ពាក្យលំនាំ

គម្ពីរអែសរ៉ា​រៀបរាប់ប្រវត្តិជនជាតិអ៊ីស្រាអែល​បន្តពីគម្ពីររបាក្សត្រទី  ១  និង  ទី  ២​ ​ហើយចងក្រង​ឡើងក្នុងគោលគំនិត​តែមួយ​  និង​  ទស្សនៈតែមួយ​ដូចគម្ពីររបាក្សត្រដែរ។ គម្ពីរនេះចាប់ផ្តើម  ដោយរៀបរាប់អំពីរាជានុញ្ញាតិរបស់ព្រះចៅស៉ីរូស​​អោយជនជាតិយូដាវិល ត្រឡប់​ទៅសង់ព្រះវិហារ​នៅក្រុងយេរូសាឡឹមឡើងវិញ  (ចំពូក  ១) ។   ​ពេលនោះ​ជនជាតិយូដាដែល​ជាប់ជា​​ឈ្លើយសឹក​នាំគ្នាវិល​ត្រឡប់ទៅស្រុកវិញ  (ចំពូក  ២)​ ។ ​សកម្មភាព​ដំបូងបង្អស់ដែលពួកគេចាប់ផ្តើមធ្វើ​នៅក្រុង​យេរូសាឡឹម  ​គឺដំឡើងអាសនៈ​ហើយធ្វើពិធី គោរពបំរើព្រះអម្ចាស់ឡើងវិញ  (ចំពូក  ៣)​ ។ ​ប៉ុន្តែ​ពួកគេ​បានជួបប្រទះនឹងការ​ប្រឆាំងពីសំណាក់បច្ចាមិត្តមួយចំនួន​ដែលតំរូវអោយ មានទំនាក់ទំនងតាម​សំបុត្រជាមួយរដ្ឋបាលពែរ្ស​ រហូតទាល់តែជនជាតិ​យូដាទទួលលិខិតបញ្ជាក់ពីព្រះចៅអធិរាជ​ក្នុងការ​សាងសង់ នេះ​(ចំពូក  ៤​-​៦)។

ប្រមាណ​មួយសតវត្សរ៍កន្លងមក​គឺ ផ្នែកទីពីរនៃគម្ពីរនេះ  ​មានរៀបរាប់អំពីលោកបូជាចារ្យអែសរ៉ា  ​ទទួលរាជានុញ្ញាតិ​ពីព្រះចៅអ័រតា ស៊ែរសេស  ​ដើម្បីរៀបចំសកម្មភាពផ្នែកខាងជំនឿសាសនា​នៅក្រុង​យេរូសាឡឹមឡើងវិញ។

ខ្លឹមសារនៃក័ណ្ឌគម្ពីរអែសរ៉ាសង្កត់ទៅលើជំនឿមុតមាំ  ​និង  ​ជីវិតបរិសុទ្ធ​ដែលប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះជា​ម្ចាស់ត្រូវតែប្រកាន់យក​ហើយ បង្ហាញអំពី​ទឹកចិត្តក្លាហាន ​  និង  ​ ការប្តេជ្ញាចិត្តរបស់បូជាចារ្យមួយរូប​ដើម្បីណែនាំប្រជាជាតិ​អ៊ីស្រាអែលអោយមាន​ជំនឿ​ត្រឹមត្រូវលើ​ព្រះជាម្ចាស់​ឡើងវិញ។

​​លោកអែសរ៉ា

ជំពូកទី ១

មាតុភូមិនិវត្តន៍​ក្រាម​ការ​ដឹក​នាំ​របស់​លោក​សូរ៉ូបាបិល ព្រះចៅ​ស៊ីរូស​អនុញ្ញាត​អោយ​សង់​ព្រះវិហារ​ឡើង​វិញ
១ ក្នុង​ឆ្នាំ​ទី​មួយ នៃ​រជ្ជកាល​ព្រះចៅ​ស៊ីរូស​ ជា​ស្ដេច​ស្រុក​ពែរ្ស ព្រះអម្ចាស់​បាន​ជំរុញ​ព្រះហឫទ័យ​ព្រះចៅ​ស៊ីរូស អោយ​ចេញ​សេចក្ដី​ប្រកាស និង​រាជ​ក្រឹត្យ​ក្នុង​អាណាចក្រ​របស់​ស្ដេច​ទាំង​មូល ស្រប​តាម​ព្រះបន្ទូល​ដែល​ព្រះអង្គ​បាន​ថ្លែង​តាម​រយៈ​លោក​យេយេរេមី មាន​សេចក្ដី​ដូច​ត​ទៅ៖

២ «ព្រះចៅ​ស៊ីរូស​ជា​ស្ដេច​ស្រុក​ពែរ្ស មាន​រាជឱង្ការ​ដូច​ត​ទៅ: ព្រះអម្ចាស់ ជា​ព្រះ​នៃ​ស្ថាន​បរមសុខ បាន​ប្រគល់​នគរ​ទាំង​អស់​នៅ​លើ​ផែនដី​មក​អោយ​យើង​គ្រប់គ្រង។ ព្រះអង្គ​បញ្ជា​អោយ​យើង​សង់​ព្រះដំណាក់​មួយ នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​ក្នុង​ស្រុក​យូដា​ថ្វាយ​ព្រះអង្គ។ ៣ ក្នុង​ចំណោម​អ្នក​រាល់​គ្នា អ្នក​ណា​ជា​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ព្រះអង្គ សូម​អោយ​អ្នក​នោះ​វិល​ទៅ​កាន់​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ក្នុង​ស្រុក​យូដា​វិញ ហើយ​សង់​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះអម្ចាស់ ជា​ព្រះ​នៃ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល គឺ​ជា​ព្រះ​ដែល​គង់​នៅ​ក្រុង​យេរូសា​ឡឹម។ សូម​អោយ​ព្រះ​របស់​គេ​គង់​នៅ​ជា​មួយ​គេ។ ៤ ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ដែល​ នៅ​សេសសល់ ទោះ​បី​រស់​នៅ​ទី​ណា​ក៏​ដោយ ប្រជាជន​នៅ​ទី​នោះ​ត្រូវ​តែ​ផ្ដល់​វិភាគទាន​ដល់​ពួក​គេ​ជា​ ប្រាក់ មាស ទ្រព្យ​សម្បត្តិ និង​សត្វ ព្រម​ទាំង​ថ្វាយ​តង្វាយ​ស្ម័គ្រ​ចិត្ត សំរាប់​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​ផង»។

៥ ពេល​នោះ ពួក​មេ​ក្រុម​គ្រួសារ​នៃ​កុលសម្ព័ន្ធ​យូដា និង​កុលសម្ព័ន្ធ​បេនយ៉ាមីន ក្រុម​បូជាចារ្យ ក្រុម​លេវី គឺ​អស់​អ្នក​ដែល​ព្រះជាម្ចាស់​ជំរុញ​ចិត្ត នាំ​គ្នា​ក្រោក​ឡើង រៀបចំ​ខ្លួន​ទៅ​សង់​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះអម្ចាស់​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។ ៦ អ្នក​ជិត​ខាង​របស់​ពួក​គេ យក​របស់​របរ​ធ្វើ​ពី​ប្រាក់ ពី​មាស ព្រម​ទាំង​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ សត្វ និង​វត្ថុ​ដ៏​មាន​តម្លៃ​គ្រប់​យ៉ាង​មក​ជួយ​ឧបត្ថម្ភ​ពួក​គេ ហើយ​ក៏​មាន​តង្វាយ​ស្ម័គ្រ​ចិត្ត​ថែម​ទៀត​ផង។

៧ គ្រឿង​បរិក្ខារ​ផ្សេងៗ​នៃ​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះអម្ចាស់ ដែល​ព្រះចៅ​នេបូកានេសារ​រឹប​អូស​ពី​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​ យក​មក​ដាក់​ក្នុង​វិហារ​នៃ​ព្រះ​របស់​ខ្លួន​នោះ ព្រះចៅ​ស៊ីរូស​ប្រគល់​មក​វិញ។ ៨ ​ព្រះចៅ​ស៊ីរូស​បញ្ជា​អោយ​ លោក​មីត្រេដាត ជា​អ្នក​ទទួល​ខុស​ត្រូវ​លើ​រាជ្យ​ទ្រព្យ យក​របស់​ទាំង​នោះ​ប្រគល់​ជូន​លោក​សេសបាសារ ជា​មេ​ដឹក​នាំ​របស់​ជន​ជាតិ​យូដា។ ៩ គ្រឿង​បរិក្ខារ​ទាំង​នោះ​មាន​ដូច​ត​ទៅ: ចាន​មាស​ចំនួន​សាមសិប ចាន​ប្រាក់​ចំនួន​មួយ​ពាន់ កាំបិត​ចំនួន​ម្ភៃ​ប្រាំ​បួន ១០ ពែង​មាស​ចំនួន​សាមសិប ពែង​ប្រាក់​គុណភាព​លេខ​ពីរ​ចំនួន​បួន​រយ​ដប់ និង​វត្ថុ​ផ្សេងៗ​ទៀត​ចំនួន​មួយ​ពាន់។ ១១ សរុប​ទាំង​អស់​វត្ថុ​ ធ្វើ​ពី​មាស និង​ប្រាក់​មាន​ចំនួន​ប្រាំ​ពាន់​បួន​រយ។ លោក​សេសបាសារ​បាន​នាំ​វត្ថុ​ទាំង​នោះ​ទៅ​ជា​មួយ នៅ​ពេល​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ដែល​ជាប់​ជា​ឈ្លើយ ចាក​ចេញ​ពី​ក្រុង​បាប៊ីឡូន​វិល​ត្រឡប់​ទៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​វិញ។

ជំពូកទី ២

ចំនួន​ប្រជាជន​យូដា​ដែល​វិល​ត្រឡប់​មក​ស្រុក​វិញ
(នេហេមី ៧:៦-៧២)
១ ក្នុង​ចំណោម​អស់​អ្នក​ដែល ​ព្រះចៅ​នេបូកានេសារ ជា​ស្ដេច​ស្រុក​បាប៊ីឡូន​ចាប់​ទៅ​ជា​ឈ្លើយ​នោះ មាន​មួយ​ចំនួន​វិល​មក​ក្រុង​យេរូសាឡឹម និង​ស្រុក​យូដា​វិញ ហើយ​ទៅ​រស់​នៅ​តាម​ស្រុក​ភូមិ​របស់​គេ​រៀងៗ​ខ្លួន។ ២ អ្នក​ទាំង​នោះ​វិល​ត្រឡប់ ​មក​វិញ ក្រោម​ការ​ដឹក​នាំ​របស់​លោក​សូរ៉ូបាបិល លោក​យ៉ូស៊ូអា លោក​នេហេមី លោក​សេរ៉ាយ៉ា លោក​រេឡាយ៉ា លោក​ម៉ាដេកាយ លោក​ប៊ីលសន លោក​មីសប៉ារ លោក​ប៊ីគវ៉ាយ លោក​រេហ៊ូម និង​លោក​បាណា។ ចំនួន​មនុស្ស​ក្នុង​ចំណោម​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​មាន​ដូច​ត​ទៅ:
៣ កូន​ចៅ​របស់​លោក​ប៉ារ៉ូស មាន ២ ១៧២​នាក់
៤ កូន​ចៅ​របស់​លោក​សេផាទីយ៉ា មាន​៣៧២​នាក់
៥ កូន​ចៅ​របស់​លោក​អរ៉ា មាន ៧៧៥​នាក់
៦ កូន​ចៅ​របស់​លោក​ប៉ាហាត់-ម៉ូអាប់ កូន​ចៅ​របស់​លោក​យ៉ូស៊ូអា និង​កូន​ចៅ​របស់​លោក​យ៉ូអាប់ មាន​២ ៨១២​នាក់
៧ កូន​ចៅ​របស់​លោក​អេឡាំ មាន ១ ២៥៤​នាក់
៨ កូន​ចៅ​របស់​លោក​សាធូ មាន ៩៤៥​នាក់
៩ កូន​ចៅ​របស់​លោក​សូកៃ មាន ៧៦០ នាក់
១០ កូន​ចៅ​របស់​លោក​បានី មាន ៦៤២​នាក់
១១ កូន​ចៅ​របស់​លោក​បេបាយ មាន ៦២៣​នាក់
១២ កូន​ចៅ​របស់​លោក​អាសកាដ មាន ១ ២២២​នាក់
១៣ កូន​ចៅ​របស់​លោក​អដូនីកាំ មាន ៦៦៦​នាក់
១៤ កូន​ចៅ​របស់​លោក​ប៊ីគវ៉ាយ មាន​២ ០៥៦​នាក់
១៥ កូន​ចៅ​របស់​លោក​អឌីន មាន ៤៥៤​នាក់
១៦ កូន​ចៅ​របស់​លោក​អធែរ ដែល​ជា​ពូជពង្ស​របស់​លោក​យេហ៊ីលគីយ៉ា មាន ៩៨​នាក់
១៧ កូន​ចៅ​របស់​លោក​បេសាយ មាន ៣២៣ នាក់
១៨ កូន​ចៅ​របស់​លោក​យ៉ូរ៉ា មាន ១១២​នាក់
១៩ កូន​ចៅ​របស់​លោក​ហាស៊ូម មាន ២២៣ នាក់
២០ កូន​ចៅ​របស់​លោក​គីបបារ មាន ៩៥​នាក់
២១ អ្នក​ភូមិ​បេថ្លេហិម មាន ១២៣​នាក់
២២ អ្នក​ភូមិ នេតូផា មាន ៥៦​នាក់
២៣ អ្នក​ភូមិ​អាណាតូត មាន ១២៨​នាក់
២៤ អ្នក​ភូមិ​អាសម៉ាវិត មាន ៤២​នាក់
២៥ អ្នក​ក្រុង​គៀរីយ៉ាត-អារីម កេភីរ៉ា និង​បេរ៉ូត មាន ៧៤៣​នាក់
២៦ អ្នក​ក្រុង​រ៉ាមីយ៉ា និង​កេបា មាន ៦២១​នាក់
២៧ អ្នក​ក្រុង​មីកម៉ាស មាន ១២២​នាក់
២៨ អ្នក​ក្រុង​បេតអែល និង​អៃ មាន​២២៣ នាក់
២៩ អ្នក​ភូមិ​ណាបូ មាន ៥២​នាក់
៣០ កូន​ចៅ​របស់​លោក​ម៉ាកប៊ីស មាន ១៥៦​នាក់
៣១ កូន​ចៅ​របស់​លោក​អេឡាំ​ម្នាក់​ទៀត មាន ១ ២៥៤​នាក់
៣២ កូន​ចៅ​របស់​លោក​ហារីម មាន ៣២០ នាក់
៣៣ អ្នក​ក្រុង​ឡូដ ហាឌីដ និង​អូណូ មាន ៧២៥​នាក់
៣៤ អ្នក​ក្រុង​យេរីខូ មាន ៣៤៥​នាក់
៣៥ អ្នក​ក្រុង​សេណា មាន ៣ ៦៣០ នាក់
៣៦ ក្រុម​បូជាចារ្យ ជា​កូន​ចៅ​លោក​យេដាយ៉ា ក្នុង​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​លោក​យ៉ូស៊ូអា មាន ៩៧៣​នាក់
៣៧ កូន​ចៅ​របស់​លោក​អ៊ីមែរ មាន ១ ០៥២​នាក់
៣៨ កូន​ចៅ​របស់​លោក​ប៉ាសួរ មាន ១ ២៤៧​នាក់
៣៩ កូន​ចៅ​របស់​លោក​ហារីម មាន ១ ០១៧​នាក់។
៤០ ក្រុម​លេវី ជា​កូន​ចៅ​របស់​លោក​យ៉ូស៊ូអា កូន​ចៅ​របស់​លោក​កាដមីអែល និង​កូន​ចៅ​របស់​លោក​ហូដាវីយ៉ា មាន​៧៤​នាក់
៤១ ក្រុម​ចំរៀង​ជា​កូន​ចៅ​របស់​លោក​អេសាភ មាន​១២៨​នាក់

៤២ ក្រុម​យាម​ទ្វារ ​ជា​កូន​ចៅ​របស់​លោក​សាលូម កូន​ចៅ​របស់​លោក​អធែរ កូន​ចៅ​របស់​លោក​ថាល់ម៉ូន កូន​ចៅ​របស់​លោក​អាកគូប កូន​ចៅ​របស់​លោក​ហាធីថា និង​កូន​ចៅ​របស់​លោក​សូបាយ មាន​១៣៩​នាក់

៤៣ ក្រុម​អ្នក​បំរើ​ព្រះវិហារ​ជា​កូន​ចៅ​របស់​លោក​ស៊ីហា កូន​ចៅ​របស់​លោក​ហាស៊ូផា កូន​ចៅ​របស់​លោក​ថាបូត ៤៤ កូន​ចៅ​របស់​លោក​កេរ៉ូស កូន​ចៅ​របស់​លោក​ស៊ីយ៉ាហា កូន​ចៅ​របស់​លោក​ប៉ាដូន ៤៥ កូន​ចៅ​របស់​លោក​លេបាណា កូន​ចៅ​របស់​លោក​ហាកាបា កូន​ចៅ​របស់​លោក​អាកគូប ៤៦ កូន​ចៅ​របស់​លោក​ហាកាប កូន​ចៅ​របស់​លោក​សាមឡៃ កូន​ចៅ​របស់​លោក​ហាណន ៤៧ កូន​ចៅ​របស់​លោក​គីដេល កូន​ចៅ​របស់​លោក​កាហា កូន​ចៅ​របស់​លោក​រេយ៉ា ៤៨ កូន​ចៅ​របស់​លោក​រេស៊ីន កូន​ចៅ​របស់​លោក​នេកូដា កូន​ចៅ​របស់​លោក​កាសាម ៤៩ កូន​ចៅ​របស់​លោក​អ៊ូសា កូន​ចៅ​របស់​លោក​ប៉ាសេអា កូន​ចៅ​របស់​លោក​បេសាយ ៥០ កូន​ចៅ​របស់​លោក​អស្នា កូន​ចៅ​របស់​លោក​មេអ៊ូនីម កូន​ចៅ​របស់​លោក​នេភូស៊ីម ៥១ កូន​ចៅ​របស់​លោក​បាគប៊ូគ កូន​ចៅ​របស់​លោក​ហាគូបា កូន​ចៅ​របស់​លោក​ហាហួរ ៥២ កូន​ចៅ​របស់​លោក​បាសលូត កូន​ចៅ​របស់​លោក​មេហ៊ីដា កូន​ចៅ​របស់​លោក​ហារសា ៥៣ កូន​ចៅ​របស់​លោក​បារកូស កូន​ចៅ​របស់​លោក​ស៊ីសេរ៉ា កូន​ចៅ​របស់​លោក​ថាម៉ា ៥៤ កូន​ចៅ​របស់​លោក​នេស៊ីយ៉ា កូន​ចៅ​របស់​លោក​ហាធីផា ៥៥ កូន​ចៅ​ពួក​អ្នក​បំរើ​របស់​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន គឺ​កូន​ចៅ​របស់​លោក​សូថាយ កូន​ចៅ​របស់​លោក​សូផេរេត កូន​ចៅ​របស់​លោក​ពេរូដា ៥៦ កូន​ចៅ​របស់​លោក​យ៉ាឡា កូន​ចៅ​របស់​លោក​ដារកុន កូន​ចៅ​របស់​លោក​គីដិល ៥៧ កូន​ចៅ​របស់​លោក​សេផាទីយ៉ា កូន​ចៅ​របស់​លោក​ហាធីល កូន​ចៅ​របស់​លោក​ប៉ូកេរិត-ហាសេបាអ៊ីម និង​កូន​ចៅ​របស់​លោក​អាំម៉ូន។ ៥៨ សរុប​ទាំង​អស់​ក្រុម​អ្នក​បំរើ​ព្រះវិហារ និង​កូន​ចៅ​ពួក​អ្នក​បំរើ​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន​មាន ៣៩២​នាក់។

៥៩ រីឯ​អស់ ​អ្នក​ដែល​មក​ពី​តេល-មេឡា តេល-ហារសា កេរូប-អដូន និង​អ៊ីមែរ ហើយ​ពុំ​ស្គាល់​ញាតិសន្ដាន និង​ដូនតា​របស់​ខ្លួន​ដើម្បី​បញ្ជាក់​ថា គេ​ពិត​ជា​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​មែន​នោះ​គឺ ៦០ កូន​ចៅ​របស់​លោក​ដេឡាយ៉ា កូន​ចៅ​របស់​លោក​តូប៊ីយ៉ា និង​កូន​ចៅ​របស់​លោក​នេកូដា ដែល​មាន​ចំនួន ៦៥២​នាក់។

៦១ ក្នុង​ ចំណោម​ក្រុម​បូជាចារ្យ មាន​កូន​ចៅ​របស់​លោក​សូបាយ៉ា កូន​ចៅ​របស់​លោក​ហាកូស កូន​ចៅ​របស់​លោក​បាស៊ីឡាយ ដែល​បាន​រៀបការ​ជា​មួយ​កូន​ស្រី​របស់​លោក​បាស៊ីឡាយ​ជា​អ្នក​ស្រុក​កាឡាដ ហើយ​ដាក់​ឈ្មោះ​ខ្លួន​ដូច​ឪពុក​ក្មេក។ ៦២ អ្នក​ទាំង​នោះ​រក​នាម​ ត្រកូល​ពូជពង្ស​របស់​ខ្លួន​ពុំ​ឃើញ​ទេ ដូច្នេះ គេ​ចាត់​ទុក​អ្នក​ទាំង​នោះ​មិន​បរិសុទ្ធ* ដែល​ពុំ​អាច​បំពេញ​មុខងារ​ជា​បូជាចារ្យ​បាន​ឡើយ។ ៦៣ លោក​ទេសាភិបាល​ហាម​ពួក​គេ​បរិភោគ​អាហារ​ដ៏​សក្ការៈ​បំផុត រហូត​ទាល់​តែ​បូជាចារ្យ​ណា​ម្នាក់​សាក​សួរ​អ៊ូរីម និង​ទូមីម*​ជា​មុន​សិន។

៦៤ សហគមន៍​ទាំង​មូល​មាន​ចំនួន​៤២ ៣៦០ នាក់ ៦៥ ដោយ​ឥត​រាប់​បញ្ចូល​ អ្នក​បំរើ​ប្រុស​ស្រី​របស់​ពួក​គេ​ដែល​មាន​ចំនួន​៧ ៣៣៧​នាក់​ទេ។ ក្នុង​ចំណោម​ពួក​គេ​មាន​អ្នក​ចំរៀង​ប្រុស​ស្រី​២០០ នាក់។ ៦៦ មាន​សេះ​ទាំង​អស់ ៧៣៦​ក្បាល លា​កាត់ ២៤៥​ក្បាល ៦៧ អូដ្ឋ​៤៣៥​ក្បាល និង​លា ៦ ៧២០​ក្បាល។

៦៨ ពេល​មក​ដល់​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះអម្ចាស់​ នៅ​ក្រុង​យេរូសា​ឡឹម មាន​មេ​ដឹក​នាំ​ក្រុម​គ្រួសារ​មួយ​ចំនួន​ធំ​បាន​ថ្វាយ​តង្វាយ​ស្ម័គ្រ​ចិត្ត សំរាប់​ការ​សាង​សង់​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ នៅ​កន្លែង​ដើម​ឡើង​វិញ។ ៦៩ ពួក​គេ​ថ្វាយ​សំរាប់​ ការ​សង់​ព្រះវិហារ​តាម​សមត្ថភាព​របស់​ខ្លួន គឺ​មាន​មាស​ចំនួន​ប្រាំ​មួយ​ម៉ឺន​មួយ​ពាន់​តម្លឹង និង​ប្រាក់​ប្រាំ​ពាន់​ណែន ព្រម​ទាំង​សម្លៀកបំពាក់​បូជាចារ្យ​ចំនួន​មួយ​រយ​សាមសិប​សំរាប់។ ៧០ ក្រុម​បូជាចារ្យ ក្រុម​លេវី ប្រជាជន ក្រុម​ចំរៀង ក្រុម​យាម​ទ្វារ ក្រុម​អ្នក​បំរើ​ព្រះវិហារ និង​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល នាំ​គ្នា​ទៅ​រស់​នៅ​តាម​ក្រុង​របស់​គេ​រៀងៗ​ខ្លួន​វិញ។

ជំពូកទី ៣

ការ​សង់​អាសនៈ​ឡើង​វិញ
១ លុះ​ដល់​ខែ​ទី​ប្រាំពីរ​ ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល ដែល​រស់​នៅ​តាម​ក្រុង​របស់​ខ្លួន​បាន​មក​ជួបជុំ​គ្នា​នៅ​ក្រុង​យេរូ​សា​ឡឹម ដោយ​មាន​ចិត្ត​គំនិត​តែ​មួយ។ ២ លោក​យ៉ូស៊ូអា ជា​កូន​របស់​យ៉ូសាដាក និង​បូជាចារ្យ​ឯ​ទៀតៗ ដែល​ជា​បង​ប្អូន​លោក​មក​ជា​មួយ​ផង ព្រម​ទាំង​លោក​សូរ៉ូបាបិល ជា​កូន​របស់​លោក​សាលធាល និង​បង​ប្អូន​របស់​លោក នាំ​គ្នា​សង់​អាសនៈ​របស់​ព្រះ​នៃ​អ៊ីស្រាអែល ដើម្បី​ថ្វាយ​តង្វាយ​ដុត​ទាំង​មូល ដូច​មាន​ចែង​ទុក​ក្នុង​គម្ពីរវិន័យ​របស់​លោក​ម៉ូសេ ជា​អ្នក​ជំនិត​របស់​ព្រះជាម្ចាស់។ ៣ ពួក​គេ​នាំ​គ្នា​សង់​ អាសនៈ​នេះ​នៅ​លើ​គ្រឹះ​ចាស់ ព្រោះ​ពួក​គេ​ភ័យ​ខ្លាច​ចំពោះ​ប្រជាជន​ដែល​រស់​នៅ​ក្នុង​ស្រុក ហើយ​ថ្វាយ​តង្វាយ​ដុត​ទាំង​មូល​ចំពោះ​ព្រះអម្ចាស់ នៅ​លើ​អាសនៈ​នោះ ទាំង​ព្រឹក​ទាំង​ល្ងាច។ ៤ បន្ទាប់​មក ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ប្រារព្ធ​ពិធី​បុណ្យ​បារាំ​ដូច​មាន​ចែង​ទុក​ក្នុង​ គម្ពីរ ហើយ​ពួក​គេ​ថ្វាយ​តង្វាយ​ដុត​ទាំង​មូល​ជា​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ តាម​ចំនួន​ដែលបានកំណត់ទុក។ ៥ ចាប់​ពី​ពេល​នោះ​មក ពួក​គេ​នាំ​គ្នា​ថ្វាយ​តង្វាយ​ដុត​ជា​អចិន្ត្រៃយ៍ តង្វាយ​ដុត​សំរាប់​បុណ្យ​ចូល​ខែ​ថ្មី និង​បុណ្យ​ដ៏​សំខាន់ៗ​ទាំង​ប៉ុន្មាន ដែល​គេ​ប្រារព្ធ​ថ្វាយ​ព្រះអម្ចាស់ ព្រម​ទាំង​តង្វាយ​ស្ម័គ្រ​ចិត្ត​ដែល​ប្រជាជន​យក​មក​ថ្វាយ​ព្រះអម្ចាស់។ ៦ ចាប់​តាំង​ពី​ថ្ងៃ​ទី​មួយ​នៃ​ខែ​ទី​ប្រាំពីរ ពួក​គេ​ចាប់​ផ្ដើម​ថ្វាយ​តង្វាយ​ដុត​ទាំង​មូល​ចំពោះ​ព្រះអម្ចាស់ ទោះ​បី​គ្រឹះ​នៃ​ព្រះវិហារ​របស់​ព្រះអម្ចាស់ ពុំ​ទាន់​បាន​ចាក់​នៅ​ឡើយ​ក៏​ដោយ។

៧ ពួក​គេ​ ជួល​ជាង​ដាប់​ថ្ម និង​ជាង​ឈើ ព្រម​ទាំង​ផ្ដល់​ស្បៀង​អាហារ ភេសជ្ជៈ និង​ប្រេង​អូលីវ ដល់​អ្នក​ក្រុង​ស៊ីដូន និង​ក្រុង​ទីរ៉ុស ដើម្បី​អោយ​ពួក​នោះ​នាំ​ឈើ​តាត្រៅ​តាម​សមុទ្រ​ពី​ស្រុក​លីបង់ រហូត​មក​ដល់​កំពង់ផែ​យ៉ាផា យោង​តាម​ការ​អនុញ្ញាត​របស់​ព្រះបាទ​ស៊ីរូស ជា​ស្ដេច​ស្រុក​ពែរ្ស។ ៨ នៅ​ឆ្នាំ​ទី​ពីរ ក្នុង​ខែ​ទី​ពីរ ក្រោយ​ពួក​គេ​វិល​ត្រឡប់​មក​ដល់​ព្រះដំណាក់​នៃ​ព្រះជាម្ចាស់​នៅ​ក្រុង​ យេរូសាឡឹម​វិញ លោក​សូរ៉ូបាបិល​ជា​កូន​របស់​លោក​សាលធាល លោក​យ៉ូស៊ូអា​ជា​កូន​លោក​យ៉ូសាដាក និង​បូជាចារ្យ​ឯ​ទៀតៗ​ជា​បង​ប្អូន​របស់​លោក ក្រុម​លេវី ព្រម​ទាំង​អស់​អ្នក​ដែល​ត្រូវ​គេ​កៀរ​ទៅ​ជា​ឈ្លើយ ហើយ​វិល​ត្រឡប់​មក​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​វិញ ក៏​នាំ​គ្នា​ចាប់​ផ្ដើម​សង់​ព្រះដំណាក់។ ពួក​គេ​ចាត់​តាំង​ក្រុម​លេវី ដែល​មាន​អាយុ​ចាប់​ពី​ម្ភៃ​ឆ្នាំ​ឡើង​ទៅ មើល​ខុស​ត្រូវ​លើ​ការ​សាង​សង់​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះអម្ចាស់។ ៩ លោក​យ៉ូស៊ូអា និង​កូន ព្រម​ទាំង​បង​ប្អូន​របស់​លោក គឺ​មាន​លោក​កាដមីអែល និង​កូន​របស់​លោក ដែល​មក​ពី​អំបូរ​យូដា កូន​ចៅ​របស់​លោក​ហេណាដាដ ព្រម​ទាំង​កូន និង​ក្រុម​លេវី​ឯ​ទៀតៗ​ដែល​ជា​បង​ប្អូន​របស់​ពួក​គេ រួម​គ្នា​ត្រួត​ពិនិត្យ​មើល​អស់​អ្នក​ដែល​សាង​សង់​ព្រះដំណាក់​ព្រះជាម្ចាស់។

១០ នៅ​ពេល​ពួក​ជាង​ចាក់​គ្រឹះ​ព្រះវិហារ​របស់​ព្រះអម្ចាស់ គេ​សុំ​អោយ​អស់​លោក​បូជាចារ្យ​ដែល​ស្លៀក​សម្លៀកបំពាក់​សំរាប់​ពិធី​បុណ្យ នាំ​គ្នា​មក​ទាំង​កាន់​ត្រែ ហើយ​ក្រុម​លេវី​ដែល​ជា​កូន​ចៅ​របស់​លោក​អេសាភ កាន់​ឈិង​សំរាប់​ប្រគំ​ភ្លេង​សរសើរ​តម្កើង​ព្រះអម្ចាស់ ដូច​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ជា​ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​បាន​បង្គាប់​ទុក។ ១១ ពួក​គេ​ច្រៀង​ឆ្លើយ​ឆ្លង​គ្នា​លើក​តម្កើង និង​អរ​ព្រះគុណ​ព្រះអម្ចាស់ថា៖

«ព្រះអម្ចាស់​មាន​ព្រះហឫទ័យ​សប្បុរស ព្រះហឫទ័យ​មេត្តា​ករុណា​របស់​ព្រះអង្គ ចំពោះ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល ស្ថិតស្ថេរ​នៅ​អស់កល្ប​ជានិច្ច!»។
ប្រជាជន​ទាំង​មូល​ក៏​ស្រែក​ជយឃោស សរសើរ​តម្កើង​ព្រះអ​ម្ចាស់​យ៉ាង​កង​រំពង ព្រោះ​គេ​ចាក់​គ្រឹះ​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះអ​ម្ចាស់។ ១២ មាន​បូជាចារ្យ​ជា​ច្រើន ​ព្រម​ទាំង​ក្រុម​លេវី និង​មេ​ក្រុម​គ្រួសារ​ដែល​មាន​វ័យ​ចាស់ៗ ហើយ​ធ្លាប់​ឃើញ​ព្រះដំណាក់​ពី​ជំនាន់​មុន នាំ​គ្នា​យំ​សោក​យ៉ាង​ខ្លាំង នៅ​ពេល​ដែល​ឃើញ​គេ​ចាក់​គ្រឹះ​ព្រះដំណាក់​ថ្មី​នេះ។ ប៉ុន្តែ មនុស្ស​ជា​ច្រើន​នាំ​គ្នា​ស្រែក​ហ៊ោ​កញ្ជ្រៀវ​យ៉ាង​សប្បាយ។ ១៣ ហេតុ​នេះ​ហើយ​បាន​ជា​ ប្រជាជន​ពុំ​អាច​ដឹង​ថា សំឡេង​ណា​ជា​សំឡេង​ហ៊ោ​កញ្ជ្រៀវ​យ៉ាង​សប្បាយ ហើយ​សំឡេង​ណា​ជា​សំឡេង​យំ​សោក​ឡើយ ព្រោះ​ប្រជាជន​ទាំង​អស់​ស្រែក​យ៉ាង​រំពង លាន់​ឮ​ទៅ​ឆ្ងាយ។

ជំពូកទី ៤

ការ​ប្រឆាំង​នឹង​ការ​សាង​សង់​ព្រះវិហារ​ឡើង​វិញ
១ ពេល​បច្ចាមិត្ត​របស់​កុលសម្ព័ន្ធ​យូដា និង​កុលសម្ព័ន្ធ​បេនយ៉ាមីន​ឮ​ថា ពួក​ឈ្លើយ​ដែល​ត្រឡប់​មក​វិញ​នាំ​គ្នា​សង់​ព្រះវិហារ​ថ្វាយ​ព្រះអម្ចាស់ ជា​ព្រះ​នៃ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល ២ នោះ​ពួក​គេ​នាំ​គ្នា​មក​ ជួប​លោក​សូរ៉ូបាបិល និង​អស់​លោក​ជា​មេ​ក្រុម​គ្រួសារ​ហើយ​ជំរាប​ថា៖ «ពួក​យើង​ចង់​សាង​សង់​ជា​មួយ​អស់​លោក ដ្បិត​ពួក​យើង​ក៏​គោរព​បំរើ​ព្រះជាម្ចាស់​ ជា​ព្រះ​របស់​អស់​លោក​ដូច​ជា​អស់​លោក​ដែរ ព្រម​ទាំង​ថ្វាយ​យញ្ញបូជា​ចំពោះ​ព្រះអង្គ តាំង​ពី​ជំនាន់​ដែល​ព្រះចៅ​អេសារ-ហាដូន​ជា​ស្ដេច​ស្រុក​អាស្ស៊ីរី នាំ​ពួក​យើង​មក​ទី​នេះ»។

៣ ប៉ុន្តែ លោក​សូរ៉ូបាបិល លោក​យ៉ូស៊ូអា និង​អស់​លោក​ឯ​ទៀតៗ ជា​មេ​ក្រុម​គ្រួសារ​នៃ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ឆ្លើយ​ទៅ​ពួក​គេ​ថា៖ «អស់​លោក​មិន​ត្រូវ​ចូល​រួម​ជា​មួយ​ពួក​យើង ក្នុង​ការ​សាង​សង់​ព្រះដំណាក់​ថ្វាយ​ព្រះ​របស់​ពួក​យើង​ទេ​ មាន​តែ​ពួក​យើង​ប៉ុណ្ណោះ ដែល​ត្រូវ​សង់​ថ្វាយ​ព្រះអម្ចាស់ ជា​ព្រះ​នៃ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល ដូច​ព្រះចៅ​ស៊ីរូស ជា​ស្ដេច​ស្រុក​អាស្ស៊ីរី​បាន​បញ្ជា​ដល់​ពួក​យើង»។

​៤ ពេល​នោះ អ្នក​ស្រុក​នាំ​គ្នា​ធ្វើ​អោយ​ប្រជាជន​យូដា​បាក់​ទឹក​ចិត្ត ព្រម​ទាំង​បំភ័យ​ពួក​គេ​មិន​អោយ​សាង​សង់​ទៀត។ ៥ អ្នក​ស្រុក​ទាំង​នោះ​បាន​ សូកប៉ាន់​ពួក​ទី​ប្រឹក្សា​របស់​ស្ដេច អោយ​រារាំង​គំរោងការ​របស់​ជន​ជាតិ​យូដា តាំង​ពី​រជ្ជកាល​ព្រះចៅ​ស៊ីរូស រហូត​ដល់​រជ្ជកាល​ព្រះចៅ​ដារីយុស​ជា​ស្ដេច​ស្រុក​ពែរ្ស។
៦ នៅ​ដើម​ រជ្ជកាល​ព្រះចៅ​ស៊ែរសេស​ អ្នក​ស្រុក​នោះ​បាន​ផ្ញើ​សារ​មួយ​ថ្វាយ​ស្ដេច ដើម្បី​ចោទ​ប្រកាន់​អ្នក​ស្រុក​យូដា និង​អ្នក​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។
៧ នៅ​ រជ្ជកាល​ព្រះចៅ​អ័រតាស៊ែរសេស ជា​ស្ដេច​ស្រុក​ពែរ្ស លោក​ប៊ីសឡាំ លោក​មីត្រេដាត លោក​តាបេអែល និង​បក្ស​ពួក​របស់​គេ ក៏​បាន​សរសេរ​សារ​ថ្វាយ​ព្រះចៅ​អ័រតាស៊ែរសេស​ជា​ស្ដេច​ស្រុក​ពែរ្ស​ដែរ។ សារ​នោះ​សរសេរ​ជា​អក្សរ​អារ៉ាម និង​ភាសា​អារ៉ាម។

៨ លោក​ ទេសាភិបាល​រេហ៊ូម និង​លោក​ស៊ីមសៃ ជា​លេខា ក៏​បាន​សរសេរ​សារ​ថ្វាយ​ព្រះចៅ​អ័រតាស៊ែរសេស​ ស្ដី​អំពី​ក្រុង​យេរូ​សាឡឹម។ សារ​នោះ​មាន​សេចក្ដី​ដូច​ត​ទៅ៖
៩ «ទូលបង្គំ ​យើង​ខ្ញុំ រេហ៊ូម ជា​ទេសាភិបាល និង​ស៊ីមសៃ ជា​លេខា ព្រម​ទាំង​សហការី​គ្រប់​រូប​នៃ​តំបន់ ឌីន អផារសាតាក់ តារប៉ែល អផារ៉ាស អេរិក បាប៊ីឡូន ស៊ូសា ដេហា អេឡាំ ១០ និង​ប្រជាជន​ឯ​ទៀតៗ​ដែល ​ព្រះបាទ​អស្នាប៉ា ជា​ស្ដេច​ដ៏​ប្រសើរ​ឧត្ដម​បាន​កៀរ​អោយ​មក​រស់​នៅ​ក្នុង​ក្រុង​សាម៉ារី និង​តំបន់​ដែល​នៅ​ប៉ែក​ខាង​លិច​ទន្លេ​អឺប្រាត។ ល។»

១១ សេចក្ដី ​នៅ​ក្នុង​សារ​ដែល​ពួក​គេ​ផ្ញើ​ថ្វាយ​ព្រះចៅ​អ័រតាស៊ែរ​សេស មាន​ដូច​ត​ទៅ៖ «ទូលបង្គំ​យើង​ខ្ញុំ​ជា​ប្រជាជន​រស់​នៅ​ប៉ែក​ខាង​លិច ទន្លេ​អឺប្រាត។ ល។
១២ សូម​ ព្រះករុណា​ជ្រាប​ថា ជន​ជាតិ​យូដា​ដែល​ត្រឡប់​ពី​នគរ​របស់​ព្រះករុណា មក​ដល់​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ក្នុង​ចំណោម​យើង​ខ្ញុំ​កំពុង​តែ​នាំ​គ្នា​សង់​ក្រុង​អាក្រក់ និង​បះបោរ​នេះ​ឡើង​វិញ។ ពួក​គេ​ជួសជុល​កំពែង​ក្រុង ព្រម​ទាំង​កំពុង​ចាក់​គ្រឹះ​ទៀត​ផង។ ១៣ សូម​ព្រះករុណា​ជ្រាប​ថា ប្រសិន​បើ​ពួក​គេ​សង់​ក្រុង​នេះ​ឡើង​វិញ ហើយ​ជួសជុល​កំពែង​ក្រុង ពួក​គេ​មុខ​ជា​ឈប់​បង់​ពន្ធដារ សួយសារអាករ និង​ពន្ធ​ផ្លូវ ធ្វើ​អោយ​ព្រះករុណា​ខាត​បង់​រាជទ្រព្យ​មិន​ខាន។ ១៤ ដោយ​យើង​ខ្ញុំ​ជ្រក​ ក្រោម​ម្លប់​បារមី​របស់​ព្រះករុណា យើង​ខ្ញុំ​មិន​អាច​ព្រងើយ​កន្តើយ ទុក​អោយ​គេ​បង្អាប់​កិត្តិយស​របស់​ព្រះករុណា​ឡើយ ដូច្នេះ ទើប​យើង​ខ្ញុំ​ផ្ញើ​ដំណឹង​ទាំង​នេះ​មក​ថ្វាយ​ព្រះករុណា។ ១៥ សូម​ព្រះករុណា​អោយ​គេ​ ស្រាវជ្រាវ​ក្នុង​ឯកសារ ដែល​អយ្យកោ​របស់​ព្រះករុណា​ចង​ក្រង​ទុក នោះ​ព្រះរាជា​នឹង​ឃើញ​ច្បាស់​ថា ក្រុង​នេះ​តែងតែ​បះបោរ​ជានិច្ច ព្រម​ទាំង​បង្ក​អោយ​មាន​វិបត្តិ ដល់​ព្រះមហាក្សត្រ និង​ទេសាភិបាល​នានា។ តាំង​ពី​ដើម​រៀង​មក​ប្រជាជន​នៅ​ក្រុង​នេះ តែងតែ​បង្ក​អោយ​មាន​ចលនា​បះបោរ​ជានិច្ច។ ហេតុ​នេះ​ហើយ​បាន​ជា​ក្រុង​នេះ​ត្រូវ​គេ​បំផ្លាញ​ខ្ទេចខ្ទី​អស់។ ១៦ ទូលបង្គំ​យើង​ខ្ញុំ​សូម ​ទូល​ព្រះករុណា អោយ​បាន​ជ្រាប​ថា ប្រសិន​បើ​ពួក​គេ​សង់​ក្រុង​នេះ​ឡើង​វិញ ហើយ​ជួសជុល​កំពែង​ក្រុង នោះ​ព្រះករុណា​នឹង​បាត់​បង់​ទឹក​ដី​នៅ​ប៉ែក​ខាង​លិច​ទន្លេ​អឺប្រាត​ជា​មិន​ ខាន»។

ចម្លើយ​របស់​ព្រះចៅ​អ័រតាស៊ែរសេស
១៧ ព្រះរាជា​ផ្ញើ​សារ​តប​ វិញ​ដូច​ត​ទៅ៖ «ជូន​ចំពោះ​លោក​ទេសាភិបាល​រេហ៊ូម និង​លោក​ស៊ីមសៃ ជា​លេខា ព្រម​ទាំង​សហការី​គ្រប់​រូប​នៅ​ស្រុក​សាម៉ារី និង​តំបន់​ដែល​នៅ​ប៉ែក​ខាង​លិច​ទន្លេ​អឺប្រាត​សូម​ជ្រាប។

១៨ សារ​ដែល​អស់​លោក​ផ្ញើ​មក​យើង​នោះ គេ​បាន​បក​ប្រែ និង​អាន​អោយ​យើង​ស្ដាប់​សព្វ​គ្រប់​ហើយ។ ១៩ យើង​បញ្ជា​អោយ​គេ​ ស្រាវជ្រាវ​ហើយ​ឃើញ​ថា តាំង​ពី​ដើម​រៀង​មក អ្នក​ក្រុង​យេរូសាឡឹម តែងតែ​បង្ក​ចលនា​បះបោរ និង​ឃុបឃិត​គ្នា​ប្រឆាំង​នឹង​ស្ដេច​ជានិច្ច។ ២០ កាល​ពី​ដើម​នៅ​ក្រុង​ យេរូសាឡឹម​នេះ មាន​ស្ដេច​ខ្លាំង​ពូកែ គ្រប់គ្រង​តំបន់​ខាង​លិច​ទន្លេ​អឺប្រាត​ទាំង​មូល ព្រម​ទាំង​ហូត​ពន្ធដារ​សួយសារអាករ និង​ពន្ធ​ផ្លូវ​ទៀត​ផង។ ២១ ​ឥឡូវ​នេះ ចូរ​អស់​លោក​បញ្ជា​អោយ​ពួក​គេ​បញ្ឈប់​កិច្ចការ​របស់​ខ្លួន​ទៅ។ ដរាប​ណា​គ្មាន​បញ្ជា​ពី​យើង​ទេ គេ​មិន​ត្រូវ​សង់​ក្រុង​នោះ​ឡើង​វិញ​ជា​ដាច់​ខាត។ ២២ សូម​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់​នឹង​កិច្ចការ​នេះ អោយ​បាន​ដិត​ដល់ ក្រែង​លោ​ផល​អាក្រក់​កាន់​តែ​រីក​ធំ​ឡើង នាំ​អោយ​ខាត​បង់​រាជទ្រព្យ»។

២៣ កាល​គេ​ អាន​រាជសារ​របស់​ព្រះចៅ​អ័រតាស៊ែរសេស​អោយ​លោក​រេហ៊ូម និង​លោក​ស៊ីមសៃ​ជា​លេខា ព្រម​ទាំង​សហការី​គ្រប់​រូប​ស្ដាប់​ហើយ អ្នក​ទាំង​នោះ​ក៏​ប្រញាប់ប្រញាល់​នាំ​គ្នា​ទៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ហើយ​ប្រើ​កម្លាំង​បង្ខំ​អោយ​ជន​ជាតិ​យូដា​បញ្ឈប់​ការ​សាង​សង់​ជា​បន្ទាន់។

ជន​ជាតិ​យូដា​នាំ​គ្នា​សង់​ព្រះវិហារ​ជា​បន្ត​ទៀត
២៤ ជន​ជាតិ​យូដា​ផ្អាក​ការ ​សាង​សង់​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះជា​ម្ចាស់​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម រហូត​ដល់​ឆ្នាំ​ទី​ពីរ​នៃ​រជ្ជកាល​ព្រះចៅ​ដារីយូស ជា​ស្ដេច​ស្រុក​ពែរ្ស។

ជំពូកទី ៥

១ ព្យាការី​ហាកាយ និង​ព្យាការី​សាការី​ជា​កូន​របស់​លោក​អ៊ីដូ បាន​នាំ​ព្រះបន្ទូល​របស់​ព្រះ​នៃ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល ទៅ​ថ្លែង​ប្រាប់​ជន​ជាតិ​យូដា​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម និង​នៅ​ស្រុក​យូដា។ ២ គ្រា​នោះ លោក​សូរ៉ូបាបិល ជា​កូន​របស់​លោក​សាលធាល និង​លោក​យ៉ូស៊ូអា ជា​កូន​របស់​លោក​យ៉ូសាដាក ក៏​នាំ​គ្នា​ងើប​ឡើង សង់​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​ឡើង​វិញ ដោយ​មាន​ព្យាការី​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​ជួយ​គាំទ្រ​ផង។

៣ គ្រា​ដដែល ​នោះ​លោក​ថាតណាយ ជា​ទេសាភិបាល​នៅ​តំបន់​ប៉ែក​ខាង​លិច​ទន្លេ​អឺប្រាត និង​លោក​សេថា-បូសណាយ​ព្រម​ទាំង​សហការី នាំ​គ្នា​មក​ជួប​ជន​ជាតិ​យូដា​ហើយ​សួរ​ថា៖ «តើ​នរណា​អនុញ្ញាត​អោយ​អ្នក​រាល់​គ្នា​សង់​ដំណាក់​នេះ ព្រម​ទាំង​ជួសជុល​ជញ្ជាំង​ឡើង​វិញ។ ៤ ចូរ​ស្រង់​ឈ្មោះ​អស់​អ្នក​ដែល​ចូល​រួម​ក្នុង​ការ​សង់​នេះ​អោយ​យើង​មក!»។ ៥ ប៉ុន្តែ ព្រះជាម្ចាស់​តាម​ការពារ​អស់​លោក​ព្រឹទ្ធាចារ្យ​នៃ​ជន​ជាតិ​យូដា។ ក្នុង​ពេល​ដែល​គេ​បញ្ជូន​សំណុំ​រឿង​ថ្វាយ​ព្រះចៅ​ដារីយូស ហើយ​រង់ចាំ​ចម្លើយ​វិញ​នោះ គេ​មិន​បាន​បញ្ឈប់​ការ​សាង​សង់​ទេ។

៦ សារ​ដែល​ លោក​ថាតណាយ​ជា​ទេសាភិបាល និង​លោក​សេថា-បូសណាយ ព្រម​ទាំង​ពួក​រាជការ​ជា​សហការី​របស់​ពួក​គេ នៅ​តំបន់​ប៉ែក​ខាង​លិច​ទន្លេ​អឺប្រាត ផ្ញើ​ថ្វាយ​ព្រះចៅ​ដារីយូស ៧ មាន​សេចក្ដី​ដូច​ត​ទៅ៖ «សូម​ថ្វាយ​ចំពោះ​ព្រះចៅ​ដារីយូស សូម​ព្រះករុណា​ប្រកប​ដោយ​សេចក្ដី​សុខ​ចំរើន!

៨ សូម​ ព្រះករុណា​ជ្រាប​ថា​យើង​ខ្ញុំ​បាន​ទៅ​ស្រុក​យូដា ហើយ​ទៅ​ដល់​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះ​ដ៏​ប្រសើរ​ឧត្ដម។ ពួក​គេ​យក​ថ្ម​ធំៗ​មក​សង់​ព្រះដំណាក់ និង​យក​ឈើ​មក​ស៊ក​ក្នុង​ជញ្ជាំង​ធ្វើ​ជា​ធ្នឹម។ គេ​ធ្វើ​កិច្ចការ​នេះ​យ៉ាង​ម៉ត់ចត់ ហើយ​រីក​ចំរើន​យ៉ាង​ឆាប់​រហ័ស​ទៀត​ផង។

៩ យើង​ខ្ញុំ​បាន​សួរ​ពួក​ព្រឹទ្ធាចារ្យ​ថា “តើ​នរណា​អនុញ្ញាត​អោយ​អ្នក​រាល់​គ្នា​សង់​ដំណាក់​នេះ ព្រម​ទាំង​ជួសជុល​ជញ្ជាំង​ឡើង​វិញ?”។ ១០ យើង​ខ្ញុំ​ក៏​បាន​សួរ​ឈ្មោះ​ពួក​គេ​ដែរ ដើម្បី​ស្រង់​ឈ្មោះ​អស់​អ្នក​ដែល​ដឹក​នាំ​កិច្ចការ​នោះ យក​មក​ថ្វាយ​ព្រះករុណា។ ១១ ពួក​គេ​ឆ្លើយ​មក​យើង​ ខ្ញុំ​ថា “ពួក​យើង​ជា​អ្នក​បំរើ​របស់​ព្រះ​នៃ​ស្ថាន​បរមសុខ* និង​ផែនដី ពួក​យើង​សង់​ព្រះដំណាក់​នេះ​ឡើង​វិញ គឺ​ព្រះដំណាក់​ដែល​ស្ដេច​មួយ​អង្គ​ដ៏​ប្រសើរ​ឧត្ដម នៃ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​បាន​សង់​តាំង​ពី​យូរលង់​ណាស់​មក​ហើយ។ ១២ ប៉ុន្តែ ដូនតា​របស់​ពួក​យើង បាន​ធ្វើ​អោយ​ព្រះ​នៃ​ស្ថាន​បរមសុខ​ទ្រង់​ព្រះពិរោធ ហើយ​ព្រះអង្គ​ក៏​ប្រគល់​ពួក​គេ​ទៅ​ក្នុង​កណ្ដាប់​ដៃ​របស់​ព្រះចៅ​ នេបូកានេសារ ជា​ជន​ជាតិ​ខាល់ដេ និង​ជា​ស្ដេច​ស្រុក​បាប៊ីឡូន។ ព្រះចៅ​នេបូកានេសារ​បាន​បំផ្លាញ​ព្រះដំណាក់​នេះ ហើយ​កៀរ​ប្រជាជន​ទៅ​ស្រុក​បាប៊ីឡូន។ ១៣ ប៉ុន្តែ នៅ​ឆ្នាំ​ទី​មួយ​នៃ​រជ្ជកាល​ព្រះចៅ​ស៊ីរូស ជា​ស្ដេច​ស្រុក​បាប៊ីឡូន ស្ដេច​បាន​បញ្ជា​អោយ​សង់​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​ឡើង​វិញ។ ១៤ កាល​ពី​មុន​ព្រះចៅ​ នេបូកានេសារ​បាន​រឹប​អូស​យក​គ្រឿង​បរិក្ខារ​អំពី​មាស និង​ប្រាក់​ពី​ព្រះវិហារ​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ទៅ​ដាក់​ក្នុង​វិហារ​នៅ​ក្រុង​បាប៊ីឡូន។ ក្រោយ​មក​ព្រះចៅ​ស៊ីរូស​យក​គ្រឿង​បរិក្ខារ​ទាំង​នោះ ចេញ​ពី​វិហារ​នៅ​ក្រុង​បាប៊ីឡូន ប្រគល់​អោយ​លោក​សេសបាសារ ដែល​ស្ដេច​បាន​តែងតាំង​ជា​ទេសាភិបាល​របស់​អាណាខេត្ត​យូដា។ ១៥ ស្ដេច​ក៏​បាន​បង្គាប់​ អោយ​លោក​យក​គ្រឿង​បរិក្ខារ​ទាំង​នេះ ទៅ​ដាក់​ក្នុង​ព្រះវិហារ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​វិញ ហើយ​សង់​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ នៅ​កន្លែង​ដើម​ឡើង​វិញ។ ១៦ ដូច្នេះ លោក​សេសបាសារ​បាន​មក​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ព្រម​ទាំង​បាន​ចាក់​គ្រឹះ​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះជាម្ចាស់។ ចាប់​តាំង​ពី​ពេល​នោះ​មក គេ​នៅ​តែ​សង់​ព្រះដំណាក់ តែ​មិន​ទាន់​បាន​ចប់​សព្វ​គ្រប់​នៅ​ឡើយ”។

១៧ ឥឡូវ​ នេះ ប្រសិន​បើ​ព្រះករុណា​គាប់​ព្រះហឫទ័យ សូម​អោយ​គេ​ស្រាវជ្រាវ ​ក្នុង​ឯកសារ​របស់​រាជទ្រព្យ​នៃ​ស្ដេច​ស្រុក​បាប៊ីឡូន ​ដើម្បី​បញ្ជាក់​ថា ព្រះចៅ​ស៊ីរូស​ពិត​ជា​បាន​ចេញ​បញ្ជា​អោយ​សាង​សង់​ព្រះដំណាក់​របស់​ ព្រះជាម្ចាស់ នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​មែន​ឬ​យ៉ាង​ណា​រួច​សូម​ព្រះករុណា​ផ្ញើ​សេចក្ដី​សំរេច​ អំពី​រឿង​នេះ​មក​យើង​ខ្ញុំ​ផង»។

ជំពូកទី ៦

ចម្លើយ​របស់​ព្រះបាទ​ដារីយូស
១ ព្រះចៅ​ដារីយូស​បញ្ជា​អោយ​គេ​ស្រាវជ្រាវ​ឯកសារ​រាជ្យ​ទ្រព្យ ដែល​គេ​រក្សា​ទុក​ក្នុង​មន្ទីរ​តម្កល់​ឯកសារ​នៅ​ក្រុង​បាប៊ីឡូន។ ២ គេ​រក​ឃើញ​ក្រាំង​មួយ​នៅ​ អេកបាតាន ជា​ក្រុង​ដែល​មាន​កំពែង​រឹងមាំ​នៃ​អាណាខេត្ត​ម៉ែដ។ ក្នុង​ក្រាំង​នោះ​មាន​ចែង​ដូច​ត​ទៅ៖ «កំណត់​ហេតុ: ៣ នៅ​ឆ្នាំ​ទី​មួយ​នៃ​ រជ្ជកាល​ព្រះចៅ​ស៊ីរូស ស្ដេច​បាន​ចេញ​រាជ​បញ្ជា​មួយ ស្ដី​អំពី​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។ ត្រូវ​សង់​ព្រះដំណាក់​ឡើង​វិញ​នៅ​លើ​គ្រឹះ​ចាស់ ទុក​ជា​កន្លែង​ថ្វាយ​យញ្ញបូជា។ ព្រះដំណាក់​នេះ​ត្រូវ​មាន​កំពស់​ហុកសិប​ហត្ថ និង​ទទឹង​ហុកសិប​ហត្ថ។ ៤ គេ​ត្រូវ​រៀប​ថ្ម​ធំៗ​បី​ជួរ​ឆ្លាស់​គ្នា​នឹង​ឈើ​មួយ​ជួរ។ រីឯ​ប្រាក់​ចំណាយ​លើ​ការ​សង់​ត្រូវ​បើក​ពី​ឃ្លាំង​រាជទ្រព្យ។ ៥ គ្រឿង​បរិក្ខារ​អំពី​មាស និង​ប្រាក់​នៃ​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ ដែល​ស្ដេច​នេបូកានេសារ​បាន​រឹប​អូស​យក​ពី​ព្រះវិហារ នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​មក​ក្រុង​បាប៊ីឡូន​នោះ ត្រូវ​តែ​នាំ​ទៅ​ព្រះវិហារ​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ហើយ​ដាក់​នៅ​កន្លែង​ដើម​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះជាម្ចាស់»។ ៦ ព្រះចៅ​ដារីយូស​ផ្ញើ​ រាជសារ ទៅ​លោក​ថាតណាយ ជា​ទេសាភិបាល​នៅ​តំបន់​ប៉ែក​ខាង​លិច​ទន្លេ​អឺប្រាត និង​លោក​សេថា-បូសណាយ ព្រម​ទាំង​ពួក​រាជការ​ជា​សហការី​របស់​ពួក​គេ នៅ​តំបន់​ប៉ែក​ខាង​លិច​ទន្លេ​អឺប្រាត​មាន​សេចក្ដី​ដូច​ត​ទៅ៖ «សុំ​អស់​លោក​កុំ​រវីរវល់​នឹង​រឿង​នេះ​ឡើយ។ ៧ ទុក​អោយ​ជន​ជាតិ​យូដា​សង់ ​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​ឡើង​វិញ​ចុះ។ ត្រូវ​អោយ​ទេសាភិបាល និង​ពួក​ព្រឹទ្ធាចារ្យ​របស់​ជន​ជាតិ​យូដា សង់​ព្រះដំណាក់​ត្រង់​កន្លែង​ដើម។ ៨ សុំ​អស់​លោក​ជួយ​ពួក​ ព្រឹទ្ធាចារ្យ​របស់​ជន​ជាតិ​យូដា ក្នុង​ការ​សាង​សង់​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​ឡើង​វិញ​ផង។ ចំពោះ​ចំណាយ​ក្នុង​ការ​សង់​ត្រូវ​យក​ពី​ឃ្លាំង​រាជទ្រព្យ គឺ​ប្រាក់​នៃ​ពន្ធអាករ​ដែល​ទារ​ពី​តំបន់​ខាង​លិច​ទន្លេ​អឺប្រាត មក​បើក​អោយ​ពួក​គេ​គ្រប់​ចំនួន កុំ​បី​អាក់ខាន​ឡើយ។ ៩ សុំ​អស់​លោក​ផ្គត់ផ្គង់​ អ្វីៗ ដែល​ក្រុម​បូជាចារ្យ នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​ត្រូវ​ការ​ជា​រៀង​រាល់​ថ្ងៃ គឺ​គោ​បា ចៀម​ឈ្មោល និង​កូន​ចៀម​សំរាប់​ជា​តង្វាយ​ដុត​ទាំង​មូល ថ្វាយ​ចំពោះ​ព្រះជាម្ចាស់​នៃ​ស្ថាន​បរមសុខ ព្រម​ទាំង​ស្រូវ អំបិល ស្រា​ទំពាំងបាយជូរ និង​ប្រេង តាម​សំណូម​ពរ​របស់​ក្រុម​បូជាចារ្យ​កុំ​បី​អាក់ខាន​ឡើយ។ ១០ ធ្វើ​ដូច្នេះ ពួក​គេ​អាច​ថ្វាយ​តង្វាយ​ដែល​មាន​ក្លិន​ឈ្ងុយ ជា​ទី​គាប់​ព្រះហឫទ័យ​ព្រះជាម្ចាស់ ហើយ​ពួក​គេ​ទូលអង្វរ សូម​អោយ​ព្រះរាជា និង​រាជបុត្រ​មាន​ជន្មាយុ​យឺនយូរ។ ១១ ប្រសិន​បើ​នរណា​ម្នាក់​ មិន​គោរព​តាម​សេចក្ដី​ដែល​យើង​បង្គាប់​ទេ ត្រូវ​ដក​ឈើ​ពី​ផ្ទះ​របស់​អ្នក​នោះ បញ្ឈរ​ឡើង​សំរាប់​ដោត​គេ ហើយ​យក​ផ្ទះ​របស់​គេ​ធ្វើ​ជា​កន្លែង​បន្ទោរបង់​ផង។ ១២ សូម​អោយ​ព្រះជាម្ចាស់​ ដែល​តាំង​ព្រះនាម​របស់​ព្រះអង្គ​នៅ​ទី​នោះ ទម្លាក់​ស្ដេច ឬ​ប្រជាជន​ណា​ដែល​បំពាន​លើ​សេចក្ដី​សំរេច​របស់​យើង ដោយ​មាន​បំណង​បំផ្លាញ​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះអង្គ នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។
យើង​ដារីយូស​ចេញ​បញ្ជា​នេះ ដូច្នេះ ត្រូវ​តែ​អនុវត្ត​តាម​ជា​កំហិត»។

១៣ លោក​ ថាតណាយ​ជា​ទេសាភិបាល​នៅ​តំបន់​ប៉ែក​ខាង​លិច​ទន្លេ​អឺប្រាត និង​លោក​សេថា-បូសណាយ ព្រម​ទាំង​ពួក​សហការី នាំ​គ្នា​អនុវត្ត​តាម ​រាជ​បញ្ជា​របស់​ព្រះចៅ​ដារីយូស​យ៉ាង​ម៉ត់ចត់​បំផុត​។

ពិធី​បុណ្យ​ឆ្លង​ព្រះវិហារ
១៤ ពួក​ព្រឹទ្ធាចារ្យ​នៃ​ ជន​ជាតិ​យូដា បន្ត​ការ​សាង​សង់​ព្រះវិហារ​ដោយ​ជោគជ័យ ស្រប​តាម​សេចក្ដី​ដែល​ព្យាការី​ហាកាយ និង​ព្យាការី​សាការី ជា​កូន​របស់​លោក​អ៊ីដូ​បាន​ថ្លែង។ ពួក​គេ​បង្ហើយ​ការ​សាង​សង់​ព្រះវិហារ​ស្រប​តាម​បញ្ជា​របស់​ព្រះ​នៃ​ អ៊ីស្រាអែល និង​ស្រប​តាម​រាជក្រឹត្យ​របស់​ព្រះចៅ​ស៊ីរូស ព្រះចៅ​ដារីយូស និង​ព្រះចៅ​អ័រតាស៊ែរសេស​ជា​ស្ដេច​ស្រុក​ពែរ្ស។ ១៥ គេ​បាន​សង់​ព្រះដំណាក់​ចប់​សព្វ​គ្រប់ នៅ​ថ្ងៃ​ទី​បី ខែ​ផល្គុន ក្នុង​ឆ្នាំ​ទី​ប្រាំ​មួយ​នៃ​រជ្ជកាល​ព្រះបាទ​ដារីយូស។ ១៦ ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល ក្រុម​បូជាចារ្យ ក្រុម​លេវី និង​ប្រជាជន​នៅ​សេសសល់​ដែល​ត្រូវ​គេ​កៀរ​ទៅ​ជា​ឈ្លើយ ហើយ​វិល​ត្រឡប់​មក​វិញ​នោះ នាំ​គ្នា​ប្រារព្ធ​ពិធី​បុណ្យ​ឆ្លង​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​ដោយ​អំណរ។ ១៧ ក្នុង​ឱកាស​ពិធី​បុណ្យ​ ឆ្លង​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​នេះ ពួក​គេ​យក​គោ​បា​មួយ​រយ​ក្បាល ចៀម​ឈ្មោល​ពីរ​រយ​ក្បាល និង​កូន​ចៀម​ចំនួន​បួន​រយ​ក្បាល មក​ថ្វាយ​ជា​យញ្ញបូជា​រំដោះ​បាប សំរាប់​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល។ គេ​ក៏​បាន​ថ្វាយ​ពពែ​ឈ្មោល​ដប់ពីរ​ក្បាល តាម​ចំនួន​កុលសម្ព័ន្ធ​របស់​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​​ដែរ។ ១៨ គេ​បាន​តែងតាំង​ក្រុម​ បូជាចារ្យ​តាម​ឋានៈ​របស់​ពួក​គេ ព្រម​ទាំង​តែងតាំង​ពួក​លេវី​ជា​ក្រុមៗ​តាម​មុខងារ ដែល​ពួក​គេ​បំពេញ​ថ្វាយ​ព្រះជាម្ចាស់​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ដូច​មាន​ចែង​ទុក​ក្នុង​គម្ពីរ​របស់​លោក​ម៉ូសេ។

ជន​ជាតិ​យូដា​ធ្វើ​ពិធី​បុណ្យ​ចម្លង
១៩ អស់​អ្នក​ដែល​គេ​កៀរ​ទៅ​ជា​ឈ្លើយ ហើយ​វិល​ត្រឡប់​មក​វិញ​នោះ នាំ​គ្នា​ប្រារព្ធ​ពិធី​បុណ្យ​ចម្លង​នៅ​ថ្ងៃ​ទី​ដប់បួន​ក្នុង​ខែ​ទី​មួយ ២០ ក្រុម​បូជាចារ្យ និង​ក្រុម​លេវី​នាំ​គ្នា​ធ្វើ​ពិធី​ជំរះ​កាយ​អោយ​បាន​បរិសុទ្ធ ហើយ​ពួក​គេ​ក៏​បាន​បរិសុទ្ធ​ទាំង​អស់​គ្នា។ ពួក​គេ​អារ ក​កូន​ចៀម​នៃ​ពិធី​បុណ្យ​ចម្លង សំរាប់​ប្រជាជន​ទាំង​អស់​ដែល​ជាប់​ជា​ឈ្លើយ ហើយ​វិល​ត្រឡប់​មក​វិញ សំរាប់​ក្រុម​បូជាចារ្យ ជា​បង​ប្អូន និង​សំរាប់​ខ្លួន​ឯង​ផ្ទាល់។ ២១ ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ដែល ​ជាប់​ជា​ឈ្លើយ ហើយ​វិល​ត្រឡប់​មក​វិញ នាំ​គ្នា​បរិភោគ​អាហារ​នៃ​បុណ្យ​ចម្លង រួម​ជា​មួយ​អស់​អ្នក​ដែល​ផ្ដាច់​ខ្លួន​ចេញ​ពី​ភាព​សៅហ្មង*​របស់​សាសន៍​ដទៃ​ ដែល​រស់​នៅ​ក្នុង​ស្រុក ហើយ​វិល​មក​រក​ព្រះអម្ចាស់ ជា​ព្រះ​របស់​អ៊ីស្រាអែល​វិញ។ ២២ ពួក​គេ​ធ្វើ​ពិធី​បុណ្យ​នំបុ័ង​ឥត​មេ​នេះ អស់​រយៈ​ពេល​ប្រាំពីរ​ថ្ងៃ​យ៉ាង​សប្បាយ ដ្បិត​ព្រះអម្ចាស់​ ប្រទាន​អោយ​ពួក​គេ​បាន​ពោរពេញ​ដោយ​អំណរ គឺ​ព្រះអង្គ​ដូរ​ព្រះហឫទ័យ​របស់​ព្រះចៅ​អធិរាជ​ អោយ​មេត្តា​ចំពោះ​ពួក​គេ ដើម្បី​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ពួក​គេ​ក្នុង​ការ​សង់​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ ជា​ព្រះ​នៃ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល។

សកម្មភាព​របស់​លោក​បូជាចារ្យ​អែសរ៉ា

ជំពូកទី ៧

លោក​បូជាចារ្យ​អែសរ៉ា
១ ក្រោយ​មក​ក្នុង​រជ្ជកាល​ ព្រះចៅ​អ័រតាស៊ែរសេស​ជា​ស្ដេច​ស្រុក​ពែរ្ស មាន​បូជាចារ្យ​មួយ​រូប ឈ្មោះ​អែសរ៉ា​ជា​កូន​របស់​លោក​សេរ៉ាយ៉ា ដែល​ត្រូវ​ជា​កូន​របស់​លោក​អសារីយ៉ា ជា​កូន​របស់​លោក​ហ៊ីលគីយ៉ា ២ ជា​កូន​របស់​លោក​សាលូម ជា​កូន​របស់​លោក​សាដុក ជា​កូន​របស់​លោក​អហ៊ីទូប ៣ ជា​កូន​របស់​លោក​អម៉ារីយ៉ា ជា​កូន​របស់​លោក​អសារីយ៉ា​ជា​កូន​របស់​លោក​មេរ៉ាយ៉ូត ៤ ជា​កូន​របស់​លោក​សេរ៉ាហ៊ីយ៉ា ជា​កូន​របស់​លោក​អ៊ូស៊ី ជា​កូន​របស់​លោក​ប៊ូគី ៥ ជា​កូន​របស់​លោក​អប៊ីសួរ ជា​កូន​របស់​លោក​ភីនេអាស ជា​កូន​របស់​អេឡាសារ ជា​កូន​របស់​មហាបូជាចារ្យ​អរ៉ុន។ ៦ លោក​អែសរ៉ា​មក​ពី​ស្រុក​ បាប៊ីឡូន លោក​ជា​បណ្ឌិត​ខាង​វិន័យ ហើយ​ស្គាល់គម្ពីរវិន័យ​របស់​លោក​ម៉ូសេ​យ៉ាង​ជ្រៅ​ជ្រះ គឺ​គម្ពីរវិន័យ​ដែល​ព្រះអម្ចាស់ ជា​ព្រះ​នៃ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ប្រទាន​អោយ។ ព្រះអម្ចាស់​ជា​ព្រះ​របស់​លោក​បាន​ដាក់​ព្រះហស្ដ​លើ​លោក ហេតុ​នេះ​ហើយ​ទើប​ព្រះរាជា​ប្រទាន​អ្វីៗ​ទាំង​អស់ តាម​សំណូម​ពរ​របស់​លោក។ ៧ នៅ​ឆ្នាំ​ទី​ប្រាំពីរ នៃ​រជ្ជកាល​ព្រះចៅ​អ័រតាស៊ែរសេស ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​មួយ​ចំនួន​ព្រម​ទាំង​ក្រុម​បូជាចារ្យ ក្រុម​លេវី ក្រុម​ចំរៀង ក្រុម​ឆ្មាំ​ទ្វារ និង​ក្រុម​អ្នក​បំរើ​ព្រះវិហារ នាំ​គ្នា​វិល​មក​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​វិញ។ ៨ នៅ​គ្រា​នោះ​លោក​អែសរ៉ា​បាន​មក​ដល់​ក្រុង​យេរូសាឡឹម នៅ​ខែ​ទី​ប្រាំ​ក្នុង​ឆ្នាំ​ទី​ប្រាំពីរ នៃ​រជ្ជកាល​ព្រះចៅ​អ័រតាស៊ែរសេស។ ៩ លោក​កំណត់​ពេល​ចេញ​ដំណើរ​ ពី​ក្រុង​បាប៊ីឡូន នៅ​ថ្ងៃ​ទី​មួយ​ក្នុង​ខែ​ទី​មួយ ហើយ​មក​ដល់​ក្រុង​យេរូសាឡឹម នៅ​ថ្ងៃ​ទី​មួយ​ក្នុង​ខែ​ទី​ប្រាំ ដ្បិត​ព្រះ​ដ៏​សប្បុរស​របស់​លោក​បាន​ដាក់​ព្រះហស្ដ​លើ​លោក។ ១០​លោក​អែសរ៉ា​ខិតខំ​រៀន​សូត្រ និង​កាន់​តាមវិន័យ​របស់​ព្រះអម្ចាស់​យ៉ាង​អស់​ពី​ចិត្ត ព្រម​ទាំង​បង្រៀន​ក្រឹត្យ​វិន័យ និងច្បាប់​ដល់​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ទៀត​ផង។

រាជសារ​របស់​ព្រះចៅ​អ័រតាស៊ែរសេស
១១ ព្រះចៅ​អ័រតាស៊ែរសេស​ ប្រគល់​រាជសារ​មួយ​ជូន​លោក​បូជាចារ្យ​អែសរ៉ា ជា​បណ្ឌិត​ខាង​វិន័យ លោក​មាន​នាទី​ចម្លង​ព្រះបន្ទូលនិងវិន័យ​ដែល​ព្រះអម្ចាស់ប្រទាន​មក​អ៊ីស្រាអែល​។ រាជ​សារ​នោះ​មាន​សេចក្ដី​ដូច​ត​ទៅ៖

១២ «យើង​ អ័រតាស៊ែរសេស​ជា​ព្រះមហាក្សត្រ​លើ​មហាក្សត្រ​ទាំង​អស់ ផ្ញើ​ជូន​លោក​បូជាចារ្យ​អែសរ៉ា​ជា​បណ្ឌិត​ខាង​វិន័យ​របស់​ព្រះ​នៃ​ស្ថាន​ បរមសុខ ១៣ យើង​ចេញ​បញ្ជា​ថា ក្នុង​ចំណោម​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​អស់ ដែល​រស់​នៅ​ក្នុង​រាជាណាចក្រ​របស់​យើង គឺ​ប្រជាជន ក្រុម​បូជាចារ្យ ក្រុម​លេវី អស់​អ្នក​ដែល​មាន​បំណង​ត្រឡប់​ទៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម នោះ​យើង​អនុញ្ញាត​អោយ​គេ​ចាក​ចេញ​ទៅ​ជា​មួយ​លោក។ ១៤ យើង និង​ទី​ប្រឹក្សា​ទាំង​ប្រាំពីរ​នាក់ ចាត់​លោក​អោយ​ទៅ​ពិនិត្យ​មើល នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម និង​ស្រុក​យូដា អំពី​របៀប​ដែល​គេ​គោរពគម្ពីរវិន័យ​នៃ​ព្រះ​របស់​លោក គឺ​គម្ពីរ​ដែល​លោក​កាន់​នេះ។ ១៥ យើង​ក៏​ចាត់​លោក​អោយ​ នាំ​យក​មាស​ប្រាក់​ដែល​យើង និង​ទី​ប្រឹក្សា​ទាំង​ប្រាំពីរ​រូប សំរេច​ថ្វាយ​ចំពោះ​ព្រះ​នៃ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល ដែល​គង់​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។ ១៦ លោក​ក៏​ត្រូវ​នាំ​យក​ ប្រាក់ និង​មាស​ទាំង​ប៉ុន្មាន ដែល​លោក​រៃ​បាន​ក្នុង​អាណាខេត្ត​បាប៊ីឡូន​ទាំង​មូល ព្រម​ទាំង​តង្វាយ​ដែល​ប្រជាជន និង​បូជាចារ្យ​ស្ម័គ្រ​ចិត្ត​ថ្វាយ សំរាប់​ព្រះដំណាក់​នៃ​ព្រះ​របស់​ពួក​គេ នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​ដែរ។ ១៧ លោក​ត្រូវ​លៃលក​យក​ ប្រាក់​ទាំង​នោះ ទិញ​គោ​បា ចៀម​ឈ្មោល និង​កូន​ចៀម ព្រម​ទាំង​តង្វាយ​ម្សៅ និង​ស្រា​ទំពាំងបាយជូរ​ដែល​ត្រូវ​ច្រួច​ជា​មួយ។ លោក​ត្រូវ​ថ្វាយ​តង្វាយ​ទាំង​នោះ នៅ​លើ​អាសនៈ​របស់​ព្រះដំណាក់​នៃ​ព្រះ​របស់​ពួក​លោក នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។ ១៨ ប្រសិន​បើ​មាន​មាស​ ប្រាក់​នៅ​សល់​លោក និង​បង​ប្អូន​របស់​លោក​អាច​យក​ទៅ​ប្រើ​ការ តាម​តែ​លោក​យល់​ឃើញ​ថា ល្អ​ត្រឹម​ត្រូវ ស្រប​តាម​ព្រះហឫទ័យ​នៃ​ព្រះ​របស់​អស់​លោក។ ១៩ ចំពោះ​គ្រឿង​បរិក្ខារ​ សំរាប់​ប្រើប្រាស់ ក្នុង​ព្រះដំណាក់​នៃ​ព្រះ​របស់​លោក ដែល​គេ​បាន​ប្រគល់​ដល់​លោក​នោះ ចូរ​យក​ទៅ​ដាក់​ក្នុង​ព្រះវិហារ​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។ ២០ ប្រសិន​បើ​លោក​ត្រូវ​ការ​ចំណាយ​អ្វី​ផ្សេង​ទៀត សំរាប់​ព្រះវិហារ​នៃ​ព្រះ​របស់​លោក ចូរ​បើក​ពី​ឃ្លាំង​រាជទ្រព្យ​ទៅ​ចំណាយ​ចុះ។ ២១ យើង​ព្រះចៅ​អ័រតាស៊ែរសេស ចេញ​បញ្ជា​ដល់​អ្នក​កាន់​ឃ្លាំង​រាជទ្រព្យ​ទាំង​អស់ នៅ​តំបន់​ប៉ែក​ខាង​លិច​ទន្លេ​អឺប្រាត​ថា បើ​លោក​បូជាចារ្យ​អែសរ៉ា ជា​បណ្ឌិត​ខាងវិន័យ​របស់​ព្រះ​នៃ​ស្ថាន​បរមសុខ​សុំ​អ្វី ត្រូវ​ប្រគល់​ជូន​លោក​កុំ​បី​អាក់ខាន​ឡើយ។ ២២ ពួក​គេ​នឹង​ប្រគល់​ជូន​ លោក រហូត​ដល់​ប្រាក់​បី​តោន ស្រូវ​សាមសិប​តោន ស្រា​ទំពាំងបាយជូរ​បួន​ពាន់​លីត្រ ប្រេង​អូលីវ​បួន​ពាន់​លីត្រ ព្រម​ទាំង​អំបិល​តាម​សេចក្ដី​ត្រូវ​ការ។ ២៣ អ្វីៗ​ដែល​ព្រះជាម្ចាស់ ​នៃ​ស្ថាន​បរមសុខ​បង្គាប់ ស្ដី​អំពី​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះអង្គ ត្រូវ​តែ​ធ្វើ​តាម​យ៉ាង​រួសរាន់ ដើម្បី​កុំ​អោយ​ព្រះជាម្ចាស់​ទ្រង់​ព្រះពិរោធ​ទាស់​នឹង​នគរ ឬ​រាជវង្ស​របស់​យើង។ ២៤ មួយ​វិញ​ទៀត យើង​សុំ​ប្រាប់​អស់​លោក​អោយ​ដឹង​ថា អស់​លោក​គ្មាន​សិទ្ធិ​ទារ​ពន្ធដារ សួយសារអាករ និង​ពន្ធ​ផ្លូវ​ពី​ក្រុម​បូជាចារ្យ ក្រុម​លេវី ក្រុម​អ្នក​ចំរៀង ក្រុម​ឆ្មាំ​ទ្វារ ក្រុម​អ្នក​បំរើ​ព្រះវិហារ ឬ​អ្នក​បំពេញ​ការងារ​ផ្សេង​ទៀត ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​ឡើយ។ ២៥ ចំពោះ​លោក​អែសរ៉ា​វិញ យោង​តាម​គម្ពីរ​ដែល​បង្ហាញ​អំពី​ព្រះប្រាជ្ញាញាណ​នៃ​ព្រះ​របស់​លោក គឺ​គម្ពីរ​ដែល​លោក​កាន់​នោះ ចូរ​តែងតាំង​ចៅក្រម និង​អ្នក​គ្រប់គ្រង ដើម្បី​កាត់​ក្ដី​អោយ​ប្រជាជន ដែល​រស់​នៅ​តំបន់​ប៉ែក​ខាង​លិច​ទន្លេ​អឺប្រាត គឺ​អស់​អ្នក​ដែល​ស្គាល់​គម្ពីរវិន័យ​នៃ​ព្រះ​របស់​លោក​ហើយ។ លោក​ក៏​ត្រូវ​តែ​បង្ហាត់​បង្រៀន​អស់​អ្នក​ដែល​មិន​ស្គាល់​វិន័យ​ដែរ។ ២៦ អ្នក​ណា​មិន​គោរព​តាម​ វិន័យ​នៃ​ព្រះ​របស់​លោក ហើយ​មិន​គោរព​តាម​ច្បាប់​របស់​ស្ដេច​អោយ​បាន​ម៉ត់ចត់​ទេ អ្នក​នោះ​នឹង​ត្រូវ​ទទួល​ទោស សម​តាម​ការ​ដែល​ខ្លួន​ប្រព្រឹត្ត គឺ​ទទួល​ទោស​ដល់​ស្លាប់ ឬ​ត្រូវ​និរទេស ឬ​ត្រូវ​រឹប​អូស​យក​ទ្រព្យសម្បត្តិ ឬ​ត្រូវ​ជាប់​ពន្ធនាគារ»។

លោក​អែសរ៉ា​អរ​ព្រះគុណ​ព្រះជាម្ចាស់
២៧ លោក​អែសរ៉ា​បន្លឺ​សំឡេង​ថា៖ «សូម​លើក​តម្កើង​ព្រះអម្ចាស់ ជា​ព្រះ​នៃ​បុព្វបុរស​របស់​យើង ដែល​ព្រះអង្គ​ជំរុញ​ព្រះហឫទ័យ​ព្រះរាជា អោយ​មាន​បំណង​លើក​កិត្តិយស​ព្រះ​ដំណាក់​នៃ​ព្រះអម្ចាស់ នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។ ២៨ ព្រះអ​ម្ចាស់​​​​​សំដែង​ ព្រះហឫទ័យ​មេត្តា​ករុណា​ដល់​ខ្ញុំ នៅ​ចំពោះ​ព្រះភក្ត្រ​ព្រះមហាក្សត្រ ចំពោះ​អស់​លោក​ដែល​ជា​ទី​ប្រឹក្សា ព្រម​ទាំង​នាម៉ឺន​សព្វ​មុខ​មន្ត្រី​របស់​ព្រះរាជា​ទៀត​ផង។ ព្រះអម្ចាស់ ជា​ព្រះ​របស់​ខ្ញុំ​បាន​ដាក់​ព្រះហស្ដ​លើ​ខ្ញុំ ធ្វើ​អោយ​ខ្ញុំ​មាន​កម្លាំង ហើយ​ប្រមូល​អស់​លោក ដែល​ជា​មេ​ដឹក​នាំ​របស់​អ៊ីស្រាអែល អោយ​ចេញ​ដំណើរ​ទៅ​ជា​មួយ​ខ្ញុំ»។

ជំពូកទី ៨

បញ្ជី​រាយ​នាម​អស់​អ្នក​ដែល​វិល​ត្រឡប់​ទៅ​ជា​មួយ​លោក​អែសរ៉ា
១ «នេះ​ជា​បញ្ជី​រាយ​នាម​មេ​ក្រុម​គ្រួសារ​ដែល​វិល​ត្រឡប់​ពី​ស្រុក​បាប៊ីឡូន​មក​ជា​មួយ​ខ្ញុំ ក្នុង​រជ្ជកាល​ព្រះចៅ​អ័រតាស៊ែរសេស: ២ ក្នុង​អំបូរ​ភីនេអាស​មាន​លោក​គែរសូម។ ក្នុង​អំបូរ​អ៊ីតាម៉ារ​មាន​លោក​ដានីអែល។ ក្នុង​អំបូរ​ដាវីឌ​មាន​លោក​ហាត់ទូស។ ៣ ក្នុង​អំបូរ​សេកានីយ៉ា និង​អំបូរ​ប៉ារ៉ូស​មាន​លោក​សាការី ហើយ​មាន​មនុស្ស​ប្រុស ១៥០ នាក់​នៅ​ជា​មួយ​លោក។ ៤ ក្នុង​អំបូរ​ប៉ាហាត់-ម៉ូអាប់ មាន​លោក​អេលីយ៉ូណៃ ជា​កូន​របស់​លោក​សេរ៉ាយ៉ា ហើយ​មាន​មនុស្ស​ប្រុស ២០០ នាក់ នៅ​ជា​មួយ​លោក។ ៥ ក្នុង​អំបូរ​សាទូ​មាន​លោក​សេកានីយ៉ា ជា​កូន​របស់​លោក​យ៉ាស៊ីអែល ហើយ​មាន​មនុស្ស​ប្រុស ៣០០ នាក់ នៅ​ជា​មួយ​លោក។ ៦ ក្នុង​អំបូរ​អឌីន​មាន​លោក​អេបេដ ជា​កូន​របស់​លោក​យ៉ូណាថាន ហើយ​មាន​មនុស្ស​ប្រុស ៥០ នាក់​នៅ​ជា​មួយ​លោក។ ៧ ក្នុង​អំបូរ​អេឡាំ​មាន​លោក​យេសាយ៉ា ជា​កូន​របស់​លោក​អថាលីយ៉ា ហើយ​មាន​មនុស្ស​ប្រុស ៧០​នាក់ នៅ​ជា​មួយ​លោក។ ៨ ក្នុង​អំបូរ​សេផាទីយ៉ា​មាន​លោក​សេបាឌីយ៉ា ជា​កូន​របស់​លោក​មីកាអែល ហើយ​មាន​មនុស្ស​ប្រុស ៨០ នាក់ នៅ​ជា​មួយ​លោក។ ៩ ក្នុង​អំបូរ​យ៉ូអាប់​មាន​លោក​អូបាឌីយ៉ា ជា​កូន​របស់​លោក​យេហ៊ីអែល ហើយ​មាន​មនុស្ស​ប្រុស ២១៨​នាក់ នៅ​ជា​មួយ​លោក។ ១០ ក្នុង​អំបូរ​បានី​មាន​លោក​សេឡូមីត ជា​កូន​របស់​យ៉ូស៊ីភីយ៉ា ហើយ​មាន​មនុស្ស​ប្រុស ១៦០ នាក់ នៅ​ជា​មួយ​លោក។ ១១ ក្នុង​អំបូរ​បេបៃ មាន​លោក​សាការី ជា​កូន​របស់​លោក​បេបៃ ហើយ​មាន​មនុស្ស​ប្រុស​២៨​នាក់ នៅ​ជា​មួយ​លោក។ ១២ ក្នុង​អំបូរ​អាសកាដ​មាន​លោក​យ៉ូហាណន ជា​កូន​របស់​លោក​ហាក់កាថាន ហើយ​មាន​មនុស្ស ១១០ នាក់ នៅ​ជា​មួយ​លោក។ ១៣ ក្នុង​អំបូរ​អដូនីកាំ​មាន​លោក​អេលីផាលេត លោក​យេអែល និង​លោក​សេម៉ាយ៉ា​ដែល​ក្មេង​ជាង​គេ ហើយ​មាន​មនុស្ស​ប្រុស ៦០ នាក់ នៅ​ជា​មួយ។ ១៤ ក្នុង​អំបូរ​ប៊ីកវ៉ាយ​មាន​លោក​អ៊ូថាយ និង​លោក​សាកូរ ហើយ​មាន​មនុស្ស​ប្រុស ៧០ នាក់ នៅ​ជា​មួយ​លោក»។

ការ​រៀបចំ​ដំណើរ​ឆ្ពោះ​ទៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម
១៥ «ខ្ញុំ​បាន​ប្រមូល​ បណ្ដាជន​ទាំង​នោះ នៅ​ជិត​ព្រែក​ដែល​ហូរ​ឆ្ពោះ​ទៅ​ស្រុក​អាហាវ៉ា ហើយ​យើង​បោះ​ជំរំ​នៅ​ទី​នោះ​អស់​រយៈ​ពេល​បី​ថ្ងៃ។ ខ្ញុំ​សង្កេត​ឃើញ​ថា មាន​តែ​ប្រជាជន និង​ក្រុម​បូជាចារ្យ គឺ​ពុំ​ឃើញ​មាន​ក្រុម​លេវី​ទេ។ ១៦ ដូច្នេះ ខ្ញុំ​បាន​ចាត់​អស់​លោក​ដែល​ជា​មេ​ដឹក​នាំ គឺ​មាន​លោក អេលីយេស៊ែរ លោក​អរីអែល លោក​សេម៉ាយ៉ា លោក​អែលណាថាន លោក​យ៉ារីប លោក​អែលណាថាន លោក​ណាថាន លោក​សាការី និង​លោក​មេស៊ូឡាម ព្រម​ទាំង​លោក​យ៉ូយ៉ារីប និង​លោក​អែលណាថាន អ្នក​បង្រៀន​វិន័យ ១៧ ខ្ញុំ​បាន​បង្គាប់​លោក​ ទាំង​នោះ អោយ​ទៅ​ជួប​លោក​អ៊ីដូ ដែល​ជា​មេ​ដឹក​នាំ​នៅ​តំបន់​កាស៊ីភីយ៉ា។ ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ប្រាប់​ពួក​គេ​អំពី​របៀប​ដែល​ត្រូវ​និយាយ​ជា​មួយ​លោក​អ៊ីដូ និង​បង​ប្អូន​លោក​ជា​ក្រុម​អ្នក​បំរើ​ព្រះវិហារ ​ដែល​រស់​នៅ​តំបន់​កាស៊ីភីយ៉ា ដើម្បី​អោយ​ពួក​គេ​នាំ​មនុស្ស​មក​បំរើ​ការងារ ​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​នៃ​ព្រះ​ របស់​យើង។ ១៨ ដោយ​ព្រះ​ដ៏​សប្បុរស​ បាន​ដាក់​ព្រះហស្ដ​លើ​យើង ពួក​គេ​នាំ​លោក​សេរេប៊ីយ៉ា​មក​អោយ​ពួក​យើង។ គាត់​ជា​បុរស​ម្នាក់​ដែល​មាន​សុភនិច្ឆ័យ ជា​ពូជពង្ស​របស់​លោក​ម៉ាលី ដែល​ត្រូវ​ជា​កូន​របស់​លោក​លេវី ជា​កូន​របស់​លោក​អ៊ីស្រាអែល។ គាត់​នាំ​កូន​ប្រុស និង​បង​ប្អូន​របស់​គាត់​មក​ជា​មួយ​ដែរ ដែល​មាន​ចំនួន ១៨​នាក់។ ១៩ បន្ទាប់​មក មាន​លោក​ហាសាប៊ីយ៉ា និង​លោក​យេសាយ៉ា​ពី​អំបូរ​មេរ៉ារី ព្រម​ទាំង​បង​ប្អូន និង​កូនៗ​របស់​ពួក​គេ ដែល​មាន​ចំនួន ២០ នាក់។ ២០ បន្ទាប់​មក​ទៀត មាន​ក្រុម​បំរើ​ព្រះវិហារ​ចំនួន ២២០​នាក់ ដែល​មាន​ឈ្មោះ​ក្នុង​បញ្ជី។ ពួក​គេ​ជា​កូន​ចៅ​របស់​អស់​អ្នក​ដែល​ព្រះបាទ​ដាវីឌ និង​មេ​ដឹក​នាំ​តែងតាំង​អោយ​ជួយ​ធ្វើ​ការ​ក្រុម​លេវី។

២១ នៅ​ ក្បែរ​ព្រែក​អាហាវ៉ា​នោះ ខ្ញុំ​បាន​ប្រកាស​អោយ​ធ្វើ​ពិធី​តម​អាហារ ដើម្បី​ដាក់​ខ្លួន​នៅ​ចំពោះ​ព្រះភក្ត្រ​របស់​ព្រះ​នៃ​យើង សូម​ព្រះអង្គ​ប្រោស​ប្រទាន​អោយ​យើង និង​កូន​ចៅ​របស់​យើង​ធ្វើ​ដំណើរ​ប្រកប​ដោយ​សុខសាន្ត ហើយ​អោយ​ទ្រព្យសម្បត្តិ​របស់​យើង​បាន​គង់វង្ស​ផង។

២២ ខ្ញុំ​ នឹក​ខ្មាស​មិន​ហ៊ាន​ទូល​សូម​ព្រះរាជា​ប្រទាន​កងទ័ព​សេះ សំរាប់​ការពារ​ពួក​យើង នៅ​តាម​ផ្លូវ ក្រែង​លោ​មាន​ខ្មាំង​មក​យាយី​នោះ​ឡើយ ដ្បិត​ពួក​យើង​បាន​ទូល​ព្រះរាជា​ថា ព្រះ​នៃ​យើង​សំដែង​ព្រះចេស្ដា និង​ព្រះហឫទ័យ​សប្បុរស​ការពារ​អស់​អ្នក​ដែល​ស្វែង​រក​ព្រះអង្គ តែ​ទ្រង់​ពិរោធ​ដាក់​ទោស​អស់​អ្នក​ដែល​បោះ​បង់​ចោល​ព្រះអង្គ។ ២៣ ហេតុ​នេះ​ហើយ​បាន​ជា​ពួក​យើង​តម​អាហារ និង​អង្វរ​រក​ព្រះ​នៃ​យើង ហើយ​ព្រះអង្គ​ទ្រង់​ព្រះសណ្ដាប់​ពួក​យើង។

២៤ បន្ទាប់​មក ខ្ញុំ​ញែក​បូជាចារ្យ​ដប់ពីរ​រូប ពី​ចំណោម​មេ​ដឹក​នាំ​របស់​ក្រុម​បូជាចារ្យ គឺ​មាន​លោក​សេរេប៊ីយ៉ា និង​លោក​ហាសាប៊ីយ៉ា ព្រម​ទាំង​បង​ប្អូន​របស់​ពួក​លោក​ដប់​រូប​ទៀត។ ២៥ ខ្ញុំ​បាន​ថ្លឹង​ប្រាក់ មាស និង​វត្ថុ​ផ្សេងៗ​មួយ​ចំណែក​ជូន​អស់​លោក​ទាំង​នោះ គឺ​ចំណែក​ញែក​ចេញ​ពី​តង្វាយ​ដែល​ព្រះរាជា ទី​ប្រឹក្សា មន្ត្រី​របស់​ស្ដេច និង​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល នៅ​ក្នុង​ស្រុក​បាន​ថ្វាយ​សំរាប់​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះ​នៃ​យើង។ ២៦ ខ្ញុំ​បាន​ប្រគល់​ប្រាក់​ជូន​លោក​ទាំង​នោះ​ចំនួន​ម្ភៃ​តោន វត្ថុ​ធ្វើ​អំពី​ប្រាក់​ចំនួន​បី​តោន មាស​បី​តោន ២៧ ពែង​មាស​ចំនួន​ម្ភៃ​ដែល​មាន​តម្លៃ​ជា​មាស មួយ​ពាន់​តម្លឹង ព្រម​ទាំង​ផើង​ពីរ​ធ្វើ​ពី​លង្ហិន​ដ៏​រលើប​ដែល​មាន​តម្លៃ​ដូច​មាស​ដែរ។ ២៨ បន្ទាប់​មក ខ្ញុំ​ពោល​ទៅ​កាន់​បូជាចារ្យ​ទាំង​នោះ​ថា: “អស់​លោក​​បាន​ញែក​ខ្លួន​ជា​សក្ការៈ​ថ្វាយ​ព្រះអម្ចាស់ រីឯ​វត្ថុ​ទាំង​នេះ​ក៏​សក្ការៈ​ដែរ។ ប្រាក់ និង​មាស​នេះ​សុទ្ធសឹង​ជា​តង្វាយ​ស្ម័គ្រ​ចិត្ត ដែល​គេ​ថ្វាយ​ចំពោះ​ព្រះអម្ចាស់ ជា​ព្រះ​របស់​បុព្វបុរស​នៃ​អស់​លោក។ ២៩ សូម​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់​ ថែរក្សា​វត្ថុ​ទាំង​នេះ រហូត​ដល់​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។ នៅ​ទី​នោះ​អស់​លោក​ត្រូវ​ថ្លឹង​វត្ថុ​ទាំង​នេះ នៅ​ចំពោះ​មុខ​មេ​ដឹក​នាំ​ក្រុម​បូជាចារ្យ និង​ក្រុម​លេវី ព្រម​ទាំង​មេ​ដឹក​នាំ​ក្រុម​គ្រួសារ​នៃ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រា​អែល នៅ​ក្នុង​បន្ទប់​នៃ​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះអម្ចាស់”។
៣០ ក្រុម​ បូជាចារ្យ និង​ក្រុម​លេវី​ទទួល​យក​មាស​ប្រាក់ និង​វត្ថុ​ទាំង​អស់​ដែល​គេ​បាន​ថ្លឹង ដើម្បី​នាំ​ទៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ដាក់​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​នៃ​ព្រះ​របស់​យើង»។

ការ​មក​ដល់​ក្រុង​យេរូសាឡឹម
៣១ «នៅ​ថ្ងៃ​ទី​ដប់ពីរ​ ក្នុង​ខែ​ទី​មួយ ពួក​យើង​បាន​ចាក​ចេញ​ពី​ព្រែក​អាហាវ៉ា ឆ្ពោះ​ទៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។ នៅ​តាម​ផ្លូវ​ព្រះ​នៃ​យើង​បាន​ដាក់​ព្រះហស្ដ​ការពារ​យើង មិន​អោយ​មាន​ខ្មាំង​សត្រូវ​មក​យាយី ឬ​ត្រូវ​ចោរ​ប្លន់​ឡើយ។ ៣២ ពេល​ទៅ​ដល់​ក្រុង​យេរូសាឡឹម យើង​នាំ​គ្នា​សំរាក​ចំនួន​បី​ថ្ងៃ។ ៣៣ នៅ​ថ្ងៃ​ទី​បួន​យើង​បាន ​ថ្លឹង​ប្រាក់​មាស និង​វត្ថុ​ទាំង​អស់ នៅ​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះ​នៃ​យើង រួច​ប្រគល់​ជូន​លោក​បូជាចារ្យ​មេរេម៉ូត ជា​កូន​លោក​អ៊ូរីយ៉ា។ នៅ​ជា​មួយ​លោក​មាន​លោក​អេឡាសារ ជា​កូន​របស់​លោក​ភីនេអាស ព្រម​ទាំង​មាន​លោក​យ៉ូសាបាដ ជា​កូន​របស់​លោក​យ៉ូស៊ូអា និង​លោក​ណូអាឌីយ៉ា​ជា​កូន​របស់​លោក​ប៊ីនូអ៊ី ដែល​ជា​ក្រុម​លេវី។ ៣៤ គេ​បាន​រាប់​ចំនួន និង​ថ្លឹង​វត្ថុ​ទាំង​នោះ ព្រម​ទាំង​កត់ត្រា​ទម្ងន់​សរុប ទុក​ជា​លាយលក្ខណ៍​អក្សរ​ផង។

៣៥ អស់​ អ្នក​ដែល​គេ​កៀរ​ទៅ​ជា​ឈ្លើយ ហើយ​វិល​ត្រឡប់​មក​វិញ​នោះ នាំ​គ្នា​ថ្វាយ​តង្វាយ​ដុត​ទាំង​មូល​ចំពោះ​ព្រះ​នៃ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល គឺ​គោ ១២​ក្បាល សំរាប់​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល ចៀម​ឈ្មោល ៩៦​ក្បាល កូន​ចៀម ៧៧​ក្បាល និង​ពពែ​ឈ្មោល ២០ ក្បាល ជា​តង្វាយ​រំដោះ​បាប។ ពួក​គេ​ដុត​សត្វ​ទាំង​នោះ​ជា​តង្វាយ​ដុត​ទាំង​មូល​ថ្វាយ​ព្រះអម្ចាស់។ ៣៦ បន្ទាប់​មក គេ​បាន​ប្រគល់​រាជ​ក្រឹត្យ​ជូន​អស់​លោក​ឧបរាជ និង​ទេសាភិបាល តំបន់​ប៉ែក​ខាង​លិច​ទន្លេ​អឺប្រាត។ អស់​លោក​ទាំង​នោះ​បាន​ជួយ​គាំទ្រ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល និង​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះជាម្ចាស់»។

ជំពូកទី ៩

ជន​ជាតិ​យូដា​ដែល​រៀបការ​ជា​មួយ​សាសន៍​ដទៃ
១ ក្រោយ​ពី​នោះ​មក ពួក​មេ​ដឹក​នាំ​មក​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ថា “ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល ក្រុម​បូជាចារ្យ និង​ក្រុម​លេវី​មិន​បាន​ញែក​ខ្លួន​ចេញ​ពី​ជាតិ​សាសន៍​នានា ដែល​នៅ​ក្នុង​ស្រុក​នោះ​ទេ។ ពួក​គេ​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​គួរ​អោយ​ស្អប់​ខ្ពើម​ដូច​សាសន៍​ទាំង​នោះ​ដែរ គឺ​មាន​ជន​ជាតិ​កាណាន ជន​ជាតិ​ហេត ជន​ជាតិ​ពេរីស៊ីត ជន​ជាតិ​យេប៊ូស ជន​ជាតិ​អាំម៉ូន ជន​ជាតិ​ម៉ូអាប់ ជន​ជាតិ​អេស៊ីប និង​ជន​ជាតិ​អាម៉ូរី។ ២ ពួក​គេ និង​កូន​ប្រុស​របស់​គេ​បាន​យក​កូន​ស្រី​របស់​ជន​ជាតិ​ទាំង​នោះ មក​ធ្វើ​ជា​ប្រពន្ធ​ជា​ហេតុ​ធ្វើ​អោយ​ជាតិ​ដ៏វិសុទ្ធ លាយ​ជា​មួយ​ជាតិ​សាសន៍​នៅ​ក្នុង​ស្រុក​នោះ។ ពួក​មេ​ដឹក​នាំ និង​ពួក​គ្រប់គ្រង​នាំ​គ្នា​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​ក្បត់​នេះ​មុន​គេ”។

៣ ពេល​ឮ​ពាក្យ​ទាំង​នេះ ខ្ញុំ​ហែក​អាវ​ធំ និង​សម្លៀកបំពាក់​របស់​ខ្ញុំ ខ្ញុំ​បោច​សក់ និង​បោច​ពុក​ចង្កា​ខ្លួន​ឯង ហើយ​អង្គុយ​កើត​ទុក្ខ។ ៤ អស់​អ្នក​ដែល​ខ្លាច​ព្រះ​ នៃ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល ដាក់​ទោស​ជន​ជាតិ​យូដា​ជាប់​ជា​ឈ្លើយ ដែល​ត្រឡប់​មក​វិញ ហើយ​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​ក្បត់​បែប​នេះ ក៏​នាំ​គ្នា​មក​អង្គុយ​ជុំវិញ​ខ្ញុំ​ដែរ។ ខ្ញុំ​អង្គុយ​បែប​នេះ រហូត​ដល់​ពេល​ថ្វាយ​តង្វាយ​ល្ងាច។

៥ លុះ​ដល់​ ពេល​ថ្វាយ​តង្វាយ​ល្ងាច​ខ្ញុំ​ក៏​ងើប​ពី​ភាព​សោក​សៅ។ ខ្ញុំ​នៅ​តែ​ស្លៀក​សម្លៀកបំពាក់ និង​ពាក់​អាវ​ធំ​រហែក​ដដែល​នោះ ខ្ញុំ​លុត​ជង្គង់​ចុះ ហើយ​លើក​ដៃ​ឆ្ពោះ​ទៅ​រក​ព្រះអម្ចាស់ ជា​ព្រះ​នៃ​ខ្ញុំ ៦ ដោយ​ទូលអង្វរ​ថា៖

«ឱ​ព្រះ​នៃ​ទូលបង្គំ​អើយ! ទូលបង្គំ​អាម៉ាស់​មុខ​ខ្លាំង​ណាស់! ព្រះ​នៃ​ទូលបង្គំ​អើយ ទូលបង្គំ​ខ្មាស​មិន​ហ៊ាន​សម្លឹង​ទៅ​រក​ព្រះអង្គ​ទេ ដ្បិត​កំហុស​របស់​យើង​ខ្ញុំ​កើន​កាន់​តែ​ច្រើន​ឡើង ខ្ពស់​ជាង​ក្បាល​យើង​ខ្ញុំ​ទៅ​ទៀត។ រីឯ​អំពើ​បាប​របស់​យើង​ខ្ញុំ​ក៏​គរ​ឡើង​ជា​ច្រើន រហូត​ដល់​ផ្ទៃ​មេឃ​ដែរ។ ៧ តាំង​ពី​ជំនាន់​ដូនតា​ របស់​យើង​ខ្ញុំ រហូត​ដល់​សព្វ​ថ្ងៃ យើង​ខ្ញុំ​មាន​កំហុស​ធ្ងន់​ណាស់។ ដោយសារ​តែ​អំពើ​អាក្រក់​នេះ​ហើយ បាន​ជា​ព្រះអង្គ​ប្រគល់​យើង​ខ្ញុំ ស្ដេច​របស់​យើង​ខ្ញុំ និង​បូជាចារ្យ​របស់​យើង​ខ្ញុំ​ទៅ​ក្នុង​កណ្ដាប់​ដៃ​ស្ដេច​របស់​ប្រជាជាតិ​ នានា។ ពួក​គេ​កាប់​សម្លាប់​យើង​ខ្ញុំ​ដោយ​មុខ​ដាវ​កៀរ​យើង​ខ្ញុំ​យក​ទៅ​ជា​ឈ្លើយ រឹប​អូស​យក​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​របស់​យើង​ខ្ញុំ ធ្វើ​អោយ​យើង​ខ្ញុំ​ត្រូវ​អាម៉ាស់​ដូច​សព្វ​ថ្ងៃ។ ៨ ក៏​ប៉ុន្តែ មិន​យូរ​ប៉ុន្មាន ព្រះអម្ចាស់​ជា​ព្រះ​នៃ​យើង​ខ្ញុំ បាន​សំដែង​ព្រះហឫទ័យ​ប្រណីសន្ដោស​មក​លើ​យើង​ខ្ញុំ ដោយ​ប្រោស​ប្រទាន​អោយ​ប្រជាជន​មួយ​ចំនួន​នៅ​សេសសល់ ហើយ​មក​រស់​នៅ​ក្នុង​ទឹក​ដី​ដ៏វិសុទ្ធ​របស់​ព្រះអង្គ។ ទោះ​បី​យើង​ធ្លាក់​ខ្លួន​ជា​ទាសករ​ក្ដី ក៏​ព្រះ​នៃ​យើង​ខ្ញុំ​ប្រោស​អោយ​យើង​ខ្ញុំ​បាន​ភ្លឺ​ភ្នែក និង​អោយ​យើង​ខ្ញុំ​មាន​ជីវិត​ធូរ​ស្រាល​ឡើង​វិញ។ ៩ យើង​ខ្ញុំ​ជា​ទាសករ​មែន ប៉ុន្តែ ព្រះ​នៃ​យើង​ខ្ញុំ ពុំ​បាន​បោះ​បង់​ចោល​យើង​ខ្ញុំ​ឡើយ។ ព្រះអង្គ​សំដែង​ព្រះហឫទ័យ​សប្បុរស​ដល់​យើង​ខ្ញុំ នៅ​ចំពោះ​ព្រះភក្ត្រ​ស្ដេច​ទាំង​ប៉ុន្មាន​នៃ​ស្រុក​ពែរ្ស គឺ​ព្រះអង្គ​ប្រទាន​ជីវិត​ថ្មី​ដល់​យើង​ខ្ញុំ ដើម្បី​អោយ​យើង​ខ្ញុំ​សង់​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះ​នៃ​យើង​ខ្ញុំ​ឡើង​វិញ ជួស​ជុល​កន្លែង​បាក់​បែក ព្រម​ទាំង​អោយ​យើង​ខ្ញុំ​មាន​ទី​ជំរក​ដ៏​រឹងមាំ​នៅ​ស្រុក​យូដា និង​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។

១០ ឥឡូវ​ នេះ ឱ​ព្រះ​នៃ​យើង​ខ្ញុំ​អើយ ក្រោយ​ពី​មាន​ហេតុការណ៍​កើត​ឡើង​ដូច្នេះ តើ​អោយ​យើង​ខ្ញុំ​ពោល​ដូច​ម្ដេច? ដ្បិត​យើង​ខ្ញុំ​ពុំ​បាន​គោរព​តាម​បទ​បញ្ជា​របស់​ព្រះអង្គ​ទេ ១១ គឺ​បទ​បញ្ជា​ដែល​ ព្រះអង្គ​ប្រទាន​ដល់​យើង​ខ្ញុំ តាម​រយៈ​ព្យាការី​ជា​អ្នក​បំរើ​របស់​ព្រះអង្គ។ ព្រះអង្គ​មាន​ព្រះបន្ទូល​មក​យើង​ខ្ញុំ​ជា​មុន​ថា “ស្រុក​ដែល​អ្នក​រាល់​គ្នា​ចូល​ទៅ​ចាប់​យក​នោះ ជា​ស្រុក​មិន​បរិសុទ្ធ ដ្បិត​ជាតិ​សាសន៍​ដែល​រស់​នៅ​លើ​ទឹក​ដី​នោះ​ជា​មនុស្ស​មិន​បរិសុទ្ធ ហើយ​គោរព​ព្រះ​ក្លែងក្លាយ គួរ​ស្អប់​ខ្ពើម​ពាសពេញ​ក្នុង​ស្រុក។ ១២ ដូច្នេះ មិន​ត្រូវ​លើក​កូន​ស្រី​របស់​អ្នក​រាល់​គ្នា​អោយ​រៀបការ​ជា​មួយ​កូន​ប្រុស​ របស់​សាសន៍​ដទៃ ហើយ​ក៏​មិន​ត្រូវ​អោយ​កូន​ប្រុស​របស់​អ្នក​រាល់​គ្នា រៀបការ​ជា​មួយ​កូន​ស្រី​របស់​ពួក​គេ​ដែរ។ ទោះ​បី​ពួក​គេ​បាន​សុខ និង​ចំរុង​ចំរើន​ក្ដី កុំ​រវីរវល់​នឹង​ពួក​គេ​ឡើយ។ ធ្វើ​ដូច្នេះ អ្នក​រាល់​គ្នា​នឹង​មាន​កម្លាំង​ខ្លាំង​ក្លា ហើយ​បរិភោគ​ភោគផល​ដ៏​ល្អៗ​នៅ​ក្នុង​ស្រុក ព្រម​ទាំង​ទុក​ទឹក​ដី​នេះ​ជា​កេរមត៌ក អោយ​កូន​ចៅ​របស់​អ្នក​រហូត​ត​រៀង​ទៅ”។

១៣ ឱ​ព្រះ​ នៃ​យើង​ខ្ញុំ​អើយ យើង​ខ្ញុំ​រង​ទុក្ខ​វេទនា​បែប​នេះ ព្រោះ​តែ​អំពើ​បាប និង​កំហុស​ដ៏​ធ្ងន់​របស់​យើង​ខ្ញុំ។ ប៉ុន្តែ ព្រះអង្គ​ពុំ​បាន​ដាក់​ទោស​យើង​ខ្ញុំ​អោយ​សម​នឹង​កំហុស​របស់​យើង​ខ្ញុំ​ឡើយ គឺ​ព្រះអង្គ​បាន​ទុក​អោយ​ពួក​យើង​ខ្ញុំ​មួយ​ចំនួន​នៅ​សេសសល់។ ១៤​យើង​ខ្ញុំ​ពុំ​អាច​ រំលោភ​លើ​បទ​បញ្ជា​របស់​ព្រះអង្គ ដោយ​ទៅ​ចង​ស្ពានមេត្រី​ជា​មួយ​ជាតិ​សាសន៍​ដ៏​គួរ​ស្អប់​ខ្ពើម​ទាំង​នោះ​ទៀត​ ទេ។ បើ​មិន​ដូច្នោះ​ទេ ព្រះអង្គ​មុខ​ជា​ព្រះពិរោធ​ទាស់​នឹង​ពួក​យើង​ខ្ញុំ រហូត​បំផ្លាញ​យើង​ខ្ញុំ​អោយ​វិនាស​សូន្យ ឥត​ទុក​អោយ​នៅ​សេសសល់​ឡើយ។ ១៥ បពិត្រ​ព្រះអម្ចាស់ ជា​ព្រះ​នៃ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល ព្រះអង្គ​ជា​ព្រះ​ដ៏​សុចរិត ហេតុ​នេះ​ហើយ​បាន​ជា​ព្រះអង្គ ទុក​អោយ​យើង​ខ្ញុំ​នៅ​សេសសល់។ យើង​ខ្ញុំ​ស្ថិត​នៅ​ចំពោះ​ព្រះភក្ត្រ​របស់​ព្រះអង្គ​ទាំង​មាន​បាប។ ធម្មតា​អ្នក​ដែល​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​បាប​បែប​នេះ មិន​អាច​ឈរ​នៅ​ចំពោះ​ព្រះភក្ត្រ​របស់​ព្រះអង្គ​បាន​ឡើយ»។

ជំពូកទី ១០

ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​លែង​ប្រពន្ធ​ដែល​ជា​សាសន៍​ដទៃ
១ ពេល​លោក​អែសរ៉ា​ក្រាប​នៅ​ មុខ​ព្រះដំណាក់​ព្រះជាម្ចាស់ លោក​ទូលអង្វរ និង​លន់តួ​បាប​ទាំង​សំរក់​ទឹក​ភ្នែក ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ជា​ច្រើន ទាំង​ប្រុស​ទាំង​ស្រី និង​ក្មេង នាំ​គ្នា​មក​ជុំវិញ​លោក​ហើយ​យំ​សោក​យ៉ាង​ខ្លាំង។ ២ ​ពេល​នោះ លោក​សេកានីយ៉ា​ជា​កូន​របស់​លោក​យេហ៊ីអែល និង​ជា​ពូជពង្ស​របស់​លោក​អេឡាំ ជំរាប​លោក​អែសរ៉ា​ថា៖ «យើង​ខ្ញុំ​បាន​ក្បត់​ព្រះជាម្ចាស់ ដោយ​រៀបការ​ជា​មួយ​ស្ត្រី​សាសន៍​ដទៃ ជា​ប្រជាជន​រស់​នៅ​ក្នុង​ស្រុក​នេះ។ ប៉ុន្តែ ទោះ​បី​យ៉ាង​នេះ​ក្ដី ក៏​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​នៅ​តែ​មាន​សង្ឃឹម។ ៣ យើង​ខ្ញុំ​សូម​ចង​ សម្ពន្ធមេត្រី​ជា​មួយ​ព្រះ​នៃ​យើង​ថា យើង​ខ្ញុំ​នឹង​បោះ​បង់​ប្រពន្ធ​សាសន៍​ដទៃ ព្រម​ទាំង​កូន​ដែល​កើត​ពី​ស្ត្រី​ទាំង​នោះ​ទៀត​ផង។ យើង​ខ្ញុំ​សុខ​ចិត្ត​ធ្វើ​តាម​សំណូម​ពរ​របស់​លោក​ម្ចាស់ និង​អស់​អ្នក​ដែល​គោរព​កោត​ខ្លាច ចំពោះ​បទ​បញ្ជា​របស់​ព្រះ​នៃ​យើង។ សូម​អោយ​បាន​សំរេច​តាម​គម្ពីរវិន័យ​ចុះ។ ៤ សូម​លោក​ក្រោក​ឡើង​ហើយ​ បំពេញ​កិច្ចការ​របស់​លោក​ចុះ យើង​ខ្ញុំ​គាំទ្រ​លោក។ សូម​លោក​មាន​ចិត្ត​ក្លាហាន​ឡើង រួច​សំរេច​កិច្ចការ​នេះ​ទៅ»។

៥ ​​លោក​ អែសរ៉ា​ក្រោក​ឡើង បង្គាប់​មេ​ដឹក​នាំ​ក្រុម​បូជាចារ្យ និង​ក្រុម​លេវី ព្រម​ទាំង​មេ​ដឹក​នាំ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល​អោយ​ស្បថ ហើយ​ធ្វើ​តាម​សំណើ​របស់​លោក​សេកានីយ៉ា។ ពួក​គេ​ក៏​នាំ​គ្នា​ស្បថ។ ៦ បន្ទាប់​មក លោក​អែសរ៉ា​ចាក​ចេញ​ពី​មុខ​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ ហើយ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​បន្ទប់​របស់​លោក​យ៉ូហា​ណាន ដែល​ជា​កូន​លោក​អេលីយ៉ាស៊ីប។ នៅ​ទី​នោះ លោក​មិន​ព្រម​ពិសា​អាហារ ឬ​ទឹក​ឡើយ ដ្បិត​លោក​នៅ​តែ​សោក​សង្រេង ដោយសារ ​កំហុស​ដ៏​ធ្ងន់​របស់​ប្រជាជន​ដែល​ជាប់​ជា​ឈ្លើយ ហើយ​​វិល​មក​វិញ។

៧ បន្ទាប់​ មក​ទៀត គេ​ចេញ​ប្រកាស​ពាសពេញ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម និង​ស្រុក​យូដា បង្គាប់​អោយ​អស់​អ្នក​ដែល​ជាប់​ជា​ឈ្លើយ​ហើយ​វិល​មក​វិញ​នោះ ជួបជុំ​គ្នា​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។ ៨ អ្នក​ណា​មិន​ព្រម​មក​ ក្នុង​រយៈ​ពេល​បី​ថ្ងៃ តាម​សេចក្ដី​សំរេច​របស់​មេ​ដឹក​នាំ និង​ព្រឹទ្ធាចារ្យ គេ​នឹង​រឹប​អូស​ទ្រព្យសម្បត្តិ​របស់​អ្នក​នោះ ហើយ​បណ្ដេញ​គាត់​ចេញ​ពី​សហគមន៍​អ៊ីស្រាអែល។

៩ ក្នុង​ អំឡុង​ពេល​បី​ថ្ងៃ ប្រុសៗ​ទាំង​អស់​ក្នុង​កុលសម្ព័ន្ធ​យូដា និង​បេនយ៉ាមីន មក​ជួបជុំ​គ្នា​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។ នៅ​ថ្ងៃ​ទី​ម្ភៃ​ក្នុង​ខែ​ទី​ប្រាំ​បួន ប្រជាជន​ទាំង​មូល​អង្គុយ​នៅ​ត្រង់​ទីធ្លា ខាង​មុខ​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះជាម្ចាស់។ ពួក​គេ​ញាប់ញ័រ​ជា​ខ្លាំង ព្រោះ​តែ​ព្រឹត្តិការណ៍​នេះ និង​ព្រោះ​តែ​មាន​ភ្លៀង​ផង។ ១០ លោក​បូជាចារ្យ​អែសរ៉ា​ ក្រោក​ឈរ​ឡើង ពោល​ទៅ​កាន់​ពួក​គេ​ថា៖ «អ្នក​រាល់​គ្នា​បាន​ក្បត់​ព្រះជាម្ចាស់ ដោយ​រៀបការ​ជា​មួយ​ស្ត្រី​សាសន៍​ដទៃ ធ្វើ​អោយ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​រឹត​តែ​មាន​ទោស។ ១១ ឥឡូវ​នេះ ចូរ​លន់តួ​បាប​នៅ​ចំពោះ​ព្រះភក្ត្រ​ព្រះអម្ចាស់ ជា​ព្រះ​នៃ​បុព្វបុរស​របស់​អ្នក​រាល់​គ្នា ហើយ​ប្រព្រឹត្ត​តាម​ព្រះហឫទ័យ​ព្រះអង្គ។ ចូរ​ញែក​ខ្លួន​ចេញ​ពី​ជាតិ​សាសន៍​ដែល​រស់​នៅ​ក្នុង​ស្រុក ព្រម​ទាំង​ញែក​ខ្លួន​ចេញ​ពី​ប្រពន្ធ​របស់​អ្នក​រាល់​គ្នា ដែល​ជា​សាសន៍​ដទៃ​ផង»។

១២ សហគមន៍​ទាំង​មូល​ឆ្លើយ​តប​ដោយ​បន្លឺ​សំឡេង​យ៉ាង​ខ្លាំងៗ​ថា៖ «ពិត​មែន​ហើយ យើង​ខ្ញុំ​នឹង​ធ្វើ​តាម​ពាក្យ​របស់​លោក! ១៣ ប៉ុន្តែ យើង​ខ្ញុំ​មាន​គ្នា​ច្រើន ហើយ​ជា​រដូវ​ភ្លៀង​ផង ដូច្នេះ យើង​ខ្ញុំ​មិន​អាច​នៅ​ខាង​ក្រៅ​បាន​ទេ។ មួយ​វិញ ទៀត​កិច្ចការ​នេះ​ពុំ​អាច​សំរេច​ក្នុង​រយៈ​ពេល​មួយ​ថ្ងៃ ឬ​ពីរ​ថ្ងៃ​ឡើយ ដ្បិត​មាន​គ្នា​ច្រើន​ក្នុង​ចំណោម​ពួក​យើង​បាន​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​បាប​នេះ។ ១៤ សូម​អោយ​មេ​ដឹក​នាំ​ របស់​យើង​ខ្ញុំ​ស្ថិត​នៅ​ទី​នេះ ក្នុង​នាម​សហគមន៍​ទាំង​មូល។ រីឯ​អស់​អ្នក​ដែល​រស់​នៅ​តាម​ទីក្រុង​របស់​យើង ហើយ​រៀបការ​ជា​មួយ​ស្ត្រី​សាសន៍​ដទៃ​នោះ ត្រូវ​មក​បង្ហាញ​ខ្លួន​ចំពោះ​មុខ​មេ​ដឹក​នាំ​នៅ​ថ្ងៃ​ដែល​ព្រឹទ្ធាចារ្យ និង​អ្នក​គ្រប់គ្រង​ក្រុង​នីមួយៗ​បាន​កំណត់​ទុក។ យើង​ខ្ញុំ​នឹង​ធ្វើ​បែប​នេះ រហូត​ទាល់​តែ​ព្រះពិរោធ​របស់​ព្រះ​នៃ​យើង​ខ្ញុំ​បាន​ស្ងប់»។

១៥ មាន​តែ​ លោក​យ៉ូណាថាន ជា​កូន​របស់​លោក​អសាអែល និង​លោក​យ៉ាស៊ីយ៉ា ជា​កូន​របស់​លោក​ទីកវ៉ា​ប៉ុណ្ណោះ ដែល​ជំទាស់​នឹង​ការ​សំរេច​នេះ ដោយ​មាន​ការ​គាំទ្រ​ពី​សំណាក់​លោក​មេស៊ូឡាម និង​លោក​សាប់ថាយ​ពី​ក្រុម​លេវី។ ១៦ ប្រជាជន​ដែល​ជាប់​ជា​ ឈ្លើយ​ហើយ​វិល​មក​វិញ យល់​ស្រប​ទាំង​អស់​គ្នា។ លោក​បូជាចារ្យ​អែសរ៉ា​បាន​ជ្រើស​រើស​មេ​ក្រុម​គ្រួសារ ​ក្នុង​អំបូរ​នីមួយៗ តាម​ឈ្មោះ​របស់​ពួក​គេ​រៀងៗ​ខ្លួន។ អ្នក​ទាំង​នោះ​ចូល​រួម​ពិនិត្យ​មើល​សំណុំ​រឿង​នេះ នៅ​ថ្ងៃ​ទី​មួយ ក្នុង​ខែ​ទី​ដប់។ ១៧ នៅ​ថ្ងៃ​ទី​មួយ​ក្នុង​ខែ​ទី​មួយ គេ​បង្ហើយ​ការ​ពិនិត្យ​មើល​សំណុំ​រឿង​របស់​អស់​អ្នក​ដែល​រៀបការ​នឹង​ស្ត្រី​សាសន៍​ដទៃ​នោះ។

បញ្ជី​ឈ្មោះ​ជន​ជាតិ​យូដា​ដែល​បាន​រៀបការ​ជា​មួយ​ស្ត្រី​សាសន៍​ដទៃ
១៨ ក្នុង​ចំណោម​ក្រុម​ បូជាចារ្យ ដែល​បាន​រៀបការ​ជា​មួយ​ស្ត្រី​សាសន៍​ដទៃ​មាន: កូន​ចៅ​លោក​យ៉ូស៊ូអា កូន​ចៅ​លោក​យ៉ូសាដាក និង​កូន​ចៅ​របស់​បង​ប្អូន​គាត់ គឺ​លោក​ម៉ាសេយ៉ា លោក​អេលីយេស៊ែរ លោក​យ៉ារីប និង​លោក​កេដាលីយ៉ា។ ១៩ ពួក​គេ​បាន​សន្យា​ថា នឹង​លែងលះ​ប្រពន្ធ​របស់​ខ្លួន ហើយ​ថ្វាយ​ចៀម​ឈ្មោល​មួយ​ជា​យញ្ញបូជា​រំដោះ​បាប។ ២០ បន្ទាប់​មក មាន​កូន​ចៅ​លោក​អ៊ីមែរ គឺ​លោក​ហាណានី និង​លោក​សេបាឌីយ៉ា ២១ កូន​ចៅ​លោក​ហារីម គឺ​លោក​ម៉ាសេយ៉ា លោក​អេលីយ៉ា លោក​សេម៉ាយ៉ា លោក​យេហ៊ីអែល និង​លោក​អូស្យាស ២២ កូន​ចៅ​លោក​ប៉ាសួរ គឺ​លោក​អេលីយ៉ូណៃ លោក​ម៉ាសេយ៉ា លោក​អ៊ីស្មាអែល លោក​នេតានេអែល លោក​យ៉ូសាបាដ និង​លោក​អេឡាសារ។
២៣ ក្នុង​ចំណោម​ក្រុម​លេវី មាន​លោក​យ៉ូសាបាដ លោក​ស៊ីម៉ៃ លោក​កេឡាយ៉ា ហៅ​កេលីតា លោក​ប៉េតាយ៉ា និង​លោក​អេលីយេស៊ែរ។ ២៤ ក្នុង​ចំណោម​ក្រុម​ចំរៀង​មាន​លោក អេលី-យ៉ាស៊ីប។ ក្នុង​ចំណោម​ក្រុម​យាម​ទ្វារ​មាន​លោក​សាលូម លោក​ថេលេម និង​លោក​អ៊ូរី។

២៥ ក្នុង​ ចំណោម​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល: កូន​ចៅ​លោក​ប៉ារ៉ូស​មាន​លោក​រ៉ាមីយ៉ា លោក​អ៊ីស៊ីយ៉ា លោក​ម៉ាល់គីយ៉ា លោក​មីយ៉ាមីន លោក​អេឡាសារ និង​លោក​បេណាយ៉ា។ ២៦ កូន​ចៅ​លោក​អេឡាំ​មាន​លោក​ម៉ាថានីយ៉ា លោក​សាការី លោក​យេហ៊ីអែល លោក​អាប់ឌី លោក​យេរេម៉ុត និង​លោក​អេលីយ៉ា។ ២៧ កូន​ចៅ​លោក​សាធូ​មាន​លោក​អេលីយ៉ូណៃ លោក​អេលីយ៉ាស៊ីប លោក​ម៉ាថានីយ៉ា លោក​យេរេម៉ុត លោក​សាបាដ និង​អស៊ីសា។ ២៨ កូន​ចៅ​លោក​បេបៃ​មាន​លោក​យ៉ូហាណន លោក​ហាណានីយ៉ា លោក​សាបៃ និង​លោក​អាត់ឡៃ។ ២៩ កូន​ចៅ​លោក​បានី មាន លោក​មេស៊ូឡាំ លោក​ម៉ាលូក លោក​អដាយ៉ា លោក​យ៉ាស៊ូប លោក​សេអាល់ និង​លោក​យេរេម៉ុត។ ៣០ កូន​ចៅ​លោក​ប៉ាហាត់-ម៉ូអាប់ មាន លោក​អាដណា លោក​កេឡាល លោក​បេណាយ៉ា លោក​ម៉ាសេយ៉ា លោក​ម៉ាថានីយ៉ា លោក​បេសាលេអែល លោក​ប៊ីនូអ៊ី និង​លោក​ម៉ាណាសេ។ ៣១ កូន​ចៅ​លោក​ហារីម​មាន​លោក​អេលីយេស៊ែរ លោក​យីស៊ីយ៉ា លោក​ម៉ាល់គីយ៉ា លោក​សេម៉ាយ៉ា លោក​ស៊ីម៉ូន ៣២ លោក​បេនយ៉ាមីន លោក​ម៉ាលូក និង​លោក​សេម៉ារីយ៉ា។ ៣៣ កូន​ចៅ​លោក​ហាស៊ូម​មាន​លោក​ម៉ាត់ណៃ លោក​ម៉ាត់តាថា លោក​សាបាដ លោក​អេលីផេលេត លោក​យេរេម៉ៃ លោក​ម៉ាណាសេ និង​លោក​ស៊ីម៉ៃ។ ៣៤ កូន​ចៅ​លោក​បាន មាន លោក​ម៉ាដាយ លោក​អាំរ៉ាម លោក​អ៊ូអែល ៣៥ លោក​បេណាយ៉ា លោក​បេឌីយ៉ា លោក​កេលូហ៊ូ ៣៦ លោក​វ៉ានីយ៉ា លោក​មេរេម៉ុត លោក​អេលីយ៉ាស៊ីប ៣៧ លោក​ម៉ាថានីយ៉ា លោក​ម៉ាត់ណៃ លោក​យ៉ាសៃ ៣៨ លោក​បានី លោក​ប៊ីនូអ៊ី លោក​ស៊ីម៉ៃ ៣៩ លោក​សេលេមីយ៉ា លោក​ណាថាន លោក​អដាយ៉ា ៤០ លោក​ម៉ាក់ណាដបៃ លោក​សាសៃ លោក​សារ៉ៃ ៤១ លោក​អសារេអែល លោក​សេឡេមីយ៉ា លោក​សេម៉ារីយ៉ា ៤២ លោក​សាលូម លោក​អម៉ារីយ៉ា និង​លោក​យ៉ូសែប។ ៤៣ កូន​ចៅ​លោក​នេបូ ​មាន​លោក​យេអែល លោក​ម៉ាធីធីយ៉ា លោក​សាបាដ លោក​សេប៊ីណា លោក​យ៉ាដៃ លោក​យ៉ូអែល និង​លោក​បេណាយ៉ា។
៤៤ អ្នក​ទាំង​នេះ​បាន​រៀបការ​ជា​មួយ​ស្ត្រី​សាសន៍​ដទៃ ហើយ​មួយ​​ចំនួន​មាន​កូន​ទៀត​ផង៕