន់​ឧបករណ៍​ភ្លេង​ដែល​ស្ដេច​បាន​ធ្វើ​សំរាប់​ប្រគំ​កំដរ។

៦ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​បាន​បែង​ចែក​កូន​ចៅ​លេវី ជា​ក្រុម​តាម​អំបូរ​របស់​ពួក​គេ គឺ​អំបូរ​គែរសូន អំបូរ​គើហាត់ និង​អំបូរ​មេរ៉ារី។
៧ កូន​របស់​លោក​គែរសូន មាន: ឡាដន និង​ស៊ីម៉ៃ។ ៨ កូន​របស់​លោក​ឡាដន មាន​បី​នាក់​គឺ យេហ៊ីអែល​ជា​មេ​ដឹក​នាំ សេតាំ និង​យ៉ូអែល។ ៩ កូន​របស់​លោក​ស៊ីម៉ៃ មាន​បី​នាក់ គឺ សេឡូមីត ហាស៊ីអែល និង​ហារ៉ន។ អ្នក​ទាំង​នេះ​សុទ្ធ​តែ​ជា​មេ​លើ​ក្រុម​គ្រួសារ​ឡាដន។ ១០ លោក​ស៊ីម៉ៃ​មាន​កូន​បួន​នាក់​ទៀត គឺ​យ៉ាហាត់ ស៊ីសា យេអ៊ូស និង​បេរីយ៉ា។ ១១ លោក​យ៉ាហាត ជា​មេ​ដឹក​នាំ ហើយ​លោក​ស៊ីសា​ជា​មេ​ដឹក​នាំ​ទី​ពីរ។ លោក​យេអ៊ូស និង​លោក​បេរីយ៉ា​គ្មាន​កូន​ប្រុស​ច្រើន​ទេ ដូច្នេះ ពួក​គេ​ក៏​បញ្ចូល​គ្នា​ជា​ក្រុម​គ្រួសារ​តែ​មួយ។

១២ កូន​របស់​លោក​គើហាត់ មាន​បួន​នាក់​គឺ អាំរ៉ាម យីសារ ហេប្រូន និង​អ៊ូស៊ីអែល។ ១៣ កូន​របស់​លោក​អាំរ៉ាម​ មាន លោក​អរ៉ុន និង​លោក​ម៉ូសេ។ គេ​បាន​ញែក​លោក​អរ៉ុន និង​កូន​ចៅ​របស់​លោក ដើម្បី​បំរើ​ការ​ក្នុង​ទីសក្ការៈ​វិសុទ្ធ​បំផុត​ រហូត​ត​ទៅ ព្រម​ទាំង​ថ្វាយ​គ្រឿង​ក្រអូប​ ចំពោះ​ព្រះអម្ចាស់​បំរើ​ការងារ​របស់​ព្រះ​អង្គ និង​ជូន​ពរ​ប្រជាជន​ក្នុង​នាម​ព្រះអង្គ រហូត​ត​រៀង​ទៅ។ ១៤ រីឯ​លោក​ម៉ូសេ​វិញ លោក​ជា​អ្នក​ជំនិត​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ គេ​រាប់​បញ្ចូល​កូនៗ​របស់​លោក ក្នុង​ចំណោម​ពួក​លេវី​ឯ​ទៀតៗ​ដែរ។ ១៥ កូន​របស់​លោក​ម៉ូសេ​គឺ គែរសូន និង​លោក​អេលីយេស៊ែរ។ ១៦ កូន​របស់​លោក​គែរសូន​មាន លោក​សេប៊ូអែល ដែល​ជា​មេ​ដឹក​នាំ។ ១៧ លោក​អេលីយេស៊ែរ មាន​កូន​ប្រុស​តែ​មួយ​ឈ្មោះ​រេហាបយ៉ា គឺ​លោក​គ្មាន​កូន​ផ្សេង​ទៀត​ទេ។ ប៉ុន្តែ លោក​រេហាបយ៉ា​មាន​កូន​ជា​ច្រើន។ ១៨ កូន​របស់​លោក​យីសារ មាន​លោក​សេឡូមីត​ជា​មេ​ដឹក​នាំ។ ១៩ កូន​របស់​លោក​ហេប្រូន​ មាន​លោក​យេរីយ៉ា​ជា​មេ​ដឹក​នាំ​លោក​អម៉ារីយ៉ា​ ជា​មេ​ដឹក​នាំ​ទី​ពីរ លោក​​​​យ៉ាហាស៊ីអែល ជា​មេ​ដឹក​នាំ​ទី​បី និង​លោក​យេកាមេអាំ ជា​មេ​ដឹក​នាំ​ទី​បួន។ ២០ កូន​របស់​លោក​អ៊ូស៊ីអែល​គឺ លោក​មីកា ជា​មេ​ដឹក​នាំ និង​លោក​យីស៊ីយ៉ា ជា​មេ​ដឹក​នាំ​ទី​ពីរ។

២១ កូន​របស់​លោក​មេរ៉ារី​មាន ​ម៉ាលី និង​មូស៊ី។ កូន​របស់​លោក​ម៉ាលី​មាន អេឡាសារ និង​លោក​គីស។ ២២ លោក​អេឡាសារ​ទទួល​ មរណភាព​ទៅ ទាំង​គ្មាន​កូន​ប្រុស គឺ​មាន​តែ​កូន​ស្រី។ កូន​ស្រី​ទាំង​នោះ​បាន​រៀបការ​ជា​មួយ​កូន​របស់​លោក​គីស ដែល​ត្រូវ​ជា​បង​ប្អូន​ជី​ដូន​មួយ។ ២៣ កូន​របស់​លោក​មូស៊ី មាន​បី​នាក់ គឺ​ម៉ាលី អេឌែរ និង​យេរេម៉ូត។
២៤ អ្នក​ទាំង​នោះ​សុទ្ធ​តែ​ជា​កូន​ចៅ​លេវី និង​ជា​មេ​ដឹក​នាំ​លើ​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​គេ​រៀងៗ​ខ្លួន ដែល​មាន​ចុះ​ឈ្មោះ​ក្នុង​បញ្ជី​ជំរឿន។ ចាប់​ពី​អាយុ​ម្ភៃ​ឆ្នាំ​ឡើង​ទៅ ពួក​គេ​មាន​ភារកិច្ច​បំរើ​ការងារ​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះអម្ចាស់។ ២៥ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «ព្រះអម្ចាស់​ ជា​ព្រះ​នៃ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល បាន​ប្រោស​ប្រទាន​សេចក្ដី​សុខសាន្ត​ដល់​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ព្រះអង្គ ហើយ​ព្រះអង្គ​គង់​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​រហូត​ត​ទៅ។ ២៦ ដូច្នេះ​ពួក​លេវី​មិន​ចាំបាច់​សែង​ព្រះពន្លា និង​គ្រឿង​បរិក្ខារ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែល​សំរាប់​ប្រើប្រាស់​ក្នុង​ព្រះពន្លា​ទៀត​ឡើយ»។ ២៧ គេ​បាន​ជំរឿន​កូន​ចៅ​លេវី ដែល​មាន​អាយុ​ពី​ម្ភៃ​ឆ្នាំ​ឡើង​ទៅ ស្រប​តាម​បណ្ដាំ​ចុង​ក្រោយ​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ។ ២៨ ពួក​គេ​ត្រូវ​បំពេញ​ការងារ​នៅ​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះអម្ចាស់ ក្រោម​បង្គាប់​កូន​ចៅ​លោក​អរ៉ុន គឺ​ពួក​គេ​មើល​ខុស​ត្រូវ​លើ​ទីលាន និង​បន្ទប់​នានា ធ្វើ​ពិធី​ជំរះ​វត្ថុ​សក្ការៈ​ទាំង​អស់​អោយ​បាន​បរិសុទ្ធ ព្រម​ទាំង​ទទួល​បន្ទុក​លើ​កិច្ចការ​ផ្សេងៗ នៅ​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះជាម្ចាស់។ ២៩ ពួក​គេ​ត្រូវ​តម្កល់​ នំបុ័ង​ថ្វាយ​ព្រះអម្ចាស់ រៀបចំ​ម្សៅ​ម៉ដ្ដ​សំរាប់​តង្វាយ​ម្សៅ ព្រម​ទាំង​រៀបចំ​នំ​ក្រៀប​ធ្វើ​ពី​ម្សៅ​ឥត​ដាក់​មេ នំ​ចំអិន​ដោយ​ប្រើ​ពុម្ព ឬ​នំ​ផ្សេងៗ​ទៀត។ ពួក​គេ​ក៏​ទទួល​ខុស​ត្រូវ​ពិនិត្យ​មើល​រង្វាស់​រង្វាល់​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែរ។ ៣០ ពួក​គេ​ត្រូវ​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​រៀង​រាល់​ព្រឹក និង​រៀង​រាល់​ល្ងាច ដើម្បី​លើក​តម្កើង និង​អរ​ព្រះគុណ​ព្រះអម្ចាស់ ៣១ ហើយ​ត្រូវ​ថ្វាយ​តង្វាយ​ដុត​ទាំង​មូល​ចំពោះ​ព្រះភក្ត្រ​ព្រះអម្ចាស់ នៅ​ថ្ងៃ​សប្ប័ទ ថ្ងៃ​ចូល​ខែ​ថ្មី ឬ​ថ្ងៃ​បុណ្យ​សំខាន់ៗ​ផ្សេង​ទៀត តាម​ចំនួន​ដែល​បាន​កំណត់​ទុក​ក្នុង​ក្បួន​តម្រា ដែល​គេ​ត្រូវ​អនុវត្ត​តាម​ជានិច្ច។ ៣២ ពួក​គេ​ត្រូវ​មើល​ ថែរក្សា​ព្រះពន្លា​ជួប​ព្រះអម្ចាស់ និង​ទីសក្ការៈ ហើយ​បំពេញ​មុខងារ​នៅ​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះអម្ចាស់ ក្រោម​បញ្ជា​កូន​ចៅ​លោក​អរ៉ុន ដែល​ជា​បង​ប្អូន​របស់​ពួក​គេ។

ជំពូកទី ២៤

ក្រុម​បូជាចារ្យ
១ កូន​ចៅ​របស់​លោក​អរ៉ុន ចែក​ជា​ក្រុមៗ​ដូច​ត​ទៅ: កូន​ប្រុស​របស់​លោក​អរ៉ុន​មាន ណាដាប់ អប៊ីហ៊ូ អេឡាសារ និង​អ៊ីតាម៉ារ។ ២ លោក​ណាដាប់ និង​អប៊ីហ៊ូ​បាន​ស្លាប់​មុន​ឪពុក ហើយ​គ្មាន​កូន​ទេ។ ដូច្នេះ មាន​តែ​លោក​អេឡាសារ និង​លោក​អ៊ីតាម៉ារ​ប៉ុណ្ណោះ ដែល​បំពេញ​មុខងារ​ជា​បូជាចារ្យ។ ៣ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ព្រម​ទាំង​ លោក​សាដុក ជា​ពូជពង្ស​របស់​លោក​អេឡាសារ និង​លោក​អហ៊ីមេឡេក ជា​ពូជពង្ស​របស់​លោក​អ៊ីតាម៉ារ​បាន​បែង​ចែក​បូជាចារ្យ​ជា​ក្រុមៗ តាម​មុខងារ​របស់​ពួក​គេ។ ៤ ប៉ុន្តែ ក្នុង​ចំណោម​កូន​ចៅ​របស់​លោក​អេឡាសារ មាន​មេ​ក្រុម​គ្រួសារ​ច្រើន​ជាង​មេ​ក្រុម​គ្រួសារ​កូន​ចៅ​របស់​លោក​ អ៊ីតាម៉ារ​។ ហេតុ​នេះ​គេ​បែង​ចែក​កូន​ចៅ​របស់​លោក​អេឡាសារ ជា​ដប់​ប្រាំ​មួយ​ក្រុម​គ្រួសារ ហើយ​កូន​ចៅ​លោក​អ៊ីតាម៉ារ​ជា​ប្រាំ​បី​ក្រុម​គ្រួសារ ព្រម​ទាំង​មាន​មេ​ដឹក​នាំ​តាម​ក្រុម​គ្រួសារ​នីមួយៗ​ផង។ ៥ ការ​បែង​ចែក​នេះ​ធ្វើ​ឡើង ដោយ​ចាប់​ឆ្នោត ហើយ​មាន​ចំនួន​ស្មើៗ​គ្នា ដ្បិត​អ្នក​គ្រប់គ្រង​ការងារ​នៅ​ក្នុង​ទីសក្ការៈ និង​អ្នក​គ្រប់គ្រង​ការងារ​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ សុទ្ធ​តែ​មក​ពី​ចំណោម​កូន​ចៅ​របស់​លោក​អេឡាសារ ក៏​ដូច​ជា​ពី​ចំណោម​កូន​ចៅ​របស់​លោក​អ៊ីតាម៉ារ​ដែរ។ ៦ លោក​លេខាធិការ​សេម៉ាយ៉ា ជា​កូន​របស់​លោក​នេតាណាអែល ពី​កុលសម្ព័ន្ធ​លេវី បាន​ចុះ​ឈ្មោះ​ពួក​គេ​នៅ​ចំពោះ​ព្រះភក្ត្រ​ស្ដេច នៅ​ចំពោះ​មុខ​ពួក​មន្ត្រី លោក​បូជាចារ្យ​សាដុក លោក​អហ៊ីមេឡេក ជា​កូន​របស់​លោក​អប៊ីយ៉ាថារ ព្រម​ទាំង​មេ​ក្រុម​គ្រួសារ​បូជាចារ្យ និង​ពួក​លេវី។ គេ​ចាប់​ឆ្នោត​ឆ្លាស់​គ្នា​រវាង​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​លោក​អេឡាសារ និង​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​លោក​អ៊ីតាម៉ារ​។ ៧ ឆ្នោត​ទី​មួយ​ត្រូវ​លើ​លោក​យេហូយ៉ារីម ឆ្នោត​ទី​ពីរ​ត្រូវ​លើ​លោក​យេយ៉ាដា ៨ ឆ្នោត​ទី​បី​ត្រូវ​លើ​លោក​ហារីម ឆ្នោត​ទី​បួន​ត្រូវ​លើ​លោក​សេអូរីម ៩ ឆ្នោត​ទី​ប្រាំ​ត្រូវ​លើ​លោក​ម៉ាល់គីយ៉ា ឆ្នោត​ទី​ប្រាំ​មួយ​ត្រូវ​លើ​លោក​មីយ៉ាមីន ១០ ឆ្នោត​ទី​ប្រាំពីរ​ត្រូវ​លើ​លោក​ហាកូស ឆ្នោត​ទី​ប្រាំ​បី​ត្រូវ​លើ​លោក​អប៊ីយ៉ា ១១ ឆ្នោត​ទី​ប្រាំ​បួន​ត្រូវ​លើ​លោក​យូស៊ូអា ឆ្នោត​ទី​ដប់​ត្រូវ​លើ​លោក​សេកានីយ៉ា ១២ ឆ្នោត​ទី​ដប់​មួយ​ត្រូវ​លើ​លោក​អេលីយ៉ាស៊ីប ឆ្នោត​ទី​ដប់ពីរ​ត្រូវ​លើ​លោក​យ៉ាគីម ១៣ ឆ្នោត​ទី​ដប់​បី​ត្រូវ​លើ​លោក​ហ៊ូផា ឆ្នោត​ទី​ដប់បួន​ត្រូវ​លើ​លោក​យេសេបេអាំ ១៤ ឆ្នោត​ទី​ដប់​ប្រាំ​ត្រូវ​លើ​លោក​ប៊ីលកា ឆ្នោត​ទី​ដប់​ប្រាំ​មួយ​ត្រូវ​លើ​លោក​អ៊ីមែរ ១៥ ឆ្នោត​ទី​ដប់​ប្រាំពីរ​ត្រូវ​លើ​លោក​ហេសៀរ ឆ្នោត​ទី​ដប់​ប្រាំ​បី​ត្រូវ​លើ​លោក​ហាភីសេស ១៦ ឆ្នោត​ទី​ដប់​ប្រាំ​បួន​ត្រូវ​លើ​លោក​ពេតាយ៉ា ឆ្នោត​ទី​ម្ភៃ​ត្រូវ​លើ​លោក​អេសេខ្យាស ១៧ ឆ្នោត​ទី​ម្ភៃ​មួយ​ត្រូវ​លើ​លោក​យ៉ាគីន ឆ្នោត​ទី​ម្ភៃ​ពីរ​ត្រូវ​លើ​លោក​កាមូល ១៨ ឆ្នោត​ទី​ម្ភៃ​បី​ត្រូវ​លើ​លោក​ដេឡាយ៉ា ឆ្នោត​ទី​ម្ភៃ​បួន​ត្រូវ​លើ​លោក​មាស៊ីយ៉ា។
១៩ អ្នក​ទាំង​នេះ​បាន​ទទួល​ភារកិច្ច តាម​មុខងារ​របស់​ខ្លួន ចូល​ទៅ​បំរើ​ការងារ​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះអម្ចាស់ ស្រប​តាម​ក្បួន​ច្បាប់ ដែល​លោក​អរ៉ុន ជា​បុព្វបុរស​របស់​ពួក​គេ​បាន​ចែង​ទុក ដូច​ព្រះអម្ចាស់ ​ជា​ព្រះ​របស់​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​បាន​បង្គាប់​មក​លោក។

បញ្ជី​រាយ​នាម​ក្រុម​លេវី​មួយ​ចំនួន​ទៀត
២០ រីឯ​កូន​ចៅ​លេវី​ឯ​ទៀតៗ ​មាន​ដូច​ត​ទៅ: ក្នុង​ចំណោម​កូន​ចៅ​របស់​លោក​អាំរ៉ាម​មាន លោក​សេប៊ូអែល និង​ក្នុង​ចំណោម​កូន​ចៅ​របស់​លោក​សេប៊ូអែល​មាន លោក​យេដេយ៉ា។ ២១ ក្នុង​ចំណោម​កូន​ចៅ​របស់​លោក​រេហាបយ៉ា​មាន លោក​យីស៊ីយ៉ា ជា​មេ​លើ​ក្រុម​គ្រួសារ។ ២២ ក្នុង​ចំណោម​កូន​ចៅ​របស់​លោក​យីសារ​មាន លោក​សេឡូម៉ុត ក្នុង​ចំណោម​កូន​ចៅ​របស់​លោក​សេឡូម៉ុត​មាន លោក​យ៉ាហាត់។ ២៣ រីឯ​កូន​ចៅ​របស់​លោក​ ហេប្រូន​មាន លោក​យេរីយ៉ា​ជា​កូន​ទី​មួយ លោក​អម៉ារីយ៉ា​ជា​កូន​ទី​ពីរ លោក​យ៉ាស៊ីអែល​ជា​កូន​ទី​បី និង​លោក​យេកាម៉ាអាំ​ជា​កូន​ទី​បួន។ ២៤ កូន​ចៅ​របស់​លោក​អ៊ូស៊ីអែល​មាន លោក​មីកា។ ក្នុង​ចំណោម​កូន​ចៅ​របស់​លោក​មីកា មាន​លោក​សាមៀរ។ ២៥ ក្នុង​ចំណោម​កូន​ចៅ​របស់​លោក​យីស៊ីយ៉ា ជា​ប្អូន​របស់​លោក​មីកា មាន​លោក​សាការី។ ២៦ កូន​ចៅ​របស់​លោក​មេរ៉ារី​មាន លោក​ម៉ាលី លោក​មូស៊ី និង​លោក​យ៉ាស៊ីយ៉ា។ ២៧ កូន​ចៅ​របស់​លោក​យ៉ាស៊ីយ៉ា ដែល​ត្រូវ​ជា​កូន​របស់​លោក​មេរ៉ារី​មាន លោក​សូហាំ លោក​សាគួរ និង​លោក​អ៊ីបរី។ ២៨ លោក​អេឡាសារ​ជា​កូន​របស់​លោក​ម៉ាលី​គ្មាន​កូន​ប្រុស​ទេ។ ២៩ កូន​ចៅ​របស់​លោក​គីស​មាន លោក​យេរ៉ាមេអែល។ ៣០ កូន​ចៅ​របស់​លោក​មូស៊ី មាន​លោក​ម៉ាលី អេឌែរ និង​យេរេម៉ូត។ អ្នក​ទាំង​នេះ​សុទ្ធ​តែ​ជា​កូន​ចៅ​លេវី តាម​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​ខ្លួន។ ៣១ អ្នក​ទាំង​នោះ​ក៏​ដូច​ កូន​ចៅ​របស់​លោក​អរ៉ុន ជា​បង​ប្អូន​របស់​ខ្លួន​ដែរ គេ​ត្រូវ​ចាប់​ឆ្នោត​នៅ​ចំពោះ​ព្រះភក្ត្រ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ នៅ​ចំពោះ​មុខ​លោក​សាដុក និង​លោក​អហ៊ីមេឡេក ព្រម​ទាំង​មេ​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​ក្រុម​បូជាចារ្យ និង​ក្រុម​លេវី ដើម្បី​បំពេញ​មុខងារ​របស់​ខ្លួន គឺ​មេ​ដឹក​នាំ​របស់​ក្រុម​គ្រួសារ​បង​គេ ក៏​ដូច​ជា​មេ​ក្រុម​គ្រួសារ​ដែល​ក្មេង​ជាង​គេ​ដែរ។

ជំពូកទី ២៥

ក្រុម​ចំរៀង
១ ព្រះបាទ​ដាវីឌ និង​ពួក​មេទ័ព​បាន​ញែក​កូន​ចៅ​លោក​អេសាភ កូន​ចៅ​លោក​ហេម៉ន និង​កូន​ចៅ​លោក​យេឌូទូន ទុក​ដោយ​ឡែក​សំរាប់​ច្រៀង​ថ្លែង​ព្រះបន្ទូល​ដោយ​លេង​ពិណ ឃឹម និង​ស្គរ​កំដរ​ផង។ អស់​អ្នក​ដែល​ត្រូវ​បំពេញ​មុខងារ​ជា​អ្នក​ចំរៀង មាន​ដូច​ត​ទៅ:
២ កូន​ចៅ​ របស់​លោក​អេសាភ​មាន លោក​សាគួរ លោក​យ៉ូសែប លោក​នេតានីយ៉ា និង​លោក​អសារេឡា។ ពួក​គេ​ស្ថិត​នៅ​ក្រោម​ការ​ដឹក​នាំ​របស់​លោក​អេសាភ​ដែល​ច្រៀង​ថ្លែង​ ព្រះ​បន្ទូល តាម​បញ្ជា​របស់​ស្ដេច។

៣ រីឯ​កូន​ ចៅ​របស់​លោក​យេឌូទូន​មាន លោក​កេដាលីយ៉ា លោក​សេរី លោក​យេសាយ៉ា លោក​ហាសាប៊ីយ៉ា លោក​ម៉ាទីទីយ៉ា និង​លោក​ស៊ីម៉ាយ។ អ្នក​ទាំង​ប្រាំ​មួយ​រូប​នេះ ស្ថិត​នៅ​ក្រោម​ការ​ដឹក​នាំ​របស់​លោក​យេឌូទូន​ជា​ឪពុក ដែល​ច្រៀង​ថ្លែង​ព្រះបន្ទូល ដោយ​ប្រគំ​ពិណ​លើក​តម្កើង និង​សរសើរ​ព្រះអម្ចាស់។

៤ កូន​ចៅ​ របស់​លោក​ហេម៉ន​មាន លោក​ប៊ូគីយ៉ា លោក​ម៉ាតានីយ៉ា លោក​អ៊ូស៊ីអែល លោក​សេប៊ូអែល លោក​យេរីម៉ូត លោក​ហាណានីយ៉ា លោក​ហាណានី លោក​អេលីយ៉ាតា លោក​គីដាលទី លោក​រ៉ូម៉ាមទី-អេស៊ែរ លោក​យ៉ូបេកាសា លោក​ម៉ាឡូទី លោក​ហូទៀរ និង​លោក​ម៉ាហាស៊ីយ៉ូត។ ៥ អ្នក​ទាំង​នេះ​សុទ្ធ​តែ​ ជា​កូន​ចៅ​របស់​លោក​ហេម៉ន ជា​គ្រូ​ទាយ​របស់​ស្ដេច ដែល​ថ្លែង​ព្រះបន្ទូល​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ ដើម្បី​លើក​តម្កើង​ឫទ្ធានុភាព​របស់​ព្រះអង្គ។ ព្រះជាម្ចាស់​ប្រោស​ប្រទាន​អោយ​លោក​ហេម៉ន មាន​កូន​ប្រុស ១៤​នាក់ និង​កូន​ស្រី ៣ នាក់។ ៦ ពួក​គេ​ច្រៀង​នៅ​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់ព្រះអម្ចាស់ ក្រោម​ការ​ដឹក​នាំ​របស់​ឪពុក ទាំង​ប្រគំ​ស្គរ ឃឹម និង​ពិណ កំដរ​ផង។ ពួក​គេ​បំរើ​ការងារ​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះជាម្ចាស់។

លោក​អេសាភ លោក​យេឌូទូន និង​លោក​ហេម៉ន​ស្ថិត​នៅ​ក្រោម​បញ្ជា​របស់​ស្ដេច។ ៧ ពួក​គេ​មាន​ចំនួន​ទាំង​អស់ ២៨៨​នាក់ ដោយ​គិត​ទាំង​បង​ប្អូន​របស់​ពួក​គេ ដែល​ជា​អ្នក​ជំនាញ​ខាង​ចំរៀង​តម្កើង​ព្រះអម្ចាស់ ហើយ​ចេះ​បង្រៀន​ដែរ។ ៨ ពួក​គេ​ចាប់​ឆ្នោត ដើម្បី​កំណត់​មុខងារ​រៀងៗ​ខ្លួន គឺ​ទាំង​អ្នក​តូច​ទាំង​អ្នក​ធំ ទាំង​គ្រូ​ទាំង​សិស្ស។ ៩ ឆ្នោត​ទី​មួយ​ត្រូវ​លើ​ លោក​យ៉ូសែប ជា​កូន​របស់​លោក​អេសាភ។ ឆ្នោត​ទី​ពីរ​ត្រូវ​លើ​លោក​កេដាលីយ៉ា​ព្រម​ទាំង​កូន និង​បង​ប្អូន​របស់​គាត់​ដែល​មាន​ចំនួន​ដប់ពីរ​នាក់។ ១០ ឆ្នោត​ទី​បី​ត្រូវ​លើ​លោក​សាគួរ​ព្រម​ទាំង​កូន និង​បង​ប្អូន​របស់​គាត់​ដែល​មាន​ចំនួន​ដប់ពីរ​នាក់។ ១១ ឆ្នោត​ទី​បួន​ត្រូវ​លើ​លោក​យីសេរី​ព្រម​ទាំង​កូន និង​បង​ប្អូន​របស់​គាត់​ដែល​មាន​ចំនួន​ដប់ពីរ​នាក់។ ១២ ឆ្នោត​ទី​ប្រាំ​ត្រូវ​លើ​លោក​នេតានីយ៉ា​ព្រម​ទាំង​កូន និង​បង​ប្អូន​របស់​គាត់​ដែល​មាន​ចំនួន​ដប់ពីរ​នាក់។ ១៣ ឆ្នោត​ទី​ប្រាំ​មួយ​ត្រូវ​លើ​លោក​ប៊ូគីយ៉ា​ព្រម​ទាំង​កូន និង​បង​ប្អូន​របស់​គាត់ ដែល​មាន​ចំនួន​ដប់ពីរ​នាក់។ ១៤ ឆ្នោត​ទី​ប្រាំពីរ​ត្រូវ​លើ​លោក​យេសារេឡា​ព្រម​ទាំង​កូន និង​បង​ប្អូន​របស់​គាត់ ដែល​មាន​ចំនួន​ដប់ពីរ​នាក់។ ១៥ ឆ្នោត​ទី​ប្រាំ​បី​ត្រូវ​លើ​លោក​យេសាយ៉ា​ព្រម​ទាំង​កូន និង​បង​ប្អូន​របស់​គាត់ ដែល​មាន​ចំនួន​ដប់ពីរ​នាក់។ ១៦ ឆ្នោត​ទី​ប្រាំ​បួន​ត្រូវ​លើ​លោក​ម៉ាតានីយ៉ា​ព្រម​ទាំង​កូន និង​បង​ប្អូន​របស់​គាត់ ដែល​មាន​ចំនួន​ដប់ពីរ​នាក់។ ១៧ ឆ្នោត​ទី​ដប់​ត្រូវ​លើ​លោក​ស៊ីម៉ាយ​ព្រម​ទាំង​កូន និង​បង​ប្អូន​របស់​គាត់​ដែល​មាន​ចំនួន​ដប់ពីរ​នាក់។ ១៨ ឆ្នោត​ទី​ដប់​មួយ​ត្រូវ​លើ​លោក​អសារេអែល​ព្រម​ទាំង​កូន និង​បង​ប្អូន​របស់​គាត់ ដែល​មាន​ចំនួន​ដប់ពីរ​នាក់។ ១៩ ឆ្នោត​ទី​ដប់ពីរ​ត្រូវ​លើ​លោក​ហាសានីយ៉ា​ព្រម​ទាំង​កូន និង​បង​ប្អូន​របស់​គាត់ ដែល​មាន​ចំនួន​ដប់ពីរ​នាក់។ ២០ រីឯ​ឆ្នោត​ទី​ដប់​បី​ត្រូវ​លើ​លោក​សេប៊ូអែល​ព្រម​ទាំង​កូន និង​បង​ប្អូន​របស់​គាត់ ដែល​មាន​ចំនួន​ដប់ពីរ​នាក់។ ២១ ឆ្នោត​ទី​ដប់បួន​ត្រូវ​លើ​លោក​ម៉ាទីទីយ៉ា​ព្រម​ទាំង​កូន និង​បង​ប្អូន​របស់​គាត់ ដែល​មាន​ចំនួន​ដប់ពីរ​នាក់។ ២២ ឆ្នោត​ទី​ដប់​ប្រាំ​ត្រូវ​លើ​លោក​យេរេម៉ូត​ព្រម​ទាំង​កូន និង​បង​ប្អូន​របស់​គាត់ ដែល​មាន​ចំនួន​ដប់ពីរ​នាក់។ ២៣ ឆ្នោត​ទី​ដប់​ប្រាំ​មួយ​ត្រូវ​លើ​លោក​ហាណានីយ៉ា​ព្រម​ទាំង​កូន និង​បង​ប្អូន​របស់​គាត់ ដែល​មាន​ចំនួន​ដប់ពីរ​នាក់។ ២៤ ឆ្នោត​ទី​ដប់​ប្រាំពីរ​ត្រូវ​លើ​លោក​យ៉ូបេកាសា​ព្រម​ទាំង​កូន និង​បង​ប្អូន​របស់​គាត់ ដែល​មាន​ចំនួន​ដប់ពីរ​នាក់។ ២៥ ឆ្នោត​ទី​ដប់​ប្រាំ​បី​ត្រូវ​លើ​លោក​ហាណានី​ព្រម​ទាំង​កូន និង​បង​ប្អូន​របស់​គាត់ ដែល​មាន​ចំនួន​ដប់ពីរ​នាក់។ ២៦ ឆ្នោត​ទី​ដប់​ប្រាំ​បួន​ត្រូវ​លើ​លោក​ម៉ាឡូទី​ព្រម​ទាំង​កូន និង​បង​ប្អូន​របស់​គាត់ ដែល​មាន​ចំនួន​ដប់ពីរ​នាក់។ ២៧ ឆ្នោត​ទី​ម្ភៃ​ត្រូវ​លើ​លោក​អេលីយ៉ាតា​ព្រម​ទាំង​កូន និង​បង​ប្អូន​របស់​គាត់​ដែល​មាន​ចំនួន​ដប់ពីរ​នាក់។ ២៨ ឆ្នោត​ទី​ម្ភៃ​មួយ​ត្រូវ​លើ​លោក​ហូទៀរ​ព្រម​ទាំង​កូន និង​បង​ប្អូន​របស់​គាត់ ដែល​មាន​ចំនួន​ដប់ពីរ​នាក់។ ២៩ ឆ្នោត​ទី​ម្ភៃ​ពីរ​ត្រូវ​លើ​លោក​គីដាល់ទី​ព្រម​ទាំង​កូន និង​បង​ប្អូន​របស់​គាត់ ដែល​មាន​ចំនួន​ដប់ពីរ​នាក់។ ៣០ ឆ្នោត​ទី​ម្ភៃ​បី​ត្រូវ​លើ​លោក​ម៉ាហាស៊ីយ៉ូត​ព្រម​ទាំង​កូន និង​បង​ប្អូន​របស់​គាត់ ដែល​មាន​ចំនួន​ដប់ពីរ​នាក់។ ៣១ ឆ្នោត​ទី​ម្ភៃ​បួន​ត្រូវ​លើ​លោក​រូម៉ាមទី-អេស៊ែរ​ព្រម​ទាំង​កូន និង​បង​ប្អូន​របស់​គាត់ ដែល​មាន​ចំនួន​ដប់ពីរ​នាក់។

ជំពូកទី ២៦

ក្រុម​ឆ្មាំ​ទ្វារ
១ ពួក​ឆ្មាំ​ទ្វារ ចែក​ជា​ក្រុមៗ​ដូច​ត​ទៅ:
ក្នុង​ចៅ​លោក​កូរេ មាន​លោក​មេសេលេមីយ៉ា​ជា​កូន​របស់​លោក​កូរេ និង​ជា​ចៅ​របស់​លោក​អេសាភ។ ២ កូន​របស់​លោក​មេសេលេមីយ៉ា គឺ​លោក​សាការី​ជា​កូន​ច្បង លោក​យេឌីយ៉ាអែល​ជា​កូន​បន្ទាប់ លោក​សេបាឌីយ៉ា​ជា​កូន​ទី​បី លោក​យ៉ាតនីអែល​ជា​កូន​ទី​បួន ៣ លោក​អេឡាំ​ជា​កូន​ទី​ប្រាំ លោក​យ៉ូហាណន​ជា​កូន​ទី​ប្រាំ​មួយ និង​លោក​អេលីយ៉ូណៃ​ជា​កូន​ទី​ប្រាំពីរ។

៤ កូន​របស់​ លោក​អូបេដ-អេដុម មាន​លោក​សេម៉ាយ៉ា​ជា​កូន​ច្បង លោក​យេហូសាបាត​ជា​កូន​បន្ទាប់ លោក​យ៉ូអា​ជា​កូន​ទី​បី លោក​សាការ​ជា​កូន​ទី​បួន លោក​នេតានេអែល​ជា​កូន​ទី​ប្រាំ ៥ លោក​អាំមីអែល​ជា​កូន​ទី​ ប្រាំ​មួយ លោក​អ៊ីសាកា​ជា​កូន​ទី​ប្រាំពីរ លោក​ពេអ៊ូលតៃ​ជា​កូន​ទី​ប្រាំ​បី ដ្បិត​ព្រះជាម្ចាស់​ប្រទាន​ពរ​ដល់​លោក។ ៦ លោក​ សេម៉ាយ៉ា​ជា​កូន​របស់​លោក​អូបេដអេដុម បង្កើត​បាន​កូន​ប្រុសៗ ដែល​មាន​សិទ្ធិ​គ្រប់គ្រង​លើ​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​ពួក​គេ ដ្បិត​ពួក​គេ​ជា​វីរបុរស​ដ៏​អង់អាច។ ៧ កូន​របស់​លោក​សេម៉ាយ៉ា​ មាន លោក​អូតនី លោក​រេផាអែល លោក​អូបេដ លោក​អែល សាបាដ ព្រម​ទាំង​បង​ប្អូន​របស់​គាត់ គឺ លោក​អេលី និង​លោក​សេម៉ាគីយ៉ា ដែល​ជា​មនុស្ស​ដ៏​អង់អាច។ ៨ អ្នក​ទាំង​នេះ​ជា​កូន​ចៅ​ របស់​លោក​អូបេដអេដុម។ ខ្លួន​គេ​ផ្ទាល់ និង​កូន​ចៅ ព្រម​ទាំង​បង​ប្អូន​របស់​គេ ជា​មនុស្ស​អង់អាច ព្រោះ​ពួក​គេ​សុទ្ធ​តែ​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់​បំពេញ​មុខងារ។ កូន​ចៅ​របស់​លោក​អូបេដអេដុម មាន​ចំនួន​ទាំង​អស់ ៦២​នាក់។ ៩ លោក​មេសេលេមីយ៉ា ព្រម​ទាំង​កូន និង​បង​ប្អូន​របស់​គាត់​មាន​ចំនួន ១៨​នាក់ សុទ្ធ​តែ​ជា​មនុស្ស​អង់អាច។

១០ រីឯ​កូន ​របស់​លោក​ហូសា ដែល​ជា​ពូជពង្ស​របស់​លោក​មេរ៉ារី មាន: លោក​ស៊ីមរី ជា​មេ​ក្រុម​គ្រួសារ គាត់​មិន​មែន​ជា​កូន​ច្បង​ទេ តែ​ឪពុក​គាត់​បាន​លើក​គាត់ អោយ​ធ្វើ​ជា​មេ​ក្រុម​គ្រួសារ ១១ លោក​ហ៊ីលគីយ៉ា​ជា​កូន​ បន្ទាប់ លោក​តេបាលីយ៉ា​ជា​កូន​ទី​បី លោក​សាការី​ជា​កូន​ទី​បួន។ កូន​ចៅ និង​បង​ប្អូន​របស់​លោក​ហូសា មាន​ចំនួន​ទាំង​អស់ ១៣ នាក់។

១២ ពួក​ ឆ្មាំ​ទ្វារ​បែង​ចែក​ជា​ក្រុមៗ ហើយ​ទាំង​មេ​ដឹក​នាំ ទាំង​ឆ្មាំ​ទ្វារ​ឯ​ទៀតៗ ជា​បង​ប្អូន​របស់​គេ មាន​មុខងារ​យាម​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះអម្ចាស់។ ១៣ ពួក​គេ​ចាប់​ឆ្នោត​ដើម្បី​ចែក​គ្នា​យាម​ទ្វារ តាម​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​ខ្លួន ទាំង​ក្មេង​ទាំង​ចាស់។ ១៤ ការ​ចាប់​ឆ្នោត​ត្រូវ​ លើ​លោក​សេលេមីយ៉ា ជា​អ្នក​យាម​ទ្វារ​ប៉ែក​ខាង​កើត។ បន្ទាប់​មក គេ​ចាប់​ឆ្នោត​ត្រូវ​លើ​លោក​សាការី ជា​កូន​របស់​គាត់​ដែល​ជា​ទី​ប្រឹក្សា​មួយ​រូប​ដ៏​ចំណាន។ លោក​សាការី​ត្រូវ​យាម​ទ្វារ​ប៉ែក​ខាង​ជើង។ ១៥ លោក​អូបេដអេដុម ត្រូវ​យាម​ទ្វារ​ប៉ែក​ខាង​ត្បូង ហើយ​កូនៗ​របស់​គាត់​ត្រូវ​យាម​ឃ្លាំង។ ១៦ រីឯ​លោក​ស៊ូពីម និង​ហូសា ត្រូវ​យាម​ទ្វារ​ប៉ែក​ខាង​លិច និង​ទ្វារ​សាលេកេត នៅ​ត្រង់​ផ្លូវ​ឡើង​ទៅ​លើ។ ក្រុម​អ្នក​យាម​ចែក​វេន​គ្នា​ដូច​ត​ទៅ: ១៧​នៅ​ទ្វារ​ប៉ែក​ខាង​កើត មាន​ពួក​លេវី​ប្រចាំ​ការ​ប្រាំ​មួយ​នាក់​ក្នុង​មួយ​ថ្ងៃ ទ្វារ​ទិស​ខាង​ជើង​មាន​ពួក​លេវី​បួន​នាក់​ក្នុង​មួយ​ថ្ងៃ ទ្វារ​ទិស​ខាង​ត្បូង​មាន​ពួក​លេវី​បួន​នាក់​ក្នុង​មួយ​ថ្ងៃ ហើយ​បួន​នាក់​ទៀត​យាម​ឃ្លាំង ដោយ​ចែក​គ្នា​ជា​ពីរ​ក្រុម។ ១៨ រីឯ​ប៉ែក​ខាង​បន្ទប់​អម​ដែល​ស្ថិត​នៅ​ទិស​ខាង​លិច មាន​បួន​នាក់​យាម​នៅ​តាម​ផ្លូវ និង​ពីរ​នាក់​ទៀត​យាម នៅ​មាត់​ទ្វារ​បន្ទប់​អម​នោះ។ ១៩ អ្នក​ទាំង​នេះ​ជា​ក្រុម​ឆ្មាំ​ទ្វារ ដែល​ជ្រើស​រើស​ពី​ចំណោម​កូន​ចៅ​លោក​កូរេ និង​កូន​ចៅ​លោក​មេរ៉ារី។

មុខងារ​របស់​ពួក​លេវី​មួយ​ចំនួន​ទៀត
២០ ពួក​លេវី​មួយ​ចំនួន​ទៀត មាន​ភារកិច្ច​មើល​ខុស​ត្រូវ​លើ​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​នៃ​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះជាម្ចាស់ និង​លើ​វត្ថុ​ដ៏​សក្ការៈ​ទាំង​ប៉ុន្មាន ដែល​គេ​យក​មក​ថ្វាយ​ព្រះអង្គ។ ២១ ក្នុង​ចំណោម​កូន​ចៅ​លោក​ឡាដន​នៃ​អំបូរ​គែរសូន មេ​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​គេ​មាន​រាយ​នាម ដូច​ត​ទៅ: លោក​យេហ៊ីអេលី ២២ ព្រម​ទាំង​កូន​របស់​ គាត់ គឺ​លោក​សេតាំ និង​លោក​យ៉ូអែល​ជា​ប្អូន។ ពួក​គេ​មាន​ភារកិច្ច ​មើល​ខុស​ត្រូវ​លើ​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​នៃ​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះ​អម្ចាស់។ ២៣ រីឯ​ក្នុង​ចំណោម​កូន​ចៅ​លោក​អាំរ៉ាម កូន​ចៅ​លោក​យីសារ កូន​ចៅ​លោក​ហេប្រូន និង​កូន​ចៅ​លោក​អ៊ូស៊ីអែល ២៤ មាន​លោក​សេប៊ូអែល​ជា​ពូជពង្ស​របស់​លោក​គែរសូន កូន​របស់​លោក​ម៉ូសេ​ជា​អភិរក្ស​លើ​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​ទាំង​នោះ។ ២៥ រីឯ​ក្រុម​ញាតិ​របស់​គាត់ ដែល​ជា​កូន​ចៅ​របស់​លោក​អេលីយេស៊ែរ មាន​លោក​រេហាប៊ីយ៉ា ដែល​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​យេសាយ៉ា ជា​ឪពុក​របស់​លោក​យ៉ូរ៉ាម ជា​ឪពុក​របស់​លោក​ស៊ីគរី ជា​ឪពុក​របស់​លោក​សេឡូមីត។ ២៦ លោក​សេឡូមីត និង​បង​ប្អូន​របស់​គាត់ មាន​ភារកិច្ច​មើល​ខុស​ត្រូវ​លើ​វត្ថុ​សក្ការៈ​ទាំង​ប៉ុន្មាន ដែល​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ព្រម​ទាំង​មេ​ក្រុម​គ្រួសារ មេ​កង មេ​ក្រុម និង​មេទ័ព​យក​មក​ថ្វាយ​ព្រះជាម្ចាស់។ ២៧ វត្ថុ​ទាំង​នោះ​សុទ្ធសឹង​ជា​ជយភ័ណ្ឌ ហើយ​គេ​ញែក​ថ្វាយ​ព្រះអម្ចាស់ សំរាប់​ជួសជុល​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះអង្គ។ ២៨ វត្ថុ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ ដែល​លោក​សាម៉ូអែល ជា​គ្រូ​ទាយ​របស់​ព្រះបាទ​សាអ៊ូល​ជា​បុត្រ​របស់​លោក​គីស លោក​អាប់នែរ​ជា​កូន​របស់​លោក​នែរ លោក​យ៉ូអាប់​ជា​កូន​របស់​អ្នក​ស្រី​សេរូយ៉ា ព្រម​ទាំង​អ្នក​ឯ​ទៀតៗ​បាន​ថ្វាយ​ព្រះអ​ម្ចាស់ សុទ្ធ​តែ​ស្ថិត​នៅ​ក្រោម​ការ​គ្រប់គ្រង​របស់​លោក​សេឡូ​មីត និង​បង​ប្អូន​របស់​គាត់។

២៩ ក្នុង​ចំណោម​កូន​ចៅ​លោក​យីសារ លោក​កេណានីយ៉ា និង​កូនៗ​របស់​គាត់​ទទួល​បន្ទុក​ផ្នែក​រដ្ឋបាល​នៃ​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល គឺ​ជា​អ្នក​គ្រប់គ្រង និង​ជា​ចៅក្រម។ ៣០ ក្នុង​ចំណោម​កូន​ចៅ​លោក ​ហេប្រូន លោក​ហាសាប៊ីយ៉ា និង​បង​ប្អូន​របស់​គាត់ ដែល​សុទ្ធ​តែ​ជា​មនុស្ស​អង់អាច ចំនួន​១ ៧០០ នាក់ មាន​ភារកិច្ច​ត្រួត​ពិនិត្យ​ដែន​ដី​អ៊ីស្រាអែល នៅ​ខាង​លិច​ទន្លេ​យ័រដាន់ ហើយ​បំពេញ​កិច្ចការ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ថ្វាយ​ព្រះអម្ចាស់ និង​ថ្វាយ​ស្ដេច។ ៣១ នៅ​ឆ្នាំ​ទី​សែសិប នៃ​រជ្ជកាល​ព្រះបាទ​ដាវីឌ គេ​ស្រាវជ្រាវ​ឃើញ​ថា ក្នុង​អំបូរ​ហេប្រូន​មាន​វីរបុរស​ដ៏​អង់អាច​នៅ​ក្រុង​យ៉ាស៊ែរ ក្នុង​ស្រុក​កាឡាដ។ លោក​យេរីយ៉ា ជា​មេ​ដឹក​នាំ​របស់​អំបូរ​ហេប្រូន។ ៣២ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​បាន​ តែងតាំង​លោក​យេរីយ៉ា ព្រម​ទាំង​បង​ប្អូន​របស់​គាត់ ២ ៧០០ នាក់ សុទ្ធ​តែ​ជា​មនុស្ស​អង់អាច និង​ជា​មេ​ក្រុម​គ្រួសារ​អោយ​គ្រប់គ្រង​លើ​កុលសម្ព័ន្ធ​រូបេន កុលសម្ព័ន្ធ​កាដ និង​កុលសម្ព័ន្ធ​ម៉ាណាសេ​ចំនួន​ពាក់​កណ្ដាល ដើម្បី​បំពេញ​កិច្ចការ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​របស់​ព្រះអម្ចាស់ និង​កិច្ចការ​របស់​ស្ដេច។

ជំពូកទី ២៧

ការ​ចាត់​ចែង​អាជ្ញាធរ​ទាហាន
១ នេះ​ជា​បញ្ជី​ជន​ជាតិ​ អ៊ីស្រាអែល ដែល​ត្រូវ​បំរើ​ការងារ​ថ្វាយ​ស្ដេច តាម​ចំនួន​មេ​ក្រុម​គ្រួសារ មេ​បញ្ជា​ការ មេ​កង មេ​ក្រុម និង​នាយ​ទាហាន ដែល​ជា​ជំនួយ​របស់​ស្ដេច ក្នុង​ការ​ចែក​វេន​កងពល ចេញ​ទៅ​ប្រតិបត្តិ​ការ​រៀង​រាល់​ខែ​ក្នុង​មួយ​ឆ្នាំៗ។ កងពល​នីមួយៗ មាន​ទាហាន ២៤ ០០០ នាក់។

២ កងពល​ទី​ មួយ ដែល​ចេញ​ប្រតិបត្តិការ​នៅ​ខែ​ទី​មួយ ដឹក​នាំ​ដោយ​លោក​យ៉ាសូបាម ជា​កូន​របស់​លោក​សាប់ឌី។ កងពល​របស់​គាត់​មាន​ទាហាន ២៤ ០០០ នាក់។ ៣ លោក​យ៉ាសូបាម ជា​ពូជពង្ស​របស់​លោក​ពេរេស។ ក្នុង​ខែ​ទី​មួយ​នោះ គាត់​ជា​អ្នក​ដឹក​នាំ​មេ​បញ្ជាការ​កងទ័ព​ទាំង​អស់។ ៤ កងពល​ទី​ពីរ ដែល​ចេញ​ប្រតិបត្តិការ​នៅ​ខែ​ទី​ពីរ ដឹក​នាំ​ដោយ​លោក​ដូដាយ ជា​ពូជពង្ស​របស់​លោក​អហូអា។ កងពល​របស់​គាត់​មាន​ទាហាន​២៤ ០០០ នាក់ ហើយ​មាន​លោក​មីកឡូត ជា​សហ​មេ​បញ្ជាការ។ ៥ មេ​បញ្ជាការ​របស់​កងពល​ទី ​បី ដែល​ចេញ​ប្រតិបត្តិការ​នៅ​ខែ​ទី​បី គឺ​លោក​បេណាយ៉ា ជា​កូន​របស់​បូជាចារ្យ​យេហូយ៉ាដា។ កងពល​របស់​គាត់​មាន​ទាហាន ២៤ ០០០ នាក់។ ៦ លោក​បេណាយ៉ា ជា​វីរបុរស​ម្នាក់​ក្នុង​ចំណោម​វីរបុរស​ទាំង​សាមសិប​នាក់ ហើយ​គាត់​ជា​មេ​ដឹក​នាំ​របស់​ពួក​គេ​ផង។ លោក​អាំមីសាដាប់​ជា​កូន​របស់​គាត់​ក៏​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​កងពល​នេះ​ដែរ។ ៧ កងពល​ទី​បួន​ដែល​ចេញ​ ប្រតិបត្តិការ​នៅ​ខែ​ទី​បួន ដឹក​នាំ​ដោយ​លោក​អសាអែល ជា​ប្អូន​របស់​លោក​យ៉ូអាប់។ កូន​របស់​គាត់ គឺ​លោក​សេបាឌីយ៉ា ជា​មេ​បញ្ជាការ​រង។ កងពល​របស់​គាត់​មាន​ទាហាន ២៤ ០០០ នាក់។ ៨ កងពល​ទី​ប្រាំ ដែល​ចេញ​ប្រតិបត្តិការ​នៅ​ខែ​ទី​ប្រាំ ដឹក​នាំ​ដោយ​លោក​មេ​បញ្ជាការ​សាមូត​នៃ​អំបូរ​យីសរ៉ា។ កងពល​របស់​គាត់​មាន​ទាហាន ២៤ ០០០ នាក់។ ៩ កងពល​ទី​ប្រាំ​មួយ ដែល​ចេញ​ប្រតិបត្តិការ​នៅ​ខែ​ទី​ប្រាំ​មួយ ដឹក​នាំ​ដោយ​លោក​អ៊ីរ៉ា ជា​កូន​របស់​លោក​អ៊ីកែស ជា​អ្នក​ក្រុង​តេកូអា។ កងពល​របស់​គាត់​មាន​ទាហាន ២៤ ០០០ នាក់។ ១០ កងពល​ទី​ប្រាំពីរ ដែល​ចេញ​ប្រតិបត្តិការ​នៅ​ខែ​ទី​ប្រាំពីរ ដឹក​នាំ​ដោយ​លោក​ហេលែស ជា​ពូជពង្ស​របស់​លោក​ពេឡូន ក្នុង​កុលសម្ព័ន្ធ​អេប្រាអ៊ីម។ កងពល​របស់​គាត់​មាន​ទាហាន ២៤ ០០០ នាក់។ ១១ កងពល​ទី​ប្រាំ​បី ដែល​ចេញ​ប្រតិបត្តិការ​នៅ​ខែ​ទី​ប្រាំ​បី ដឹក​នាំ​ដោយ​លោក​ស៊ីបបេកាយ ជា​ពូជពង្ស​របស់​លោក​ហ៊ូសាយ នៃ​អំបូរ​សេរ៉ា។ កងពល​របស់​គាត់​មាន​ទាហាន ២៤ ០០០ នាក់។ ១២ កងពល​ទី​ប្រាំ​បួន ដែល​ចេញ​ប្រតិបត្តិការ​នៅ​ខែ​ទី​ប្រាំ​បួន ដឹក​នាំ​ដោយ​លោក​អប៊ីយេស៊ែរ ជា​អ្នក​ភូមិ​អាណាតូត ក្នុង​កុលសម្ព័ន្ធ​បេនយ៉ាមីន។ កងពល​របស់​គាត់​មាន​ទាហាន ២៤ ០០០ នាក់។ ១៣ កងពល​ទី​ដប់ ដែល​ចេញ​ប្រតិបត្តិការ​នៅ​ខែ​ទី​ដប់ ដឹក​នាំ​ដោយ​លោក​ម៉ារ៉ាយ ជា​អ្នក​ស្រុក​នេតូផា នៃ​អំបូរ​សេរ៉ា។ កងពល​របស់​គាត់​មាន​ទាហាន ២៤ ០០០ នាក់។ ១៤ កងពល​ទី​ដប់​មួយ ដែល​ចេញ​ប្រតិបត្តិការ​នៅ​ខែ​ទី​ដប់​មួយ ដឹក​នាំ​ដោយ​លោក​បេណាយ៉ា ជា​អ្នក​ស្រុក​ពីរ៉ាតូន ក្នុង​កុលសម្ព័ន្ធ​អេប្រាអ៊ីម។ កងពល​របស់​គាត់​មាន​ទាហាន ២៤ ០០០ នាក់។ ១៥ កងពល​ទី​ដប់ពីរ ដែល​ចេញ​ប្រតិបត្តិការ​នៅ​ខែ​ទី​ដប់ពីរ ដឹក​នាំ​ដោយ​លោក​ហែលដាយ ជា​អ្នក​ស្រុក​នេតូផា នៃ​អំបូរ​អូតនីអែល។ កងពល​របស់​គាត់​មាន​ទាហាន ២៤ ០០០ នាក់។

ការ​ចាត់​ចែង​អាជ្ញាធរ​ស៊ីវិល
១៦ មេ​ដឹក​នាំ​កុលសម្ព័ន្ធ​នានា នៃ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​មាន​ដូច​ត​ទៅ:
​មេ​ដឹក​នាំ​របស់​កុលសម្ព័ន្ធ​រូបេន គឺ​លោក​អេលីយេស៊ែរ ជា​កូន​របស់​លោក​ស៊ីគរី។ មេ​ដឹក​នាំ​កុលសម្ព័ន្ធ​ស៊ីម៉ូន គឺ​លោក​សេផាទីយ៉ា ជា​កូន​របស់​លោក​ម៉ាកា។ ១៧ មេ​ដឹក​នាំ​កុលសម្ព័ន្ធ​លេវី គឺ​លោក​ហាសាប៊ីយ៉ា ជា​កូន​របស់​លោក​កេមូអែល។ រីឯ​មេ​ដឹក​នាំ​កូន​ចៅ​របស់​លោក​អរ៉ុន គឺ លោក​សាដុក។ ១៨ មេ​ដឹក​នាំ​កុលសម្ព័ន្ធ ​យូដា គឺ​លោក​អេលីហ៊ូ ជា​បង​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ។ មេ​ដឹក​នាំ​កុលសម្ព័ន្ធ​អ៊ីសាកា​មាន​លោក​អូមរី ជា​កូន​របស់​លោក​មីកាអែល។ ១៩ មេ​ដឹក​នាំ​កុលសម្ព័ន្ធ ​សាប៊ូឡូន គឺ​លោក​យីសម៉ាយ៉ា ជា​កូន​របស់​លោក​អូបាឌីយ៉ា។ មេ​ដឹក​នាំ​កុលសម្ព័ន្ធ​ណែបថាលី គឺ​លោក​យេរីម៉ុត ជា​កូន​របស់​អាសរីអែល។ ២០ មេ​ដឹក​នាំ​កុលសម្ព័ន្ធ ​អេប្រាអ៊ីម គឺ​លោក​ហូសេ ជា​កូន​របស់​លោក​អសាស៊ីយ៉ា។ មេ​ដឹក​នាំ​កុលសម្ព័ន្ធ​ម៉ាណាសេ​ចំនួន​ពាក់​កណ្ដាល គឺ​លោក​យ៉ូអែល ជា​កូន​របស់​លោក​ពេដាយ៉ា។ ២១ មេ​ដឹក​នាំ​កុលសម្ព័ន្ធ ​ម៉ាណាសេ​ចំនួន​ពាក់​កណ្ដាល​ទៀត នៅ​ស្រុក​កាឡាដ គឺ លោក​អ៊ីដូ ជា​កូន​របស់​លោក​សាការី។ មេ​ដឹក​នាំ​កុលសម្ព័ន្ធ​បេនយ៉ាមីន គឺ​លោក​យ៉ាស៊ី ជា​កូន​របស់​លោក​អាប់នែរ។ ២២ មេ​ដឹក​នាំ​កុលសម្ព័ន្ធ ​ដាន់ គឺ​លោក​អសារីយ៉ាល ជា​កូន​របស់​លោក​យេរូហាំ។ អស់​លោក​ទាំង​នេះ​សុទ្ធ​តែ​ជា​មេ​ដឹក​នាំ​របស់​កុលសម្ព័ន្ធ​នានា នៃ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល។

២៣ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ ពុំ​បាន​រាប់​ចំនួន​អស់​អ្នក​ដែល​មាន​អាយុ​តិច​ជាង​ម្ភៃ​ឆ្នាំ​ទេ ដ្បិត​ព្រះអម្ចាស់​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា ព្រះអង្គ​នឹង​ធ្វើ​អោយ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល កើន​ចំនួន​ច្រើន​ដូច​ផ្កាយ​នៅ​លើ​មេឃ។ ២៤ លោក​យ៉ូអាប់ ជា​កូន​របស់​អ្នក​ស្រី​សេរូយ៉ា​ចាប់​ផ្ដើម​ជំរឿន​ប្រជាជន តែ​ពុំ​បាន​បង្ហើយ​ទេ ដ្បិត​ព្រះអម្ចាស់​ ទ្រង់​ព្រះពិរោធ ទាស់​នឹង​អ៊ីស្រាអែល​ព្រោះ​តែ​ការ​នេះ។ ដូច្នេះ ចំនួន​សរុប​របស់​ប្រជាជន ពុំ​មាន​កត់ត្រា​ទុក​ក្នុង​សៀវភៅ​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ឡើយ។

អ្នក​គ្រប់គ្រង​រាជ្យ​ទ្រព្យ
២៥ លោក​អាសម៉ាវេត កូន​របស់​លោក​អឌីអែល ជា​អ្នក​មើល​ខុស​ត្រូវ​លើ​រាជ្យ​ទ្រព្យ។ រីឯ​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​នៅ​តាម​ស្រែ​ចំការ តាម​ក្រុង តាម​ភូមិ និង​តាម​ដំណាក់​នានា មាន​លោក​យ៉ូណាថាន កូន​របស់​លោក​អ៊ូស៊ីយ៉ា ជា​អ្នក​មើល​ខុស​ត្រូវ។ ២៦ លោក​អេសរី​ជា​កូន​របស់​លោក​កេលូប មើល​ខុស​ត្រូវ​លើ​ពួក​កសិករ ដែល​ធ្វើ​ស្រែ​ចំការ​ថ្វាយ​ស្ដេច។ ២៧ លោក​ស៊ីម៉ាយ​ជា​អ្នក​ ក្រុង​រ៉ាម៉ា មើល​ខុស​ត្រូវ​លើ​ចំការ​ទំពាំងបាយជូរ​របស់​ស្ដេច។ លោក​សាបឌី ជា​អ្នក​ស្រុក​សេផាម មើល​ខុស​ត្រូវ​លើ​កន្លែង​ទុក​ស្រា​ទំពាំងបាយជូរ​នៅ​តាម​ចំការ។ ២៨ លោក​បាលហាណន ជា​អ្នក​ក្រុង​កេឌែរ មើល​ខុស​ត្រូវ​លើ​ចំការ​អូលីវ និង​ចំការ​ឧទុម្ពរ​នៅ​តំបន់​វាល​ទំនាប។ លោក​យ៉ូអាស ជា​អ្នក​មើល​ខុស​ត្រូវ​លើ​ឃ្លាំង​ដាក់​ប្រេង។ ២៩ ​លោក​ស៊ីតរ៉ាយ​ជា​អ្នក​ ស្រុក​សារ៉ូន មើល​ខុស​ត្រូវ​លើ​ហ្វូង​គោ​នៅ​ស្រុក​សារ៉ូន។ លោក​សាផាត ជា​កូន​របស់​លោក​អាដឡាយ មើល​ខុស​ត្រូវ​លើ​ហ្វូង​គោ នៅ​តាម​ជ្រលង​ភ្នំ។ ៣០ លោក​អូប៊ីល​ជា​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្មាអែល មើល​ខុស​ត្រូវ​លើ​ហ្វូង​អូដ្ឋ។ លោក​យេដីយ៉ា​ជា​អ្នក​ស្រុក​មេរ៉ូណូត មើល​ខុស​ត្រូវ​លើ​ហ្វូង​លា។ ៣១ លោក​យ៉ាស៊ីស​ជា​ជន​ជាតិ ​ហាការ មើល​ខុស​ត្រូវ​លើ​ហ្វូង​ចៀម និង​ពពែ។ អស់​លោក​ទាំង​នេះ​សុទ្ធ​តែ​ជា​អ្នក​គ្រប់គ្រង​លើ​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​របស់​ ព្រះបាទ​ដាវីឌ។

អ្នក​ជំនិត​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ
៣២ លោក​យ៉ូណាថាន ដែល​ត្រូវ​ជា​ឪពុក​មា​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ មាន​នាទី​ជា​ទី​ប្រឹក្សា​របស់​ស្ដេច។ លោក​ជា​មនុស្ស​មាន​ប្រាជ្ញា​ឈ្លាស​វៃ ហើយ​ចេះ​ដឹង​ជ្រៅ​ជ្រះ។ លោក​យេហ៊ីអែល ជា​កូន​របស់​លោក​ហាក់មូនី ជា​គ្រូ​បាធ្យាយ​បុត្រ​របស់​ស្ដេច។ ៣៣ លោក​អហ៊ីតូផែល ក៏​ជា​ទី​ប្រឹក្សា​របស់​ស្ដេច​ដែរ។ លោក​ហ៊ូសា​ជា​ជន​ជាតិ​អារគី ជា​មិត្ត​របស់​ស្ដេច។ ៣៤ លោក​យេហូយ៉ាដា​ជា​កូន​ របស់​លោក​បេណាយ៉ា និង​លោក​អប៊ីយ៉ាថារ​បាន​បន្ត​មុខងារ​របស់​លោក​អហ៊ីតូផែល។ លោក​យ៉ូអាប់​ជា​មេ​បញ្ជាការ​កងទ័ព​របស់​ស្ដេច។

ជំពូកទី ២៨

ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ស្នើ​តែងតាំង​សម្ដេច​សាឡូម៉ូន​អោយ​ឡើង​ស្នង​រាជ្យ
១ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​បាន​កោះ​ហៅ ​មេ​ដឹក​នាំ​ទាំង​អស់​នៃ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល មេ​ដឹក​នាំ​កុលសម្ព័ន្ធ មេ​បញ្ជាការ​កងពល​នានា​ដែល​បំរើ​ស្ដេច មេ​កង មេ​ក្រុម អស់​អ្នក​ដែល​គ្រប់គ្រង​លើ​រាជ្យ​ទ្រព្យ និង​ហ្វូង​សត្វ​របស់​ស្ដេច ព្រម​ទាំង​ពួក​រាជ​បុត្រ ពួក​មហាតលិក ពួក​វីរជន និង​ពួក​អ្នក​មុខ​អ្នក​ការ​ទាំង​អស់ អោយ​មក​ជួបជុំ​គ្នា​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។ ២ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ក្រោក​ឈរ​ឡើង រួច​មាន​រាជឱង្ការ​ទៅ​កាន់​ពួក​គេ​ថា៖

«បង​ប្អូន និង​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ខ្ញុំ​អើយ​ចូរ​ស្ដាប់! ខ្ញុំ​មាន​បំណង​សង់​ព្រះដំណាក់​សំរាប់​តម្កល់​ហិប​សម្ពន្ធមេត្រី ​របស់​ព្រះអម្ចាស់ ហើយ​ជា​កំណល់​ព្រះបាទា​របស់​ព្រះ​នៃ​យើង។ ខ្ញុំ​បាន​ត្រៀម​សម្ភារៈ​សង់​ព្រះដំណាក់​នេះ ៣ ប៉ុន្តែ ព្រះជាម្ចាស់​មាន​ព្រះបន្ទូល​មក​ខ្ញុំ​ថា “អ្នក​ធ្វើ​សង្គ្រាម ហើយ​បង្ហូរ​ឈាម​ច្រើន​ណាស់។ ដូច្នេះ អ្នក​មិន​ត្រូវ​សង់​ដំណាក់​សំរាប់​នាម​យើង​ទេ”។ ៤ ព្រះអម្ចាស់ ជា​ព្រះ​នៃ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​បាន​ជ្រើស​រើស​ខ្ញុំ ពី​ក្នុង​ចំណោម​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​ខ្ញុំ​ទាំង​មូល អោយ​គ្រង​រាជ្យ​លើ​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​រហូត​ត​ទៅ។ ព្រះអង្គ​បាន​ជ្រើស​រើស​កុលសម្ព័ន្ធ​យូដា អោយ​ធ្វើ​ជា​អ្នក​នាំ​មុខ​គេ ក្នុង​កុលសម្ព័ន្ធ​យូដា ព្រះអង្គ​ជ្រើស​រើស​គ្រួសារ​ឪពុក​របស់​ខ្ញុំ ហើយ​ក្នុង​ចំណោម​កូន​របស់​ឪពុក​ខ្ញុំ ព្រះអង្គ​សព្វ​ព្រះហឫទ័យ​លើក​ខ្ញុំ​អោយ​គ្រង​រាជ្យ​លើ​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​ ទាំង​មូល។ ៥ ព្រះអម្ចាស់​ ប្រោស​ប្រទាន​អោយ​ខ្ញុំ​មាន​បុត្រា​ជា​ច្រើន ហើយ​ក្នុង​ចំណោម​បុត្រា​របស់​ខ្ញុំ ព្រះអង្គ​ជ្រើស​រើស​សាឡូម៉ូន អោយ​គ្រង​រាជ្យ​លើ​អ៊ីស្រាអែល ជា​អាណាចក្រ​របស់​ព្រះអង្គ។ ៦ ព្រះអង្គ​មាន​ព្រះបន្ទូល​ មក​ខ្ញុំ​ថា “សាឡូម៉ូន​ជា​បុត្រ​របស់​អ្នក នឹង​សង់​ដំណាក់ ព្រម​ទាំង​ទីលាន​របស់​យើង ដ្បិត​យើង​ជ្រើស​រើស​គេ​ធ្វើ​ជា​កូន​របស់​យើង ហើយ​យើង​នឹង​ធ្វើ​ជា​ឪពុក​របស់​គេ។ ៧ ប្រសិន​បើ​គេ​គោរព ហើយ​ប្រតិបត្តិ​តាម​បទ​បញ្ជា និង​វិន័យ​របស់​យើង​យ៉ាង​ខ្ជាប់ខ្ជួន​ដូច​សព្វ​ថ្ងៃ​យើង​នឹង​ធ្វើ​អោយ​រាជ្យ ​របស់​គេ​នៅ​ស្ថិតស្ថេរ​អស់កល្ប​ជានិច្ច”។ ៨ ឥឡូវ​នេះ នៅ​ចំពោះ​មុខ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល ដែល​ជា​ក្រុមជំនុំ​របស់​ព្រះអម្ចាស់ ហើយ​នៅ​ចំពោះ​ព្រះភក្ត្រ​ព្រះ​នៃ​យើង ដែល​ទ្រង់​ព្រះសណ្ដាប់​អ្នក​រាល់​គ្នា ចូរ​នាំ​គ្នា​ស្វែង​យល់ និង​ប្រតិបត្តិ​តាម​បទ​បញ្ជា​ទាំង​អស់​របស់​ព្រះអម្ចាស់ ជា​ព្រះ​របស់​អ្នក​រាល់​គ្នា ដើម្បី​អោយ​អ្នក​រាល់​គ្នា​នៅ​តែ​កាន់​កាប់​ស្រុក​ដ៏​ល្អ​នេះ ព្រម​ទាំង​រក្សា​ទុក​ជា​មត៌ក អោយ​កូន​ចៅ​របស់​អ្នក​រាល់​គ្នា​រហូត​ត​ទៅ។ ៩ រីឯ​បុត្រ​វិញ សាឡូម៉ូន​អើយ! ចូរ​ទទួល​ស្គាល់​ព្រះជាម្ចាស់ ជា​ព្រះ​របស់​បិតា ហើយ​គោរព​បំរើ​ព្រះអង្គ​ដោយ​ស្មោះ​អស់​ពី​ចិត្ត និង​អស់​ពី​គំនិត ដ្បិត​ព្រះអម្ចាស់​ ឈ្វេង​យល់​ចិត្ត​គំនិត និង​បំណង​ទាំង​ប៉ុន្មាន​របស់​មនុស្ស។ ប្រសិន​បើ​បុត្រ​ស្វែង​រក​ព្រះអង្គ នោះ​ព្រះអង្គ​នឹង​អោយ​បុត្រ​រក​ឃើញ ក៏​ប៉ុន្តែ ប្រសិន​បើ​បុត្រ​បោះ​បង់​ចោល​ព្រះអង្គ នោះ​ព្រះអង្គ​នឹង​លះបង់​ចោល​បុត្រ​រហូត​ត​ទៅ។ ១០ ​ឥឡូវ​នេះ ចូរ​ពិចារណា​ចុះ ព្រះអម្ចាស់​សព្វ​ព្រះហឫទ័យ​ជ្រើស​រើស​បុត្រ អោយ​សង់​ព្រះដំណាក់​ទុក​ជា​ទីសក្ការៈ។ ដូច្នេះ ចូរ​មាន​ចិត្ត​ក្លាហាន​ហើយ​បំពេញ​ការងារ​ចុះ!»។
១១ ព្រះបាទ ​ដាវីឌ​បាន​ប្រគល់​គំរោង​សាង​សង់​ទីសក្ការៈ ព្រម​ទាំង​បន្ទប់​អម​ឃ្លាំង បន្ទប់​នៅ​ជាន់​ខាង​លើ សាល​ខាង​ក្នុង និង​កន្លែង​សំរាប់​តម្កល់​ហិប​នៃ​សន្ធិសញ្ញា អោយ​សម្ដេច​សាឡូម៉ូន។ ១២ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ប្រគល់​គំរោង​នៃ​អ្វីៗ​ទាំង​ប៉ុន្មាន ដែល​ស្ដេច​បាន​គិតគូរ​នឹង​ធ្វើ​សំរាប់​ទីលាន​នៃ​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះអម្ចាស់ និង​បន្ទប់​ទាំង​អស់ ដែល​នៅ​ជុំវិញ​សំរាប់​ដាក់​ទ្រព្យ​នៃ​ព្រះដំណាក់ និង​របស់​របរ​ដ៏​សក្ការៈ។ ១៣ ស្ដេច​ប្រគល់​បញ្ជី​ពួក ​បូជាចារ្យ និង​ពួក​លេវី ដែល​បែង​ចែក​ជា​ក្រុមៗ ព្រម​ទាំង​កិច្ចការ​ផ្សេងៗ ដែល​ត្រូវ​បំពេញ​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះអម្ចាស់ និង​គ្រឿង​បរិក្ខារ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​សំរាប់​ប្រើប្រាស់​ក្នុង​ព្រះដំណាក់ ១៤ ស្ដេច​ក៏​បាន​ប្រាប់​ អំពី​ទម្ងន់​ដែល​ត្រូវ​ការ ដើម្បី​ធ្វើ​គ្រឿង​បរិក្ខារ​ទាំង​អស់​ពី​មាស និង​ប្រាក់ សំរាប់​ការ​ប្រើប្រាស់​គ្រប់​បែប​យ៉ាង ១៥ ព្រម​ទាំង​ទម្ងន់​របស់​ ជើង​ចង្កៀង​មាស និង​ចង្កៀង​មាស ទម្ងន់​របស់​ជើង​ចង្កៀង​ប្រាក់ និង​ចង្កៀង​ប្រាក់ ស្រប​តាម​ការ​ប្រើប្រាស់​របស់​ចង្កៀង​នីមួយៗ ១៦ ទម្ងន់​មាស​របស់​តុ​នីមួយៗ ដែល​ត្រូវ​ប្រើ​សំរាប់​ដាក់​នំបុ័ង​ថ្វាយ​ព្រះអម្ចាស់ ព្រម​ទាំង​ទម្ងន់​របស់​តុ​ដែល​ធ្វើ​ពី​ប្រាក់ ១៧ ទម្ងន់​របស់​សម ផើង សំរាប់​ប្រោះ​ឈាម ថូ​សំរាប់​ពិធី​ច្រួចស្រា​ធ្វើ​ពី​មាស​សុទ្ធ ព្រម​ទាំង​ទម្ងន់​របស់​ពែង​មាស និង​ទម្ងន់​របស់​ពែង​ប្រាក់​នីមួយៗ ១៨ ទម្ងន់​របស់​អាសនៈ​ធ្វើ ​ពី​មាស​សុទ្ធ សំរាប់​ថ្វាយ​គ្រឿង​ក្រអូប និង​គំរូ​របស់​រទេះ រូប​ខេរូប៊ីម​ធ្វើ​ពី​មាស ដែល​ត្រដាង​ស្លាប​លើ​ហិប​នៃ​សម្ពន្ធមេត្រី​របស់​ព្រះអម្ចាស់។ ១៩ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «របស់​ទាំង​នេះ​មាន​កត់ត្រា​ទុក ក្នុង​ឯកសារ ដែល​បិតា​បាន​ទទួល​ពី​ព្រះអម្ចាស់។ ក្នុង​ឯកសារ​នេះ មាន​ពន្យល់​យ៉ាង​លំអិត​អំពី​របៀប​ធ្វើ តាម​គំរូ»។
២០ ព្រះបាទ ​ដាវីឌ​មាន​រាជឱង្ការ​ទៅ​កាន់​សម្ដេច​សាឡូម៉ូន​ជា​បុត្រ​ថា៖ «ចូរ​មាន​កម្លាំង និង​ចិត្ត​ក្លាហាន ហើយ​បំពេញ​ការងារ​អោយ​បាន​សំរេច! កុំ​ភ័យ​ខ្លាច ឬ​តក់ស្លុត​អោយ​សោះ ដ្បិត​ព្រះអម្ចាស់​ជា​ព្រះ​របស់​បិតា​នឹង​គង់​ជា​មួយ​បុត្រ រហូត​ដល់​ការងារ ​សាង​សង់​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះអម្ចាស់​បាន​សំរេច​ចប់​សព្វ​​​គ្រប់ ព្រះអង្គ​មិន​បោះ​បង់​ចោល​បុត្រ អោយ​នៅ​តែ​ឯង​ឡើយ។ ២១ ពួក​បូជាចារ្យ និង​ពួក​លេវី បាន​ត្រូវ​បែង​ចែក​ជា​ក្រុមៗ សំរាប់​បំរើ​ការងារ​ទាំង​ប៉ុន្មាន ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ ហើយ​ក៏​មាន​មនុស្ស​ស្ម័គ្រ​ចិត្ត និង​មាន​ថ្វី​ដៃ​នៅ​ជា​មួយ​បុត្រ ដើម្បី​ជួយ​សំរេច​ការងារ​នេះ។ រីឯ​ពួក​មេ​ដឹក​នាំ និង​ប្រជាជន​ទាំង​មូល ក៏​ស្ថិត​នៅ​ក្រោម​បញ្ជា​របស់​បុត្រ​ដែរ»។

ជំពូកទី ២៩

តង្វាយ​សំរាប់​ការ​សាង​សង់​ព្រះវិហារ
១ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​មាន​ រាជឱង្ការ​ទៅ​កាន់​អង្គ​ប្រជុំ​ទាំង​មូល​ថា៖ «ព្រះជាម្ចាស់​បាន​ជ្រើស​រើស​សាឡូម៉ូន ជា​បុត្រ​របស់​ខ្ញុំ​តែ​ម្នាក់​គត់​ដែល​នៅ​ក្មេង​ខ្ចី។ រីឯ​ការងារ​ដែល​ត្រូវ​បំពេញ​ធំធេង​ណាស់ ដ្បិត​ព្រះដំណាក់​ដែល​យើង​សង់​នេះ មិន​មែន​សំរាប់​មនុស្ស​ទេ គឺ​ថ្វាយ​ព្រះជាអម្ចាស់។ ២ ខ្ញុំ​បាន​ខំ​ប្រឹងប្រែង​ អស់​ពី​កម្លាំង​កាយ ដើម្បី​ត្រៀម​សម្ភារៈ​សង់​ព្រះដំណាក់​នៃ​ព្រះ​របស់​ខ្ញុំ គឺ​ខ្ញុំ​បាន​ប្រមូល​មាស សំរាប់​ធ្វើ​គ្រឿង​ប្រដាប់​អំពី​មាស ប្រាក់​សំរាប់​ធ្វើ​គ្រឿង​ប្រដាប់​អំពី​ប្រាក់ លង្ហិន​សំរាប់​ធ្វើ​គ្រឿង​ប្រដាប់​អំពី​លង្ហិន ដែក​សំរាប់​ធ្វើ​គ្រឿង​ប្រដាប់​អំពី​ដែក ឈើ​សំរាប់​ធ្វើ​គ្រឿង​ប្រដាប់​អំពី​ឈើ ព្រម​ទាំង​ត្បូង​មណីជោតិរស ត្បូង​សំរាប់​ដាំ​លំអ ត្បូង​ចំរុះ​ពណ៌ ពេជ្រ​គ្រប់​ប្រភេទ និង​ថ្ម​កែវ​ដ៏​ច្រើន​ឥត​គណនា។ ៣ មួយ​វិញ​ទៀត ខ្ញុំ​បាន​យក​មាស​ប្រាក់ ដែល​ជា​សម្បត្តិ​របស់​ខ្ញុំ​ផ្ទាល់​មក​ថ្វាយ សំរាប់​ព្រះដំណាក់​នៃ​ព្រះ​របស់​ខ្ញុំ បន្ថែម​ពី​លើ​របស់​របរ​ទាំង​ប៉ុន្មាន ដែល​ខ្ញុំ​ត្រៀម​សំរាប់​ព្រះដំណាក់​ដ៏វិសុទ្ធ ព្រោះ​ខ្ញុំ​ជំពាក់​ចិត្ត​នឹង​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​ខ្លាំង​ណាស់ ៤ គឺ​ខ្ញុំ​ប្រគល់​មាស​ពី​ ស្រុក​អូភារ ចំនួន​បី​ពាន់​ហាប និង​ប្រាក់​សុទ្ធ​ចំនួន​ប្រាំពីរ​ពាន់​ហាប សំរាប់​ពាស​ជញ្ជាំង​អាគារ​ទាំង​ប៉ុន្មាន។ ៥ ថ្ងៃ​នេះ​តើ​នរណា​ខ្លះ​ស្ម័គ្រ​ចិត្ត​ថ្វាយ​មាស ប្រាក់ ដល់​ព្រះអម្ចាស់ ដើម្បី​អោយ​ពួក​ជាង​ទង​យក​ទៅ​សិត​ធ្វើ​គ្រឿង​ប្រដាប់​ទាំង​ប៉ុន្មាន អំពី​មាស​អំពី​ប្រាក់?»។

៦ ពេល​នោះ មេ​ដឹក​នាំ​ក្រុម​គ្រួសារ មេ​ដឹក​នាំ​កុលសម្ព័ន្ធ​នានា​នៃ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល មេ​កង មេ​ក្រុម ព្រម​ទាំង​អ្នក​ដឹក​នាំ​ការងារ​របស់​ស្ដេច នាំ​គ្នា​ស្ម័គ្រ​ចិត្ត ៧ ថ្វាយ​ជា​តង្វាយ​សំរាប់​ ការងារ​នៃ​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ គឺ​មាន​មាស​ប្រាំ​ពាន់​ហាប ប្រាក់​កាក់​ ចំនួន​មួយ​ម៉ឺន ប្រាក់​សុទ្ធ​មួយ​ម៉ឺន​ហាប លង្ហិន​មួយ​ម៉ឺន​ហាប និង​ដែក​មួយ​សែន​ហាប។ ៨ អស់​អ្នក​ដែល​មាន​ត្បូង​ ពេជ្រ ក៏​បាន​យក​ទៅ​ប្រគល់​អោយ​លោក​យេហ៊ីអែល ជា​ពូជពង្ស​របស់​លោក​គែរសូន ដើម្បី​យក​ទៅ​ទុក​ក្នុង​ឃ្លាំង​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះអម្ចាស់។ ៩ ប្រជាជន​មាន​អំណរ​សប្បាយ ព្រោះ​គេ​បាន​ថ្វាយ​តង្វាយ​ដល់​ព្រះអម្ចាស់ ដោយ​ស្មោះ​អស់​ពី​ចិត្ត ហើយ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ក៏​មាន​ព្រះហឫទ័យ​រីករាយ​ជា​ខ្លាំង​ដែរ។

ពាក្យ​អធិស្ឋាន​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ
១០ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​លើក​តម្កើង​ព្រះអម្ចាស់ នៅ​ចំពោះ​មុខ​អង្គ​ប្រជុំ​ទាំង​មូល ស្ដេច​មាន​រាជា​ឱង្ការ​ថា៖ «សូម​លើក​តម្កើង​ព្រះអម្ចាស់ ជា​ព្រះ​របស់​លោក​អ៊ីស្រាអែល ជា​បុព្វបុរស​របស់​យើង​តាំង​ពី​អស់កល្ប​ជានិច្ច រហូត​ដល់​អស់កល្ប​ត​រៀង​ទៅ! ១១ ព្រះអម្ចាស់​ អើយ ព្រះអង្គ​ជា​ព្រះ​ដ៏​ឧត្ដុង្គឧត្ដម ប្រកប​ដោយ​ឫទ្ធានុភាព ព្រះបារមី​តេជានុភាព និង​សិរីរុងរឿង ដ្បិត​អ្វីៗ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​នៅ​លើ​មេឃ និង​នៅ​លើ​ផែនដី សុទ្ធ​តែ​ជា​កម្មសិទ្ធិ​របស់​ព្រះអង្គ។ ព្រះអម្ចាស់​អើយ ព្រះអង្គ​ជា​ព្រះមហាក្សត្រ​គ្រង​រាជ្យ​លើ​អ្វីៗ​ទាំង​អស់​ដែរ។ ១២ ព្រះអង្គ​ជា​ប្រភព​នៃ​ ទ្រព្យ​សម្បត្តិ និង​សិរីរុងរឿង ហើយ​ព្រះអង្គ​គ្រប់គ្រង​លើ​អ្វីៗ​ទាំង​អស់។ ព្រះចេស្ដា និង​ឫទ្ធានុភាព ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ព្រះហស្ដ​របស់​ព្រះអង្គ ហើយ​ដោយសារ​ព្រះបារមី​របស់​ព្រះអង្គ ព្រះអង្គ​អាច​ពង្រីក និង​ពង្រឹង​អ្វីៗ​ទាំង​អស់​អោយ​បាន​រឹងមាំ។ ១៣ បពិត្រ​ព្រះ​នៃ​យើង​ខ្ញុំ​អើយ! ឥឡូវ​នេះ យើង​ខ្ញុំ​សូម​អរ​ព្រះគុណ និង​កោត​សរសើរ​ព្រះនាម​ដ៏​ថ្កុំថ្កើង​របស់​ព្រះអង្គ។ ១៤ តើ​ទូលបង្គំ​ជា​អ្វី? តើ​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ទូលបង្គំ​ជា​អ្វី​ដែរ បាន​ជា​យើង​ខ្ញុំ​អាច​នាំ​តង្វាយ​ដោយ​ស្ម័គ្រ​ចិត្ត​បែប​នេះ មក​ថ្វាយ​ព្រះអង្គ? អ្វីៗ​ទាំង​អស់​ដែល​យើង​ខ្ញុំ​មាន សុទ្ធ​តែ​ជា​កម្មសិទ្ធិ​របស់​ព្រះអង្គ​ដែរ ហើយ​អ្វីៗ​ដែល​យើង​ខ្ញុំ​យក​មក​ថ្វាយ​ព្រះអង្គ ក៏​ជា​របស់​ដែល​ព្រះអង្គ​ប្រទាន​មក​យើង​ខ្ញុំ​ដែរ។ ១៥ នៅ​ចំពោះ​ព្រះភក្ត្រ​ របស់​ព្រះអង្គ យើង​ខ្ញុំ​គ្រាន់​តែ​ជា​ជន​បរទេស និង​ជា​អ្នក​ដែល​ស្នាក់​នៅ​បណ្ដោះអាសន្ន ដូច​បុព្វបុរស​របស់​យើង​ខ្ញុំ​ដែរ។ អាយុ​ជីវិត​របស់​យើង​ខ្ញុំ​នៅ​លើ​ផែនដី​នេះ ប្រៀប​ដូច​ជា​ស្រមោល គ្មាន​អ្វី​នៅ​ស្ថិតស្ថេរ​ឡើយ។ ១៦ ឱ​ព្រះអម្ចាស់ ជា​ព្រះ​នៃ​យើង​ខ្ញុំ​អើយ ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​ដ៏​ច្រើន​បរិបូណ៌​ដែល​យើង​ខ្ញុំ​ត្រៀម​ទុក​សង់​ព្រះដំណាក់ សំរាប់​ព្រះនាម​ដ៏វិសុទ្ធ​របស់​ព្រះអង្គ សុទ្ធ​តែ​ជា​ព្រះអំណោយ​ទាន​របស់​ព្រះអង្គ។ អ្វីៗ​ទាំង​អស់​សុទ្ធ​តែ​ជា​កម្មសិទ្ធិ​របស់​ព្រះអង្គ។ ១៧ ឱ​ព្រះ​នៃ​ទូលបង្គំ​អើយ ទូលបង្គំ​ដឹង​ថា ព្រះអង្គ​ស្ទង់​មើល​ចិត្ត​មនុស្ស ហើយ​សព្វ​ព្រះហឫទ័យ​នឹង​សេចក្ដី​ស្មោះ​ត្រង់។ ហេតុ​នេះ ទូលបង្គំ​ស្ម័គ្រ​ចិត្ត​យក​តង្វាយ​ទាំង​នេះ មក​ថ្វាយ​ព្រះអង្គ​ដោយ​ចិត្ត​ស្មោះ ហើយ​ទូលបង្គំ​ក៏​មាន​អំណរ​ដោយ​ឃើញ​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ព្រះអង្គ ដែល​ជួបជុំ​នៅ​ទី​នេះ នាំ​យក​តង្វាយ​ដោយ​ស្ម័គ្រ​ចិត្ត​មក​ថ្វាយ​ព្រះអង្គ​ដែរ។ ១៨ ឱ​ព្រះអម្ចាស់ ជា​ព្រះ​របស់​លោក​អប្រាហាំ លោក​អ៊ីសាក និង​លោក​អ៊ីស្រាអែល ជា​បុព្វបុរស​របស់​យើង​ខ្ញុំ សូម​ប្រោស​ប្រទាន​អោយ​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ព្រះអង្គ ប្រកាន់​ខ្ជាប់​នូវ​ចិត្ត​គំនិត​ស្មោះ​ត្រង់​ចំពោះ​ព្រះអង្គ​ជានិច្ច​ផង។ ១៩ សូម​ប្រោស​ប្រទាន​អោយ​ សាឡូម៉ូន ជា​កូន​របស់​ទូលបង្គំ​មាន​ចិត្ត​ស្មោះ​ត្រង់ កាន់​តាម​បទ​បញ្ជា​ដំបូន្មាន និង​ច្បាប់​របស់​ព្រះអង្គ ហើយ​ប្រតិបត្តិ​តាម​ឥត​ងាក​រេ​ឡើយ ដើម្បី​អោយ​គេ​សង់​ព្រះដំណាក់​ដែល​ទូលបង្គំ​ត្រៀម​ទុក​នេះ»។

២០ បន្ទាប់​មក ព្រះបាទ​ដាវីឌ​មាន​រាជឱង្ការ​ទៅ​កាន់​អង្គ​ប្រជុំ​ទាំង​មូល​ថា៖ «ចូរ​លើក​តម្កើង​ព្រះអម្ចាស់ ជា​ព្រះ​របស់​អ្នក​រាល់​គ្នា»។ អង្គ​ប្រជុំ​ទាំង​មូល​ក៏​នាំ​គ្នា​លើក​តម្កើង​ព្រះអម្ចាស់ ជា​ព្រះ​នៃ​បុព្វបុរស​របស់​ពួក​គេ។ ពួក​គេ​ក្រាប​ចុះ ថ្វាយបង្គំ​ព្រះអម្ចាស់ និង​គោរព​ស្ដេច។

ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​ឡើង​គ្រង​រាជ្យ
២១ លុះ​ស្អែក​ឡើង ពួក​គេ​នាំ​គ្នា​ថ្វាយ​យញ្ញបូជា និង​តង្វាយ​ដុត​ទាំង​មូល​ចំពោះ​ព្រះអម្ចាស់ គឺ​មាន​គោ​បា ១ ០០០ ក្បាល ចៀម​ឈ្មោល ១ ០០០ ក្បាល និង​កូន​ចៀម ១ ០០០ ក្បាល ដោយ​មាន​ស្រា​ដែល​ត្រូវ​ច្រួច​ថ្វាយ​ជា​មួយ ព្រម​ទាំង​យញ្ញបូជា​យ៉ាង​ច្រើន​ទៀត សំរាប់​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល។ ២២ នៅ​ថ្ងៃ​នោះ ពួក​គេ​បរិភោគ នៅ​ចំពោះ​ព្រះភក្ត្រ​ព្រះអម្ចាស់ ក្រោម​បរិយាកាស​ដ៏​សែន​រីករាយ។ ពួក​គេ​ប្រកាស​សា​ជា​ថ្មី តែងតាំង​សម្ដេច​សាឡូម៉ូន ជា​បុត្រ​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ជា​ព្រះមហាក្សត្រ ព្រម​ទាំង​ចាក់​ប្រេង​អភិសេក​ស្ដេច អោយ​ធ្វើ​ជា​មេ​ដឹក​នាំ​របស់​ពួក​គេ នៅ​ចំពោះ​ព្រះភក្ត្រ​ព្រះអម្ចាស់ រួច​ចាក់​ប្រេង​តែងតាំង​លោក​សាដុក​ជា​បូជាចារ្យ។ ២៣ ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​បាន​ឡើង​គង់​លើ​បល្ល័ង្ក​រាជ្យ​របស់​ព្រះអម្ចាស់ ដើម្បី​ស្នង​រាជ​សម្បត្តិ​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ជា​បិតា ប្រកប​ដោយ​ជោគ​ជ័យ ហើយ​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល ក៏​នាំ​គ្នា​ស្ដាប់​បង្គាប់​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន។ ២៤ មេ​ដឹក​នាំ​ទាំង​អស់ ព្រម​ទាំង​កងទ័ព និង​បុត្រ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ស្ថិត​នៅ​ក្រោម​ការ​គ្រប់គ្រង​របស់​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន។ ២៥ ព្រះអម្ចាស់​ លើក​តម្កើង​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​អោយ​កាន់​តែ​ឧត្ដុង្គឧត្ដម នៅ​ចំពោះ​មុខ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល ហើយ​ប្រោស​ប្រទាន​រាជ្យ​របស់​ស្ដេច​បាន​ថ្កុំថ្កើង​លើស​ស្ដេច​ស្រុក​ អ៊ី​ស្រា​​​អែល​មុនៗ។

ព្រះបាទ​ដាវីឌ​សោយ​ទិវង្គត
២៦ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ជា​បុត្រ​របស់​លោក​យេសាយ បាន​សោយ​រាជ្យ​លើ​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល។ ២៧ ស្ដេច​សោយ​រាជ្យ​លើ​ ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​អស់​រយៈ​ពេល​សែសិប​ឆ្នាំ គឺ​ប្រាំពីរ​ឆ្នាំ​នៅ​ក្រុង​ហេប្រូន និង​សាមសិប​បី​ឆ្នាំ​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។ ២៨ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​សោយ​ ទិវង្គត​ក្នុង​វ័យ​ជរា គឺ​បន្ទាប់​ពី​មាន​អាយុ​វែង សម្បូណ៌​សប្បាយ​មាន​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​យ៉ាង​ស្ដុកស្ដម្ភ និង​ប្រកប​ដោយ​ភាព​ថ្កុំថ្កើង​រុង​រឿង។ ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​ជា​បុត្រ បាន​ឡើង​ស្នង​រាជ្យ ត​ពី​បិតា។ ២៩ រាជកិច្ច​របស់​ព្រះបាទ​ ដាវីឌ​តាំង​ពី​ដើម​រហូត​ដល់​ចប់ សុទ្ធ​តែ​មាន​កត់ត្រា​ទុក​ក្នុង​សៀវភៅ​កិច្ចការ​របស់​លោក​សាម៉ូអែល ជា​គ្រូ​ទាយ សៀវភៅ​កិច្ចការ​របស់​លោក​យ៉ូណាថាន ជា​ព្យាការី និង​សៀវភៅ​កិច្ចការ​របស់​លោក​កាដ ជា​គ្រូ​ទាយ​ដែរ។ ៣០ គេ​ក៏​រៀប​រាប់​អំពី​ រាជ​សម្បត្តិ និង​វិរភាព​ដ៏​អង់អាច​របស់​ស្ដេច ព្រម​ទាំង​ហេតុការណ៍​ផ្សេងៗ ដែល​កើត​មាន​នៅ​រជ្ជកាល​របស់​ស្ដេច​ក្នុង​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល និង​ក្នុង​អាណាចក្រ​ដទៃ​ទៀត។