វិវរណៈ
ពាក្យលំនាំ

ក្រោយព្រះយេស៊ូសោយទិវង្គត ចំនួនគ្រីស្ដបរស័ទបានកើនកាន់តែច្រើនឡើងៗ ហើយខ្ចាត់ខ្ចាយពាសពេញក្នុងមជ្ឈិមបូព៌ាទាំង​មូល ព្រមទាំងន ក្រុងរ៉ូម ជារាជធានីរបស់ចក្រភពរ៉ូម៉ាំងដែរ។ ដោយគ្រីស្ដបរិស័ទមិនព្រមគោរពតាមសាសនាពួកគេ ជាពិសេស មិនគោរពព្រះចៅអធិរាជរ៉ូម៉ាំង​ជាព្រះរបស់ខ្លួនអាជ្ញាធររ៉ូម៉ាំង និង អ្នកស្រុកនាំគ្នាស្អប់គ្រីស្ដបរិស័ទកាន់តែខ្លាំងឡើងៗ។

ហេតុនេះហើយបានជាអាជ្ញាធររ៉ូម៉ាំងធ្វើបាបគ្រីស្ដបរិស័ទយ៉ាងខ្លាំង រហូតដល់ទៅប្រហារជីវិតពួកគេមួយចំនួនធំទៀតផង។ នៅ គ.ស. ៦៤ ព្រះចៅអធិរាជណេរ៉ុងបានចាប់គ្រីស្ដបរិស័ទខ្លះជ្រលក់ក្នុងជ័រដុតដូចចន្លុះ ទ្រង់ឲ្យគេចាប់គ្រីស្ដបរិស័ទបានខ្លះ​ទៀតឲ្យ​សត្វ​សថេស្សាឡូនិកទី សត្វសាហាវស៊ីទាំងរស់ក្នុង​កីឡា ដ្ឋាន ឲ្យគេចាប់គ្រីស្ដទូតសិលាយកទៅឆ្កាង និង យកគ្រីស្ដទូតប៉ូលទៅកាត់ក​។ល។ និង ។ល។

គ្រីស្ដបរិស័ទជាច្រើនអស់សង្ឃឹម​ ស្ទើរតែបាត់ជំនឿ។ ឃើញដូច្នេះ លោកយ៉ូហានក៏តែងក័ណ្ឌគម្ពីរវិវរណៈនេះដើម្បីលើកទឹក​ចិត្ដ​ពួកគេ។ លោក​ចង់​ដាស់តឿនគ្រីស្ដបរិស័ទកុំឲ្យខ្លាចអ្វីឡើយ! ព្រឹត្ដិការណ៍ដ៏សែនវេទនាដែលកើតឡើង បង្ហាញអំពីអំណាចរបស់មារ​ដែលកំពុងច្បាំងប្រឆាំងនឹង​ព្រះជាម្ចាស់ ក៏ប៉ុន្ដែ ព្រះគ្រីស្ដមានជ័យជំនះហើយ​​ ! រីឯមារសាតាំង និង បរិវាររបស់វា មុខជាត្រូវបរា​ជ័យពុំខាន។ គ្រីស្ដបរិស័ទដែលគេបានប្រហារ ជីវិត​​យ៉ាង​សែនវេទនានឹងសោយរាជ្យជាមួយព្រះអង្គ ។ ព្រឹត្ដិការណ៍ទាំងអស់ដែល​កើត​ឡើងបង្ហាញពីគំរោងការដ៏លាក់កំបាំងរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដែល ចង់សង្គ្រោះមនុស្សលោក។

លោកយ៉ូហានពន្យល់សេចក្ដីទាំងនេះ ដោយប្រើនិមិត្ដរូបជាច្រើន តាមរបៀបជនជាតិអ៊ីស្រាអែល ជាពិសេសតាមរបៀបព្យាការី​អេសេគីអែល និង ដានីអែល។ ហេតុនេះហើយបានជាគម្ពីរវិវរណៈពិបាកយល់។

អត្ថន័យសំខាន់ៗមានដូចតទៅ គឺប្រជាជនរបស់ព្រះជាម្ចាស់តែងមានទុក្ខលំបាកតាំងពីដើមរៀងមកដោយត្រូវគេធ្វើបាប តែ​ព្រះ​យេស៊ូគ្រីស្ដមាន​ជ័យជំនះហើយ ហើយព្រះជាម្ចាស់នឹងប្រមូលគ្រីស្ដបរស័ទឲ្យមានអំណរសប្បាយរួមជាមួយព្រះអង្គអស់កល្បជា​និច្ច។

រីឯនិមិត្ដរូបសំខាន់ៗមានអត្ថន័យដូចតទៅៈ

ពណ៌សៈ ជាពណ៌របស់ព្រះជាម្ចាស់។ អស់អ្នកមានសម្លៀកបំពាក់សនៅស្ថានបរមសុខ មានន័យថា គេបានចូលរួមជាំមួយព្រះជា​ម្ចាស់ហើយ​ ។

មកុដៈ ជានិមិត្ដរូបនៃជោគជ័យ និង សិរីរុងរឿងរបស់គ្រីស្ដបរិស័ទ។

លេខ ៣ កន្លះ គឺ មិនគ្រប់លក្ខណៈមានន័យថា «ទុក្ខលំបាក» ឬ «ការបៀតបៀន»។ ជារយៈពេលមួយ​ដែល​ស្ដេច​អង់​ត្យូ​គូស​អេពី​ផាន

បានធ្វើទុក្ខបៀត​បៀនជនជាតិអ៊ីស្រាអែល (ដានីអែល ៩.២)។

លេខ៤: ជាលេខនៃពិភពលោកដែលមានបួនទិស។

លេខ៧: ជាលេខគ្រប់លក្ខណៈ ឬ ពេញលក្ខណៈជាលេខតំណាងព្រះជាម្ចាស់។

លេខ១២:  និមិត្ដរូបរបស់ជនជាតិអ៊ីស្រាអែលដែលមានកុលសម្ព័ន្ធ១២។

លេខ១.០០០:  មានន័យថាច្រើនឥតគណនា។

លេខ៤៤.០០០:  ជាលេខកុលសម្ព័ន្ធអ៊ីស្រាអែលទាំង ១២ គុណនឹង ១២ គុណនឹង ១.០០០ គឺមានន័យថា ច្រើនឥតគណនាពុំអាច​រាប់បានឡើយគឺជាចំនួនប្រជាជនថ្មីទាំងមូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់។

កូនចៀម:  គឺព្រះយេស៊ូដែលត្រូវជនជាំតិអ៊ីស្រាអែល ធ្វើគុតដូចគេធ្លាប់សម្លាប់កូនចៀម ធ្វើយញ្ញបូជាក្នុងឱកាសបុណ្យចម្លង។

ស្រ្ដី :  ជានិមិត្ដរូបនៃប្រជាជនរបស់ព្រះជាម្ចាស់ គឺព្រះសហគមន៍ ជាមហេសីរបស់ព្រះគ្រីស្ដ។

នាគឬពស់:  ជានិមិត្ដរូបរបស់មារសាតាំង។

សត្វតិរច្ឆានដែលឡើងពីសមុទ្រ:  ជានិមិត្ដរូបរដ្ឋអំណាចរ៉ូម៉ាំង និង ជានិមិត្ដរូបនៃរដ្ឋអំណាចទាំងឡាយ។

សត្វតិរច្ឆានដែលផុសពីដី:  ជានិមិត្ដរូបស្ដេចត្រាញ់ដែលបម្រើរដ្ឋអំណាចរ៉ូម៉ាំង និង មនោគមវិជ្ជាផ្សេងៗ។

ក្រុងបាប៊ីឡូន:  ជានិមិត្ដរូបនៃក្រុងរ៉ូម។

គំរោងគម្ពីរវិវរណៈ

  • សេចក្ដីផ្ដើម ១.១-៨
  • និមិត្ដហេតុអស្ចារ្យអំពីសំបុត្រផ្ញើទៅក្រុមគ្រីស្ដបរិស័ទទាំងប្រាំពីរ ១.៩-៣.២២
  • និមិត្ដហេតុអស្ចារ្យក្រាំងដែលមានត្រាប្រាំពីរ ៤.១-៨.១
  • និមិត្ដហេតុអស្ចារ្យត្រែទាំងប្រាំពីរ ៨.២-១១.១៩
  • និមិត្ដហេតុអស្ចារ្យសត្វនាគ និង សត្វតិរច្ឆានទាំងពីរ ១២.១-១៣.១៨
  • និមិត្ដហេតុអស្ចារ្យផ្សេងៗទៀត ១៤.១-១៥.៨
  • និមិត្ដហេតុអស្ចារ្យអំពីពែងនៃព្រះពិរោធប្រាំពីរ ១៦.១-២១
  • ការរំលាយក្រុងបាប៊ីឡូន បរាជ័យរបស់សត្វតិរច្ឆាន ព្រមទាំងព្យាការីក្លែងក្លាយ និង មានរសាតាំង ១៧.១-២០.១០
  • ការវិនិច្ឆ័យទោសនៅគ្រាចុងក្រោយ ២០.១១-១៥
  • ផ្ទៃមេឃថ្មី ផែនដីថ្មី និង ក្រុងយេរូសាឡឹមថ្មី ២១.១-២២.៥
  • អវសានកថា ២២.៦-២១

វិវរណៈ ឬ​ហេតុការណ៍​ដែល​ព្រះយេស៊ូគ្រីស្ដ សំដែង​អោយ​លោក​យ៉ូហាន​ឃើញ

ជំពូក ១

សេចក្ដីផ្ដើម

 នេះ​ជា​ហេតុការណ៍​ដែល​ ព្រះយេស៊ូគ្រីស្ដ​បាន​សំដែង​អោយ​ឃើញ គឺ​ព្រះជាម្ចាស់​ប្រទាន​អោយ​ព្រះអង្គ​បង្ហាញ​ព្រឹត្តិការណ៍ ដែល​ត្រូវ​តែ​កើត​មាន​ក្នុង​ពេល​ឆាប់ៗ​ខាង​មុខ​នេះ អោយ​ពួក​អ្នក​បំរើ​របស់​ព្រះអង្គ​ដឹង។ ព្រះយេស៊ូ​បាន​ចាត់​ទេវទូត*​របស់​ព្រះអង្គ អោយ​មក​ប្រាប់​លោក​យ៉ូហាន​ជា​អ្នក​បំរើ​របស់​ព្រះអង្គ លោក​យ៉ូហាន​បាន​ធ្វើ​ជា​បន្ទាល់ អំពី​ហេតុការណ៍​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែល​លោក​បាន​ឃើញ គឺ​ជា​ព្រះបន្ទូល​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ និង​ជា​សក្ខីភាព​របស់​ព្រះយេស៊ូគ្រីស្ដ។

 អ្នក​ណា​ អាន​សៀវភៅ​នេះ អ្នក​នោះ​មាន​សុភមង្គល*​ហើយ! អស់​អ្នក​ដែល​ស្ដាប់​ពាក្យ​លោក​ថ្លែង​ក្នុង​នាម​ព្រះជាម្ចាស់ ហើយ​ប្រតិបត្តិ​តាម​សេចក្ដី​ទាំង​ប៉ុន្មាន ដែល​មាន​ចែង​ទុក​មក​នេះ ក៏​មាន​សុភមង្គល​ដែរ! ដ្បិត​ពេល​កំណត់​ជិត​មក​ដល់​ហើយ។

ពាក្យជំរាបសួរ

 ខ្ញុំ យ៉ូហាន សូម​ជំរាប​មក​ព្រះសហគមន៍*​ទាំង​ប្រាំពីរ នៅ​ស្រុក​អាស៊ី។ សូម​ព្រះអង្គ​ដែល​មាន​ព្រះជន្ម​គង់​នៅ​សព្វ​ថ្ងៃ គង់​នៅ​ពី​អតីតកាល ហើយ​កំពុង​តែ​យាង​មកមេត្ដាប្រ​ណីសន្ដោស និង ប្រទាន​សេចក្ដី​សុខសាន្ត​ដល់​បង​ប្អូន។ សូម​ព្រះវិញ្ញាណ​ទាំង​ប្រាំពីរ ដែល​ស្ថិត​នៅ​មុខ​បល្ល័ង្ក​របស់​ព្រះជា​ម្ចាស់ និង​ព្រះយេស៊ូគ្រីស្ដ​ប្រណីសន្ដោស ព្រម​ទាំង​ប្រទាន​សេចក្ដី​សុខសាន្ត​ដល់​បង​ប្អូន​ដែរ! ព្រះយេស៊ូ​ជា​បន្ទាល់​ដ៏​ស្មោះ​ត្រង់ ព្រះអង្គ​មាន​ព្រះជន្ម​រស់​ឡើង​វិញ​មុន​គេ​បង្អស់ ហើយ​ព្រះអង្គ​ជា​អធិបតី​លើ​ស្ដេច​ទាំង​អស់​នៅ​ផែនដី។

ព្រះអង្គ​មាន​ព្រះហឫទ័យ​ស្រឡាញ់​យើង និង​បាន​រំដោះ​យើង​អោយ​រួច​ពី​បាប ដោយសារ​ព្រះលោហិត​របស់​ព្រះអង្គ​ផ្ទាល់។  ព្រះអង្គ​បាន​ធ្វើ​អោយ​ យើង​ទៅ​ជា​រាជាណាចក្រ និង​ជា​ក្រុម​បូជាចារ្យ*​បំរើ​ព្រះជាម្ចាស់ ជា​ព្រះបិតា​របស់​ព្រះអង្គ។ សូម​លើក​តម្កើង​សិរីរុងរឿង និង​ព្រះចេស្ដា​របស់​ព្រះអង្គ​អស់កល្ប​ជា​អង្វែង​ត​រៀង​ទៅ! អាម៉ែន!។ មើល៍! ព្រះអង្គ​យាង​មក នៅ​កណ្ដាល​ពពក*។ មនុស្ស​ទាំង​អស់​នឹង​ឃើញ​ព្រះអង្គ សូម្បី​តែ​អស់​អ្នក​ដែល​បាន​ចាក់​ទម្លុះ​ព្រះអង្គ ក៏​នឹង​ឃើញ​ព្រះអង្គ​ដែរ។ កុលសម្ព័ន្ធ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​នៅ​លើ​ផែនដី ​នឹង​ត្រូវ​សោក​សៅ​ព្រោះ​តែ​ព្រះអង្គ។ មែន! ពិត​ជា​កើត​មាន​ដូច្នេះ​មែន! អាម៉ែន!។  ព្រះជាអម្ចាស់​ដែល​មាន​ ព្រះជន្ម​គង់​នៅ​សព្វ​ថ្ងៃ គង់​នៅ​ពី​ដើម​ហើយ​កំពុង​តែ​យាង​មក គឺ​ព្រះ​ដ៏​មាន​ព្រះចេស្ដា​លើ​អ្វីៗ​ទាំង​អស់ ទ្រង់​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា៖ «យើង​ជា​អាល់ផា និង​ជា​អូមេកា»​។

លោកយ៉ូហាននិមិត្តឃើញព្រះយេស៊ូ

 ខ្ញុំ យ៉ូហាន ជា​បង​ប្អូន​របស់​អ្នក​រាល់​គ្នា។ ខ្ញុំ​រងទុក្ខ​លំបាកទទួល​​​ព្រះរាជ្យ* និង​ព្យាយាម​រួម​ជា​មួយ​បង​ប្អូនក្នុង​អង្គ​ព្រះយេស៊ូ​ដែរ។ គេ​បាន​និរទេស​ខ្ញុំ​ទៅ​កោះ​មួយ​ឈ្មោះ​ប៉ាតម៉ូស ព្រោះ​តែ​ព្រះបន្ទូល​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ និង​សក្ខីភាព​របស់​ព្រះយេស៊ូ។ ១០ នៅ​ថ្ងៃ​របស់​ព្រះអម្ចាស់​ ព្រះវិញ្ញាណ​បាន​ធ្វើ​អោយ​ខ្ញុំ​លង់​ស្មារតី ហើយ​ខ្ញុំ​ក៏​ឮ​សំឡេង​មួយ​នៅ​ខាង​ក្រោយ​ខ្ញុំ លាន់​រំពង​ឡើង​យ៉ាង​ខ្លាំង​ដូច​សំឡេង​ត្រែ ១១ សំឡេង​នោះ​ប្រាប់​ថា «អ្វីៗ​ដែល​អ្នក​បាន​ឃើញ ត្រូវ​សរសេរ​ទុក​ក្នុង​សៀវភៅ​មួយ រួច​ផ្ញើ​ទៅ​ជូន​ព្រះសហគមន៍​ទាំង​ប្រាំពីរ នៅ​ក្រុង​អេភេ​សូ ក្រុង​ស្មៀរណា ក្រុងពែរកាំ ក្រុង​ធីយ៉ាទៀរ ក្រុង​សារដែស ក្រុង​ភីឡាដែលភី និង​ក្រុង​ឡៅឌីសេ»។

១២ ខ្ញុំ​ក៏​ងាក​ទៅ​រក​សំឡេង ដែល​ពោល​មក​កាន់​ខ្ញុំ​ពេល​នោះ ខ្ញុំ​ឃើញ​ជើង​ចង្កៀង​មាស​ប្រាំពីរ។ ១៣ នៅ​កណ្ដាល​ជើង​ចង្កៀង​ទាំង​នោះ មាន​ម្នាក់​រាង​ដូច​បុត្រ​មនុស្ស* ពាក់​អាវ​បំពង់​យ៉ាង​វែង ហើយ​មាន​ខ្សែ​ក្រវាត់​មាស​នៅ​ដើម​ទ្រូង​ផង។ ១៤ សក់​លោក​សក្បុស​ដូច​កប្បាស និង​ដូច​សំឡី​ ភ្នែក​លោក​ភ្លឺ​ដូច​អណ្ដាត​ភ្លើង ១៥ ជើង​លោក​រលើប​ដូច​លង្ហិន​ដែល​គេ​ដុត​ក្នុង​ភ្លើង ហើយ​សំឡេង​លោក​ឮ​សូរ​សន្ធឹក​ដូច​មហា​សាគរ។ ១៦ លោក​កាន់​ផ្កាយ​ប្រាំពីរ​នៅ​ដៃ​ស្ដាំ មាន​ដាវ​ដ៏​ស្រួច​មុខ​ពីរ​ចេញ​ពី​មាត់​របស់​លោក ហើយ​មុខ​លោក​ប្រៀប​បី​ដូច​ជា​ថ្ងៃ​ពេញ​កំដៅ។

១៧ ពេល​ ខ្ញុំ​ឃើញ​លោក ខ្ញុំ​ដួល​សន្លប់​បាត់​ស្មារតី នៅ​ទៀប​ជើង​លោក។ លោក​ដាក់​ដៃ​ស្ដាំ​លើ​ខ្ញុំ ទាំង​ពោល​ថាៈ «កុំ​ខ្លាច​អី! គឺ​យើង​នេះ​ហើយ​ដែល​នៅ​មុន​គេ និង​នៅ​ក្រោយ​គេ​បំផុត ១៨ យើង​បាន​ស្លាប់ តែ​ឥឡូវ​នេះ យើង​មាន​ជីវិត​រស់​អស់កល្ប​ជា​អង្វែង​ត​រៀង​ទៅ។ យើង​មាន​អំណាច​លើ​សេចក្ដី​ស្លាប់ និង​លើ​ស្ថាន​មច្ចុរាជ​។ ១៩ ដូច្នេះ ចូរ​កត់ត្រា​ទុក​នូវ​ហេតុការណ៍​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែល​អ្នក​បាន​ឃើញ គឺ​ហេតុការណ៍​ដែល​កំពុង​តែ​កើត​មាន​នៅ​ពេល​នេះ និង​ពេល​ខាង​មុខ។ ២០ ចំពោះ​អត្ថន័យ​លាក់​ កំបាំង អំពី​ផ្កាយ​ទាំង​ប្រាំពីរ​ដែល​អ្នក​ឃើញ​យើង​កាន់​នៅ​ដៃ និង​ជើង​ចង្កៀង​មាស​ទាំង​ប្រាំពីរ​នេះ​មាន​ដូច​ត​ទៅៈ ផ្កាយ​ទាំង​ប្រាំពីរ គឺ​ជា​ទេវទូត​របស់​ព្រះសហគមន៍*​ទាំង​ប្រាំពីរ ហើយ​ជើង​ចង្កៀង​ទាំង​ប្រាំពីរ គឺ​ជា​ព្រះសហគមន៍​ទាំង​ប្រាំពីរ​នោះ​ឯង»។

ជំពូក ២

លិខិតផ្ញើជូនព្រះសហគមន៍នៅក្រុងអេភេសូ

 «ចូរ​សរសេរ​ទៅ​កាន់​ ទេវទូត*​របស់​ព្រះ​ស​ហគមន៍ នៅ​ក្រុង​អេភេសូ ដូច​ត​ទៅ៖ ព្រះអង្គ​ដែល​កាន់​ផ្កាយ​ទាំង​ប្រាំពីរ​នៅ​ព្រះហស្ដ​ស្ដាំ ហើយ​ដែល​យាង​នៅ​កណ្ដាល​ជើង​ចង្កៀង​មាស​ទាំង​ប្រាំពីរ ទ្រង់​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថាៈ “យើង​ស្គាល់​កិច្ចការ​ដែល ​អ្នក​ប្រព្រឹត្ត ហើយ​ក៏​ស្គាល់​ការ​នឿយហត់ និង​ការ​ព្យាយាម​របស់​អ្នក​ដែរ។ យើង​ដឹង​ហើយ​ថា អ្នក​មិន​អាច​ទ្រាំទ្រ​នឹង​មនុស្ស​អាក្រក់​បាន​ឡើយ អ្នក​បាន​ល្បងល​មើល​ពួក​ដែល​តាំង​ខ្លួន​ជាគ្រីស្ដទូត* ហើយ​ឃើញ​ថា​ពួក​នោះ​មិន​មែន​ជា​គ្រីស្ដទូត​ទេ គឺ​ជា​អ្នក​កុហក។ អ្នក​មាន​ចិត្ត​ព្យាយាម អ្នក​បាន​រងទុក្ខ​លំបាក ព្រោះ​តែ​នាម​យើង​ឥត​បាក់​ទឹក​ចិត្ត​សោះ​ឡើយ។ ក៏​ប៉ុន្តែ យើង​ប្រកាន់​អ្នក​ត្រង់​កន្លែង​មួយ គឺ​អ្នក​លែង​មាន​ចិត្ត​ស្រឡាញ់ ដូច​អ្នក​មាន កាល​ពី​ដើម​ដំបូង។  ដូច្នេះ ចូរ​នឹក​គិត​ឡើង​វិញ​ថា តើ​អ្នក​បាន​ធ្លាក់​ចុះ​ពី​ណា​មក ចូរ​កែ​ប្រែ​ចិត្ត​គំនិត ហើយ​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​ដែល​អ្នក​ធ្លាប់​ប្រព្រឹត្ត កាល​ពី​ដើម​នោះ​ឡើង​វិញ។ បើ​ពុំ​នោះ​ទេ យើង​នឹង​មក​រក​អ្នក ហើយ​បើ​អ្នក​មិន​កែ​ប្រែ​ចិត្ត​គំនិត​ទេ​នោះ យើង​នឹង​យក​ជើង​ចង្កៀង​របស់​អ្នក ចេញ​ពី​កន្លែង​វា​ជា​មិន​ខាន។ ក៏​ប៉ុន្តែ យើង​សរសើរ​អ្នក​ត្រង់​កន្លែង​មួយ គឺ​អ្នក​ស្អប់​អំពើ​ដែល​ពួក​នីកូឡាស​ប្រព្រឹត្ដ យើង​ក៏​ស្អប់​អំពើ​ទាំង​នោះ​ដែរ។

 ចូរ​ផ្ទៀង​ត្រចៀក​ស្ដាប់​សេចក្ដី​ដែល ​ព្រះវិញ្ញាណ​មាន​ព្រះ​បន្ទូល​មក​កាន់​ ព្រះសហគមន៍*​ទាំង​នេះ​អោយ​មែន​ទែន!។ អ្នក​ណា​មាន​ជ័យជំនះ យើង​នឹង​អោយ​អ្នក​នោះ​បរិភោគ​ផ្លែ​ឈើ ដែល​បេះ​ពី​ដើម​នៃ​ជីវិត នៅ​ក្នុង​សួន​ឧទ្យាន​របស់​ព្រះជាម្ចាស់”»។

លិខិតផ្ញើជូនព្រះសហគមន៍នៅក្រុងស្មៀរណា

 «ចូរ​សរសេរ​ទៅ​កាន់​ទេវទូត* របស់​ព្រះសហគមន៍​*​ នៅ​ក្រុង​ស្មៀរណា​ដូច​ត​ទៅ​នេះ៖

ព្រះអង្គ​ដែល​គង់​នៅ​មុន​គេ និង​នៅ​ក្រោយ​គេ​បំផុត គឺ​ព្រះអង្គ​ដែល​បាន​សោយ​ទិវង្គត និង​មាន​ព្រះជន្ម​រស់​ឡើង​វិញ ទ្រង់​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថាៈ “យើង​ស្គាល់​ទុក្ខ​វេទនា​របស់​អ្នក​ហើយ និង​ដឹង​ថា​អ្នក​កំសត់​ទុគ៌ត តែ​តាម​ពិត​អ្នក​ជា​អ្នក​មាន។ យើង​ក៏​ដឹង​ទៀត​ថា អស់​អ្នក​ដែល​តាំង​ខ្លួន​ជា​សាសន៍​យូដា បាន​ប្រមាថ​មាក់​ងាយ​អ្នក​តែ​អ្នក​ទាំង​នោះ​មិន​មែន​ជា​សាសន៍​យូដា​ទេ គឺ​ជា​ទី​ប្រជុំ​របស់​មារ*​សាតាំង។ ១០ កុំ​ខ្លាច​ទុក្ខ​លំបាក​ ដែល​អ្នក​ត្រូវ​ជួប​ប្រទះ​នោះ​ឡើយ។ តោង​ដឹង​ថា មារ*​នឹង​ចាប់​អ្នក​ខ្លះ ក្នុង​ចំណោម​អ្នក​រាល់​គ្នា យក​ទៅ​ឃុំឃាំង ដើម្បី​ល្បងល​មើល​អ្នក​រាល់​គ្នា ហើយ​អ្នក​ត្រូវ​រងទុក្ខ​វេទនា​អស់​រយៈ​ពេល​ដប់​ថ្ងៃ។ ចូរ​មាន​ចិត្ត​ស្មោះ​ត្រង់​រហូត​ដល់​ស្លាប់ នោះ​យើង​នឹង​ប្រគល់​ជីវិត​មក​អ្នក ទុក​ជា​មកុដ។ ១១ ចូរ​ផ្ទៀង​ត្រចៀក​ ស្ដាប់​សេចក្ដី​ដែល​ព្រះវិញ្ញាណ​មាន​ព្រះ​បន្ទូល​​មក​កាន់​ព្រះសហគមន៍​ទាំង​ នេះ​អោយ​មែន​ទែន!។ អ្នក​ណា​មាន​ជ័យជំនះ សេចក្ដី​ស្លាប់​ទី​ពីរ​ពុំ​អាច​មក​យាយី​អ្នក​នោះ​បាន​ឡើយ”»។

លិខិតផ្ញើជូនព្រះសហគមន៍នៅក្រុងពែរកាំ

១២ «ចូរ​សរសេរ​ទៅ​កាន់​ ទេវទូត*​របស់​ព្រះសហគមន៍​*​នៅ​ក្រុង​ពែរកាំ ដូច​ត​ទៅ​នេះ៖

ព្រះអង្គ​ដែល​មាន​ដាវ​ដ៏​ស្រួច​មុខ​ពីរ ទ្រង់​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថាៈ ១៣ “យើង​ស្គាល់​កន្លែង​ អ្នក​រស់​នៅ​ហើយ គឺ​អ្នក​ស្ថិត​នៅ​ត្រង់​កន្លែង​ដែល​មាន​បល្ល័ង្ក​របស់​មារ*​សាតាំង។ អ្នក​នៅ​តែ​មាន​ចិត្ត​ស្មោះស្ម័គ្រ​នឹង​យើង​ជានិច្ច​ សូម្បី​តែ​នៅ​គ្រា​ដែល​គេ​សម្លាប់​អន់ទីប៉ាស ជា​បន្ទាល់​ដ៏​ស្មោះ​ត្រង់​របស់​យើង ក៏​អ្នក​ពុំ​បាន​លះបង់​ចោល​ជំនឿ​របស់​អ្នក​ចំពោះ​យើង​ដែរ។ គេ​បាន​សម្លាប់​គាត់​ក្នុង​ក្រុង​របស់​អ្នក​រាល់​គ្នា គឺ​នៅ​កន្លែង​ដែល​មារ​សាតាំង​នៅ។ ១៤ ក៏​ប៉ុន្តែ យើង​ប្រកាន់​អ្នក​ត្រង់​ចំណុច​ខ្លះៗ ព្រោះ​ក្នុង​ចំណោម​អ្នក មាន​អ្នក​ខ្លះ​កាន់​តាម​សេចក្ដី​បង្រៀន​របស់​បាឡាម។ បាឡាម​​​នេះ​បាន​បង្រៀន​បាឡាក់ អោយ​ប្រើ​កលល្បិច ទាក់ទាញ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល អោយ​បរិភោគ​សាច់​ដែល​គេ​សែន​ព្រះ​ក្លែងក្លាយ និង​អោយ​ប្រាសចាក​សីលធម៌។ ១៥ រីឯ​អ្នក​វិញ​ក៏​ដូច្នោះ​ដែរ គឺ​ក្នុង​ចំណោម​អ្នក មាន​អ្នក​ខ្លះ​បាន​កាន់​តាម​សេចក្ដី​បង្រៀន​របស់​ពួក​នីកូឡាស​របៀប​នេះ​ដូច​គ្នា។ ១៦ ដូច្នេះ ចូរ​កែ​ប្រែ​ចិត្ត​គំនិត​ឡើង បើ​ពុំ​នោះ​ទេ យើង​នឹង​មក​រក​អ្នក​ក្នុង​ពេល​ឆាប់ៗ​ខាង​មុខ ហើយ​យក​ដាវ​ដែល​ចេញ​ពី​មាត់​យើង មក​ប្រយុទ្ធ​នឹង​អ្នក​ទាំង​នោះ​ទៀត​ផង។ ១៧ ចូរ​ផ្ទៀង​ត្រចៀក​ ស្ដាប់​សេចក្ដី​ដែល​ព្រះវិញ្ញាណ​មាន​ព្រះបន្ទូល​មក​កាន់​ព្រះស​ហគ​ម​ន៍​​ទាំង​ នេះ អោយ​មែន​ទែន!។ អ្នក​ណា​មាន​ជ័យជំនះ យើង​នឹង​អោយ​នំ​ម៉ាណា​ដ៏​លាក់​កំបាំង​ទៅ​អ្នក​នោះ ព្រម​ទាំង​ប្រគល់​ក្រួស​ពណ៌​ស​មួយ​ដុំ​អោយ​ដែរ នៅ​លើ​ដុំ​ក្រួស​នោះ មាន​ចារឹក​ឈ្មោះ​មួយ​ថ្មី ដែល​គ្មាន​នរណា​ម្នាក់​ស្គាល់​ឡើយ វៀរលែង​តែ​អ្នក​ដែល​បាន​ទទួល​នោះ​ចេញ”»។

លិខិតផ្ញើជូនព្រះសហគមន៍នៅក្រុងធីយ៉ាទៀរ

១៨ «ចូរ​សរសេរ​ទៅ​កាន់​ទេវទូត​របស់​ ព្រះសហគមន៍​នៅ​ក្រុង​ធីយ៉ាទៀរ ដូច​ត​ទៅ​នេះ៖

ព្រះបុត្រា​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ គឺ​ព្រះអង្គ​ដែល​មាន​ព្រះនេត្រ​ភ្លឺ​ដូច​អណ្ដាត​ភ្លើង និង​ព្រះបាទា​ដូច​លង្ហិន ទ្រង់​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថាៈ ១៩ “យើង​ស្គាល់​កិច្ចការ​ ដែល​អ្នក​ប្រព្រឹត្ត​នោះ ហើយ​យើង​ដឹង​ថា អ្នក​មាន​ចិត្ត​ស្រឡាញ់ មាន​ជំនឿ ចេះ​បំរើ​អ្នក​ដទៃ មាន​ចិត្ត​ព្យាយាម។ យើង​ដឹង​ទៀត​ថា​អំពើ​ដែល​អ្នក​ប្រព្រឹត្ត​ថ្មីៗ​នេះ មាន​ចំនួន​ច្រើន​លើស​មុន​ទៅ​ទៀត។ ២០ ក៏​ប៉ុន្តែ យើង​ប្រកាន់​អ្នក​ត្រង់​កន្លែង​មួយ គឺ​អ្នក​បណ្ដោយ​អោយ​នាង​យេសាបិល ជា​ស្រី​ដែល​តាំង​ខ្លួន​ជា​ព្យាការិនី* បង្រៀន និង​បញ្ឆោត​ពួក​អ្នក​បំរើ​របស់​យើង​អោយ​វង្វេង អោយ​ប្រាសចាក​សីលធម៌ និង​បរិភោគ​សាច់​ដែល​គេ​បាន​សែន​ព្រះ​ក្លែងក្លាយ។ ២១ យើង​បាន​ទុក​ពេល​អោយ​ ស្ត្រី​នោះ​កែ​ប្រែ​ចិត្ត​គំនិត តែ​នាង​ពុំ​ព្រម​កែ​ប្រែ​ចិត្ត​គំនិត​ឡើយ នាង​នៅ​តែ​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​ប្រាសចាក​សីលធម៌​ដដែល។ ២២ ហេតុ​នេះ យើង​នឹង​ធ្វើ​អោយ​នាង​ឈឺ​ដេក​លើ​គ្រែ​យ៉ាង​សែន​វេទនា ហើយ​ធ្វើ​អោយ​ពួក​អ្នក​ដែល​រួម​ផិត​ក្បត់​ជា​មួយ​នាង វេទនា​ដូច​គ្នា​ដែរ លើកលែង​តែ​គេ​កែ​ប្រែ​ចិត្ត​ឈប់​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​នោះ​ជា​មួយ​នាង​ទៀត។ ២៣ យើង​នឹង​ប្រហារ​ជីវិត​ កូន​ចៅ​របស់​នាង ហើយ​ពេល​នោះ​ព្រះសហគមន៍​ទាំង​អស់​នឹង​ដឹង​ថា យើង​ឈ្វេង​យល់​ចិត្ត​ថ្លើម​របស់​មនុស្ស ហើយ​យើង​ផ្ដល់​អោយ​អ្នក​រាល់​គ្នា​ទទួល​ផល​ម្នាក់ៗ តាម​អំពើ​ដែល​ខ្លួន​បាន​ប្រព្រឹត្ត។ ២៤ ចំពោះ​អ្នក​មួយ​ចំនួន​ ទៀត​ក្នុង​ចំណោម​អ្នក​រាល់​គ្នា នៅ​ក្រុង​ធីយ៉ាទៀរ ដែល​ពុំ​បាន​ជំពាក់​ចិត្ត​នឹង​លទ្ធិ​នោះ ហើយ​ក៏​ពុំ​បាន​ស្គាល់ ‘សេចក្ដី​ជ្រៅ​ជ្រះ​របស់​មារ​សាតាំង’ ដូច​ពាក្យ​គេ​និយាយ យើង​សុំ​ប្រាប់​អ្នក​រាល់​គ្នា​ថា យើង​នឹង​មិន​ដាក់​បន្ទុក​អ្វី​លើ​អ្នក​រាល់​គ្នា​ទៀត​ទេ ២៥ គឺ​គ្រាន់​តែ​កាន់​តាម​អ្វីៗ​ដែល​អ្នក​រាល់​គ្នា​មាន​អោយ​ខ្ជាប់​ខ្ជួន​ រហូត​ដល់​ពេល​យើង​មក​ដល់​ប៉ុណ្ណោះ​បាន​ហើយ។

២៦ អ្នក​ណា​មាន​ជ័យជំនះ ហើយ​បំពេញ​កិច្ចការ​របស់​យើង​រហូត​ដល់​ចុង​បញ្ចប់ យើង​នឹង​អោយ​អ្នក​នោះ​មាន​អំណាច​គ្រប់គ្រង​លើ​ប្រជាជាតិ​នានា ២៧ គេ​នឹង​ដឹក​នាំ​ប្រជាជាតិ​ទាំង​នោះ​ដោយ​ដំបង​ដែក ដូច​គេ​កំទេច​ភាជន៍​ធ្វើ​ពី​ដី​ឥដ្ឋ។ ២៨ អ្នក​នោះ​មាន​អំណាច​ដូច​អំណាច ​ដែល​យើង​បាន​ទទួល​ពី​ព្រះបិតា​របស់​យើង ហើយ​យើង​នឹង​ប្រគល់​ផ្កាយ​ព្រឹក​អោយ​អ្នក​នោះ។ ២៩ ​ចូរ​ផ្ទៀង​ត្រចៀក​ ស្ដាប់​សេចក្ដី​ដែល​ព្រះវិញ្ញាណ​មាន​ព្រះ​បន្ទូ​ល​​មក​កាន់​ព្រះសហគមន៍​ទាំង​នេះ អោយ​មែន​ទែន!​”»។

ជំពូក ៣

លិខិតផ្ញើជូនព្រះសហគមន៍នៅក្រុងសារដែស

 «ចូរ​សរសេរ​ទៅ​កាន់​ ទេវទូត*​របស់​ព្រះសហគមន៍​នៅ​ក្រុង​សារដែស ដូច​ត​ទៅ​នេះ៖ ព្រះអង្គ​ដែល​មាន​ព្រះវិញ្ញាណ​ទាំង​ប្រាំពីរ​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ និង​មាន​ផ្កាយ​ទាំង​ប្រាំពីរ ទ្រង់​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថាៈ “យើង​ស្គាល់​កិច្ចការ​ដែល​អ្នក​ប្រព្រឹត្ត​នោះ​ហើយ អ្នក​មាន​ឈ្មោះ​ល្បី​ថា​រស់ តែ​តាម​ពិត អ្នក​ស្លាប់​ទេ​តើ!។ ចូរ​ភ្ញាក់​ស្មារតី! ចូរ​ពង្រឹង​អ្វីៗ​​ដែល​នៅ​សល់ ហើយ​ហៀប​នឹង​ស្លាប់​នោះ​អោយ​មាំមួន​ឡើង ដ្បិត​យើង​ឃើញ​ថា អំពើ​ដែល​អ្នក​បាន​ប្រព្រឹត្ត មិន​គ្រប់​លក្ខណៈ​នៅ​ចំពោះ​ព្រះភក្ត្រ​ព្រះជាម្ចាស់​របស់​យើង​ទេ។  ដូច្នេះ ចូរ​នឹក​គិត​អំពី​របៀប​ដែល​អ្នក​បាន​ទទួល និង​បាន​ឮ​ព្រះបន្ទូល ហើយ​ប្រតិបត្តិ​តាម រួច​កែ​ប្រែ​ចិត្ត​គំនិត​ទៅ។ ប្រសិន​បើ​អ្នក​មិន​ភ្ញាក់​ស្មារតី​ទេ យើង​នឹង​មក​ដូច​ចោរ​ចូល​លួច គឺ​អ្នក​ពុំ​ដឹង​ថា យើង​នឹង​មក​ដល់​ថ្មើរ​ណា​ឡើយ។ ក៏​ប៉ុន្តែ នៅ​ក្រុង​សារដែស​នេះ មាន​អ្នក​ខ្លះ​ក្នុង​ចំណោម​អ្នក ពុំ​បាន​ធ្វើ​អោយ​សម្លៀកបំពាក់​ខ្លួន​ប្រឡាក់​ទេ គឺ​គេ​នឹង​ដើរ​ជា​មួយ​យើង ដោយ​មាន​សម្លៀកបំពាក់​ពណ៌​ស ព្រោះ​គេ​សម​នឹង​ស្លៀក​ពាក់​បែប​នេះ។

 ហេតុ​នេះ អ្នក​ណា​មាន​ជ័យជំនះ អ្នក​នោះ​នឹង​មាន​សម្លៀកបំពាក់​ពណ៌​ស យើង​នឹង​មិន​លុប​ឈ្មោះ​គេ​ចេញ​ពី​ក្រាំង​ជីវិត​ឡើយ ហើយ​យើង​នឹង​ទទួល​ស្គាល់​ឈ្មោះ​អ្នក​នោះ នៅ​ចំពោះ​ព្រះភក្ត្រ​ព្រះបិតា​របស់​យើង និង​នៅ​ចំពោះ​មុខ​ពួក​ទេវទូត​របស់​ព្រះអង្គ។ ចូរ​ផ្ទៀង​ត្រចៀក​ស្ដាប់​សេចក្ដី ដែល​ព្រះវិញ្ញាណ​មាន​ព្រះបន្ទូល​មក​កាន់ព្រះសហគមន៍​ទាំង​នេះ អោយ​មែន​ទែន!”»។

លិខិតផ្ញើជូនព្រះសហគមន៍នៅក្រុងភីឡាដែលភី

 «ចូរ​សរសេរ​ទៅ​កាន់​ទេវទូត​របស់ព្រះសហគមន៍*​នៅ​​ក្រុង​ភីឡាដែលភី ដូច​ត​ទៅ​នេះ៖

ព្រះ​ដ៏វិសុទ្ធ ព្រះ​ដ៏​ពិត​ប្រាកដព្រះអង្គ​ដែល​កាន់​កូន​សោរ​បស់​ស្ដេច​ដាវីឌ បើ​ព្រះអង្គ​បើក គ្មាន​នរណា​បិទ​បាន បើ​ព្រះអង្គ​បិទ គ្មាន​នរណា​បើក​បាន​ ទ្រង់​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថាៈ  “យើង​ស្គាល់​កិច្ចការ​ដែល ​អ្នក​ប្រព្រឹត្ត​នោះ​ហើយ មើល៍! យើង​បាន​បើក​ទ្វារ​ចំហ​នៅ​មុខ​អ្នក​ហើយ គ្មាន​នរណា​អាច​បិទ​បាន​ទេ។ អ្នក​មាន​អំណាច​តិច​មែន តែ​អ្នក​បាន​ប្រតិបត្តិ​តាម​ពាក្យ​យើង ហើយ​មិន​បាន​បដិសេធ​ថា មិន​ស្គាល់​ឈ្មោះ​យើង​ផង។ យើង​នឹង​ប្រគល់​អ្នក​ខ្លះ ​ពី​សាលា​ប្រជុំ​របស់​មារ*​សាតាំង​មក​អោយ​អ្នក។ ពួក​គេ​ថា​ខ្លួន​ជា​សាសន៍​យូដា តាម​ពិត​គេ​មិន​មែន​ជា​សាសន៍​យូដា​ទេ គឺ​គេ​និយាយ​កុហក។ យើង​នឹង​អោយ​អ្នក​ទាំង​នោះ មក​ក្រាប​នៅ​ទៀប​ជើង​អ្នក ព្រម​ទាំង​ទទួល​ស្គាល់​ថា យើង​ពិត​ជា​បាន​ស្រឡាញ់​អ្នក​មែន។ ១០ ដោយ​អ្នក​បាន​ព្យាយាម​ ប្រតិបត្តិ​តាម​ពាក្យ​យើង យើង​ក៏​រក្សា​អ្នក​អោយ​រួច​ផុត​ពី​គ្រា​លំបាក​ដែល​នឹង​កើត​មាន​ក្នុង​ពិភព​ លោក​ទាំង​មូល ដើម្បី​ល្បងល​មើល​មនុស្ស​នៅ​លើ​ផែនដី​ដែរ។ ១១ យើង​នឹង​មក​ដល់​ក្នុង​ពេល​ឆាប់ៗ អ្វីៗ​ដែល​អ្នក​មាន ចូរ​កាន់​អោយ​បាន​ខ្ជាប់ខ្ជួន ដើម្បី​កុំ​អោយ​នរណា​ដណ្ដើម​យក​មកុដ​របស់​អ្នក​បាន។

១២ អ្នក​ណា ​មាន​ជ័យជំនះ យើង​តាំង​អ្នក​នោះ​អោយ​ធ្វើ​ជា​សសរ​មួយ នៅ​ក្នុង​ព្រះវិហារ*​នៃ​ព្រះ​របស់​យើង ហើយ​គេ​នឹង​មិន​ចាក​ចេញ​ពី​ព្រះវិហារ​នេះ​ទៀត​ឡើយ។ យើង​នឹង​ចារឹក​ព្រះនាម​នៃ​ព្រះ​របស់​យើង និង​ឈ្មោះ​ក្រុង​នៃ​ព្រះ​របស់​យើង​លើ​អ្នក​នោះ គឺ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​ថ្មី​ដែល​ចុះ​ពី​ស្ថាន​បរមសុខ ចុះ​មក​ពី​ព្រះ​របស់​យើង។ យើង​ក៏​នឹង​ចារឹក​នាម​ថ្មី​របស់​យើង លើ​អ្នក​នោះ​ដែរ។ ១៣ ចូរ​ផ្ទៀង​ត្រចៀក​ស្ដាប់​សេចក្ដី​ដែល​ព្រះវិញ្ញាណ​មាន​ព្រះបន្ទូល​មក​កាន់​ព្រះសហគមន៍​ទាំង​នេះ អោយ​មែន​ទែន!”»។

លិខិតផ្ញើជូនព្រះសហគមន៍ក្រុងឡៅឌីសេ

១៤ «ចូរ​សរសេរ​ទៅ​កាន់​ ទេវទូត​របស់ព្រះសហគមន៍*​នៅ​ក្រុង​ឡៅឌីសេ ដូច​ត​ទៅ​នេះ៖ ព្រះអាម៉ែន​​ជា​បន្ទាល់​ដ៏​ស្មោះ​ត្រង់ និង​ពិត​ប្រាកដ ហើយ​ជា​ដើម​កំណើត​នៃ​អ្វីៗ​ទាំង​អស់ ដែល​ព្រះជាម្ចាស់​បាន​បង្កើត​មក ទ្រង់​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថាៈ ១៥ “យើង​ស្គាល់​កិច្ចការ​ ដែល​អ្នក​ប្រព្រឹត្ត​នោះ​ហើយ គឺ​អ្នក​ត្រជាក់​ក៏​មិន​ត្រជាក់ ក្ដៅ​ក៏​មិន​ក្ដៅ។ ប្រសិន​បើ​អ្នក​ពិត​ជា​ត្រជាក់ ឬ​ពិត​ជា​ក្ដៅ​នោះ​ប្រសើរ​ជាង!១៦ ដោយ​អ្នក​នៅ​ឧណ្ហៗ ត្រជាក់​ក៏​មិន​ត្រជាក់ ក្ដៅ​ក៏​មិន​ក្ដៅ​ដូច្នេះ យើង​នឹង​ខ្ជាក់​អ្នក​ចោល​ជា​មិន​ខាន ១៧ ព្រោះ​អ្នក​ពោល​ថា “ខ្ញុំ​ជា​អ្នក​មាន ខ្ញុំ​មាន​ស្ដុកស្ដម្ភ​ហើយ ខ្ញុំ​មិន​ត្រូវ​ការ​អ្វី​ទេ” អ្នក​ពុំ​ដឹង​ថា ខ្លួន​កំពុង​តែ​វេទនា​រហេមរហាម​ក្រ​តោកយ៉ាក ខ្វាក់​ភ្នែក គ្មាន​សម្លៀកបំពាក់​បិទបាំង​កាយ​នោះ​ឡើយ។ ១៨ ​យើង​សុំ​ទូន្មាន​អ្នក​ អោយ​មក​រក​ទិញ​មាស​ពី​យើង ជា​មាស​ដែល​សម្រាំង​នៅ​ក្នុង​ភ្លើង ដើម្បី​អោយ​បាន​ទៅ​ជា​អ្នក​មាន ហើយ​ទិញ​សម្លៀកបំពាក់​ពណ៌​ស មក​ស្លៀក​ពាក់​បិទបាំង​កេរខ្មាស​របស់​អ្នក កុំ​អោយ​នៅ​ខ្លួន​ទទេ​ដូច្នេះ។ ចូរ​មក​រក​ទិញ​ថ្នាំ​ដាក់​ភ្នែក​ពី​យើង​ផង​ដែរ ដើម្បី​អោយ​អ្នក​មើល​ឃើញ​ច្បាស់។ ១៩ យើង​ស្ដី​បន្ទោស និង​ប្រដែប្រដៅ​អស់​អ្នក​ដែល​យើង​ស្រឡាញ់។ ដូច្នេះ ចូរ​មាន​ចិត្ត​ក្លាហាន​ហើយ​កែ​ប្រែ​ចិត្ត​គំនិត​ឡើង!។ ២០ មើល៍ យើង​ឈរ​នៅ​មាត់​ទ្វារ ទាំង​គោះ​ទ្វារ​ទៀត​ផង ប្រសិន​បើ​មាន​អ្នក​ណា​ម្នាក់​ឮ​សំឡេង​យើង ហើយ​បើក​ទ្វារ​អោយ យើង​នឹង​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ផ្ទះ​អ្នក​នោះ យើង​នឹង​បរិភោគ​រួម​ជា​មួយ​អ្នក​នោះ​ ហើយ​អ្នក​នោះ​ក៏​នឹង​បរិភោគ​រួម​ជា​មួយ​យើង​ដែរ។

២១ អ្នក​ណា ​មាន​ជ័យជំនះ យើង​នឹង​អោយ​អង្គុយ​នៅ​លើ​បល្ល័ង្ក​រួម​ជា​មួយ​យើង ដូច​យើង​មាន​ជ័យជំនះ ហើយ​អង្គុយ​នៅ​លើ​បល្ល័ង្ក​រួម​ជា​មួយ​ព្រះបិតា​របស់​យើង​ដែរ។ ២២ ចូរ​ផ្ទៀង​ត្រចៀក​ស្ដាប់​សេចក្ដី​ដែល​ព្រះវិញ្ញាណ ​មាន​ព្រះបន្ទូល​មក​កាន់​ព្រះសហគមន៍​ទាំង​នេះ​អោយ​មែន​ទែន!”»។

ជំពូក ៤

ពិធីថ្វាយបង្គំព្រះជាម្ចាស់ នៅជុំវិញបល្ល័ង្ករបស់ព្រះអង្គនាស្ថានបរមសុខ

 បន្ទាប់​មក ខ្ញុំ​ឃើញ​ទ្វារ​មួយ​បើក​ចំហ​នៅ​ស្ថាន​បរម​សុខ​​* ហើយ​សំឡេង​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ឮ​កាល​ពី​មុន​ដូច​ស្នូរ​ត្រែ បន្លឺ​មក​កាន់​ខ្ញុំ​ថាៈ «សូម​ឡើង​មក​នេះ! យើង​នឹង​បង្ហាញ​អោយ​អ្នក​ឃើញ​ហេតុការណ៍ ដែល​ត្រូវ​កើត​មាន នៅ​ពេល​ខាង​មុខ»។ រំពេច​នោះ ព្រះវិញ្ញាណ​បាន​ធ្វើ​អោយ​ខ្ញុំ​លង់​ស្មារតី។ ខ្ញុំ​ឃើញ​បល្ល័ង្ក​មួយ​នៅ​ស្ថាន​បរមសុខ* ហើយ​មាន​ព្រះមួយ​អង្គ​គង់​នៅ​លើ​បល្ល័ង្ក​នោះ។ ព្រះអង្គ​ដែល​គង់​នៅ​លើ​ បល្ល័ង្ក មើល​ទៅ​ដូច​ជា​ត្បូង​មណីជោតិរស និង​ត្បូង​ទទឹម ហើយ​មាន​ឆព្វណ្ណរង្សី ភ្លឺ​ដូច​កែវមរកត ព័ទ្ធ​ជុំវិញ​បល្ល័ង្ក​នោះ​ដែរ។ នៅ​ជុំវិញ​បល្ល័ង្ក​មាន​ បល្ល័ង្ក​ម្ភៃ​បួន​ទៀត ហើយ​មាន​ព្រឹទ្ធាចារ្យ*​ម្ភៃ​បួន​រូប អង្គុយ​នៅ​លើ​បល្ល័ង្ក​ទាំង​នោះ ស្លៀក​ពាក់​ពណ៌​ស និង​ពាក់​មកុដ​មាស​ផង។

 មាន​ផ្លេក ​បន្ទោរ មាន​សំឡេង ព្រម​ទាំង​ផ្គរលាន់​ចេញ​ពី​បល្ល័ង្ក​នោះ​មក។ នៅ​មុខ​បល្ល័ង្ក មាន​ចង្កៀង​ប្រាំពីរ​កំពុង​ឆេះ​យ៉ាង​ភ្លឺ ចង្កៀង​ទាំង​នោះ គឺ​ជា​ព្រះវិញ្ញាណ​ទាំង​ប្រាំពីរ​របស់​ព្រះជាម្ចាស់។ នៅ​មុខ​បល្ល័ង្ក មាន​ដូច​ជា​សមុទ្រ ភ្លឺ​ថ្លា​ដូច​កែវចរណៃ។

នៅ​ចំ​កណ្ដាល និង​នៅ​ជុំវិញ​បល្ល័ង្ក មាន​សត្វ​មាន​ជីវិត​បួន​រូប​ដែល​មាន​ភ្នែក​ពេញ​ខ្លួន ទាំង​មុខ​ទាំង​ក្រោយ។ សត្វ​មាន​ជីវិត​ទី​មួយ​ មាន​រូប​រាង​ស្រដៀង​នឹង​សឹង្ហ សត្វ​មាន​ជីវិត​ទី​ពីរ​ស្រដៀង​នឹង​កូន​គោ សត្វ​មាន​ជីវិត​ទី​បី​មាន​មុខ​ដូច​មនុស្ស សត្វ​មាន​ជីវិត​ទី​បួន​ស្រដៀង​នឹង​ឥន្ទ្រី​ដែល​កំពុង​តែ​ហើរ។ សត្វ​មាន​ជីវិត​ទាំង​បួន​ នោះ មាន​ស្លាប​ប្រាំ​មួយ ហើយ​មាន​ភ្នែក​ពេញ​ខ្លួន ទាំង​ខាង​ក្រៅ ទាំង​ខាង​ក្នុង​រៀងៗ​ខ្លួន។ គេ​ចេះ​តែ​នាំ​គ្នា​ស្រែក​ឥត​ឈប់​ឈរ ទាំង​ថ្ងៃ​ទាំង​យប់​ថាៈ «ព្រះ​ដ៏វិសុទ្ធ* ព្រះ​ដ៏វិសុទ្ធ ព្រះ​ដ៏វិសុទ្ធ ព្រះជាអម្ចាស់ ទ្រង់​មាន​ព្រះចេស្ដា​លើ​អ្វីៗ​ទាំង​អស់ ព្រះអង្គ​មាន​ព្រះជន្ម​គង់​នៅ​តាំង​ពី​ដើម​រៀង​មក ទ្រង់​គង់​នៅ​សព្វ​ថ្ងៃ ហើយ​កំពុង​តែ​យាង​មក!»។

 ពេល​ណា​ សត្វ​មាន​ជីវិត​ទាំង​នោះ​លើក​តម្កើង​សិរីរុងរឿង ព្រះកិត្តិនាម និង​អរ​ព្រះគុណ​ព្រះអង្គ​ដែល​គង់​នៅ​លើ​បល្ល័ង្ក គឺ​ព្រះអង្គ​ដែល​មាន​ព្រះជន្ម​គង់​នៅ​អស់កល្ប​ជា​អង្វែង​ត​រៀង​ទៅ។ ១០ ព្រឹទ្ធាចារ្យ​ទាំង​ ម្ភៃ​បួន​រូប នាំ​គ្នា​ក្រាប​ចុះ​នៅ​មុខ​ព្រះអង្គ ដែល​គង់​នៅ​លើ​បល្ល័ង្ក ហើយ​ថ្វាយបង្គំ​ព្រះអង្គ ដែល​មាន​ព្រះជន្ម​គង់​នៅ​អស់កល្ប​ជា​អង្វែង​ត​រៀង​ទៅ ព្រម​ទាំង​ដោះ​មកុដ​របស់​ខ្លួន​ដាក់​នៅ​មុខ​បល្ល័ង្ក ហើយ​ពោល​ថាៈ ១១ «បពិត្រ​ព្រះអម្ចាស់​ជា ​ព្រះនៃ​យើង​ខ្ញុំ ព្រះអង្គ​សម​នឹង​ទទួល​សិរីរុងរឿង ព្រះកិត្តិនាម និង​ឫទ្ធានុភាព ដ្បិត​ព្រះអង្គ​បាន​បង្កើត​របស់​សព្វ​សារពើ​មក អ្វីៗ​ទាំង​អស់​សុទ្ធ​តែ​កើត​មាន ហើយ​នៅ​ស្ថិតស្ថេរ​ដោយសារ​ព្រះហឫទ័យ​របស់​ព្រះអង្គ»។

ជំពូក ៥

ក្រាំងដែលមានបិទត្រាប្រាំពីរ និងកូនចៀមរបស់ព្រះជាម្ចាស់

 បន្ទាប់​មក ខ្ញុំ​ឃើញ​ក្រាំង​មួយ​នៅ​ក្នុង​ព្រះហស្ដ​ស្ដាំ​របស់​ព្រះអង្គ ដែល​គង់​នៅ​លើ​បល្ល័ង្ក ក្រាំង​នោះ​មាន​សរសេរ​អក្សរ ទាំង​ខាង​ក្នុង ទាំង​ខាង​ក្រៅ ព្រម​ទាំង​មាន​បោះ​ត្រា​ប្រាំពីរ​បិទ​ភ្ជាប់​ពី​លើ​ផង។ បន្ទាប់​មក​ទៀត ខ្ញុំ​ឃើញ​ទេវទូត​ដ៏​ខ្លាំង​ពូកែ​មួយ​រូប​ប្រកាស​យ៉ាង​ខ្លាំង​ថា៖ «តើ​នរណា​មាន​ឋានៈ​សម​នឹង​បក​ត្រា​ចេញ ហើយ​បើក​ក្រាំង​នេះ​បាន?»។ ប៉ុន្តែ ទោះ​បី​នៅ​ស្ថាន​សួគ៌​ក្ដី នៅ​លើ​ផែនដី ឬ​នៅ​ក្រោម​ដី​ក្ដី គ្មាន​នរណា​ម្នាក់​អាច​បើក​ក្រាំង ឬ​មើល​ក្រាំង​នោះ​បាន​ឡើយ។  ពេល​នោះ ខ្ញុំ​ស្រែក​យំ​យ៉ាង​ខ្លាំង ព្រោះ​គ្មាន​នរណា​ម្នាក់​មាន​ឋានៈ​សម​នឹង​បើក​ក្រាំង ឬ​មើល​ក្រាំង​នោះ​បាន​ទេ។ ស្រាប់​តែ​មាន​ ព្រឹទ្ធាចារ្យ​មួយ​រូប​មាន​ប្រសាសន៍​មក​ខ្ញុំ​ថា៖ «កុំ​យំ​អី! មើល​ហ្ន៎ សឹង្ហ​ដែល​កើត​នៅ​ក្នុង​កុលសម្ព័ន្ធ​យូដា ជា​ពន្លក​ដុះ​ចេញ​ពី​ស្ដេច​ដាវីឌ ព្រះអង្គ​មាន​ជ័យជំនះ​អាច​នឹង​បក​ត្រា​ទាំង​ប្រាំពីរ ហើយ​បើក​ក្រាំង​បាន»។

 បន្ទាប់​ មក ខ្ញុំ​ឃើញ​កូន​ចៀម​មួយ​ឈរ​នៅ​ចំ​កណ្ដាល​បល្ល័ង្ក នៅ​កណ្ដាល​សត្វ​មាន​ជីវិត​ទាំង​បួន និង​នៅ​កណ្ដាល​ពួក​ព្រឹទ្ធាចារ្យ។ កូន​ចៀម​នោះ​មើល​ទៅ ដូច​ជា​គេ​បាន​សម្លាប់​ធ្វើ​យញ្ញបូជា*​រួច​ហើយ មាន​ស្នែង​ប្រាំពីរ និង​ភ្នែក​ប្រាំពីរ ជា​ព្រះវិញ្ញាណ​ទាំង​ប្រាំពីរ​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ ដែល​ព្រះអង្គ​ចាត់​អោយ​យាង​ទៅ​ពាសពេញ​លើ​ផែនដី។ កូន​ចៀម​នោះ បាន​យាង​មក​ទទួល​យក​ក្រាំង​ពី​ព្រះហស្ដ​ស្ដាំ​របស់​ព្រះអង្គ ដែល​គង់​នៅ​លើ​បល្ល័ង្ក។

 កាល​កូន​ ចៀម​បាន​ទទួល​ក្រាំង​រួច​ហើយ សត្វ​មាន​ជីវិត​ទាំង​បួន និង​ពួក​ព្រឹទ្ធាចារ្យ​ទាំង​ម្ភៃ​បួន​នាក់​នាំ​គ្នា​ក្រាប​ចុះ​នៅ​មុខ​កូន​ ចៀម ម្នាក់ៗ​កាន់​ពិណ​មួយ និង​កាន់​ពែង​មាស ពេញ​ទៅ​ដោយ​គ្រឿង​ក្រអូប ដែល​ជា​ពាក្យ​អធិស្ឋាន*​របស់​ប្រជាជន​ដ៏វិសុទ្ធ*។  គេ​នាំ​គ្នា​ច្រៀង​បទ​ចំរៀង​ថ្មី​ថាៈ

“ព្រះអង្គ​សម​នឹង​ទទួល​ក្រាំង ហើយ​បក​ត្រា​ផង

ព្រោះ​ទ្រង់​ត្រូវ​គេ​សម្លាប់​ធ្វើ​យញ្ញបូជា

ព្រះអង្គ​បាន​លោះ​មនុស្ស ពី​គ្រប់​ពូជ​គ្រប់​ភាសា

គ្រប់​ប្រជាជន និង​ពី​គ្រប់​ជាតិ​សាសន៍

យក​មក​ថ្វាយ​ព្រះជាម្ចាស់

ដោយសារ​ព្រះលោហិត​របស់​ព្រះអង្គ។

១០ ព្រះអង្គ​បាន​ធ្វើ​អោយ​គេ​ទៅ​ជា​រាជាណាចក្រ

និង​ជា​ក្រុម​បូជាចារ្យ*

បំរើ​ព្រះជាម្ចាស់​របស់​យើង

ហើយ​អ្នក​ទាំង​នោះ​នឹង​គ្រង​រាជ្យ​លើ​ផែនដី”។

១១ ពេល​នោះ ខ្ញុំ​មើល​ទៅ ហើយ​ឮ​សូរ​សំឡេង​ទេវទូត*​យ៉ាង​ច្រើន​នៅ​ជុំវិញ​បល្ល័ង្ក ជុំវិញ​សត្វ​មាន​ជីវិត និង​ជុំវិញ​ពួក​ព្រឹទ្ធាចារ្យ។ ទេវទូត​ទាំង​នោះ​មាន​ចំនួន​រាប់​ម៉ឺន​រាប់​សែន ច្រើន​អនេកអនន្ត ១២ នាំ​គ្នា​បន្លឺ​សំឡេង​ ឡើង​យ៉ាង​ខ្លាំងៗ​ថាៈ «កូន​ចៀម​ដែល​គេ​សម្លាប់​ធ្វើ​យញ្ញបូជា ទ្រង់​សម​នឹង​ទទួល​ឫទ្ធានុ ភាព​រាជ​សម្បត្តិ ព្រះប្រាជ្ញាញាណ ឥទ្ធិឫទ្ធិ ព្រះកិត្តិនាម សិរីរុងរឿង និង​ការ​សរសើរ​តម្កើង»។

១៣ ពេល​នោះ ខ្ញុំ​ឮ​សត្វ​លោក​ទាំង​ប៉ុន្មាន នៅ​ស្ថាន​សួគ៌ នៅ​លើ​ផែនដី នៅ​ក្រោម​ដី នៅ​ក្នុង​សមុទ្រ ព្រម​ទាំង​អ្វីៗ​ទាំង​អស់​ដែល​នៅ​ស្ថាន​ទាំង​នោះ បន្លឺ​សំឡេង​ឡើង​ថាៈ «សូម​ព្រះអង្គ​ដែល​គង់​លើ​បល្ល័ង្ក និង​កូន​ចៀម​ទទួល​ពាក្យ​សរសើរ​តម្កើង​ព្រះកិត្តិនាម សិរីរុងរឿង និង​ព្រះចេស្ដា អស់កល្ប​ជា​អង្វែង​ត​រៀង​ទៅ!»។

១៤ បន្ទាប់​មក សត្វ​មាន​ជីវិត​ទាំង​បួន​ពោល​ឡើង​ថា «អាម៉ែន!» ហើយ​ព្រឹទ្ធាចារ្យ​ក៏​នាំ​គ្នា​ក្រាប​ថ្វាយបង្គំ។

ជំពូក ៦

កូនចៀមបកត្រាប្រាំមួយ

 ខ្ញុំ​មើល​ទៅ​ឃើញ​កូន​ចៀម ​បក​ត្រា​ទី​មួយ ក្នុង​ចំណោម​ត្រា​ទាំង​ប្រាំពីរ​នោះ ហើយ​ខ្ញុំ​ឮ​សត្វ​មាន​ជីវិត​មួយ​រូប ក្នុង​បណ្ដា​សត្វ​មាន​ជីវិត​ទាំង​បួន បន្លឺ​សំឡេង​ឡើង​ដូច​ផ្គរលាន់​ថាៈ «សូម​អញ្ជើញ​មក!»។ ខ្ញុំ​មើល​ទៅ ឃើញ​សេះ​ស​មួយ អ្នក​ជិះ​សេះ​នោះ​កាន់​ធ្នូ។ គាត់​បាន​ទទួល​មកុដ​មួយ ហើយ​ចាក​ចេញ​ទៅ​មាន​រាង​ដូច​ជា​អ្នក​ឈ្នះ ដើម្បី​វាយ​យក​ជ័យជំនះ។

 ពេល​កូន​ចៀម​បក​ត្រា​ទី​ពីរ ខ្ញុំ​ឮ​សូរ​សត្វ​មាន​ជីវិត​ទី​ពីរ​ពោល​ថាៈ «សូម​អញ្ជើញ​មក!»។ ស្រាប់​តែ​សេះ​មួយ​ទៀត​ ចេញ​មក សម្បុរ​ក្រហម​ដូច​ភ្លើង។ អ្នក​ជិះ​សេះ​នោះ​បាន​ទទួល​អំណាច​ដក​សន្តិភាព​ចេញ​ពី​ផែនដី ដើម្បី​អោយ​មនុស្ស​លោក​ប្រហារ​ជីវិត​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក។ គាត់​បាន​ទទួល​ដាវ​មួយ​យ៉ាង​ធំ។

 ពេល​កូន​ ចៀម​បក​ត្រា​ទី​បី ខ្ញុំ​ឮ​សូរ​សត្វ​មាន​ជីវិត​ទី​បី​ពោល​ថាៈ «សូម​អញ្ជើញ​មក!»។ ខ្ញុំ​មើល​ទៅ​ឃើញ​សេះ​ខ្មៅ​មួយ។ អ្នក​ជិះ​សេះ​នោះ​កាន់​ជញ្ជីង​មួយ​នៅ​ដៃ  ហើយ​ខ្ញុំ​បាន​ឮ​ដូច​ជា​ មាន​សំឡេង​មួយ ចេញ​ពី​ក្នុង​ចំណោម​សត្វ​មាន​ជីវិត​ទាំង​បួន​ថាៈ «អង្ករ​មួយ​គីឡូ ថ្លៃ​មួយ​ដួង* ពោត​បី​គីឡូ ក៏​ថ្លៃ​មួយ​ដួង​ដែរ​ រីឯ​ប្រេង និង​ស្រា​ទំពាំងបាយជូរ​វិញ កុំ​ប៉ះពាល់​អោយ​សោះ»។

 ពេល​កូន​ចៀម​បក​ត្រា​ទី​បួន ខ្ញុំ​ឮ​សូរ​សំឡេង​សត្វ​មាន​ជីវិត​ទី​បួន​ពោល​ថាៈ «សូម​អញ្ជើញ​មក!»។  ខ្ញុំ​មើល​ទៅ​ឃើញ​សេះ​មួយ ​សម្បុរ​ត្រួយចេក អ្នក​ជិះ​សេះ​នោះ ឈ្មោះ​មច្ចុរាជ ហើយ​ស្ថាន​មច្ចុរាជ​ ក៏​មក​ជា​មួយ​គាត់​ដែរ។ មច្ចុរាជ និង​ស្ថាន​មច្ចុរាជ បាន​ទទួល​អំណាច​លើ​មួយ​ភាគ​បួន​នៃ​ផែនដី ហើយ​យក​ដាវ ទុរ្ភិក្ស ជំងឺ​អាសន្នរោគ និង​សត្វ​សាហាវ​នៅ​លើ​ផែនដី អោយ​មក​ប្រល័យ​ជីវិត​មនុស្ស​លោក។

 ពេល​កូន​ ចៀម​បក​ត្រា​ទី​ប្រាំ​នៅ​ក្រោម​អាសនៈ ខ្ញុំ​ឃើញ​វិញ្ញាណក្ខ័ន្ធ​អស់​អ្នក​ដែល​គេ​បាន​ប្រហារ​ជីវិត ព្រោះ​តែ​ព្រះបន្ទូល​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ និង​ព្រោះ​តែ​អ្នក​ទាំង​នោះ​បាន​ផ្ដល់​សក្ខីភាព។ ១០ អ្នក​ទាំង​នោះ​ស្រែក​ អង្វរ​យ៉ាង​ខ្លាំងៗ​ថាៈ «ឱ​ព្រះ​ដ៏​ជា​ចៅហ្វាយ ព្រះ​ដ៏វិសុទ្ធ* និង​ស្មោះ​ត្រង់​អើយ! តើ​ពេល​ណា​ព្រះអង្គ​រក​យុត្តិធម៌ និង​សងសឹក​ពួក​នៅ​លើ​ផែនដី ដែល​បាន​បង្ហូរ​ឈាម​យើង​ខ្ញុំ?»។ ១១ អ្នក​ទាំង​នោះ​បាន​ទទួល ​អាវ​ស​វែង​ម្នាក់​មួយៗ ហើយ​ឮ​សំឡេង​ប្រាប់​ថា អោយ​នៅ​រង់ចាំ​មួយភ្លែត​ទៀត​សិន ទំរាំ​ដល់​មិត្ត​រួម​ការងារ និង​បង​ប្អូន​រួម​ជំនឿ​ឯ​ទៀតៗ ត្រូវ​គេ​សម្លាប់​ដូច​គ្នា​គ្រប់​ចំនួន។

១២ ពេល​កូន ​ចៀម​បក​ត្រា​ទី​ប្រាំ​មួយ ខ្ញុំ​មើល​ទៅ​ឃើញ​ផែនដី​រញ្ជួយ​យ៉ាង​ខ្លាំង ព្រះអាទិត្យ​បែរ​ជា​ងងឹត​ដូច​ក្រណាត់​ខ្មៅ ហើយ​ព្រះច័ន្ទ​ទាំង​មូល​បែរ​ទៅ​ជា​ក្រហម​ដូច​ឈាម ១៣ រីឯ​ផ្កាយ​នៅ​លើ​មេឃ ក៏​ធ្លាក់​ចុះ​មក​ដី​ដូច​ផ្លែ​ល្វា​ខ្ចី​ជ្រុះ នៅ​ពេល​ខ្យល់​បក់​បោក​ដើម​វា​យ៉ាង​ខ្លាំង។ ១៤ ផ្ទៃ​មេឃ​នឹង​រសាត់​បាត់​ទៅ​ដូច​ជា​ក្រាំង​ដែល​គេ​មូរ​ទុក ហើយ​ភ្នំ និង​កោះ​ទាំង​ប៉ុន្មាន ក៏​ត្រូវ​របើក​ចេញ​ពី​កន្លែង​របស់​វា​ដែរ។ ១៥ ស្ដេច​នានា​នៅ​លើ​ផែនដី ពួក​អ្នក​ធំ ពួក​មេទ័ព ពួក​អ្នក​មាន ពួក​អ្នក​ខ្លាំង​ពូកែ ពួក​អ្នក​ងារ និង​អ្នក​ជា​ទាំង​ប៉ុន្មាន ក៏​នាំ​គ្នា​ទៅ​ពួន​នៅ​តាម​រអាង​ភ្នំ និង​តាម​ថ្ម​ភ្នំ ១៦ ទាំង​ពោល​ទៅ​កាន់​ភ្នំ និង​ថ្ម​ថាៈ

ចូរ​រលំ​សង្កត់​លើ​យើង​ខ្ញុំ​មក

ចូរ​ជួយ​លាក់​យើង​ខ្ញុំ

អោយ​ផុត​ពី​ព្រះភក្ត្រ​របស់​ព្រះអង្គ

ដែល​គង់​នៅ​លើ​បល្ល័ង្ក

និង​អោយ​ផុត​ពី​ព្រះពិរោធ​របស់​កូន​ចៀម

១៧ ដ្បិត​ថ្ងៃ​ដ៏​អស្ចារ្យ ជា​ថ្ងៃ​ដែល​ព្រះអង្គ

និង​កូន​ចៀម ទ្រង់​ព្រះពិរោធ​នោះ

មក​ដល់​ហើយ

គ្មាន​នរណា​អាច​រួច​ខ្លួន​បាន​ឡើយ។

ជំពូក ៧

ប្រជារាស្ត្ររបស់ព្រះជាម្ចាស់

 ក្រោយ​មក​ទៀត ខ្ញុំ​ឃើញ​ទេវទូត*​បួន​រូប​ឈរ​នៅ​ទិស​ទាំង​បួន​នៃ​ផែនដី។ ទេវទូត​ទាំង​នោះ​នាំ​គ្នា​ទប់​ខ្យល់​ទាំង​បួន​ទិស កុំ​អោយ​បក់​បោក​មក​លើ​ផែនដី មក​លើ​សមុទ្រ ឬ​មក​លើ​ដើម​ឈើ​ណា​មួយ​ឡើយ។  បន្ទាប់​មក ខ្ញុំ​ឃើញ​ទេវទូត​មួយ​រូប​ទៀត​ឡើង​ពី​ទិស​ខាង​កើត​មក ទាំង​កាន់​ត្រា​របស់​ព្រះ​ដ៏​មាន​ព្រះជន្ម​គង់​នៅ​ផង។ ទេវទូត​នោះ​បន្លឺ​សំឡេង​យ៉ាង​ខ្លាំងៗ ទៅ​កាន់​ទេវទូត​ទាំង​បួន ដែល​បាន​ទទួល​អំណាច​ធ្វើ​ទុក្ខ​ទោស​ផែនដី និង​សមុទ្រ​ថា៖ «សូម​កុំ​អាល​ធ្វើ​ទុក្ខ​ ទោស​ផែនដី​សមុទ្រ ឬ​ដើម​ឈើ​ណា​ឡើយ ចាំ​យើង​បោះ​ត្រា​សំគាល់​លើ​ថ្ងាស​ពួក​អ្នក​បំរើ​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​នៃ​យើង​ ហើយ​សិន»។  ពេល​នោះ ខ្ញុំ​ក៏​ឮ​ថា​អស់​អ្នក​ដែល​ត្រូវ​គេ​បោះ​ត្រា​សំគាល់ មាន​ចំនួន​មួយ​សែន​បួន​ម៉ឺន​បួន​ពាន់​នាក់ មក​ពី​កុលសម្ព័ន្ធ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​របស់​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល គឺ  មាន​ត្រា​សំគាល់​មួយ​ម៉ឺន ​ពីរ​ពាន់​នាក់​ពី​កុលសម្ព័ន្ធ​យូដា មួយ​ម៉ឺន​ពីរ​ពាន់​នាក់​ពី​កុលសម្ព័ន្ធ​រូបេន មួយ​ម៉ឺន​ពីរ​ពាន់​នាក់​ពី​កុលសម្ព័ន្ធ​កាដ មួយ​ម៉ឺន​ពីរ​ពាន់​នាក់​ ពី​កុលសម្ព័ន្ធ​អស៊ែរ មួយ​ម៉ឺន​ពីរ​ពាន់​នាក់​ពី​កុលសម្ព័ន្ធ​ណែបថាលី មួយ​ម៉ឺន​ពីរ​ពាន់​នាក់​ពី​កុលសម្ព័ន្ធ​ម៉ាណាសេ មួយ​ម៉ឺន​ពីរ​ពាន់​នាក់​ ពី​កុលសម្ព័ន្ធ​ស៊ីម៉ូន មួយ​ម៉ឺន​ពីរ​ពាន់​នាក់​ពី​កុលសម្ព័ន្ធ​លេវី មួយ​ម៉ឺន​ពីរ​ពាន់​នាក់​ពី​កុលសម្ព័ន្ធ​អ៊ីសាការ  មួយ​ម៉ឺន​ពីរ​ពាន់​នាក់​ ពី​កុលសម្ព័ន្ធ​សាប៊ូឡូន មួយ​ម៉ឺន​ពីរ​ពាន់​នាក់​ពី​កុលសម្ព័ន្ធ​យ៉ូសែប និង​មួយ​ម៉ឺន​ពីរ​ពាន់​នាក់​ពី​កុលសម្ព័ន្ធ​បេនយ៉ាមីន ដែល​គេ​បាន​បោះ​ត្រា​សំគាល់។

ប្រជាជនដ៏ច្រើនកុះករនៅមុខបល្ល័ង្ក

 ក្រោយ​មក​ទៀត ខ្ញុំ​មើល​ទៅ​ឃើញ​មហាជន​ដ៏​ច្រើន​កុះករ គ្មាន​នរណា​អាច​រាប់​ចំនួន​បាន​ឡើយ អ្នក​ទាំង​នោះ​មក​ពី​គ្រប់​ជាតិ​សាសន៍ គ្រប់​កុលសម្ព័ន្ធ គ្រប់​ប្រជាជន និង​ពី​គ្រប់​ភាសា។ ពួក​គេ​ពាក់​អាវ​ស​វែង​ឈរ​នៅ​មុខ​បល្ល័ង្ក និង​នៅ​មុខ​កូន​ចៀម ទាំង​កាន់​ធាង​ទន្សែ​នៅ​ដៃ​ផង។ ១០ គេ​នាំ​គ្នា​បន្លឺ​ សំឡេង​ឡើង​យ៉ាង​ខ្លាំងៗ​ថា៖ «មាន​តែ​ព្រះនៃ​យើង​ដែល​គង់​នៅ​លើ​បល្ល័ង្ក និង​កូន​ចៀម​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ ដែល​សង្គ្រោះ​យើង»។ ១១ ពេល​នោះ ទេវទូត​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែល​ឈរ​នៅ​ជុំវិញ​បល្ល័ង្ក ជុំវិញ​ពួក​ព្រឹទ្ធាចារ្យ និង​ជុំវិញ​សត្វ​មាន​ជីវិត​ទាំង​បួន នាំ​គ្នា​ក្រាប​នៅ​មុខ​បល្ល័ង្ក ទាំង​អោន​មុខ​ដល់​ដី​ថ្វាយបង្គំ​ព្រះជាម្ចាស់ ១២ ហើយ​ពោល​ថា៖ «អាម៉ែន! សូម​កោត​សរសើរ សូម​លើក​តម្កើង​សិរីរុងរឿង​ព្រះប្រាជ្ញាញាណ សូម​អរ​ព្រះគុណ សូម​លើក​តម្កើង​ព្រះកិត្តិនាម ឫទ្ធានុភាព និង​ឥទ្ធិឫទ្ធិ​របស់​ព្រះ​នៃ​យើង​អស់កល្ប​ជា​អង្វែង​ត​រៀង​ទៅ! អាម៉ែន!»។

១៣ ព្រឹទ្ធាចារ្យ​មួយ​រូប​មាន​ប្រសាសន៍​សួរ​ខ្ញុំ​ថា៖ «តើ​អស់​អ្នក​ដែល​ពាក់​អាវ​ស​វែង​នោះ​ជា​នរណា ហើយ​គេ​មក​ពី​ណា?»។ ១៤ ខ្ញុំ​ក៏​ជំរាប​លោក​ថា៖ «លោក​ម្ចាស់​ខ្ញុំ​អើយ លោក​ទេ​តើ​ដែល​ជ្រាប»។ លោក​ក៏​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ថា៖ «ពួក​គេ​សុទ្ធ​តែ​ជា​អ្នក​ដែល​បាន​ឆ្លង​កាត់​ទុក្ខ​វេទនា​ដ៏​ខ្លាំង​នោះ។ គេ​បាន​បោក​អាវ​របស់​ខ្លួន​អោយ​បាន​ស​ស្អាត ក្នុង​ព្រះលោហិត​របស់​កូន​ចៀម។ ១៥ ហេតុ​នេះ​ហើយ​បាន​ជា​ ពួក​គេ​ស្ថិត​នៅ​មុខ​បល្ល័ង្ក​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ និង​គោរព​បំរើ​ព្រះអង្គ​ទាំង​ថ្ងៃ​ទាំង​យប់ នៅ​ក្នុង​ព្រះវិហារ​របស់​ព្រះអង្គ។ ព្រះអង្គ​ដែល​គង់​នៅ​លើ​បល្ល័ង្ក នឹង​ទទួល​គេ​អោយ​ជ្រក​កោន​ក្នុង​ព្រះពន្លា*​របស់​ព្រះអង្គ​។ ១៦ ពួក​គេ​នឹង​លែង​ឃ្លាន លែង​ស្រេក​ទៀត​ហើយ ព្រះអាទិត្យ និង​កំដៅ​គ្រប់​យ៉ាង ក៏​នឹង​លែង​ធ្វើ​ទុក្ខ​គេ​ទៀត​ដែរ ១៧ ដ្បិត​កូន​ចៀម​ដែល​គង់​ នៅ​កណ្ដាល​បល្ល័ង្ក ទ្រង់​នឹង​ឃ្វាល​ពួក​គេ ព្រះអង្គ​នឹង​នាំ​គេ​ទៅ​រក​ប្រភព​ទឹក​ដែល​ផ្ដល់​ជីវិត ហើយ​ព្រះជាម្ចាស់​នឹង​ជូត​ទឹក​ភ្នែក​ចេញ​អស់​ពី​ភ្នែក​របស់​គេ​»។

ជំពូក ៨

កូនចៀមបកត្រាទីប្រាំពីរ

 ពេល​កូន​ចៀម​បក​ត្រា​ទី​ប្រាំពីរ ស្រាប់​តែ​មេឃ​ស្ងប់​អស់​រយៈ​ពេល​ប្រមាណ​ជា​កន្លះ​ម៉ោង ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ឃើញ​ទេវទូត*​ប្រាំពីរ​រូប​ដែល​ឈរ​នៅ​ខាង​មុខ​ព្រះជាម្ចាស់ ទទួល​ត្រែ​ប្រាំពីរ។ មាន​ទេវទូត*​មួយ​រូប​ទៀត​ មក​ឈរ​នៅ​ជិត​អាសនៈ* ទាំង​កាន់​ពាន​មាស​មួយ​ផង។ ទេវទូត​នោះ​បាន​ទទួល​គ្រឿង​ក្រអូប​ជា​ច្រើន​យក​ទៅ​ថ្វាយ ជា​មួយ​ពាក្យ​អធិស្ឋាន​របស់​ប្រជាជន​ដ៏វិសុទ្ធ​ទាំង​អស់ នៅ​លើ​អាសនៈ​មាស​ដែល​ស្ថិត​នៅ​ខាង​មុខ​បល្ល័ង្ក។  ផ្សែង​គ្រឿង​ក្រអូប​នោះ​ ក៏​ហុយ​ចេញ​ពី​ដៃ​ទេវទូត ឡើង​ទៅ​លើ​​ជា​មួយ​ពាក្យ​អធិស្ឋាន​របស់​ប្រជាជន​ដ៏វិសុទ្ធ​នៅ​ចំពោះ​ ព្រះភក្ត្រ​របស់​ព្រះជាម្ចាស់។ ទេវទូត​បាន​យក​ពាន ហើយ​យក​ភ្លើង​ពី​អាសនៈ មក​ដាក់​ពេញ​ពាន​នោះ រួច​ចាក់​ទៅ​លើ​ផែនដី ស្រាប់​តែ​មាន​ផ្គរលាន់ មាន​សំឡេង មាន​ផ្លេក​បន្ទោរ​ព្រម​ទាំង​មាន​រញ្ជួយ​ផែនដី​ផង។

សំឡេងត្រែទាំងប្រាំមួយ

 ទេវទូត​ទាំង​ប្រាំពីរ ដែល​កាន់​ត្រែ​ទាំង​ប្រាំពីរ​នោះ​ប្រុង​ប្រៀប​ផ្លុំ។

 ទេវទូត​ទី​ មួយ​ផ្លុំ​ត្រែ​ឡើង ស្រាប់​តែ​មាន​ព្រឹល និង​ភ្លើង លាយ​ជា​មួយ​ឈាម ធ្លាក់​មក​លើ​ផែនដី ផែនដី​ក៏​ឆេះ​អស់​មួយ​ភាគ​បី ដើម​ឈើ​ក៏​ឆេះ​អស់​មួយ​ភាគ​បី ហើយ​ស្មៅ​ខៀវ​ខ្ចី​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ក៏​ឆេះ​អស់​ដែរ។ ទេវទូត​ទី​ពីរ​ផ្លុំ​ត្រែ​ ឡើង ស្រាប់​តែ​មាន​ដូច​ជា​ភ្នំ​មួយ​យ៉ាង​ធំ ដែល​កំពុង​តែ​ឆេះ​ធ្លាក់​ទៅ​ក្នុង​សមុទ្រ ទឹក​សមុទ្រ​មួយ​ភាគ​បី ក៏​ក្លាយ​ទៅ​ជា​ឈាម សត្វ​ទាំងឡាយ​ដែល​មាន​ជីវិត​រស់​នៅ​ក្នុង​សមុទ្រ ត្រូវ​ស្លាប់​អស់​មួយ​ភាគ​បី ហើយ​នាវា​ក៏​ត្រូវ​វិនាស​បង់​អស់​មួយ​ភាគ​បី​ដែរ។

១០ ទេវទូត​ ទី​បី​ផ្លុំ​ត្រែ​ឡើង ស្រាប់​តែ​មាន​ផ្កាយ​មួយ​យ៉ាង​ធំ ដែល​កំពុង​តែ​ឆេះ​ដូច​ចន្លុះ ធ្លាក់​ពី​លើ​មេឃ​មក។ ផ្កាយ​នោះ​ធ្លាក់​មក​ក្នុង​ទន្លេ​ទាំងឡាយ​អស់​មួយ​ភាគ​បី ហើយ​ក៏​ធ្លាក់​មក​លើ​ប្រភព​ទឹក​នានា​ដែរ។ ១១ ផ្កាយ​នោះ​មាន​ឈ្មោះ​ថា «ផ្លែ​ស្លែង» ទឹក​មួយ​ភាគ​បី​បាន​ក្លាយ​ទៅ​ជា​ពុល បណ្ដាល​អោយ​មនុស្ស​ជា​ច្រើន​ស្លាប់ ព្រោះ​តែ​ជាតិ​ល្វីង​របស់​ទឹក​ទាំង​នោះ។

១២ ទេវទូត​ ទី​បួន​ផ្លុំ​ត្រែ​ឡើង​ស្រាប់​តែ​ព្រះអាទិត្យ​បាត់​រស្មី​អស់​មួយ​ភាគ​បី ហើយ​ព្រះច័ន្ទ និង​ផ្កាយ​ក៏​បាត់​រស្មី​មួយ​ភាគ​បី​ដែរ ធ្វើ​អោយ​ងងឹត​អស់​មួយ​ភាគ​បី គឺ​ពេល​ថ្ងៃ​នឹង​ងងឹត​អស់​មួយ​ភាគ​បី ហើយ​ពេល​យប់​ក៏​នឹង​ងងឹត​អស់​មួយ​ភាគ​បី​ដែរ។

១៣ ពេល​នោះ ខ្ញុំ​មើល​ទៅ ហើយ​ឮ​សូរ​សត្វ​ឥន្ទ្រី​មួយ​ហើរ​កាត់​អាកាសវេហាស៍ ទាំង​ស្រែក​ឡើង​យ៉ាង​ខ្លាំងៗ​ថាៈ «វេទនា​ហើយ! វេទនា​ហើយ! មនុស្ស​នៅ​លើ​ផែនដី​នឹង​ត្រូវ​វេទនា​ហើយ ព្រោះ​តែ​សំឡេង​ត្រែ​ឯ​ទៀតៗ ដែល​ទេវទូត​ទាំង​បី​រូប​ហៀប​នឹង​ផ្លុំ!»។

ជំពូក ៩

 ទេវទូត*​ទី​ប្រាំ​ផ្លុំ​ត្រែ​ឡើង ខ្ញុំ​ក៏​ឃើញ​ផ្កាយ​មួយ​ធ្លាក់​ចុះ​ពី​លើ​មេឃ​មក​ផែនដី ផ្កាយ​នោះ​ទទួល​កូន​សោ​រណ្ដៅ​នរក​អវិចី ហើយ​បើក​ទ្វារ​រណ្ដៅ​នរក​ អវិចី​នោះ ស្រាប់​តែ​មាន​ផ្សែង​ហុយ​ឡើង​មក ដូច​ផ្សែង​ដែល​ហុយ​ចេញ​ពី​ឡ​មួយ​យ៉ាង​ធំ។ ពេល​នោះ ព្រះអាទិត្យ និង​លំហ​អាកាស​ប្រែ​ទៅ​ជា​ងងឹត ព្រោះ​តែ​ផ្សែង​ដែល​ហុយ​ចេញ​ពី​រណ្ដៅ។  មាន​កណ្ដូប​ជា​ច្រើន​ចេញ​ពី​ផ្សែង​នោះ​ហើរ​មក​លើ​ផែនដី វា​បាន​ទទួល​អំណាច​ដូច​ខ្យាដំរី​ដែរ។ កណ្ដូប​ទាំង​នោះ​បាន​ទទួល ​បំរាម មិន​អោយ​បំផ្លាញ​តិណជាតិ​នានា​លើ​ផែនដី រុក្ខជាតិ ឬ​ដើម​ឈើ​ណា​មួយ​ឡើយ ត្រូវ​បំផ្លាញ​តែ​មនុស្ស​ណា​ដែល​គ្មាន​ត្រា​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ បោះ​សំគាល់​នៅ​លើ​ថ្ងាស​ប៉ុណ្ណោះ។ កណ្ដូប​ទាំង​នោះ​ពុំ​បាន​ ទទួល​សិទ្ធិ​សម្លាប់​ទេ គឺ​គ្រាន់​តែ​ធ្វើ​អោយ​មនុស្ស​ឈឺ​ចុក​ចាប់​ក្នុង​រវាង​ប្រាំ​ខែ​ប៉ុណ្ណោះ កណ្ដូប​នឹង​ធ្វើ​អោយ​មនុស្ស​ឈឺ​ចុក​ចាប់​ដូច​ខ្យាដំរី​ទិច​ដែរ។ នៅ​គ្រា​នោះ មនុស្ស​រក​សេចក្ដី​ស្លាប់ តែ​រក​មិន​ឃើញ គេ​ចង់​ស្លាប់​ណាស់ តែ​សេចក្ដី​ស្លាប់​រត់​ចេញ​ឆ្ងាយ​ពី​គេ។  កណ្ដូប​ទាំង​នោះ​មាន​រាង​ ដូច​សេះ ដែល​គេ​បំពាក់​គ្រឿង​សឹក​ចេញ​ទៅ​ច្បាំង នៅ​លើ​ក្បាល​វា​មាន​ពាក់​កម្រង​ដូច​ជា​មកុដ​មាស ហើយ​មុខ​វា​ដូច​មុខ​មនុស្ស។ វា​មាន​សក់​វែង​ដូច​សក់​ស្ត្រី ហើយ​មាន​ធ្មេញ​ដូច​ធ្មេញ​សឹង្ហ។ វា​មាន​គ្រឿង​ក្រោះ​ដូច​ អាវក្រោះ​ធ្វើ​ពី​ដែក។ ពេល​វា​ហើរ ស្នូរ​ស្លាប​របស់​វា​លាន់​ឮ​សន្ធឹក ដូច​រទេះ​ទឹម​ដោយ​សេះ​ជា​ច្រើន​បោល​ទៅ​ធ្វើ​សឹក​សង្គ្រាម។ ១០ កន្ទុយ​របស់​វា​មាន​ទ្រនិច​ដូច​ខ្យាដំរី ហើយ​មាន​អំណាច​នឹង​អោយ​មនុស្សម្នា​ឈឺ​ចុក​ចាប់​អស់​រយៈ​ពេល​ប្រាំ​ខែ។ ១១ កណ្ដូប​ទាំង​នោះ​មាន​យមរាជ​ធ្វើ​ជា​ស្ដេច​ដឹក​នាំ​វា ដែល​មាន​ឈ្មោះ​ជា​ភាសា​ហេប្រឺ​ថា អាបាដូន ជា​ភាសា​ក្រិក​ថា អាប៉ូល្យ៉ូន។

១២ លុះ​ទុក្ខ​វេទនា​ទី​មួយ​បាន​កន្លង​ផុត​ទៅ ទុក្ខ​វេទនា​ពីរ​ទៀត​ក៏​កើត​មក​តាម​ក្រោយ។

១៣ ទេវទូត​ ទី​ប្រាំ​មួយ​ផ្លុំ​ត្រែ​ឡើង ខ្ញុំ​ក៏​បាន​ឮ​សំឡេង​មួយ​ចេញ​ពី​ស្នែង​នៅ​ជ្រុង​ទាំង​បួន​របស់​អាសនៈ​មាស ដែល​ស្ថិត​នៅ​ខាង​មុខ​​ព្រះជាម្ចាស់។ ១៤ សំឡេង​នោះ ពោល​មក​កាន់​ទេវទូត​ទី​ប្រាំ​មួយ ដែល​មាន​ត្រែ​នៅ​ដៃ​ថា៖ «ចូរ​ស្រាយ​ទេវទូត​ទាំង​បួន​រូប ដែល​ជាប់​ចំណង​នៅ​លើ​ទន្លេ​ធំ គឺ​ទន្លេ​អឺប្រាត​នោះ​ទៅ!»។ ១៥ គេ​ក៏​ស្រាយ​ទេវទូត​ទាំង​បួន​រូប ដែល​បាន​ប្រុង​ប្រៀប​ខ្លួន​ប្រហារ​ជីវិត​មនុស្ស​មួយ​ភាគ​បី ត្រូវ​តាម​ម៉ោង​ថ្ងៃ ខែ និង​ឆ្នាំ។ ១៦ ខ្ញុំ​បាន​ឮ​ថា ចំនួន​ទាហាន​ទ័ព​សេះ​នោះ មាន​ទាំង​អស់​ពីរ​រយ​លាន​នាក់។ ១៧ ក្នុង​និមិត្ត​ហេតុ​ អស្ចារ្យ​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​នោះ មាន​សេះ និង​ពល​ទាហាន​ដែល​ជិះ​ពី​លើ​វា ពាក់​អាវក្រោះ​ពណ៌​ក្រហម​ដូច​ភ្លើង ពណ៌​បៃតង​ខ្ចី និង​ពណ៌​លឿង​ដូច​ស្ពាន់ធ័រ។ រីឯ​ក្បាល​សេះ​វិញ​មាន​រាង​ដូច​ជា​ក្បាល​សឹង្ហ ហើយ​មាន​ភ្លើង ផ្សែង និង​ស្ពាន់ធ័រ​ចេញ​ពី​មាត់​វា​មក​ផង។ ១៨ មនុស្ស​មួយ​ភាគ​បី​បាន​ ស្លាប់ ដោយសារ​គ្រោះ​កាច​ទាំង​បី​មុខ​នេះ គឺ​ស្លាប់​ដោយ​ភ្លើង ដោយ​ផ្សែង និង​ដោយ​ស្ពាន់ធ័រ​ដែល​ចេញ​ពី​មាត់​សេះ ១៩ ដ្បិត​អំណាច​របស់​សេះ​ ទាំង​នោះ​ស្ថិត​នៅ​លើ​មាត់ និង​កន្ទុយ។ កន្ទុយ​របស់​វា​ប្រៀប​បាន​ទៅ​នឹង​ពស់ គឺ​មាន​ក្បាល ហើយ​វា​ធ្វើ​អោយ​មនុស្ស​វេទនា ដោយសារ​តែ​ក្បាល​ហ្នឹង​ឯង។

២០ រីឯ​ មនុស្ស​ឯ​ទៀតៗ ដែល​មិន​បាន​ស្លាប់​ដោយ​គ្រោះ​កាច​ទាំង​នោះ ពុំ​ព្រម​កែ​ប្រែ​ចិត្ត​គំនិត​ឈប់​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​របស់​ខ្លួន​ទេ គឺ​គេ​ពុំ​ព្រម​ឈប់​ថ្វាយបង្គំ​ខ្មោច ថ្វាយបង្គំ​រូប​សំណាក​របស់​ព្រះ​ក្លែងក្លាយ​ធ្វើ​ពី​មាស ពី​ប្រាក់ ពី​លង្ហិន ពី​ថ្ម និង​ធ្វើ​ពី​ឈើ ជា​ព្រះ​ដែល​មិន​ចេះ​មើល មិន​ចេះ​ស្ដាប់ ហើយ​ក៏​មិន​ចេះ​ដើរ​នោះ​ឡើយ។ ២១ គេ​ក៏​ពុំ​ព្រម​កែ​ប្រែ ​ចិត្ត​គំនិត ឈប់​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​ឃាតកម្ម វិជ្ជា​ធ្មប់ អំពើ​ប្រាសចាក​សីលធម៌ និង​អំពើ​លួច​ប្លន់​ដែល​ខ្លួន​បាន​ប្រព្រឹត្ត​នោះ​ដែរ។

ជំពូក ១០

ទេវទូតប្រគល់ក្រាំងមួយតូចអោយលោកយ៉ូហាន

 ខ្ញុំ​ឃើញ​ទេវទូត*​ខ្លាំង​ ពូកែ​មួយ​រូប​ទៀត​ចុះ​ពី​លើ​មេឃ​មក មាន​ពពក*​ព័ទ្ធ​ជុំវិញ​ខ្លួន មាន​ឆព្វណ្ណរង្សី​នៅ​លើ​ក្បាល មុខ​លោក​ដូច​ព្រះអាទិត្យ ហើយ​ជើង​លោក​ដូច​សសរ​ភ្លើង។ ដៃ​លោក​កាន់​ក្រាំង​តូច​មួយ​ដែល​បើក​ស្រាប់ លោក​ដាក់​ជើង​ស្ដាំ​លើ​សមុទ្រ ជើង​ឆ្វេង​លើ​ដី​គោក។  លោក​បន្លឺ​សំឡេង​ឡើង​យ៉ាង​ខ្លាំង​ដូច​សឹង្ហ​គ្រហឹម ហើយ​ពេល​ទេវទូត​នោះ​បន្លឺ​សំឡេង ផ្គរ​ទាំង​ប្រាំពីរ​ក៏​លាន់​ឮ​ឡើង​ដែរ។  ពេល​ផ្គរលាន់​ឮ​រួច​ហើយ ខ្ញុំ​ហៀប​នឹង​សរសេរ​ទុក​ស្រាប់​តែ​ឮ​សំឡេង​មួយ ពោល​ពី​លើ​មេឃ​មក​ថា៖ «ចូរ​លាក់​សេចក្ដី​ដែល​ផ្គរលាន់​ទាំង​ប្រាំពីរ​បាន​ថ្លែង​នោះ​អោយ​ជិត កុំ​សរសេរ​ទុក​ឡើយ»។ រីឯ​ទេវទូត​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ឃើញ​ឈរ​លើ​សមុទ្រ និង​លើ​ដី​គោក​នោះ ក៏​លើក​ដៃ​ស្ដាំ​ឡើង​ទៅ​លើ​មេឃ ហើយ​ស្បថ ក្នុង​ព្រះនាម​ព្រះអង្គ​ដែល​មាន​ព្រះជន្ម​គង់​នៅ​អស់កល្ប ជា​អង្វែង​ត​រៀង​ទៅ​ គឺ​ព្រះអង្គ​ដែល​បាន​បង្កើត​ផ្ទៃ​មេឃ និង​អ្វីៗ​ដែល​មាន​នៅ​លើ​មេឃ ផែនដី និង​អ្វីៗ​ដែល​មាន​នៅ​លើ​ផែនដី សមុទ្រ និង​អ្វីៗ​ដែល​មាន​នៅ​ក្នុង​សមុទ្រ។ ទេវទូត​នោះ​បាន​ពោល​យ៉ាង​ឱឡារិក​ថា «គ្មាន​ពន្យារ​ពេល​ទៀត​ឡើយ  នៅ​គ្រា​ណា​ទេវទូត​ទី​ ប្រាំពីរ​បន្លឺ​សំឡេង​ឡើង គឺ​នៅ​ពេល​លោក​ចាប់​ផ្ដើម​ផ្លុំ​ត្រែ ព្រះជាម្ចាស់​នឹង​សំរេច​តាម​គំរោងការ​ដ៏​លាក់​កំបាំង​របស់​ព្រះអង្គ ដូច​ទ្រង់​បាន​ប្រទាន​ដំណឹងល្អ​ទុក​ជា​មុន តាម​រយៈ​ពួក​ព្យាការី*​ជា​អ្នក​បំរើ​របស់​ព្រះអង្គ»។

 បន្ទាប់​ មក សំឡេង​ដែល​ខ្ញុំ​បាន​ឮ​ពី​លើ​មេឃ​នោះ ក៏​ពោល​មក​កាន់​ខ្ញុំ​ម្ដង​ទៀត​ថា៖ «សូម​អញ្ជើញ​ទៅ​យក​ក្រាំង​តូច​បើក​ស្រាប់ ក្នុង​ដៃ​ទេវទូត​ដែល​ឈរ​លើ​សមុទ្រ និង​លើ​ដី​គោក​នោះ​មក»។ ខ្ញុំ​ក៏​ដើរ​ទៅ​រក​ទេវទូត ​នោះ ទាំង​សុំ​អោយ​លោក​ប្រគល់​ក្រាំង​តូច​មក​ខ្ញុំ។ លោក​ពោល​មក​កាន់​ខ្ញុំ​ថា៖ «ចូរ​យក​ក្រាំង​នេះ ហើយ​បរិភោគ​វា​ទៅ។ ក្រាំង​នេះ​នឹង​ធ្វើ​អោយ​អ្នក​ឈឺ​ពោះ​ តែ​កាល​នៅ​ក្នុង​មាត់ វា​ផ្អែម​ដូច​ទឹក​ឃ្មុំ»។ ១០ ខ្ញុំ​ក៏​ទទួល​យក​ក្រាំង​តូច​ពី​ដៃ​ទេវទូត​មក​បរិភោគ នៅ​ក្នុង​មាត់​ខ្ញុំ វា​ផ្អែម​ដូច​ទឹក​ឃ្មុំ​ លុះ​បរិភោគ​រួច​ហើយ ខ្ញុំ​ក៏​ឈឺ​ពោះ។ ១១ បន្ទាប់​មក មាន​គេ​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ថា៖ «អ្នក​ត្រូវ​ថ្លែង​ព្រះបន្ទូល​សា​ជា​ថ្មី​ទៀត អំពី​ប្រជាជន អំពី​ជាតិ​សាសន៍ អំពី​ភាសា​នានា និង​អំពី​ស្ដេច​ជា​ច្រើន​ផង»។

ជំពូក ១១

ក្រុងដ៏វិសុទ្ធ និងបន្ទាល់ពីររូប

 បន្ទាប់​មក ទេវទូត*​បាន​ប្រគល់​ដើម​ត្រែង​មួយ​មក​ខ្ញុំ ស្រដៀង​នឹង​ដំបង​សំរាប់​វាស់​ហើយ​ប្រាប់​ថា៖ «ចូរ​ក្រោក​ឡើង​ទៅ​វាស់​ព្រះវិហារ*​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ វាស់​អាសនៈ និង​រាប់​អស់​អ្នក​ដែល​ថ្វាយបង្គំ​ព្រះអង្គ​នៅ​ទី​នោះ​ផង។  ក៏​ប៉ុន្តែ ត្រូវ​ទុក​ទីលាន​ដែល​នៅ​ខាង​ក្រៅ​ព្រះវិហារ​ដោយ​ឡែក កុំ​វាស់​អោយ​សោះ ដ្បិត​ព្រះអង្គ​បាន​ប្រគល់​លាន​នោះ​អោយ​ជាតិ​សាសន៍​នានា ហើយ​ពួក​គេ​នឹង​ជាន់​ឈ្លី​ក្រុង​ដ៏វិសុទ្ធ​អស់​រយៈ​ពេល​សែសិប​ពីរ​ខែ។

 យើង​នឹង​អោយ​បន្ទាល់​របស់​យើង​ទាំង​ពីរ​រូប​ស្លៀក​បាវ​ ទៅ​ថ្លែង​ព្រះបន្ទូល ក្នុង​រយៈ​ពេល​មួយ​ពាន់​ពីរ​រយ​ហុកសិប​ថ្ងៃ​នោះ។  អ្នក​ទាំង​ពីរ​នេះ គឺ​ជា​ដើម​អូលីវ​ទាំង​ពីរ និង​ជា​ជើង​ចង្កៀង​ទាំង​ពីរ​ដែល​ស្ថិត​នៅ​ខាង​មុខ​ព្រះអម្ចាស់​នៃ​ផែនដី។ ប្រសិន​បើ​មាន​នរណា​ ម្នាក់ ចង់​ធ្វើ​ទុក្ខ​អ្នក​ទាំង​ពីរ​នោះ​នឹង​មាន​ភ្លើង​ចេញ​ពី​មាត់​គាត់ មក​ឆេះ​បំផ្លាញ​មារ​សត្រូវ​របស់​គាត់​ជា​មិន​ខាន។ ប្រាកដ​ណាស់ ប្រសិន​បើ​អ្នក​ណា​ចង់​ធ្វើ​ទុក្ខ​អ្នក​ទាំង​ពីរ អ្នក​នោះ​ពិត​ជា​ត្រូវ​ស្លាប់​បែប​នេះ​ឯង។ អ្នក​ទាំង​ពីរ​មាន​អំណាច​ ធ្វើ​អោយ​មេឃ​រាំង គ្មាន​ភ្លៀង​ធ្លាក់​ក្នុង​អំឡុង​ពេល​ដែល​គាត់​ថ្លែង​ព្រះ​បន្ទូល ហើយ​ក៏​មាន​អំណាច​ធ្វើ​អោយ​ទឹក​ក្លាយ​ទៅ​ជា​ឈាម ព្រម​ទាំង ​ធ្វើ​អោយ​គ្រោះ​កាច​គ្រប់​យ៉ាង​អាច​កើត​មាន​នៅ​លើ​ផែនដី​ពេល​ណា​ ក៏​បាន តាម​តែ​គាត់​ចង់។

 ពេល​អ្នក​ ទាំង​ពីរ​បាន​ផ្ដល់​សក្ខីភាព​របស់​ខ្លួន​ចប់​សព្វ​គ្រប់​ហើយ មាន​សត្វ​តិរច្ឆាន​ឡើង​ពី​នរក​អវិចី​មក​ច្បាំង​នឹង​គេ វា​នឹង​ឈ្នះ ហើយ​ប្រហារ​ជីវិត​គេ​ទៀត​ផង។ សាកសព​របស់​អ្នក​ទាំង​ពីរ ​នឹង​ត្រូវ​ទុក​ចោល​នៅ​តាម​ទី​ផ្សារ ក្នុង​ក្រុង​ដ៏​ធំ​នោះ ជា​ក្រុង​ដែល​មាន​ឈ្មោះ​ជា​និមិត្តរូប ថា “សូដុម” ឬ​“អេស៊ីប” គឺ​នៅ​ក្រុង​នោះ​ហើយ​ដែល​គេ​ឆ្កាង​ព្រះអម្ចាស់​របស់​អ្នក​ទាំង​ពីរ។  មនុស្ស​ម្នា​ពី​ចំណោម​ ប្រជាជន​នានា ពី​ចំណោម​កុលសម្ព័ន្ធ ពី​ចំណោម​ភាសា និង​ពី​ចំណោម​ជាតិ​សាសន៍​ទាំងឡាយ​នឹង​ឃើញ​សាក​សព​​របស់​អ្នក​ទាំង​ពីរ ក្នុង​រវាង​បី​ថ្ងៃ​កន្លះ ហើយ​ពួក​គេ​មិន​អនុញ្ញាត​អោយ​យក​សាកសព​អ្នក​ទាំង​ពីរ​ទៅ​បញ្ចុះ​ក្នុង​ផ្នូរ ​ឡើយ​។ ១០ មនុស្សម្នា​ដែល​រស់​នៅ​ ផែនដី​នឹង​មាន​ចិត្ត​ត្រេក​អរ ដោយ​ឃើញ​អ្នក​ទាំង​ពីរ​ស្លាប់ គឺ​គេ​មាន​អំណរ​សប្បាយ​យ៉ាង​ខ្លាំង។ ពួក​គេ​នឹង​ផ្ញើ​ជំនូន​អោយ​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក ព្រោះ​ព្យាការី*​ទាំង​ពីរ​រូប​បាន​ធ្វើ​អោយ​មនុស្សម្នា​ដែល​រស់​នៅ​លើ​ផែនដី ​រងទុក្ខ​លំបាក​ខ្លាំង​ណាស់។

១១ បី​ថ្ងៃ ​កន្លះ​ក្រោយ​មក មាន​ដង្ហើម​ជីវិត​មួយ​ចេញ​ពី​ព្រះជាម្ចាស់ មក​ចូល​ក្នុង​សាកសព​អ្នក​ទាំង​ពីរ។ អ្នក​ទាំង​ពីរ​ក៏​ក្រោក​ឈរ​ឡើង ​ធ្វើ​អោយ​អស់​អ្នក​ដែល​បាន​ឃើញ​ភ័យ​ខ្លាច​ជា ​ខ្លាំង។ ១២ អ្នក​ទាំង​ពីរ​បាន​ឮ​ សំឡេង​មួយ​ពី​លើ​មេឃ បន្លឺ​យ៉ាង​ខ្លាំង​មក​កាន់​គេ​ថា “សូម​ឡើង​មក​នេះ!”។ អ្នក​ទាំង​ពីរ​ក៏​ឡើង​ទៅ​លើ​មេឃ​ក្នុង​ពពក* រីឯ​ពួក​សត្រូវ​ក៏​បាន​ឃើញ​ដែរ។ ១៣ ខណៈ​នោះ ស្រាប់​តែ​មាន​រញ្ជួយ​ផែនដី​យ៉ាង​ខ្លាំង ក្រុង​រលំ​អស់​មួយ​ភាគ​ដប់ មនុស្ស​ប្រាំពីរ​ពាន់​នាក់​បាន​បាត់​បង់​ជីវិត​នៅ​ពេល​រញ្ជួយ​ផែនដី។ អ្នក​សល់​ពី​ស្លាប់​ភ័យ​ញ័រ​រន្ធត់ នាំ​គ្នា​លើក​តម្កើង​សិរីរុងរឿង​ព្រះជាម្ចាស់​នៃ​ស្ថាន​បរមសុខ*»។

១៤ ទុក្ខ​វេទនា​ទី​ពីរ​នេះ​បាន​កន្លង​ផុត​ទៅ ទុក្ខ​វេទនា​ទី​បី​នឹង​មក​ដល់​ក្នុង​ពេល​ឆាប់ៗ។

សំឡេងត្រែទីប្រាំពីរ

១៥ ទេវទូត*​ទី​ប្រាំពីរ​ ផ្លុំ​ត្រែ​ឡើង ស្រាប់​តែ​មាន​សំឡេង​លាន់​ឮ​រំពង​នៅ​លើ​មេឃ​ថា៖ «រាជ្យ​ក្នុង​លោក​នេះ ត្រូវ​ផ្ទេរ​ថ្វាយ​ទៅ​ព្រះអម្ចាស់​នៃ​យើង និង​ថ្វាយ​ព្រះគ្រីស្ដ​របស់​ព្រះអង្គ ហើយ​ទ្រង់​នឹង​គ្រង​រាជ្យ​អស់កល្ប​ជា​អង្វែង​ត​រៀង​ទៅ!»។

១៦ ពេល​នោះ ព្រឹទ្ធាចារ្យ*​ទាំង​ម្ភៃ​បួន​រូប​ដែល​អង្គុយ​លើ​បល្ល័ង្ក​នៅ​ខាង​មុខ​ ព្រះជាម្ចាស់ ក៏​នាំ​គ្នា​ក្រាប​អោន​មុខ​ដល់​ដី ហើយ​ថ្វាយបង្គំ​ព្រះជាម្ចាស់ ១៧ ទាំង​ពោល​ថា៖

«បពិត្រ​ព្រះជាអម្ចាស់

ជា​ព្រះ​ដ៏​មាន​ព្រះចេស្ដា​លើ​អ្វីៗ​ទាំង​អស់

ព្រះអង្គ​មាន​ព្រះជន្ម​គង់​នៅ​សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ

ហើយ​ក៏​មាន​ព្រះជន្ម​គង់​នៅ

តាំង​ពី​ដើម​រៀង​មក​ដែរ!

យើង​ខ្ញុំ​សូម​អរ​ព្រះគុណ​ព្រះអង្គ

ព្រោះ​ទ្រង់​បាន​យក​ឫទ្ធានុភាព​ដ៏​ខ្លាំង​ក្លា

របស់​ព្រះអង្គ

មក​តាំង​ព្រះរាជ្យ​របស់​ព្រះអង្គ​ឡើង។

១៨ ជាតិ​សាសន៍​នានា​បាន​នាំ​គ្នា​ខឹង

ហើយ​ពេល​ដែល​ព្រះអង្គ​សំដែង​ព្រះពិរោធ

ក៏​មក​ដល់​ដែរ

គឺ​ជា​ពេល​កំណត់​ដែល​ព្រះអង្គ​វិនិច្ឆ័យ​ទោស

មនុស្ស​ស្លាប់។

នៅ​ពេល​នោះ ព្រះអង្គ​នឹង​ប្រទាន​រង្វាន់​ដល់

ពួក​ព្យាការី*​ជា​អ្នក​បំរើ​របស់​ព្រះអង្គ

ដល់​ប្រជាជន​ដ៏វិសុទ្ធ*

និង​ដល់​អស់​អ្នក​ដែល​គោរព​កោត​ខ្លាច

ព្រះនាម​ព្រះអង្គ ទាំង​អ្នក​តូច ទាំង​អ្នក​ធំ

ហើយ​ក៏​ជា​ពេល​ដែល​ព្រះអង្គ​ត្រូវ​បំផ្លាញ

អស់​អ្នក​ដែល​បាន​បំផ្លាញ​ផែនដី​ដែរ»។

១៩ ពេល​នោះ ទ្វារ​ព្រះវិហារ*​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​នៅ​ស្ថាន​បរមសុខ​ក៏​បើក​ចំហ​ឡើង ហើយ​ហិប​នៃ​សម្ពន្ធមេត្រី*​របស់​ព្រះអង្គ ក៏​លេច​មក​នៅ​ក្នុង​ព្រះវិហារ ហើយ​ក៏​មាន​ផ្លេក​បន្ទោរ មាន​ឮ​សូរ​សំឡេង មាន​ផ្គរលាន់ មាន​រញ្ជួយ​ផែនដី និង​មាន​ព្រឹល​ធ្លាក់​មក​យ៉ាង​ខ្លាំង​ផង​ដែរ។

ជំពូក ១២

ស្ត្រី និងនាគ

 ពេល​នោះ មាន​ទី​សំគាល់​មួយ​យ៉ាង​ធំ​លេច​ចេញ​មក​នៅ​លើ​មេឃ គឺ​មាន​ស្ត្រី​មួយ​រូប​ស្លៀក​ពាក់​ព្រះអាទិត្យ​បិទបាំង​កាយ​មាន​ព្រះច័ន្ទ​ នៅ​ក្រោម​ជើង ព្រម​ទាំង​មាន​ពាក់​ផ្កាយ​ដប់ពីរ​ជា​មកុដ​នៅ​លើ​ក្បាល​ផង។ ស្ត្រី​នោះ​មាន​ផ្ទៃ​ពោះ​ហើយ​កំពុង​ស្រែក​ឈឺ​ចុក​ចាប់ ហៀប​នឹង​សំរាល​បុត្រ។

 មាន​ទី​ សំគាល់​មួយ​ទៀត លេច​ចេញ​មក​នៅ​លើ​មេឃ​ដែរ គឺ​មាន​នាគ​មួយ​យ៉ាង​ធំ សម្បុរ​ក្រហម​ឆ្អិនឆ្អៅ​ដូច​ភ្លើង។ នាគ​នោះ​មាន​ក្បាល​ប្រាំពីរ និង​មាន​ស្នែង​ដប់ ហើយ​នៅ​លើ​ក្បាល​ទាំង​ប្រាំពីរ​របស់​វា មាន​មកុដ​ប្រាំពីរ​ដែរ។ កន្ទុយ​វា​កៀរ​ប្រមូល​ ផ្កាយ​នៅ​លើ​មេឃ​មួយ​ភាគ​បី​ទម្លាក់​មក​ផែនដី។ នាគ​មក​ពេន​នៅ​មុខ​ស្ត្រី​ដែល​ហៀប​នឹង​សំរាល​បុត្រ ចាំ​ត្របាក់​លេប​បុត្រ​នៅ​ពេល​បុត្រ​នោះ​កើត​មក។ នាង​សំរាល​បាន​បុត្រ​មួយ​ដែល​ត្រូវ​កាន់​ដំបង​ដែក ដឹក​នាំ​ជាតិ​សាសន៍​ទាំង​អស់​។ ក៏​ប៉ុន្តែ ព្រះជាម្ចាស់​បាន​ឆក់​យក​បុត្រ​នោះ​ឡើង​ទៅ​ជា​មួយ​ព្រះអង្គ គឺ​នៅ​ជិត​បល្ល័ង្ក​របស់​ព្រះអង្គ។ រីឯ​ស្ត្រី​វិញ នាង​រត់​ភៀស​ខ្លួន​ទៅ​នៅ​វាល​រហោស្ថាន​ត្រង់​កន្លែង​ដែល​ព្រះជាម្ចាស់​បាន​ រៀបចំ​ទុក ដើម្បី​អោយ​គេ​ទំនុក​បម្រុង​នាង ​ក្នុង​អំឡុង​ពេល​មួយ​ពាន់​ពីរ​រយ​ហុក​សិប​ ថ្ងៃ។ ពេល​នោះ ក៏​មាន​ចំបាំង​ផ្ទុះ​ឡើង នៅ​លើ​មេឃ គឺ​មហា​ទេវទូត​មីកាអែល និង​ពួក​ទេវទូត​របស់​លោក​នាំ​គ្នា​ច្បាំង​នឹង​នាគ ហើយ​នាគ​រួម​ជា​មួយ​ពួក​បរិវារ​វា​ក៏​ច្បាំង​តទល់​វិញ​ដែរ  ក៏​ប៉ុន្តែ វា​ច្បាំង​មិន​ឈ្នះ ហើយ​រក​កន្លែង​ស្នាក់​នៅ​លើ​មេឃ​មិន​បាន​ទៀត​ឡើយ។ នាគ​ធំ​នោះ ក៏​ត្រូវ​គេ​ទម្លាក់​ចុះ​មក គឺ​នាគ​ធំ​ហ្នឹង​ឯង ជា​ពស់​ពី​បុរាណ​ឈ្មោះ​មារ* ឬ​សាតាំង​ដែល​បាន​នាំ​មនុស្ស​នៅ​លើ​ផែនដី​ទាំង​មូល​អោយ​វង្វេង។ វា​ត្រូវ​គេ​ទម្លាក់​ចុះ​មក​ផែនដី ហើយ​ពួក​បរិវារ​វា​ក៏​ត្រូវ​គេ​ទម្លាក់​ចុះ​មក​ជា​មួយ​ដែរ។

១០ ពេល​នោះ ខ្ញុំ​បាន​ឮ​សំឡេង​មួយ​បន្លឺ​យ៉ាង​ខ្លាំង​នៅ​លើ​មេឃ​ថា៖ «ឥឡូវ​នេះ ដល់​ពេល​ព្រះជាម្ចាស់​សង្គ្រោះ​មនុស្ស​លោក​ហើយ ហើយ​ឫទ្ធានុភាព និង​ព្រះរាជ្យ*​ព្រះជាម្ចាស់​របស់​យើង ព្រម​ទាំង​អំណាច​ព្រះគ្រីស្ដ​របស់​ព្រះអង្គ​ក៏​បាន​មក​ដល់​ដែរ ដ្បិត​អ្នក​ចោទ​ប្រកាន់​ទោស​បង​ប្អូន​យើង ត្រូវ​គេ​ទម្លាក់​ចោល​ហើយ គឺ​អ្នក​នោះ​ឯង​ដែល​ចោទ​ប្រកាន់​បង​ប្អូន​យើង ទាំង​ថ្ងៃ​ទាំង​យប់ នៅ​មុខ​ព្រះភក្ត្រ​នៃ​ព្រះ​របស់​យើង។ ១១ បង​ប្អូន​យើង​បាន​ឈ្នះ​ វា ដោយសារ​ព្រះលោហិត​របស់​កូន​ចៀម និង​ដោយ​សក្ខីភាព​របស់​ពួក​គេ ហើយ​បង​ប្អូន​ទាំង​នោះ​បាន​ស៊ូ​ប្ដូរ​ជីវិត ឥត​ស្ដាយ​សោះ​ឡើយ។ ១២ ហេតុ​នេះ​ស្ថាន​បរមសុខ* និង​អស់​អ្នក​ដែល​រស់​នៅ​ក្នុង​ស្ថាន​បរមសុខ​អើយ ចូរ​មាន​អំណរ​សប្បាយ​ឡើង! រីឯ​ផែនដី និង​សមុទ្រ​វិញ អ្នក​ត្រូវ​វេទនា​ជា​ពុំខាន! ដ្បិត​មារ*​បាន​ចុះ​ទៅ​រក​អ្នក​រាល់​គ្នា​ទាំង​មាន​កំរោល​ចូល​យ៉ាង​ខ្លាំង​ ផង ព្រោះ​វា​ដឹង​ថា វា​នៅ​សល់​ពេល​តែ​បន្តិច​ប៉ុណ្ណោះ»។

១៣ កាល​នាគ​ឃើញ​ថា ខ្លួន​ត្រូវ​គេ​ទម្លាក់​ចុះ​មក​លើ​ផែនដី​ដូច្នេះ វា​ក៏​ដេញ​តាម​ស្ត្រី​ដែល​បាន​សំរាល​បុត្រ។ ១៤ នាង​បាន​ទទួល​ស្លាប​ ទាំង​ពីរ​របស់​ឥន្ទ្រី​ដ៏​ធំ​នោះ ដើម្បី​ហោះ​ទៅ​កាន់​វាល​រហោស្ថាន គឺ​នៅ​កន្លែង​របស់​នាង។ នៅ​ទី​នោះ ព្រះជាម្ចាស់​នឹង​ទំនុក​បម្រុង​នាង ក្នុង​រយៈ​ពេល​មួយ​វស្សា ពីរ​វស្សា និង​ពាក់​កណ្ដាល​វស្សា​ អោយ​ឆ្ងាយ​ពី​មុខ​ពស់។ ១៥ ពស់​បាន​ព្រួស​ទឹក​ចេញ​ពី​មាត់​វា​ដូច​ទឹក​ទន្លេ​តាម​ពី​ក្រោយ​នាង ដើម្បី​អោយ​ទឹក​ហូរ​នាំ​យក​នាង​ទៅ ១៦ ក៏​ប៉ុន្តែ ព្រះធរណី​បាន​ជួយ​នាង ដោយ​ស្រូប​ទឹក​ទន្លេ​ដែល​នាគ​បាន​ព្រួស​ចេញ​ពី​មាត់​វា​នោះ​អស់។ ១៧ នាគ​ក្ដៅ​ក្រហាយ​នឹង​ ស្ត្រី​នោះ​យ៉ាង​ខ្លាំង វា​ក៏​ចេញ​ទៅ​ធ្វើ​សឹក​នឹង​កូន​ចៅ​របស់​នាង​ដែល​នៅ​សល់ គឺ​ធ្វើ​សឹក​នឹង​អស់​អ្នក​ដែល​ប្រតិបត្តិ​តាមវិន័យ*​ទាំង​ប៉ុន្មាន​របស់ ​ព្រះជាម្ចាស់ និង​អស់​អ្នក​ដែល​បាន​ជឿ​សក្ខីភាព​របស់​ព្រះយេស៊ូ។

១៨ បន្ទាប់​មក នាគ​ក៏​ទៅ​នៅ​តាម​ឆ្នេរ​ខ្សាច់ នា​មាត់​សមុទ្រ។

ជំពូក ១៣

សត្វតិរច្ឆានដែលចេញពីសមុទ្រ

 បន្ទាប់​មក​ទៀត ខ្ញុំ​ឃើញ​សត្វ​តិរច្ឆាន​មួយ​មាន​ស្នែង​ដប់ និង​ក្បាល​ប្រាំពីរ​ឡើង​ពី​សមុទ្រ​មក នៅ​​​​​លើ​ស្នែង​ទាំង​ដប់​របស់​វា មាន​មកុដ​ដប់ ហើយ​នៅ​លើ​ក្បាល​ទាំង​ប្រាំពីរ មាន​សរសេរ​ឈ្មោះ​ផ្សេងៗ​ដែល​ប្រមាថ​ព្រះជា​ម្ចាស់​។

 សត្វ​ដែល​ ខ្ញុំ​ឃើញ​នោះ មាន​រាង​ដូច​ជា​ខ្លា​រខិន​ជើង​វា​ដូច​ជើង​ខ្លាឃ្មុំ ហើយ​មាត់​វា​ដូច​មាត់​សឹង្ហ។ នាគ​បាន​ប្រគល់​ឫទ្ធានុភាព និង​បល្ល័ង្ក​របស់​វា ព្រម​ទាំង​អំណាច​យ៉ាង​ធំ​ទៅ​អោយ​សត្វ​នោះ។ ខ្ញុំ​ក៏​ឃើញ​ក្បាល​មួយ​ របស់​សត្វ​នោះ ដូច​ជា​ត្រូវ​របួស​ជិត​ស្លាប់ តែ​មុខ​របួស​ដ៏​ធ្ងន់​ជិត​ស្លាប់​នេះ​បាន​ជា​សះស្បើយ​ឡើង​វិញ។ មនុស្សម្នា​នៅ​លើ​ផែនដី​ទាំង​មូល​កោត​ស្ញប់ស្ញែង​យ៉ាង​ខ្លាំង ហើយ​នាំ​គ្នា​ទៅ​តាម​សត្វ​នោះ។ គេ​នាំ​គ្នា​ក្រាប​ ថ្វាយបង្គំ​នាគ ព្រោះ​នាគ​បាន​ប្រគល់​អំណាច​អោយ​សត្វ​នោះ ហើយ​គេ​ក៏​ក្រាប​ថ្វាយបង្គំ​សត្វ​នោះ​ដែរ ទាំង​ពោល​ថា៖ «តើ​នរណា​អាច​ប្រៀប​ផ្ទឹម​នឹង​សត្វ​នេះ​បាន? តើ​នរណា​អាច​ច្បាំង​តទល់​នឹង​សត្វ​នេះ​បាន?»។

 សត្វ​នោះ​ បាន​ទទួល​សិទ្ធិ​ពោល​ពាក្យ​ព្រហើនៗ ព្រម​ទាំង​ប្រមាថ​ព្រះជាម្ចាស់​ទៀត​ផង។ វា​បាន​ទទួល​អំណាច​បញ្ចេញ​សកម្មភាព ក្នុង​អំឡុង​ពេល​សែសិប​ពីរ​ខែ។ វា​បាន​ហា​មាត់​ប្រមាថ​ ព្រះជាម្ចាស់ គឺ​វា​ប្រមាថ​ព្រះនាម​របស់​ព្រះអង្គ ប្រមាថ​ព្រះពន្លា*​របស់​ព្រះអង្គ និង​ប្រមាថ​អស់​អ្នក​ដែល​រស់​នៅ​ក្នុង​ស្ថាន​បរមសុខ*។ វា​បាន​ទទួល​សិទ្ធិ​ធ្វើ​សឹក​សង្គ្រាម​ជា​មួយ​ប្រជាជន​ដ៏វិសុទ្ធ* ព្រម​ទាំង​មាន​ជ័យជំនះ​លើ​ពួក​គេ​ទៀត​ផង។ វា​បាន​ទទួល​អំណាច​ត្រួតត្រា​លើ​កុលសម្ព័ន្ធ* ទាំង​អស់​ប្រជារាស្ត្រ​ទាំង​អស់ ភាសា​ទាំង​អស់ និង​ជាតិ​សាសន៍​ទាំង​អស់  ហើយ​មនុស្សម្នា​នៅ​លើ​ ផែនដី​នឹង​នាំ​គ្នា​ក្រាប​ថ្វាយបង្គំ​វា។ អ្នក​ទាំង​នោះ​ គ្មាន​ឈ្មោះ​កត់​ទុក​ក្នុង​បញ្ជី​ជីវិត​របស់​កូន​ចៀម ដែល​គេ​បាន​សម្លាប់ ជា​បញ្ជី​ដែល​មាន​តាំង​ពី​ដើម​កំណើត​ពិភព​លោក​នោះ​ឡើយ។

 ចូរ​ផ្ទៀង​ត្រចៀក​ស្ដាប់​អោយ​មែន​ទែន!។ ១០ បើ​អ្នក​ណា​ត្រូវ​ជាប់​ ជា​ឈ្លើយ អ្នក​នោះ​មុខ​តែ​ជាប់​ជា​ឈ្លើយ អ្នក​ណា​ត្រូវ​ស្លាប់​នឹង​មុខ​ដាវ អ្នក​នោះ​មុខ​តែ​ស្លាប់​នឹង​មុខ​ដាវ​មិន​ខាន។ ដូច្នេះ ប្រជាជន​ដ៏វិសុទ្ធ*​ត្រូវ​មាន​ចិត្ត​ព្យាយាម និង​មាន​ជំនឿ។

សត្វតិរច្ឆានដែលចេញពីដី

១១ បន្ទាប់​មក ខ្ញុំ​ឃើញ​សត្វ​តិរច្ឆាន​មួយ​ទៀត ផុស​ចេញ​ពី​ដី មាន​ស្នែង​ពីរ​ដូច​ស្នែង​កូន​ចៀម ហើយ​មាន​សំឡេង​ដូច​នាគ។ ១២ សត្វ​នោះ​បាន​យក​អំណាច​ ទាំង​អស់​របស់​សត្វ​ទី​មួយ​មក​ប្រើ នៅ​ចំពោះ​មុខ​សត្វ​ទី​មួយ​ទាំង​នាំ​ផែនដី និង​មនុស្ស​ដែល​រស់​នៅ​លើ​ផែនដី​អោយ​ក្រាប​ថ្វាយបង្គំ​សត្វ​ទី​មួយ ដែល​មាន​របួស​ជិត​ស្លាប់ ហើយ​បាន​ជា​សះស្បើយ​វិញ​នោះ​ផង។ ១៣ សត្វ​នោះ​បាន​សំដែង​ទី​សំគាល់​ដ៏​សម្បើម​អស្ចារ្យ រហូត​ដល់​ទៅ​ធ្វើ​អោយ​មាន​ភ្លើង​ធ្លាក់​ចុះ​ពី​លើ​មេឃ​មក​ផែនដី អោយ​មនុស្ស​លោក​ឃើញ។ ១៤ វា​បាន​នាំ​មនុស្ស​ដែល​ រស់​នៅ​លើ​ផែនដី​នេះ​អោយ​វង្វេង ដោយ​ធ្វើ​ទី​សំគាល់​ផ្សេងៗ​នៅ​មុខ​សត្វ​ទី​មួយ តាម​អំណាច​ដែល​វា​បាន​ទទួល។ វា​ប្រាប់​មនុស្ស​រស់​នៅ​លើ​ផែនដី​អោយ​ឆ្លាក់​រូប​សត្វ ដែល​ត្រូវ​របួស​នឹង​មុខ​ដាវ ហើយ​បាន​រួច​ជីវិត​នោះ។ ១៥ វា​បាន​ទទួល​អំណាច​ធ្វើ ​អោយ​រូប​ចម្លាក់ សត្វ​នោះ​មាន​ដង្ហើម​ឡើង ដើម្បី​និយាយ​ស្ដី​បាន និង​ប្រហារ​ជីវិត​អស់​អ្នក​ដែល​ពុំ​ព្រម​ក្រាប​ថ្វាយបង្គំ​រូប​ចម្លាក់​សត្វ ​នោះ ១៦ វា​បាន​បង្ខំ​មនុស្ស​ ទាំង​អស់ ទាំង​អ្នក​តូច ទាំង​អ្នក​ធំ ទាំង​អ្នក​មាន ទាំង​អ្នក​ក្រ ទាំង​អ្នក​ជា ទាំង​អ្នក​ងារ អោយ​ទទួល​សញ្ញា​សំគាល់​មួយ​នៅ​លើ​ដៃ​ស្ដាំ ឬ​នៅ​លើ​ថ្ងាស។ ១៧ ប្រសិន​បើ​គ្មាន​សញ្ញា​ សំគាល់​នេះ គ្មាន​ឈ្មោះ​របស់​សត្វ ឬ​គ្មាន​លេខ​សំគាល់​ឈ្មោះ​របស់​សត្វ​នោះ​ទេ គ្មាន​នរណា​ម្នាក់​មាន​សិទ្ធិ​ទិញ ឬ​លក់​អ្វី​បាន​សោះ​ឡើយ។ ១៨ ត្រង់​ហ្នឹង​ហើយ​ដែល​ ត្រូវ​មាន​ប្រាជ្ញា​រិះគិត!។ អ្នក​ណា​ឆ្លាត ចូរ​យក​លេខ​សំគាល់​របស់​សត្វ​នោះ​ទៅ​គិត​មើល​ទៅ ដ្បិត​លេខ​នេះ ជា​លេខ​របស់​មនុស្ស គឺ​ប្រាំ​មួយ​រយ​ហុកសិប​ប្រាំ​មួយ។

ជំពូក ១៤

កូនចៀម និងអស់អ្នកដែលព្រះអង្គបានលោះ

 ខ្ញុំ​មើល​ទៅ​ឃើញ​កូន​ចៀម ​ឈរ​នៅ​លើ​ភ្នំ​ស៊ីយ៉ូន ហើយ​មាន​មនុស្ស​មួយ​សែន​បួន​ម៉ឺន​បួន​ពាន់​នាក់​នៅ​ជា​មួយ​ព្រះអង្គ អ្នក​ទាំង​នេះ​មាន​ព្រះនាម​កូន​ចៀម និង​ព្រះនាម​ព្រះបិតា​របស់​ព្រះអង្គ​ចារ​នៅ​លើ​ថ្ងាស។ ខ្ញុំ​ឮ​សំឡេង​មួយ​បន្លឺ​ ពី​លើ​មេឃ​មក ស្នូរ​សន្ធឹក​ដូច​មហា​សាគរ ឬ​ដូច​ផ្គរលាន់​យ៉ាង​ខ្លាំង។ សំឡេង​ដែល​ខ្ញុំ​ឮ មាន​សំនៀង​ដូច​ពួក​អ្នក​លេង​ពិណ​កំពុង​ប្រគំ​តូរ្យ​តន្ត្រី។ អ្នក​ទាំង​នេះ​ច្រៀង​ ចំរៀង​ថ្មី​នៅ​មុខ​បល្ល័ង្ក នៅ​មុខ​សត្វ​មាន​ជីវិត​ទាំង​បួន និង​នៅ​មុខ​ពួក​ព្រឹទ្ធាចារ្យ។ គ្មាន​នរណា​ម្នាក់​អាច​រៀន​ចំរៀង​នោះ​ចេះ​ឡើយ លើកលែង​តែ​មនុស្ស​មួយ​សែន​បួន​ម៉ឺន​បួន​ពាន់​នាក់ ដែល​ព្រះជាម្ចាស់​បាន​លោះ​ពី​ផែនដី​មក។ អ្នក​ទាំង​នេះ​សុទ្ធ​តែ​ ជា​មនុស្ស​ដែល​ពុំ​បាន​ធ្វើ​អោយ​ខ្លួន​សៅហ្មង​នឹង​ស្ត្រីៗ​ឡើយ គឺ​គេ​នៅ​ព្រហ្មចារី​ទាំង​អស់​គ្នា។ កូន​ចៀម​ទៅ​ទី​ណា គេ​ក៏​នាំ​គ្នា​ទៅ​ទី​នោះ​តាម​ព្រះអង្គ​ដែរ។ ព្រះអង្គ​បាន​លោះ​គេ​ចេញ​ពី​ចំណោម​មនុស្ស​លោក​មក ទុក​ជា​ផល​ដំបូង​ថ្វាយ​ព្រះជាម្ចាស់ និង​ថ្វាយ​កូន​ចៀម ហើយ​អ្នក​ទាំង​នោះ​ក៏​មិន​ដែល​ពោល​ពាក្យ​កុហក​ដែរ គឺ​គេ​ឥត​មាន​សៅហ្មង​ត្រង់​ណា​សោះ​ឡើយ។

ប្រកាសអំពីការវិនិច្ឆ័យទោស

 ខ្ញុំ​ឃើញ​ទេវទូត*​មួយ​រូប ​ទៀត ហោះ​កណ្ដាល​អាកាស​វេហាស៍ ទេវទូត​នោះ​នាំ​ដំណឹងល្អ*​មួយ​ដែល​នៅ​ស្ថិតស្ថេរ​អស់កល្ប​ជានិច្ច មក​ប្រាប់​មនុស្ស​គ្រប់​ជាតិ​សាសន៍ គ្រប់​កុលសម្ព័ន្ធ គ្រប់​ភាសា និង​គ្រប់​ប្រជាជន​ដែល​រស់​នៅ​លើ​ផែនដី។ ទេវទូត​បន្លឺ​សំឡេង​យ៉ាង​ ខ្លាំងៗ​ថា៖ «ចូរ​នាំ​គ្នា​គោរព​កោត​ខ្លាច​ព្រះជាម្ចាស់ និង​លើក​តម្កើង​សិរីរុងរឿង​របស់​ព្រះអង្គ ដ្បិត​ដល់​ពេល​ព្រះអង្គ​វិនិច្ឆ័យ​ទោស​ហើយ! ចូរ​នាំ​គ្នា​ក្រាប​ថ្វាយបង្គំ​ព្រះអង្គ​ដែល​បាន​បង្កើត​ផ្ទៃ​មេឃ ផែនដី សមុទ្រ ព្រម​ទាំង​ប្រភព​ទឹក​ទាំងឡាយ!»។

 មាន​ទេវទូត ​មួយ​រូប​ទៀត មក​តាម​ក្រោយ​ពោល​ថា៖ «រលំ​ហើយ! រលំ​ហើយ! ក្រុង​បាប៊ីឡូន​មហា​នគរ ដែល​បាន​នាំ​ជាតិ​សាសន៍​ទាំង​ប៉ុន្មាន អោយ​ស្រវឹង​នឹង​កាម​គុណ​ដ៏​ថោក​ទាប​បំផុត​​របស់​វា!»។

 មាន​ទេវទូត ​មួយ​រូប​ទៀត ជា​ទេវទូត​ទី​បី មក​តាម​ក្រោយ ពោល​ឡើង​យ៉ាង​ខ្លាំង​ថា៖ «អ្នក​ណា​ក្រាប​ថ្វាយបង្គំ​សត្វ​តិរច្ឆាន​នោះ និង​ក្រាប​ថ្វាយបង្គំ​រូប​ចម្លាក់​របស់​វា ព្រម​ទាំង​ទទួល​សញ្ញា​សំគាល់​នៅ​លើ​ថ្ងាស ឬ​នៅ​លើ​ដៃ ១០ អ្នក​នោះ​នឹង​ត្រូវ​ ទទួល​ទណ្ឌកម្ម​ពី​ព្រះជាម្ចាស់ ព្រះអង្គ​នឹង​វិនិច្ឆ័យ​ទោស​គេ​ឥត​ត្រា​ប្រណី​ឡើយ​ ហើយ​គេ​នឹង​ត្រូវ​រងទុក្ខ​ទោស​នៅ​ក្នុង​ភ្លើង និង​ក្នុង​ស្ពាន់ធ័រ នៅ​ចំពោះ​មុខ​ពួក​ទេវទូត​ដ៏វិសុទ្ធ* និង​នៅ​ចំពោះ​ព្រះភក្ត្រ​របស់​កូន​ចៀម។ ១១ ផ្សែង​ភ្លើង​ដែល​ធ្វើ​ អោយ​គេ​រងទុក្ខ​ទោស ហុយ​អស់កល្ប​ជា​អង្វែង​ត​រៀង​ទៅ។ អស់​អ្នក​ដែល​បាន​ក្រាប​ថ្វាយបង្គំ​សត្វ​តិរច្ឆាន និង​ក្រាប​ថ្វាយបង្គំ​រូប​ចម្លាក់​របស់​វា ហើយ​បាន​ទទួល​សញ្ញា​សម្គាល់​ឈ្មោះ​របស់​វា មុខ​ជា​ត្រូវ​វេទនា ទាំង​ថ្ងៃ​ទាំង​យប់ ឥត​ស្រាកស្រាន្ត​ឡើយ»។

១២ ដូច្នេះ ប្រជាជន​ដ៏វិសុទ្ធ* គឺ​អស់​អ្នក​ដែល​ប្រតិបត្តិ​តាម​បទ​បញ្ជា*​ទាំង​ប៉ុន្មាន​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ និង​កាន់​តាម​ជំនឿ​របស់​ព្រះយេស៊ូ ត្រូវ​មាន​ចិត្ត​ព្យាយាម។

១៣ ខ្ញុំ​ឮ ​សំឡេង​មួយ បន្លឺ​ពី​លើ​មេឃ​មក​ថា៖ «ចូរ​សរសេរ​ដូច​ត​ទៅៈ អស់​អ្នក​ដែល​ស្លាប់​រួម​ជា​មួយ​ព្រះអម្ចាស់ ពិត​ជា​មាន​សុភមង្គល*​ចាប់​តាំង​ពី​ពេល​នេះ​ទៅ​ហើយ! ព្រះវិញ្ញាណ​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា ពិត​មែន​ហើយ អ្នក​ទាំង​នោះ​នឹង​បាន​ឈប់​សំរាក លែង​នឿយហត់​ទៀត ដ្បិត​កិច្ចការ​ដែល​គេ​បាន​ប្រព្រឹត្ត​ទាំង​ប៉ុន្មាន នឹង​អន្ទោល​តាម​គេ​ជាប់​ជានិច្ច»។

ការច្រូតកាត់ និងការបេះផ្លែទំពាំងបាយជូរ

១៤ ខ្ញុំ​មើល​ទៅ​ឃើញ​ពពក*​ ស​មួយ​ដុំ ហើយ​មាន​ម្នាក់​ដូច​បុត្រ​មនុស្ស* អង្គុយ​លើ​ពពក​នោះ។ លោក​ពាក់​មកុដ​មាស​នៅ​លើ​ក្បាល ព្រម​ទាំង​កាន់​កណ្ដៀវ​មួយ​យ៉ាង​មុត​នៅ​ដៃ​ផង។ ១៥ មាន​ទេវទូត​មួយ​រូប​ទៀត​ ចេញ​ពី​ព្រះវិហារ​មក ហើយ​ស្រែក​ឡើង​ខ្លាំងៗ​ទៅ​កាន់​លោក​ដែល​អង្គុយ​លើ​ពពក​ថា៖ «សូម​យក​កណ្ដៀវ​របស់​លោក​មក​ច្រូត​ទៅ! ដល់​ពេល​ច្រូត​ហើយ ដ្បិត​ផែនដី​ទុំ ល្មម​ច្រូត​ហើយ»។ ១៦ ពេល​នោះ លោក​ដែល​អង្គុយ​នៅ​លើ​ពពក​បោះ​កណ្ដៀវ​មក​ផែនដី ផែនដី​ក៏​ច្រូត​ស្រេច​រួច​រាល់។

១៧ មាន​ទេវទូត​មួយ​រូប​ទៀត ចេញ​ពី​ព្រះវិហារ​នៅ​ស្ថាន​បរម​សុខ*​មក លោក​ក៏​មាន​កាំបិត​មួយ​ដ៏​មុត​ដែរ។ ១៨ ទេវទូត​មួយ​រូប​ទៀត​ដែល​ មាន​អំណាច​លើ​ភ្លើង​បាន​ចេញ​ពី​អាសនៈ​មក ពោល​ខ្លាំងៗ​ទៅ​កាន់​ទេវទូត​ដែល​កាន់​កាំបិត​ដ៏​មុត​ថា៖ «សូម​យក​កាំបិត​ដ៏​មុត​របស់​លោក មក​កាត់​ចង្កោម​ទំពាំងបាយជូរ​នៅ​លើ​ផែនដី​ទៅ ដ្បិត​ផ្លែ​វា​ទុំ​អស់​ហើយ!»។ ១៩ ទេវទូត​នោះ​បោះ​កាំបិត​ របស់​លោក​មក​លើ​ផែនដី ផ្លែ​ទំពាំងបាយជូរ​នៅ​លើ​ផែនដី​ក៏​កាត់​រួច​រាល់​ជា​ស្រេច ហើយ​លោក​បោះ​ផ្លែ​ទំពាំងបាយជូរ​ទៅ​ក្នុង​ធុង​បញ្ជាន់​ផ្លែ ជា​ធុង​នៃ​ព្រះពិរោធ​ដ៏​ខ្លាំង​របស់​ព្រះជាម្ចាស់។ ២០ ​បន្ទាប់​មក គេ​យក​ធុង​ចេញ​ទៅ​ក្រៅ​ទីក្រុង ដើម្បី​បញ្ជាន់​ផ្លែ ពេល​នោះ មាន​ឈាម​ហូរ​ចេញ​ពី​ធុង​មក​មាន​កំពស់​ត្រឹម​មាត់​សេះ ចម្ងាយ​ប្រមាណ​មួយ​ពាន់​ប្រាំ​មួយ​រយ​ស្ដាដ​។

ជំពូក ១៥

ទេវទូតប្រាំពីររូប និងគ្រោះកាចចុងក្រោយ

 បន្ទាប់​មក ខ្ញុំ​ឃើញ​ទី​សំគាល់​មួយ​ទៀត​នៅ​លើ​មេឃ ជា​ទី​សំគាល់​យ៉ាង​ធំ​គួរ​ស្ញែង​ខ្លាច គឺ​មាន​ទេវទូត*​ប្រាំពីរ​រូប​កាន់​គ្រោះ​កាច​ប្រាំពីរ ដែល​ជា​គ្រោះ​កាច​ចុង​ក្រោយ​បង្អស់ ដ្បិត​គ្រោះ​កាច​ទាំង​នេះ​នឹង​ធ្វើ​អោយ​ព្រះជាម្ចាស់​ឈប់​ព្រះពិរោធ*។

 បន្ទាប់​មក​ទៀត ខ្ញុំ​ឃើញ​ដូច​ជា​មាន​សមុទ្រ​មួយ​ភ្លឺ​ដូច​កែវ​លាយ​ជា​មួយ​នឹង​ភ្លើង ហើយ​អស់​អ្នក​ដែល​បាន​ឈ្នះ​សត្វ​តិរច្ឆាន និង​ឈ្នះ​រូប​ចម្លាក់​របស់​វា ព្រម​ទាំង​ឈ្នះ​លេខ​ឈ្មោះ​របស់​វា ឈរ​នៅ​លើ​សមុទ្រ​កែវ​នោះ។ ពួក​គេ​កាន់​ពិណ​របស់​ព្រះជាម្ចាស់  ហើយ​នាំ​គ្នា​ច្រៀង​ចំរៀង​របស់​លោក​ម៉ូសេ​ជា​អ្នក​បំរើ​របស់​ព្រះ​ជាម្ចាស់ និង​ចំរៀង​របស់​កូន​ចៀម​ថា៖

«ឱ​ព្រះជាអម្ចាស់​ដ៏​មាន​ព្រះចេស្ដា​លើ​អ្វីៗ​ទាំង​អស់​អើយ ស្នា​ព្រះហស្ដ​របស់​ព្រះអង្គ​ប្រសើរ​ឧត្ដម​គួរ​អោយ​កោត​ស្ញប់ស្ញែង​ពន់​ពេក​ណាស់! ឱ​ព្រះមហាក្សត្រ​នៃ​ប្រជាជាតិ​ទាំងឡាយ​អើយ មាគ៌ា​របស់​ព្រះអង្គ​សុទ្ធ​តែ​សុចរិត និង​ត្រឹម​ត្រូវ​ទាំង​អស់!  បពិត្រ​ព្រះអម្ចាស់! តើ​មាន​នរណា​មិន​គោរព​កោត​ខ្លាច​ព្រះនាម​ព្រះអង្គ! តើ​នរណា​មិន​លើក​តម្កើង​សិរីរុងរឿង​នៃ​ព្រះនាម​ព្រះអង្គ! ដ្បិត​មាន​តែ​ព្រះអង្គ​ប៉ុណ្ណោះ​ជា​ព្រះ​ដ៏វិសុទ្ធ។ មនុស្ស​គ្រប់​ជាតិ​សាសន៍ នឹង​នាំ​គ្នា​មក​ក្រាប​ថ្វាយបង្គំ​ព្រះអង្គ ដ្បិត​គេ​បាន​ឃើញ​ច្បាស់​ថា ព្រះអង្គ​វិនិច្ឆ័យ​ដោយ​យុត្តិធម៌»។

 ក្រោយ​មក​ទៀត ខ្ញុំ​មើល​ទៅ ឃើញ​ព្រះវិហារ​នៅ​ស្ថាន​បរមសុខ ដែល​មាន​ព្រះពន្លា​នៃ​សក្ខីភាព​បើក​ទ្វារ​ចំហ។ ​ទេវទូត​ទាំង​ប្រាំពីរ​រូប​ ដែល​កាន់​គ្រោះ​កាច​ទាំង​ប្រាំពីរ ក៏​ចេញ​ពី​ព្រះវិហារ​មក មាន​សម្លៀកបំពាក់ ធ្វើ​ពី​ក្រណាត់​ទេសឯក​សុទ្ធ​ដ៏​ភ្លឺ​ផ្លេក ហើយ​មាន​ខ្សែ​ក្រវាត់​មាស​នៅ​ដើម​ទ្រូង​ផង។ សត្វ​មាន​ជីវិត​មួយ​ក្នុង ​ចំណោម​សត្វ​មាន​ជីវិត​ទាំង​បួន បាន​ប្រគល់​ពែង​មាស​ប្រាំពីរ ជូន​ទេវទូត​ទាំង​ប្រាំពីរ​រូប។ ពែង​ទាំង​នោះ​ពេញ​ទៅ​ដោយ​ព្រះពិរោធ​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ ដែល​គង់​នៅ​អស់កល្ប​ជា​អង្វែង​ត​រៀង​ទៅ។ ព្រះវិហារ​ក៏​ពោរពេញ​ទៅ​ ដោយ​ផ្សែង ដែល​ចេញ​ពី​សិរីរុងរឿង​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ និង​ពី​ឫទ្ធានុភាព​របស់​ព្រះអង្គ ហើយ​គ្មាន​នរណា​អាច​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ព្រះវិហារ​បាន​ឡើយ ទាល់​តែ​គ្រោះ​កាច​ទាំង​ប្រាំពីរ​របស់​ទេវទូត​ទាំង​ប្រាំពីរ​បាន​ចប់​សព្វ​ គ្រប់​ជា​មុន​សិន។

ជំពូក ១៦

ពែងមាសទាំងប្រាំពីរ

 ខ្ញុំ​បាន​ឮ​សំឡេង​មួយ​ យ៉ាង​ខ្លាំង​ចេញ​ពី​ព្រះវិហារ បន្លឺ​ទៅ​កាន់​ទេវទូត​ទាំង​ប្រាំពីរ​ថា៖ «ចូរ​នាំ​គ្នា​ទៅ ហើយ​យក​ពែង​ទាំង​ប្រាំពីរ ​នៃ​ព្រះពិរោធ​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​ចាក់​លើ​ផែនដី​ទៅ!»។

 ទេវទូត​ទី​ មួយ​ចេញ​ទៅ យក​ពែង​របស់​ខ្លួន​ចាក់​លើ​ផែនដី ស្រាប់​តែ ​អស់​អ្នក​ដែល​មាន​សញ្ញា​សំគាល់​របស់​សត្វ​តិរច្ឆាន ហើយ​​ដែល​ក្រាប​ថ្វាយបង្គំ​រូប​ចម្លាក់​របស់​វា កើត​ដំបៅ​រលួយ​ឈឺ​ចុក​ចាប់​យ៉ាង​ខ្លាំង។

 ទេវទូត​ទី​ ពីរ​យក​ពែង​របស់​ខ្លួន​ចាក់​លើ​សមុទ្រ ស្រាប់​តែ​សមុទ្រ​ក្លាយ​ទៅ​ជា​ឈាម ដូច​ឈាម​ហូរ​ចេញ​ពី​សាកសព ហើយ​អ្វីៗ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែល​មាន​ជីវិត​ក្នុង​សមុទ្រ​ក៏​ស្លាប់​អស់​ទៅ។

 ​ទេវទូត​ទី​បី​យក​ពែង​របស់​ខ្លួន​ចាក់​លើ​ទន្លេ និង​ប្រភព​ទឹក​នានា ស្រាប់​តែ​ទន្លេ និង​ប្រភព​ទឹក​ក្លាយ​ទៅ​ជា​ឈាម​ទាំង​អស់។  ខ្ញុំ​ឮ​ទេវទូត​ម្ចាស់​ទឹក ​ពោល​ថា៖ «បពិត្រ​ព្រះអង្គ ដ៏​មាន​ព្រះជន្ម​គង់​នៅ​សព្វ​ថ្ងៃ និង​មាន​ព្រះជន្ម​គង់​នៅ​តាំង​ពី​ដើម​រៀង​មក ព្រះអង្គ​ពិត​ជា​វិសុទ្ធ ហើយ​ទ្រង់​វិនិច្ឆ័យ​ទោស​ដោយ​យុត្តិធម៌​មែន! ដ្បិត​អ្នក​ទាំង​នោះ​បាន​ បង្ហូរ​ឈាម​ប្រជាជន​ដ៏វិសុទ្ធ* និង​បង្ហូរ​ឈាម​ពួក​ព្យាការី* ព្រះអង្គ​អោយ​ឈាម​គេ​ផឹក​ដូច្នេះ សម​មុខ​ពួក​គេ​ហើយ»។ ខ្ញុំ​ឮ​សំឡេង​មួយ​ចេញ​ពី ​អាសនៈ​មក​ថា៖ «ប្រាកដ​មែន! បពិត្រ​ព្រះជាអម្ចាស់ ជា​ព្រះ​ដ៏​មាន​ព្រះចេស្ដា​លើ​អ្វីៗ​ទាំង​អស់ ព្រះអង្គ​វិនិច្ឆ័យ​ទោស​យ៉ាង​ត្រឹម​ត្រូវ តាម​យុត្តិធម៌​ពិត​មែន​ហើយ!»។

 ទេវទូត​ទី​បួន ​យក​ពែង​របស់​ខ្លួន​ចាក់​ទៅ​លើ​ព្រះអាទិត្យ ស្រាប់​តែ​ព្រះអាទិត្យ​ទទួល​អំណាច​ធ្វើ​អោយ​មនុស្ស​ក្ដៅ​ក្រហល់​ក្រហាយ។ មនុស្សម្នា​ត្រូវ​រលាក​ ដោយ​កំដៅ​ថ្ងៃ​យ៉ាង​ខ្លាំង គេ​នាំ​គ្នា​ជេរ​ប្រមាថ​ព្រះនាម​ព្រះជាម្ចាស់ ដែល​មាន​អំណាច​លើ​គ្រោះ​កាច​ទាំង​នេះ តែ​គេ​ពុំ​បាន​កែ​ប្រែ​ចិត្ត​គំនិត ហើយ​ពុំ​ព្រម​លើក​តម្កើង​សិរីរុងរឿង​របស់​ព្រះអង្គ​ឡើយ។

១០ ទេវទូត​ ទី​ប្រាំ​យក​ពែង​របស់​ខ្លួន​ចាក់​ទៅ​លើ​បល្ល័ង្ក​របស់​សត្វ​តិរច្ឆាន ស្រាប់​តែ​អាណាចក្រ​របស់​វា​ប្រែ​ទៅ​ជា​ងងឹត​សូន្យ មនុស្សម្នា​នាំ​គ្នា​ខាំ​អណ្ដាត​របស់​ខ្លួន ព្រោះ​វេទនា​ខ្លាំង​ពេក។ ១១ គេ​នាំ​គ្នា​ជេរ​ប្រមាថ ​ព្រះជាម្ចាស់​នៃ​ស្ថាន​បរមសុខ* ព្រោះ​តែ​ឈឺ​ចុក​ចាប់ និង​កើត​ដំបៅ​ពេញ​ខ្លួន។ ប៉ុណ្ណឹង​ហើយ ពួក​គេ​នៅ​តែ​មិន​កែ​ប្រែ​ចិត្ត​គំនិត លះបង់​អំពើ​ដែល​ខ្លួន​ធ្លាប់​ប្រព្រឹត្ត​នោះ​ឡើយ។

១២ ទេវទូត​ ទី​ប្រាំ​មួយ​យក​ពែង​របស់​ខ្លួន​ចាក់​ទៅ​លើ​ទន្លេ​ធំ គឺ​ទន្លេ​អឺប្រាត ស្រាប់​តែ​ទឹក​រីង​អស់ ដើម្បី​អោយ​ទន្លេ​ទៅ​ជា​ផ្លូវ​មួយ​ចាំ​ទទួល​ស្ដេច​នានា​មក​ពី​បូព៌ា​ប្រទេស។ ១៣ ខ្ញុំ​ឃើញ​វិញ្ញាណ​ អាក្រក់​បី ដែល​មាន​រូប​រាង​ដូច​កង្កែប​មួយ​ចេញ​ពី​មាត់​នាគ មួយ​ចេញ​ពី​មាត់​សត្វ​តិរច្ឆាន និង​មួយ​ទៀត​ចេញ​ពី​មាត់​ព្យាការី​ក្លែងក្លាយ ១៤ គឺ​ជា​វិញ្ញាណ​របស់​ពួកខ្មោច។ វា​សំដែង​ទី​សំគាល់​ផ្សេងៗ និង​ចេញ​ទៅ​ប្រមូល​ស្ដេច​នៅ​លើ​ផែនដី​ទាំង​មូល​អោយ​ធ្វើ​សឹក​សង្គ្រាម នៅ​ថ្ងៃ​ដ៏​អស្ចារ្យ​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ ជា​ព្រះ​ដ៏​មាន​ព្រះចេស្ដា​លើ​អ្វីៗ​ទាំង​អស់ ១៥ («មើល៍! យើង​នឹង​មក​ដូច​ចោរ​ចូល​លួច។ អ្នក​ណា​ប្រុង​ស្មារតី ហើយ​មាន​សម្លៀកបំពាក់​បិទបាំង​កាយ ឥត​នៅ​អាក្រាត​អោយ​គេ​ឃើញ​កេរខ្មាស អ្នក​នោះ​ពិត​ជា​មាន​សុភមង្គល*​ហើយ!»)។ ១៦ វិញ្ញាណ​អាក្រក់​នឹង​ប្រមូល​ស្ដេច​ទាំង​នោះ​អោយ​មក​ជួបជុំ​គ្នា​នៅ​កន្លែង​មួយ ដែល​មាន​ឈ្មោះ​ជា​ភាសា​ហេប្រឺ​ថា «ហារម៉ាគេដូន»។

១៧ ទេវទូត​ ទី​ប្រាំពីរ​យក​ពែង​របស់​ខ្លួន​ចាក់​ទៅ​លើ​អាកាស ស្រាប់​​តែ​មាន​សំឡេង​មួយ​បន្លឺ​ឡើង​យ៉ាង​ខ្លាំង​ចេញ​ពី​បល្ល័ង្ក​ក្នុង​ ព្រះវិហារ*​ថា៖ «រួច​រាល់​ស្រេច​អស់​ហើយ!»។ ១៨ ពេល​នោះ មាន​ផ្លេក​បន្ទោរ មាន​ឮ​សំឡេង មាន​ផ្គរលាន់ និង​មាន​រញ្ជួយ​ផែនដី​យ៉ាង​ខ្លាំង​ចាប់​តាំង​ពី​មាន​មនុស្ស​រស់​នៅ​លើ​ផែនដី ​មក មិន​ដែល​មាន​រញ្ជួយ​ផែនដី​ខ្លាំង​យ៉ាង​នេះ​ទេ។ ១៩ មហា​នគរ​នោះ​បាន​បែក​ជា ​បី រីឯ​ក្រុង​នានា​របស់​ជាតិ​សាសន៍​ទាំង​ប៉ុន្មាន​បាន​រលំ​អស់ ពេល​នោះ ព្រះជាម្ចាស់​បាន​នឹក​ដល់​មហា​នគរ​បាប៊ីឡូន ព្រះអង្គ​បាន​អោយ​ក្រុង​នេះ​ផឹក​ស្រា​ពី​ពែង ​នៃ​ព្រះពិរោធ​ដ៏​ខ្លាំង​បំផុត​ របស់​ព្រះអង្គ​។ ២០ កោះ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​នឹង​រសាត់​បាត់​អស់​ទៅ ហើយ​ភ្នំ​ទាំងឡាយ​ក៏​លែង​មាន​ទៀត​ដែរ។ ២១ ពេល​នោះ មាន​ព្រឹល​ធ្លាក់​មក​យ៉ាង​ខ្លាំង គ្រាប់​ព្រឹល​នីមួយៗ​មាន​ទម្ងន់​ប្រមាណ​ជាង​មួយ​ចុង​ ធ្លាក់​ចុះ​ពី​លើ​មេឃ​មក​លើ​មនុស្ស​លោក។ គេ​ក៏​នាំ​គ្នា​ជេរ​ប្រមាថ​ព្រះជាម្ចាស់ ព្រោះ​តែ​គ្រោះ​កាច​ដែល​កើត​មាន​ពី​ព្រឹល​នោះ ជា​គ្រោះ​កាច​ដ៏​ខ្លាំង​បំផុត។

ជំពូក ១៧

ការវិនិច្ឆ័យទោសស្ត្រីពេស្យា

 បន្ទាប់​មក ទេវទូត*​មួយ​រូប​ក្នុង​ចំណោម​ទេវទូត​ទាំង​ប្រាំពីរ ដែល​កាន់​ពែង​ទាំង​ប្រាំពីរ ចូល​មក​និយាយ​នឹង​ខ្ញុំ​ថា៖ «សុំ​អញ្ជើញ​មក ខ្ញុំ​នឹង​បង្ហាញ​អោយ​លោក​ឃើញ​ការ​វិនិច្ឆ័យ​ទោស​ស្ត្រី​ពេស្យា​ដ៏​មាន​ ឈ្មោះ​ល្បី ដែល​អង្គុយ​លើ​មហា​សមុទ្រ។ ស្ដេច​នៅ​ផែនដី​បាន​នាំ​ គ្នា​ប្រាសចាក​សីលធម៌​ជា​មួយ​ស្ត្រី​នោះ ហើយ​មនុស្សម្នា​នៅ​លើ​ផែនដី ក៏​បាន​នាំ​គ្នា​ស្រវឹង​នឹង​កាម​គុណ​ជា​មួយ​នាង​ដែរ»។

 ទេវទូត​នោះ ​បាន​លើក​វិញ្ញាណ​ខ្ញុំ​ឡើង​នាំ​ទៅ​កាន់​វាល​រហោ​ស្ថាន*។ នៅ​ទី​នោះ ខ្ញុំ​ឃើញ​ស្ត្រី​ម្នាក់​អង្គុយ​លើ​សត្វ​មួយ​សម្បុរ​ក្រហម​ឆ្អិនឆ្អៅ ដែល​មាន​សរសេរ​ឈ្មោះ​ផ្សេងៗ​ពេញ​ខ្លួន​វា ជា​ឈ្មោះ​ប្រមាថ​ព្រះជាម្ចាស់។ សត្វ​នោះ​មាន​ក្បាល​ប្រាំពីរ និង​មាន​ស្នែង​ដប់។ ស្ត្រី​នោះ​ស្លៀក​ពាក់​ ពណ៌​ស្វាយ និង​ពណ៌​ក្រហម​ឆ្អិន​ឆ្អៅ ព្រម​ទាំង​តុបតែង​ខ្លួន​ដោយ​ពាក់​មាស ត្បូង និង​ពេជ្រ​ទៀត​ផង។ នាង​កាន់​ពែង​មាស​មួយ​នៅ​ដៃ ពោរពេញ​ទៅ​ដោយ​អំពើ​គួរ​អោយ​ស្អប់​ខ្ពើម និង​កាម​គុណ​ដ៏​ថោក​ទាប​របស់​នាង។  នៅ​លើ​ថ្ងាស​នាង​មាន​ចារ​ ឈ្មោះ​មួយ​ដ៏​អាថ៌កំបាំង គឺ «មហា​នគរ​បាប៊ីឡូន ជា​ម្ដាយ​របស់​ពួក​ស្ត្រី​ពេស្យា និង​ជា​ប្រភព​នៃ​អំពើ​គួរ​អោយ​ស្អប់​ខ្ពើម​នៅ​លើ​ផែនដី»។ ខ្ញុំ​ឃើញ​ស្ត្រី​នោះ​ ស្រវឹង​ឈាម​របស់​ប្រជាជន​ដ៏វិសុទ្ធ* និង​ឈាម​អស់​អ្នក​ដែល​ជា​បន្ទាល់​របស់​ព្រះយេស៊ូ។ ពេល​ឃើញ​ស្ត្រី​នោះ ខ្ញុំ​ងឿងឆ្ងល់​ខ្លាំង​ណាស់។ ទេវទូត​ពោល​មក​កាន់​ខ្ញុំ​ ថា៖ «ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​លោក​ងឿងឆ្ងល់​ដូច្នេះ? ខ្ញុំ​នឹង​ប្រាប់​លោក​អោយ​បាន​ដឹង​អត្ថន័យ​ដ៏​អាថ៌កំបាំង​អំពី​ស្ត្រី​នោះ និង​អំពី​សត្វ​ដែល​នាង​ជិះ មាន​ក្បាល​ប្រាំពីរ និង​ស្នែង​ដប់។ សត្វ​ដែល​លោក​ឃើញ​នោះ នៅ​សម័យ​ដើម​មាន​ជីវិត តែ​ឥឡូវ​នេះ គ្មាន​ទៀត​ទេ ហើយ​វា​នឹង​ឡើង​ពី​នរកអវិចី​មក រួច​វា​នឹង​វិនាស​បាត់​ទៅ​វិញ។ ពេល​ឃើញ​សត្វ​នោះ មនុស្សម្នា​រស់​នៅ​លើ​ផែនដី​ដែល​គ្មាន​ឈ្មោះ​កត់​ទុក​ក្នុង​បញ្ជី​ជីវិត តាំង​ពី​មុន​កំណើត​ពិភព​លោក​មក នឹង​ងឿងឆ្ងល់​យ៉ាង​ខ្លាំង ព្រោះ​នៅ​សម័យ​ដើម​វា​មាន​ជីវិត តែ​ឥឡូវ​នេះ គ្មាន​ទៀត​ទេ ហើយ​វា​នឹង​លេច​មក​សា​ជា​ថ្មី។ ត្រង់​នេះ តោង​យក​ប្រាជ្ញា​ដ៏​ឈ្លាស​វៃ​មក​រិះគិត​ទើប​យល់ៈ ក្បាល​ប្រាំពីរ សំដៅ​ទៅ​លើ​ភ្នំ​ទាំង​ប្រាំពីរ​ដែល​ស្ត្រី​នោះ​អង្គុយ​លើ ហើយ​ក៏​សំដៅ​ទៅ​លើ​ស្ដេច​ទាំង​ប្រាំពីរ​អង្គ​ដែរ។ ១០ ស្ដេច​ប្រាំ​អង្គ​បាន​ ធ្លាក់​រាជ្យ​បាត់​ទៅ​ហើយ មួយ​អង្គ​ទៀត កំពុង​តែ​សោយ​រាជ្យ ហើយ​មួយ​អង្គ​ទៀត​មិន​ទាន់​មក​ដល់​នៅ​ឡើយ​ទេ។ ពេល​ស្ដេច​នោះ​មក​ដល់ ទ្រង់​នឹង​សោយ​រាជ្យ​តែ​មួយភ្លែត​ប៉ុណ្ណោះ។ ១១ រីឯ​សត្វ​តិរច្ឆាន​ដែល​ មាន​ជីវិត​កាល​ពី​សម័យ​ដើម តែ​ឥឡូវ​គ្មាន​ទេ​នោះ វា​នឹង​មក​ធ្វើ​ជា​ស្ដេច​ទី​ប្រាំ​បី។ វា​ក៏​នៅ​ក្នុង​ចំណោម​ស្ដេច​ទាំង​ប្រាំពីរ​នោះ​ដែរ ហើយ​នឹង​ត្រូវ​វិនាស​បាត់​ទៅ។ ១២ ស្នែង​ទាំង​ដប់​ដែល​លោក ​បាន​ឃើញ សំដៅ​ទៅ​លើ​ស្ដេច​ដប់​អង្គ​ដែល​ពុំ​ទាន់​បាន​ទទួល​រាជ​សម្បត្តិ​នៅ​ឡើយ តែ​ស្ដេច​ទាំង​នោះ​នឹង​ទទួល​អំណាច ធ្វើ​ជា​ស្ដេច​បាន​មួយ​ម៉ោង​រួម​ជា​មួយ​សត្វ​តិរច្ឆាន។ ១៣ ស្ដេច​ទាំង​នោះ​មាន​គោល​បំណង​តែ​មួយ​ដូច​គ្នា គឺ​ប្រគល់​ឫទ្ធានុភាព និង​អំណាច​ខ្លួន ទៅ​អោយ​សត្វ​តិរច្ឆាន។ ១៤ ស្ដេច​ទាំង​ដប់​នឹង​នាំ ​គ្នា​ធ្វើ​សឹក​ជា​មួយ​កូន​ចៀម តែ​កូន​ចៀម​នឹង​ឈ្នះ​ស្ដេច​ទាំង​ដប់ ដ្បិត​ព្រះអង្គ​ជា​ព្រះអម្ចាស់​លើ​អម្ចាស់​នានា និង​ជា​ព្រះមហាក្សត្រ លើ​មហាក្សត្រ​នានា។ រីឯ​អស់​អ្នក​ដែល​នៅ​ជា​មួយ​កូន​ចៀម គឺ​អ្នក​ដែល​ព្រះជាម្ចាស់​បាន​ត្រាស់​ហៅ និង​បាន​ជ្រើស​រើស ហើយ​ដែល​មាន​ជំនឿ​ដ៏​ស្មោះ ក៏​នឹង​មាន​ជ័យជំនះ រួម​ជា​មួយ​កូន​ចៀម​ដែរ»។

១៥ ទេវទូត​ ពោល​មក​កាន់​ខ្ញុំ​ទៀត​ថា៖ «មហា​សមុទ្រ​ដែល​លោក​បាន​ឃើញ គឺ​មហា​សមុទ្រ​ដែល​ស្ត្រី​ពេស្យា​អង្គុយ​លើ​នោះ សំដៅ​ទៅ​លើ​ប្រជារាស្ត្រ មហាជន ជាតិ​សាសន៍ និង​ភាសា​នានា។ ១៦ រីឯ​ស្នែង​ទាំង​ដប់​ដែល ​លោក​បាន​ឃើញ ព្រម​ទាំង​សត្វ​តិរច្ឆាន នឹង​នាំ​គ្នា​ស្អប់​ស្ត្រី​ពេស្យា​នោះ ហើយ​ធ្វើ​អោយ​នាង​នៅ​ស្ងាត់​ជ្រងំ​ទាំង​សម្រាត​នាង​អោយ​នៅ​ខ្លួន​ទទេ គេ​នឹង​ស៊ី​សាច់​នាង និង​យក​នាង​ទៅ​ដុត​ក្នុង​ភ្លើង​ទៀត​ផង ១៧ ដ្បិត​ព្រះជាម្ចាស់​បាន ​បណ្ដាល​អោយ​ពួក​គេ​មាន​ចិត្ត ធ្វើ​តាម​ផែន​ការ​របស់​ព្រះអង្គ គឺ​មូល​មតិ​គ្នា​ប្រគល់​រាជ​សម្បត្តិ​ទៅ​អោយ​សត្វ​តិរច្ឆាន រហូត​ដល់​ព្រះបន្ទូល​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ បាន​សំរេច​គ្រប់​ប្រការ។ ១៨ រីឯ​ស្ត្រី​ដែល​លោក​បាន​ឃើញ​នោះ គឺ​ជា​មហា​នគរ​ដែល​គ្រង​រាជ្យ​លើ​ស្ដេច​នានា​នៅ​លើ​ផែនដី»។

ជំពូក ១៨

ក្រុងបាប៊ីឡូនរលំ

 ក្រោយ​មក ខ្ញុំ​ឃើញ​ទេវទូត*​មួយ​រូប​ទៀត មាន​អំ​ណាច​ដ៏​ខ្លាំង​ពូកែ ចុះ​ពី​លើ​មេឃ​មក ហើយ​សិរីរុងរឿង​របស់​ទេវទូត​នោះ​ភ្លឺ​ចាំង​មក​លើ​ផែនដី។ លោក​បន្លឺ​សំឡេង​ឡើង​យ៉ាង​ខ្លាំងៗ​ថា៖ «រលំ​ហើយ! មហា​នគរ​បាប៊ីឡូន​បាន​រលំ​ហើយ!។ ក្រុង​នេះ​បាន​ក្លាយ​ទៅ​ជា​លំនៅ​របស់​ខ្មោច ជា​ជំរក​របស់​វិញ្ញាណ​អាក្រក់​ទាំង​អស់ ហើយ​ក៏​ជា​ជំរក​របស់​សត្វ​ស្លាប​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែល​មិន​បរិសុទ្ធ គួរ​អោយ​ខ្ពើម  ​ព្រោះ​ក្រុង​នេះ​បាន​នាំ​ សាសន៍​ទាំង​ប៉ុន្មាន អោយ​ស្រវឹង​នឹង​កាម​គុណ​ដ៏​ថោក​ទាប​បំផុត​របស់​វា​។ ពួក​ស្ដេច​នៅ​លើ​ផែនដី​នាំ​គ្នា​ប្រាសចាក​សីលធម៌​ជា​មួយ​ក្រុង​នេះ ហើយ​ពួក​ឈ្មួញ​នៅ​លើ​ផែនដី​រក​ស៊ី​មាន​បាន​ក៏​ដោយសារ​តែ​ឫទ្ធានុភាព​នៃ​ ទ្រព្យសម្បត្តិ​ដ៏​ហូរហៀរ​របស់​ក្រុង​នេះ​ដែរ»។

 ខ្ញុំ​ឮ​ សំឡេង​មួយ​ទៀត​ពី​លើ​មេឃ​មក​ថា៖ «ប្រជារាស្ត្រ​របស់​យើង​អើយ! ចូរ​នាំ​គ្នា​ចាក​ចេញ​ពី​ក្រុង​នេះ​ទៅ ដើម្បី​កុំ​អោយ​ចូល​រួម​នឹង​អំពើ​បាប​របស់​គេ ហើយ​រង​គ្រោះ​កាច​ជា​មួយ​គេ​ឡើយ  ដ្បិត​បាប​របស់​ក្រុង​នេះ​គរ​ឡើង​ខ្ពស់​ដល់​មេឃ ព្រះជាម្ចាស់​នៅ​តែ​នឹក​ឃើញ​អំពើ​ទុច្ចរិត​របស់​គេ។ ចូរ​សង​ទៅ​ក្រុង​នេះ​អោយ​ សម​នឹង​អំពើ​ដែល​ខ្លួន​បាន​ប្រព្រឹត្ត បើ​គេ​ប្រព្រឹត្ត​យ៉ាង​ណា​ត្រូវ​តប​ស្នង​ទៅ​គេ​វិញ​មួយ​ជា​ពីរ ហើយ​ចាក់​បំពេញ​ពែង ដែល​គេ​បាន​ប្រុង​ប្រៀប​ស្រេច​ហើយ​នោះ មួយ​ជា​ពីរ​ដែរ! ក្រុង​នេះ​បាន​តម្កើង​ ខ្លួន និង​រស់​នៅ​យ៉ាង​សម្បូរ​ហូរហៀរ​ដល់​កំរិត​ណា ត្រូវ​ធ្វើ​អោយ​គេ​វេទនា​ខ្លោចផ្សា និង​កាន់​ទុក្ខ​ដល់​កំរិត​នោះ​ដែរ ដ្បិត​គេ​បាន​និយាយ​ក្នុង​ចិត្ត​ថាៈ“អញ​អង្គុយ​សោយ​រាជ្យ ក្នុង​ឋានៈ​ជា​មហាក្សត្រិយានី អញ​មិន​មែន​ជា​ស្ត្រី​មេម៉ាយ​ទេ ហើយ​អញ​នឹង​មិន​កាន់​ទុក្ខ​ឡើយ!”។ ហេតុ​នេះ​គ្រោះ​កាច​ ផ្សេងៗ​នឹង​កើត​មាន​ដល់​ក្រុង​នេះ ក្នុង​ថ្ងៃ​តែ​មួយ គឺ​អ្នក​ក្រុង​នឹង​ត្រូវ​ស្លាប់ កាន់​ទុក្ខ ស្រេក​ឃ្លាន ហើយ​នឹង​មាន​ភ្លើង​ឆេះ​បំផ្លាញ​ក្រុង​ថែម​ទៀត​ផង ដ្បិត​ព្រះជាអម្ចាស់​ដែល​វិនិច្ឆ័យ​ទោស​ក្រុង​នេះ ទ្រង់​ប្រកប​ដោយ​ឥទ្ធិឫទ្ធិ។ ពេល​ស្ដេច​នានា​នៅ​លើ​ ផែនដី​ដែល​បាន​ប្រាសចាក​សីលធម៌ ជា​មួយ​ក្រុង​នេះ ព្រម​ទាំង​ឈ្លក់​នឹង​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​ដ៏​ហូរហៀរ​របស់​វា ឃើញ​ផ្សែង​ហុយ​ឡើង​ពី​ក្រុង​ដែល​កំពុង​តែ​ឆេះ មុខ​ជា​យំ​សោក​សង្រេង​អាណិត​ក្រុង​នេះ​មិន​ខាន។ ១០ ស្ដេច​ទាំង​នោះ​ឈរ​ពី​ ចម្ងាយ ដោយ​តក់ស្លុត​នឹង​ទុក្ខ​ទោស ដែល​កើត​មាន​ដល់​ក្រុង​នេះ ហើយ​នាំ​គ្នា​ពោល​ថា “វេទនា​ហើយ! វេទនា​ហើយ​មហានគរ​អើយ! ក្រុង​បាប៊ីឡូន​ដ៏​ខ្លាំង​ពូកែ​អើយ! ក្នុង​រយៈ​ពេល​តែ​មួយ​ម៉ោង អ្នក​ត្រូវ​វិនាស​អន្តរាយ​អស់”។ ១១ ពេល​នោះ ពួក​ឈ្មួញ​នៅ​លើ​ផែនដី ក៏​នាំ​គ្នា​យំ​សោក និង​កាន់​ទុក្ខ ព្រោះ​តែ​ក្រុង​នេះ​ដែរ ដ្បិត​គ្មាន​នរណា​ទិញ​ទំនិញ​របស់​ខ្លួន​ទៀត​ឡើយ ១២ ទំនិញ​ទាំង​នោះ គឺ​មាស ប្រាក់ ត្បូង ពេជ្រ ក្រណាត់​ទេសឯក ក្រណាត់​ពណ៌​ស្វាយ ក្រណាត់​សូត្រ ក្រណាត់​ពណ៌​ក្រហម ឈើ​ក្រអូប​គ្រប់​មុខ គ្រឿង​ភ្លុក គ្រឿង​ផ្សេងៗ​ដែល​ធ្វើ​ពី​ឈើ​ដ៏​មាន​តម្លៃ ធ្វើ​ពី​លង្ហិន ធ្វើ​ពី​ដែក និង​ធ្វើ​ពី​ថ្ម​កែវ ១៣ សំបក​សម្បុរ​ល្វែង​ សំបក​ខ្លឹមចន្ទន៍ ទឹក​អប់ ជ័រ​ល្វីងទេស គ្រឿង​ក្រអូប ស្រា ប្រេង ម្សៅម៉ដ្ដ ស្រូវ គោ ចៀម សេះ រទេះ អ្នក​ងារ និង​អ្នក​ជាប់​ឈ្លើយ​។ ១៤ ពួក​ឈ្មួញ​ទាំង​នោះ​ពោល ​ទៅ​កាន់​ក្រុង​បាប៊ីឡូន​ថាៈ “ភោគ​ផល​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែល​អ្នក​ប្រាថ្នា​ចង់​បាន​នោះ រសាត់​បាត់​អស់​ទៅ​ហើយ វត្ថុ​ដ៏​មាន​តម្លៃ និង​មាន​លំអ​ដ៏​ប្រណីត​ទាំង​ប៉ុន្មាន​នោះ អ្នក​បាត់​បង់​ទាំង​អស់ គ្មាន​នរណា​រក​បាន​ទៀត​ឡើយ!”។ ១៥ ពួក​ឈ្មួញ​ដែល​រក​ស៊ី​ មាន​បាន ដោយ​លក់​ទំនិញ​នៅ​ក្រុង​នេះ នាំ​គ្នា​ឈរ​ពី​ចម្ងាយ ដោយ​តក់ស្លុត​នឹង​ទុក្ខ​ទោស​ដែល​កើត​មាន​ដល់​ក្រុង ទាំង​យំ​សោក និង​កាន់​ទុក្ខ​ទៀត​ផង។ ១៦ គេ​ពោល​ថា “វេទនា​ហើយ! វេទនា​ហើយ​មហា​នគរ​ដែល​មាន​សម្លៀកបំពាក់​ធ្វើ​ពី​ក្រណាត់​ទេសឯក ក្រណាត់​ពណ៌​ស្វាយ និង​ពណ៌​ក្រហម​ឆ្អិនឆ្អៅ ព្រម​ទាំង​ពាក់​មាស​ត្បូង និង​ពេជ្រ​តុបតែង​ខ្លួន!១៧ ភោគ​សម្បត្តិ​ដ៏​ច្រើន​នេះ បាន​វិនាស​ហិនហោច​អស់​តែ​ក្នុង​រយៈ​ពេល​មួយ​ម៉ោង​ប៉ុណ្ណោះ!”។ ពួក​អ្នក​បើក​សំពៅ ពួក​អ្នក​ជិះ​សំពៅ​តាម​នោះ កម្មករ​សំពៅ និង​អ្នក​រក​ស៊ី​តាម​ជើង​ទឹក​ទាំង​ប៉ុន្មាន​នាំ​គ្នា​នៅ​ពី​ចម្ងាយ។ ១៨ ពេល​ឃើញ​ផ្សែង​ហុយ​ឡើង​ពី​ក្រុង ដែល​កំពុង​តែ​ឆេះ គេ​នាំ​គ្នា​ស្រែក​ថា “តើ​មាន​ក្រុង​ណា​អាច​ប្រៀប​ផ្ទឹម​នឹង​មហា​នគរ​នេះ​បាន!”។ ១៩ គេ​បាច​ធូលី​ដី​លើ​ ក្បាល​របស់​ខ្លួន ហើយ​នាំ​គ្នា​យំ​សោក និង​កាន់​ទុក្ខ ទាំង​ពោល​ថាៈ“វេទនា​ហើយ! វេទនា​ហើយ! មហា​នគរ​ដែល​ធ្វើ​អោយ​ពួក​ម្ចាស់​សំពៅ​នៅ​តាម​សមុទ្រ​រក​ស៊ី​មាន​បាន ដោយសារ​តែ​ភោគ​សម្បត្តិ​របស់​ក្រុង​នេះ។ ក្នុង​ពេល​តែ​មួយ​ម៉ោង​ក្រុង​នេះ​ទៅ​ជា​ស្ងាត់​ជ្រងំ!”។

២០ ស្ថាន​ បរមសុខ​អើយ ចូរ​អរ​សប្បាយ​នឹង​ការ​វិនាស​របស់​ក្រុង​នេះ​ទៅ! អ្នក​រាល់​គ្នា​ដែល​ជា​ប្រជាជន​ដ៏វិសុទ្ធ* គ្រីស្ដទូត* និង​ព្យាការី* ចូរ​អរ​សប្បាយ​ដែរ ដ្បិត​ព្រះជាម្ចាស់​បាន​រក​យុត្តិធម៌​អោយ​អ្នក​រាល់​គ្នា ដោយ​ដាក់​ទោស​ក្រុង​នេះ​ហើយ»។

២១ ពេល​នោះ ទេវទូត*​មួយ​រូប​ដ៏​មាន​ឥទ្ធិឫទ្ធិ​បាន​លើក​ថ្ម​មួយ​ដុំ​ដូច​ត្បាល់​កិន បោះ​ទៅ​ក្នុង​សមុទ្រ ទាំង​ពោល​ថា៖ «គេ​នឹង​ច្រាន​ក្រុង​បាប៊ីឡូន​មហា​នគរ​ទម្លាក់​ទៅ​ក្នុង​សមុទ្រ​ដូច្នោះ​ដែរ!។ គ្មាន​នរណា​រក​ក្រុង​នោះ​ឃើញ​ទៀត​ឡើយ។ ២២ គេ​នឹង​លែង​ឮ​សំឡេង​ តូរ្យ​តន្ត្រី​របស់​ពួក​អ្នក​លេង​ពិណ អ្នក​ភ្លេង អ្នក​ផ្លុំ​ខ្លុយ និង​អ្នក​ផ្លុំ​ត្រែ ក្នុង​ឯង​ទៀត​ហើយ។ រីឯ​ពួក​ជាង​ទាំងឡាយ​ដែល​ប្រកប​របរ​គ្រប់​មុខ​ក៏​លែង​មាន ហើយ​សំឡេង​ត្បាល់​កិន​ក៏​លែង​ឮ​ទៀត​ដែរ។ ២៣ ក្នុង​ឯង​លែង​មាន​ពន្លឺ ​ចង្កៀង​ទៀត សំឡេង​គូ​ស្វាមីភរិយា​ថ្មោង​ថ្មី​ក៏​លែង​ឮ​ទៀត​ដែរ ដ្បិត​ពួក​ឈ្មួញ​ដែល​រក​ស៊ី​ក្នុង​ឯង សុទ្ធ​តែ​ជា​អ្នក​ធំ​ជាង​គេ​នៅ​លើ​ផែនដី​នេះ វិជ្ជា​ធ្មប់​របស់​ឯង​បាន​នាំ​ជាតិ​សាសន៍​ទាំង​អស់​អោយ​វង្វេង ២៤ ហើយ​នៅ​ក្នុង​ឯង ឃើញ​មាន​ឈាម​របស់​ពួក​ព្យាការី ឈាម​របស់​ប្រជាជន​ដ៏វិសុទ្ធ និង​ឈាម​របស់​អស់​អ្នក​ដែល​ត្រូវ​គេ​សម្លាប់​នៅ​លើ​ផែនដី​នេះ»។

ជំពូក ១៩

ចំរៀងជោគជ័យ និងវិវាហមង្គលការរបស់កូនចៀម

 បន្ទាប់​ពី​ហេតុការណ៍​ ទាំង​នោះ​មក ខ្ញុំ​ឮ​ហាក់​ដូច​ជា​មាន​សំឡេង​យ៉ាង​ខ្លាំង​របស់​មហាជន​ច្រើន​កុះករ​នៅ​លើ​ មេឃ​ថា៖ «ហាលេលូយ៉ា!​ សូម​លើក​តម្កើង​ព្រះជាម្ចាស់​នៃ​យើង ព្រះអង្គ​សង្គ្រោះ​យើង ព្រះអង្គ​ប្រកប​ដោយ​សិរីរុងរឿង និង​ឫទ្ធានុភាព ដ្បិត​ទ្រង់​វិនិច្ឆ័យ​ ទោស​យ៉ាង​ត្រឹម​ត្រូវ តាម​យុត្តិធម៌។ ព្រះអង្គ​បាន​វិនិច្ឆ័យ​ទោស​ស្ត្រី​ពេស្យា​ដ៏​មាន​ឈ្មោះ​ល្បី ដែល​បាន​ធ្វើ​អោយ​ផែនដី​ទៅ​ជា​សៅហ្មង ដោយ​កាម​គុណ​របស់​នាង ព្រះអង្គ​បាន​ដាក់​ទោស​ស្ត្រី​ពេស្យា​នោះ ព្រោះ​នាង​បាន​បង្ហូរ​ឈាម​ពួក​អ្នក​បំរើ​របស់​ព្រះអង្គ»។ មហាជន​ទាំង​នោះ​ពោល​ម្ដង​ទៀត​ថា៖ «ហាលេលូយ៉ា! ផ្សែង​នៃ​ក្រុង​នោះ​នឹង​ហុយ​ឡើង​អស់កល្ប​ជា​អង្វែង​ត​រៀង​ទៅ»។

 ពួក​ព្រឹទ្ធាចារ្យ​ទាំង​ម្ភៃ​បួន​រូប និង​សត្វ​មាន​ជីវិត​ទាំង​បួន​ក៏​នាំ​គ្នា​ក្រាប​ចុះ ហើយ​ថ្វាយបង្គំ​ព្រះជាម្ចាស់​ដែល​គង់​នៅ​លើ​បល្ល័ង្ក​ទាំង​ពោល​ថា៖ «អាម៉ែន! ហាលេ​លូយ៉ា!»។  មាន​សំឡេង​ចេញ​ពី​ បល្ល័ង្ក​មក​ថា៖ «អ្នក​រាល់​គ្នា​ជា​អ្នក​បំរើ​ព្រះជាម្ចាស់ អ្នក​រាល់​គ្នា​ជា​អ្នក​គោរព​កោត​ខ្លាច​ព្រះអង្គ​ទាំង​តូច​ទាំង​ធំ​អើយ ចូរ​សរសើរ​តម្កើង​ព្រះជាម្ចាស់​នៃ​យើង!»។ ពេល​នោះ ខ្ញុំ​ឮ​ហាក់​ដូច​ជា​មាន​សំឡេង​បណ្ដាជន​ដ៏​ច្រើន​កុះករ ដូច​ជា​មាន​ស្នូរ​សន្ធឹក​មហា​សាគរ និង​ដូច​ជា​មាន​ស្នូរ​ផ្គរលាន់​យ៉ាង​ខ្លាំង​ថា៖ «ហាលេលូយ៉ា! ដ្បិត​ព្រះជាអម្ចាស់​ជា​ព្រះ​ដ៏​មាន​ព្រះចេស្ដា​លើ​អ្វីៗ​ទាំង​អស់ ទ្រង់​បាន​តាំង​ព្រះរាជ្យ​របស់​ព្រះអង្គ​ហើយ យើង​នាំ​គ្នា​អរ​សប្បាយ​ ឡើង ត្រូវ​មាន​អំណរ​រីករាយ​អោយ​ខ្លាំង ហើយ​នាំ​គ្នា​លើក​តម្កើង​សិរីរុងរឿង​ព្រះអង្គ ដ្បិត​ដល់​ពេល​រៀប​វិវាហមង្គលការ​កូន​ចៀម​ហើយ ភរិយា​ថ្មោង​ថ្មី​របស់​កូន​ចៀម​ក៏​បាន​រៀបចំ​ខ្លួន​រួច​ជា​ស្រេច​ហើយ​ដែរ។ ព្រះអង្គ​ប្រទាន​អោយ​នាង​ ស្លៀក​ពាក់​រុងរឿង ភ្លឺ​ចិញ្ចែងចិញ្ចាច និង​បរិសុទ្ធ។ សម្លៀកបំពាក់​ដ៏​រុងរឿង​នោះ គឺ​ជា​អំពើ​សុចរិត​ផ្សេងៗ​ដែល​ប្រជាជន​ដ៏វិសុទ្ធ​បាន​ប្រព្រឹត្ត»។

 ទេវទូត*​ ពោល​មក​កាន់​ខ្ញុំ​ថា៖ «ចូរ​កត់ត្រា​ទុក អ្នក​ណា​ដែល​ព្រះជាម្ចាស់​បាន​ត្រាស់​ហៅ​ អោយ​មក​ចូល​រួម​ក្នុង​ពិធី​ជប់​លៀង​ មង្គលការ​កូន​ចៀម អ្នក​នោះ​ពិត​ជា​មាន​សុភមង្គល*​ហើយ!»។ បន្ទាប់​មក ទេវទូត​ប្រាប់​ខ្ញុំ​ថា៖ «សេចក្ដី​ទាំង​នេះ​ពិត​ជា​ព្រះបន្ទូល​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​មែន»។ ១០ ខ្ញុំ​ក៏​ក្រាប​ចុះ​នៅ​ ទៀប​ជើង​ទេវទូត​នោះ​បម្រុង​នឹង​ថ្វាយបង្គំ​លោក ប៉ុន្តែ លោក​ពោល​មក​ខ្ញុំ​ថា៖ «កុំ​ថ្វាយបង្គំ​ខ្ញុំ​អី! ខ្ញុំ​ជា​អ្នក​រួម​ការងារ​ជា​មួយ​លោក​ទេ​តើ ហើយ​ខ្ញុំ​ក៏​រួម​ការងារ​ជា​មួយ​បង​ប្អូន​លោក​ដែល​ជឿ​លើ​សក្ខីភាព​របស់​ ព្រះយេស៊ូ​ដែរ។ ត្រូវ​ថ្វាយបង្គំ​ព្រះជាម្ចាស់​វិញ! ដ្បិត​សក្ខីភាព​របស់​ព្រះយេស៊ូ គឺ​វិញ្ញាណ​ដែល​ថ្លែង​ព្រះបន្ទូល​ក្នុង​នាម​ព្រះជាម្ចាស់»​។

ជ័យជំនះរបស់ព្រះគ្រីស្ដលើសត្វតិរច្ឆាន

និងលើព្យាការីក្លែងក្លាយ

១១ បន្ទាប់​មក ខ្ញុំ​ឃើញ​ផ្ទៃ​មេឃ​បើក​ចំហ ហើយ​ឃើញ​សេះ​ស​មួយ​លេច​មក។ ព្រះអង្គ​ដែល​គង់​នៅ​លើ​សេះ​នោះ មាន​ព្រះនាម​ថា «ព្រះ​ដ៏​ស្មោះ​ត្រង់ ព្រះ​ដ៏​ពិត​ប្រាកដ» ទ្រង់​វិនិច្ឆ័យ និង​ច្បាំង​ប្រកប​ដោយ​យុត្តិធម៌។ ១២ ព្រះអង្គ​មាន​ព្រះនេត្រ ​ដូច​អណ្ដាត​ភ្លើង ហើយ​មាន​មកុដ​ជា​ច្រើន នៅ​លើ​ព្រះសិរសា​ផង។ នៅ​លើ​ព្រះកាយ​ព្រះអង្គ​មាន​សរសេរ​ព្រះនាម​មួយ ក្រៅ​ពី​ព្រះអង្គ គ្មាន​នរណា​ស្គាល់​ព្រះនាម​នោះ​ឡើយ ១៣ ព្រះអង្គ​មាន​សម្លៀកបំពាក់​ទទឹក​ឈាម​ជោក។ ព្រះអង្គ​មាន​ព្រះនាម​ថា «ព្រះបន្ទូល​របស់​ព្រះជាម្ចាស់»។ ១៤ កងទ័ព​នៅ​ស្ថាន​សួគ៌​នាំ​គ្នា​ជិះ​សេះ ស មក​តាម​ព្រះអង្គ ទាំង​ស្លៀក​ពាក់​សំពត់​ទេសឯក​ពណ៌​ស និង​បរិសុទ្ធ*។ ១៥ មាន​ដាវ​មួយ​យ៉ាង​មុត​ចេញ​ពី​ព្រះឱស្ឋ​របស់​ព្រះ​អង្គ មក​ប្រហារ​ជាតិ​សាសន៍​ទាំងឡាយព្រះអង្គ​នឹង​កាន់​ដំបង​ដែក​​ដឹក​នាំ​គេ ហើយ​ព្រះអង្គ​ជាន់​ទំពាំងបាយជូរ​នៅ​ក្នុង​ធុង​អោយ​​​ចេញ​ជា​ស្រា​នៃ​ព្រះពិរោធ ​ដ៏​ខ្លាំង​ក្លា​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ ដ៏​មាន​ព្រះចេស្ដា​លើ​អ្វីៗ​ទាំង​អស់។ ១៦ នៅ​លើ​ព្រះភូសា និង​លើ​ភ្លៅ​របស់​ព្រះអង្គ មាន​សរសេរ​ព្រះនាម​ថា «ព្រះមហាក្សត្រ​លើ​មហាក្សត្រ​នានា និង​ព្រះអម្ចាស់​លើ​អម្ចាស់​នានា»។ ១៧ ខ្ញុំ​ឃើញ​ទេវទូត*​មួយ​ រូប​ឈរ​នៅ​ក្នុង​ព្រះអាទិត្យ។ ទេវទូត​នោះ​បន្លឺ​សំឡេង​ខ្លាំងៗ​ទៅ​កាន់​សត្វ​ស្លាប​ទាំង​អស់ ដែល​ហើរ​នៅ​កណ្ដាល​អាកាសវេហាស៍​ថា៖ «ចូរ​នាំ​គ្នា​មក! ចូរ​ប្រមូល​គ្នា​មក​ចូល​រួម​ក្នុង​ពិធី​ជប់លៀង​ដ៏​មហោឡារិក​របស់​ ព្រះជាម្ចាស់ ១៨ ​ដើម្បី​ស៊ី​សាច់​ពួក​ស្ដេច សាច់​ពួក​មេទ័ព សាច់​ពួក​អ្នក​ខ្លាំង​ពូកែ សាច់​សេះ និង​សាច់​ពួក​អ្នក​ជិះ​សេះ ព្រម​ទាំង​សាច់​មនុស្ស​ទាំង​អស់ គឺ ទាំង​អ្នក​ជា ទាំង​អ្នក​ងារ ទាំង​អ្នក​តូច ទាំង​អ្នក​ធំ»។

១៩ ខ្ញុំ​ ឃើញ​សត្វ​តិរច្ឆាន និង​ពួក​ស្ដេច​នានា​នៅ​លើ​ផែនដី ព្រម​ទាំង​កងទ័ព​របស់​គេ​ប្រមូល​គ្នា​មក​ច្បាំង​នឹង​ព្រះអង្គ ដែល​គង់​នៅ​លើ​សេះ និង​កងទ័ព​របស់​ព្រះអង្គ។ ២០ សត្វ​តិរច្ឆាន​បាន​ជាប់ ​ជា​ឈ្លើយ​សឹក ហើយ​ព្យាការី​ក្លែងក្លាយ​ដែល​បាន​សំដែង​ទី​សំគាល់​អស្ចារ្យ​នៅ​មុខ​សត្វ​នោះ ក៏​បាន​ជាប់​ជា​ឈ្លើយ​ដែរ គឺ​ព្យាការី​ក្លែងក្លាយ​ហ្នឹង​ហើយ ដែល​បាន​នាំ​អស់​អ្នក​មាន​សញ្ញា​សំគាល់​របស់​សត្វ​តិរច្ឆាន និង​អ្នក​ក្រាប​ថ្វាយបង្គំ​រូប​ចម្លាក់​របស់​សត្វ​នោះ​អោយ​វង្វេង។ គេ​បាន​បោះ​ពួក​សត្វ​តិរច្ឆាន និង​ព្យាការី​ក្លែងក្លាយ​ទាំង​រស់ ទៅ​ក្នុង​បឹង​ភ្លើង​ដែល​មាន​ស្ពាន់ធ័រ​កំពុង​ឆេះ។ ២១ រីឯ​អ្នក​ឯ​ទៀតៗ​ក៏​បាន ​ស្លាប់​ដោយ​ដាវ​ចេញ​មក​ពី​ព្រះឱស្ឋ​របស់​ព្រះអង្គ​ដែល​គង់​នៅ​លើ​សេះ ហើយ​សត្វ​ស្លាប​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ក៏​បាន​ស៊ី​សាច់​ពួក​គេ​ឆ្អែត​រៀងៗ​ខ្លួន។

ជំពូក ២០

រាជ្យមួយពាន់ឆ្នាំ

 បន្ទាប់​មក ខ្ញុំ​ឃើញ​ទេវទូត*​មួយ​រូប​ចុះ​ពី​លើ​មេឃ ទាំង​កាន់​កូន​សោ​ស្ថាន​នរក​អវិចី និង​ច្រវាក់​មួយ​យ៉ាង​ធំ​នៅ​ដៃ​ផង។ ទេវទូត​នោះ​បាន​ចាប់​នាគ​មក​ចង​ទុក​ក្នុង​រយៈ​ពេល​មួយ​ពាន់​ឆ្នាំ។ នាគ​នោះ​ជា​ពស់​ពី​បុរាណ​ជា​មារ* និង​ជា​សាតាំង។ ទេវទូត​បាន​បោះ​វា​ទៅ​ ស្ថាន​នរក​អវិចី ហើយ​ចាក់​សោ បិទ​ត្រា​លើ​ទ្វារ រហូត​ដល់​គំរប់​មួយ​ពាន់​ឆ្នាំ ដើម្បី​កុំ​អោយ​វា​ល្បួង​ជាតិ​សាសន៍​នានា​អោយ​វង្វេង​ទៀត។ លុះ​ផុត​កំណត់​នេះ​ទៅ ត្រូវ​តែ​ដោះ​លែង​វា​មួយ​រយៈ​ពេល​ខ្លី។

 ខ្ញុំ​ឃើញ ​បល្ល័ង្ក​ជា​ច្រើន ហើយ​អស់​អ្នក​ដែល​អង្គុយ​នៅ​លើ​បល្ល័ង្ក​ទាំង​នោះ បាន​ទទួល​អំណាច​នឹង​វិនិច្ឆ័យ​ទោស។ ខ្ញុំ​ក៏​ឃើញ​វិញ្ញាណក្ខ័ន្ធ​របស់​អស់​អ្នក​ដែល​ស្លាប់ ដោយ​គេ​កាត់​ក ព្រោះ​តែ​បាន​ផ្ដល់​សក្ខីភាព​អំពី​ព្រះយេស៊ូ និង​អំពី​ព្រះបន្ទូល​របស់​ព្រះអង្គ។ ខ្ញុំ​ក៏​ឃើញ​វិញ្ញាណក្ខ័ន្ធ​របស់​អស់​អ្នក​ដែល​មិន​បាន​ក្រាប​ថ្វាយបង្គំ​ សត្វ​តិរច្ឆាន ឬ​ថ្វាយបង្គំ​រូប​ចម្លាក់​របស់​វា ហើយ​មិន​បាន​ទទួល​សញ្ញា​សំគាល់​លើ​ថ្ងាស និង​នៅ​លើ​ដៃ​ដែរ​។ អ្នក​ទាំង​នោះ​មាន​ជីវិត​រស់​ឡើង​វិញ សោយ​រាជ្យ​ជា​មួយ​ព្រះគ្រីស្ដ​ក្នុង​រយៈ​ពេល​មួយ​ពាន់​ឆ្នាំ។ រីឯ​មនុស្ស​ឯ​ទៀតៗ​ដែល​ បាន​ស្លាប់​ទៅ​ហើយ​នោះ ពុំ​បាន​រស់​ឡើង​វិញ​ទេ គឺ​រហូត​ដល់​គំរប់​មួយ​ពាន់​ឆ្នាំ​ទើប​រស់​ឡើង​វិញ។ នេះ​ជា​ការ​រស់​ឡើង​វិញ​លើក​ទី​មួយ  អស់​អ្នក​ដែល​បាន​រស់​ឡើង ​វិញ​នៅ​លើក​ទី​មួយ ពិត​ជា​មាន​សុភមង្គល* ហើយ​នឹង​បាន​វិសុទ្ធ*​ទៀត​ផង!។ សេចក្ដី​ស្លាប់​ទី​ពីរ គ្មាន​អំណាច​លើ​អ្នក​ទាំង​នោះ​ឡើយ ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ​គេ​នឹង​ទៅ​ជា​បូជាចារ្យ*​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ និង​របស់​ព្រះគ្រីស្ដ ហើយ​សោយ​រាជ្យ​ជា​មួយ​ព្រះអង្គ ក្នុង​រយៈ​ពេល​មួយ​ពាន់​ឆ្នាំ។

បរាជ័យរបស់មារសាតាំង

 លុះ​រយៈ​ពេល​មួយ​ពាន់​ឆ្នាំ​នោះ​កន្លង​ផុត​ទៅ មារ​សាតាំង​នឹង​រួច​ពី​គុក ហើយ​វា​ចេញ​ទៅ​បញ្ឆោត​ ជាតិ​សាសន៍​នានា នៅ​ទិស​ទាំង​បួន​អោយ​វង្វេង គឺ​វា​នាំ​ទាំង​សាសន៍​កុក ទាំង​សាសន៍​ម៉ាកុក​អោយ​វង្វេង​ដែរ ដើម្បី​ប្រមូល​គេ​មក​ធ្វើ​សឹក​សង្គ្រាម។ ពួក​គេ​មាន​ចំនួន​ច្រើន​ដូច​គ្រាប់​ខ្សាច់​នៅ​ឆ្នេរ​សមុទ្រ។ ពួក​គេ​បាន​ឡើង​ទៅ​ច្បាំង ​ពាសពេញ​លើ​ផែនដី​ទាំង​មូល ហើយ​ឡោមព័ទ្ធ​ទី​បោះ​ជំរំ​របស់​ប្រជារាស្ត្រ​ព្រះជាម្ចាស់ ព្រម​ទាំង​ឡោមព័ទ្ធ​ក្រុង​ដ៏​ជា​ទី​ស្រឡាញ់​របស់​ព្រះអង្គ​ថែម​ទៀត​ផង។ ក៏​ប៉ុន្តែ មាន​ភ្លើង​ធ្លាក់​ពី​លើ​មេឃ​មក​លេប​ពួក​គេ​អស់​ទៅ។ ១០ រីឯ​មារ​ដែល​បាន​នាំ​ ជាតិ​សាសន៍​ទាំង​នោះ​អោយ​វង្វេង ក៏​ត្រូវ​គេ​បោះ​ទៅ​ក្នុង​បឹង​ភ្លើង និង​ស្ពាន់ធ័រ​ដែល​មាន​សត្វ​តិរច្ឆាន និង​ព្យាការី​ក្លែងក្លាយ​នៅ​ក្នុង​នោះ​ស្រាប់។ គេ​នឹង​រងទុក្ខ​វេទនា​ទាំង​ថ្ងៃ ទាំង​យប់ អស់កល្ប​ជា​អង្វែង​ត​រៀង​ទៅ។

ការវិនិច្ឆ័យទោសចុងក្រោយបង្អស់

១១ បន្ទាប់​មក ខ្ញុំ​ឃើញ​បល្ល័ង្ក​មួយ​ធំ​ពណ៌​ស ព្រម​ទាំង​ឃើញ​ព្រះអង្គ ដែល​គង់​នៅ​លើ​បល្ល័ង្ក​នោះ​ផង​ដែរ។ ផែនដី និង​ផ្ទៃ​មេឃ បាន​រត់​ចេញ​បាត់​ពី​ព្រះភក្ត្រ​ព្រះអង្គ​ទៅ ឥត​មាន​សល់​អ្វី​ឡើយ។ ១២ ខ្ញុំ​ក៏​ឃើញ​មនុស្ស​ ស្លាប់ ទាំង​អ្នក​ធំ ទាំង​អ្នក​តូច​ឈរ​នៅ​មុខ​បល្ល័ង្ក ហើយ​មាន​ក្រាំង​ជា​ច្រើន​បើក​ជា​ស្រេច មាន​ក្រាំង​មួយ​ទៀត​បើក​ដែរ គឺ​ក្រាំង​នៃ​បញ្ជី​ជីវិត។ ព្រះអង្គ​ដែល​គង់​នៅ​លើ​បល្ល័ង្ក ទ្រង់​វិនិច្ឆ័យ​ទោស​មនុស្ស​ស្លាប់​ទាំង​អស់ តាម​អំពើ​ដែល​គេ​បាន​ប្រព្រឹត្ត ដូច​មាន​កត់ត្រា​ទុក​ក្នុង​ក្រាំង​ទាំង​នោះ​ស្រាប់។ ១៣ សមុទ្រ​បាន​ប្រគល់​ មនុស្ស​ស្លាប់​ដែល​នៅ​ក្នុង​ទឹក​មក​វិញ សេចក្ដី​ស្លាប់ និង​ស្ថាន​មច្ចុរាជ​ក៏​បាន​ប្រគល់​មនុស្ស​ស្លាប់ ដែល​នៅ​ទី​នោះ​មក​វិញ​ដែរ ហើយ​ព្រះអង្គ​នឹង​វិនិច្ឆ័យ​ទោស​ម្នាក់ៗ តាម​អំពើ​ដែល​ខ្លួន​បាន​ប្រព្រឹត្ត។ ១៤ សេចក្ដី​ស្លាប់ និង​ស្ថាន​មច្ចុរាជ​ត្រូវ​គេ​បោះ​ទៅ​ក្នុង​បឹង​ភ្លើង។ បឹង​ភ្លើង​នេះ​ហើយ ជា​សេចក្ដី​ស្លាប់​ទី​ពីរ។ ១៥ អស់​អ្នក​ដែល​គ្មាន​ឈ្មោះ​ក្នុង​បញ្ជី​ជីវិត ក៏​នឹង​ត្រូវ​បោះ​ទៅ​ក្នុង​បឹង​ភ្លើង​ដែរ។

ជំពូក ២១

ផ្ទៃមេឃថ្មី និងផែនដីថ្មី

 ពេល​នោះ ខ្ញុំ​ឃើញ​ផ្ទៃ​មេឃ​ថ្មី និង​ផែនដី​ថ្មី ដ្បិត​ផ្ទៃ​មេឃ​ពី​មុន និង​ផែនដី​ពី​មុន​នោះ បាត់​អស់​ទៅ​ហើយ ហើយ​ក៏​គ្មាន​សមុទ្រ​ទៀត​ដែរ។ បន្ទាប់​មក ខ្ញុំ​ឃើញ​ក្រុង​ដ៏វិសុទ្ធ*​ជា​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​ថ្មី ចុះ​ពី​ស្ថាន​បរមសុខ* គឺ​ចុះ​មក​ពី​ព្រះជាម្ចាស់ ទាំង​តែង​ខ្លួន​ដូច​ភរិយា​ថ្មោង​ថ្មី​តុបតែង​ខ្លួន​ទទួល​ស្វាមី។ ខ្ញុំ​ឮ​សំឡេង​បន្លឺ​យ៉ាង ​ខ្លាំងៗ​ចេញ​ពី​បល្ល័ង្ក​មក​ថា៖ «មើល​ហ្ន៎ ព្រះពន្លា​​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​ស្ថិត​នៅ​ជា​មួយ​មនុស្ស​លោក​ហើយ! ព្រះអង្គ​នឹង​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ចំណោម​ពួក​គេ ពួក​គេ​នឹង​ទៅ​ជា​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​ព្រះអង្គ ហើយ​ព្រះជាម្ចាស់​ផ្ទាល់​នឹង​គង់​ជា​មួយ​ពួក​គេ។ ព្រះអង្គ​នឹង​ជូត​ទឹក​ ភ្នែក​ចេញ​អស់​ពី​ភ្នែក​របស់​គេ សេចក្ដី​ស្លាប់​លែង​មាន​ទៀត​ហើយ ការ​កាន់​ទុក្ខ ការ​សោក​សង្រេង និង​ទុក្ខ​លំបាក ក៏​លែង​មាន​ទៀត​ដែរ ដ្បិត​អ្វីៗ​ដែល​កើត​មាន​កាល​ពី​មុន​នោះ បាត់​អស់​ទៅ​ហើយ»។

 ព្រះអង្គ​ ដែល​គង់​នៅ​លើ​បល្ល័ង្ក ទ្រង់​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា៖ «មើល៍​យើង​បាន​ធ្វើ​អ្វីៗ​ទាំង​អស់​សុទ្ធ​តែ​ថ្មី»។ រួច​ព្រះអង្គ​មាន​ព្រះបន្ទូល​ទៀត​ថា៖ «ចូរ​កត់ត្រា​ទុក ដ្បិត​សេចក្ដី​ទាំង​នេះ​សុទ្ធ​តែ​ជា​ពាក្យ​ពិត គួរ​អោយ​ជឿ»។ ព្រះអង្គ​មាន​ព្រះបន្ទូល​ មក​ខ្ញុំ​ថា៖ «រួច​ស្រេច​អស់​ហើយ! យើង​ជា​អាល់ផា និង​ជា​អូមេកា​ គឺ​ជា​ដើម​ដំបូង និង​ជា​ចុង​បំផុត។ អ្នក​ណា​ស្រេក យើង​នឹង​អោយ​ទឹក​ដែល​ហូរ​ចេញ​ពី​ប្រភព​ជីវិត​ទៅ​អ្នក​នោះ​ដោយ​គេ​មិន​បាច់​ បង់​ថ្លៃ​ឡើយ។ អ្នក​ដែល​មាន​ជ័យជំនះ​មុខ​ជា​បាន​ទទួល​មត៌ក​បែប​នេះ​ឯង។ យើង​នឹង​ធ្វើ​ជា​ព្រះ​របស់​គេ ហើយ​គេ​ធ្វើ​ជា​បុត្រ​របស់​យើង។ ពួក​កំសាក ពួក​មិន​ជឿ ពួក​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​គួរ​ស្អប់​ខ្ពើម ពួក​សម្លាប់​គេ ពួក​ប្រាសចាក​សីលធម៌ ពួក​គ្រូ​ធ្មប់ ពួក​ថ្វាយបង្គំ​ព្រះ​ក្លែងក្លាយ និង​ពួក​កុហក​ទាំង​ប៉ុន្មាន នឹង​ទទួល​ទោស​នៅ​ក្នុង​បឹង​ភ្លើង និង​ស្ពាន់ធ័រ​ដែល​កំពុង​តែ​ឆេះ»។ នេះ​ហើយ​ជា​សេចក្ដី​ស្លាប់​ទី​ពីរ។

ក្រុងយេរូសាឡឹមថ្មី

 បន្ទាប់​មក ទេវទូត*​មួយ​រូប​ក្នុង​ចំណោម​ទេវទូត​ទាំង​ប្រាំពីរ ដែល​កាន់​ពែង​ទាំង​ប្រាំពីរ ​ពេញ​ទៅ​ដោយ​គ្រោះ​កាច​ទាំង​ប្រាំពីរ ចុង​ក្រោយ​បង្អស់​បាន​ចូល​មក ហើយ​ពោល​មក​កាន់​ខ្ញុំ​ថា៖ «សូម​អញ្ជើញ​មក ខ្ញុំ​នឹង​បង្ហាញ​អោយ​លោក​ឃើញ​កូន​ក្រមុំ ជា​ភរិយា​របស់​កូន​ចៀម»។ ១០ ទេវទូត​នោះ​បាន​លើក​ វិញ្ញាណ​ខ្ញុំ​ឡើង​ទៅ​លើ​ភ្នំ​មួយ​យ៉ាង​ធំ​ខ្ពស់ រួច​បង្ហាញ​អោយ​ខ្ញុំ​ឃើញ​ក្រុង​ដ៏វិសុទ្ធ ជា​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​ដែល​ចុះ​ពី​ស្ថាន​បរមសុខ* គឺ​ចុះ​មក​ពី​ព្រះជាម្ចាស់។ ១១ ក្រុង​នេះ​ប្រកប​ដោយ​ សិរីរុងរឿង​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ ពន្លឺ​រស្មី​របស់​ក្រុង​ប្រៀប​បី​ដូច​ជា​ត្បូង​ដ៏​មាន​តម្លៃ​បំផុត គឺ​ដូច​ត្បូង​មណីជោតិរស​ដែល​ភ្លឺ​ថ្លា​ដូច​កែវចរណៃ។ ១២ ក្រុង​នេះ​មាន​កំពែង​ មួយ​យ៉ាង​ធំ​ខ្ពស់ ព្រម​ទាំង​មាន​ខ្លោង​ទ្វារ​ដប់ពីរ នៅ​លើ​ខ្លោង​ទ្វារ​មាន​ទេវទូត​ដប់ពីរ​រូប និង​មាន​ចារឹក​ឈ្មោះ​កុលសម្ព័ន្ធ​ទាំង​ដប់ពីរ​របស់​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ដែរ។ ១៣  នៅ​ទិស​ខាង​កើត​មាន​ ខ្លោង​ទ្វារ​បី ទិស​ខាង​ជើង​មាន​ខ្លោង​ទ្វារ​បី ទិស​ខាង​ត្បូង​មាន​ខ្លោង​ទ្វារ​បី និង​ទិស​ខាង​លិច​មាន​ខ្លោង​ទ្វារ​បី។ ១៤ កំពែង​របស់​ក្រុង​មាន​គ្រឹះ​ដប់ពីរ ហើយ​នៅ​លើ​គ្រឹះ​ទាំង​នោះ​មាន​ចារឹក​ឈ្មោះ​គ្រីស្ដទូត*​ទាំង​ដប់ពីរ​របស់​កូន​ចៀម។

១៥ ទេវទូត​ដែល​និយាយ​មក​ខ្ញុំ​នោះ កាន់​ត្រែង​មាស​មួយ​ដើម ធ្វើ​ជា​រង្វាស់​សំរាប់​វាស់​ក្រុង ខ្លោង​ទ្វារ​ក្រុង និង​កំពែង​ក្រុង។ ១៦ ក្រុង​នេះ​មាន​រាង​បួន​ ជ្រុង​ស្មើ គឺ​មាន​ទទឹង និង​បណ្ដោយ​ស្មើ​គ្នា។ ទេវទូត​បាន​យក​ដើម​ត្រែង​នោះ​មក​វាស់​ក្រុង ឃើញ​មាន​ប្រវែង​ដប់ពីរ​ពាន់​ស្ដាដ​។ បណ្ដោយ ទទឹង និង​កំពស់ មាន​ប្រវែង​ស្មើៗ​គ្នា។ ១៧ ទេវទូត​បាន​វាស់​កំពែង​ដែរ ឃើញ​មាន​កំពស់​មួយ​រយ​សែសិប​បួន​ហត្ថ​ តាម​រង្វាស់​មនុស្ស​លោក ដូច​រង្វាស់​ទេវទូត​ដែរ។ ១៨ កំពែង​ក្រុង​ធ្វើ​ពី​ត្បូង​មណីជោតិរស ហើយ​ទីក្រុង​ធ្វើ​ពី​មាស​សុទ្ធ ដែល​ភ្លឺ​ថ្លា​ដូច​កែវ​សុទ្ធ។ ១៩ គ្រឹះ​របស់​កំពែង​ក្រុង មាន​តុបតែង​ទៅ​ដោយ​ត្បូង​ដ៏​មាន​តម្លៃ​គ្រប់​យ៉ាង គ្រឹះ​ទី​មួយ​ធ្វើ​ពី​ត្បូង​មណីជោតិរស គ្រឹះ​ទី​ពីរ​ធ្វើ​ពី​ត្បូង​កណ្ដៀង គ្រឹះ​ទី​បី​ធ្វើ​ពី​ត្បូង​មោរ៉ា គ្រឹះ​ទី​បួន​ធ្វើ​ពី​កែវមរកត ២០ គ្រឹះ​ទី​ប្រាំ​ធ្វើ​ពី ​ត្បូង​ដៃរគៀម គ្រឹះ​ទីប្រាំ​មួយ​ធ្វើ​ពី​ត្បូង​ទទឹម គ្រឹះ​ទី​ប្រាំពីរ​ធ្វើ​ពី​ត្បូង​ប៊ុតលឿង គ្រឹះ​ទី​ប្រាំបី​ធ្វើ​ពី​ត្បូង​បេរីល គ្រឹះ​ទី​ប្រាំបួន​ធ្វើ​ពី​ត្បូង​ថៃលឿង គ្រឹះ​ទី​ដប់​ធ្វើ​ពី​ត្បូង​កែវយក់ គ្រឹះ​ទី​ដប់មួយ​ធ្វើ​ពី​ត្បូង​និលរ័ត្ន គ្រឹះ​ទី​ដប់ពីរ​ធ្វើ​ពី​ត្បូង​ជម្ពូរ័ត្ន។ ២១ ទ្វារ​ទាំង​ដប់ពីរ​ធ្វើ ​ពី​កែវមុក្ដា​ដប់ពីរ គឺ​ទ្វារ​នីមួយៗ​ធ្វើ​ពី​កែវមុក្ដា​តែ​មួយ​ដុំ។ លាន​របស់​ក្រុង​ធ្វើ​ពី​មាស​សុទ្ធ ភ្លឺ​ថ្លា​ដូច​កែវ។

២២ ខ្ញុំ​ពុំ​ឃើញ​មាន​ព្រះវិហារ*​នៅ​ក្នុង​ទីក្រុង​ទេ ដ្បិត​ព្រះជា អម្ចាស់​ដ៏​មាន​ព្រះចេស្ដា​លើ​អ្វីៗ​ទាំង​អស់ ព្រម​ទាំង​កូន​ចៀម​នេះ​ហើយ ដែល​ជា​ព្រះវិហារ​របស់​ក្រុង​នោះ។ ២៣ ក្រុង​នោះ​មិន​ត្រូវ​ ការ​ពន្លឺ​ព្រះអាទិត្យ ឬ​ព្រះច័ន្ទ​ឡើយ ដ្បិត​សិរីរុងរឿង​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​បំភ្លឺ​ក្រុង ហើយ​កូន​ចៀម​ក៏​ជា​ចង្កៀង​របស់​ក្រុង​ដែរ។ ២៤ ជាតិ​សាសន៍​នានា​នឹង​ដើរ​ក្នុង​ពន្លឺ​របស់​ក្រុង​នោះ ហើយ​ស្ដេច​នានា​នឹង​នាំ​រាជ្យ​ទ្រព្យ​ចូល​មក​ក្នុង​ក្រុង​នោះ​ដែរ។ ២៥ ទ្វារ​ក្រុង​មិន​ដែល​បិទ​នៅ​ពេល​ថ្ងៃ​ឡើយ ហើយ​នៅ​ទី​នោះ​គ្មាន​យប់​ទេ។ ២៦ គេ​នឹង​នាំ​យក​ភោគ​ទ្រព្យ និង​អ្វីៗ​ដ៏​មាន​តម្លៃ​របស់​ជាតិ​សាសន៍​នានា មក​ដាក់​ក្នុង​ក្រុង​នោះ។ ២៧ គ្មាន​អ្វី​មួយ​មិន​ បរិសុទ្ធ​អាច​ចូល​មក​ក្នុង​ក្រុង​នោះ​បាន​ឡើយ ហើយ​អ្នក​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​គួរ​អោយ​ស្អប់​ខ្ពើម ឬ​អ្នក​កុហក​ក៏​ពុំ​អាច​ចូល​បាន​ដែរ គឺ​មាន​តែ​អ្នក​ដែល​មាន​ឈ្មោះ​កត់​ទុក ក្នុង​ក្រាំង​នៃ​បញ្ជី​ជីវិត​របស់​កូន​ចៀម​ប៉ុណ្ណោះ​ទើប​អាច​ចូល​បាន។

ជំពូក ២២

 ទេវទូត*​បង្ហាញ​អោយ​ខ្ញុំ​ឃើញ​ទន្លេ ដែល​មាន​ទឹក​ផ្ដល់​ជីវិត​ថ្លា​ដូច​កែវចរណៃ ហូរ​ចេញ​មក​ពី​បល្ល័ង្ក​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ និង​បល្ល័ង្ក​របស់​កូន​ចៀម។ នៅ​ចំ​កណ្ដាល​លាន​ក្រុង និង ​នៅ​មាត់​ច្រាំង​ទាំង​សង​ខាង​របស់​ទន្លេ​នោះ មាន​ដើម​ឈើ​ដែល​ផ្ដល់​ជីវិត ផ្លែ​ដប់ពីរ​ដង​ក្នុង​មួយ​ឆ្នាំ គឺ​មាន​ផ្លែ​រៀង​រាល់​ខែ។ រីឯ​ស្លឹក​ឈើ​នោះ ជា​ថ្នាំ​សំរាប់​ព្យាបាល​ប្រជាជាតិ​នានា​អោយ​បាន​ជា។ ក្នុង​ក្រុង​នោះ អ្វីៗ​ទាំង​អស់​នឹង​លែង​ត្រូវ​បណ្ដាសា​ទៀត​ហើយ។ បល្ល័ង្ក​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ និង​បល្ល័ង្ក​របស់​កូន​ចៀម​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ក្រុង​នោះ ហើយ​ពួក​អ្នក​បំរើ​របស់​ព្រះអង្គ​នាំ​គ្នា​គោរព​ថ្វាយបង្គំ​ព្រះអង្គ គេ​នឹង​ឃើញ​ព្រះភក្ត្រ​ព្រះអង្គ ហើយ​នៅ​លើ​ថ្ងាស​គេ​ក៏​មាន​ដៅ​ព្រះនាម​ព្រះអង្គ​ដែរ។ នៅ​ក្រុង​នោះ គ្មាន​យប់​ទៀត​ទេ គេ​ក៏​លែង​ត្រូវ​ការ​ពន្លឺ​ចង្កៀង ឬ​ពន្លឺ​ព្រះអាទិត្យ​ទៀត​ដែរ ដ្បិត​ព្រះជាអម្ចាស់​ទ្រង់​ជា​ពន្លឺ​បំភ្លឺ​គេ ហើយ​គេ​នឹង​គ្រង​រាជ្យ​អស់កល្ប​ជា​អង្វែង​ត​រៀង​ទៅ។

សេចក្ដីដាស់តឿនផ្សេងៗ

 ទេវទូត​ពោល​មក​ខ្ញុំ​ថា៖ «ពាក្យ​ទាំង​នេះ​សុទ្ធ​តែ​ជា​ពាក្យ​ពិត គួរ​អោយ​ជឿ។ ព្រះជាអម្ចាស់​ដែល​ប្រទាន​ព្រះវិញ្ញាណ​ដល់​ពួក​ព្យាការី* ទ្រង់​បាន​ចាត់​ទេវទូត​របស់​ព្រះអង្គ អោយ​មក​ប្រាប់​ពួក​អ្នក​បំរើ​ព្រះអង្គ​ដឹង​អំពី​ហេតុការណ៍ ដែល​ត្រូវ​កើត​មាន​ក្នុង​ពេល​ឆាប់ៗ​ខាង​មុខ។

 ព្រះយេស៊ូ ​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថាៈ “ចូរ​ស្ដាប់ យើង​នឹង​មក​ដល់​ក្នុង​ពេល​ឆាប់ៗ អ្នក​ណា​ប្រតិបត្តិ​តាម​សេចក្ដី​ដែល​មាន​ថ្លែង​ទុក​ក្នុង​សៀវភៅ​នេះ អ្នក​នោះ​មាន​សុភមង្គល​ហើយ!”»។

 ខ្ញុំ យ៉ូហាន ខ្ញុំ​បាន​ឮ និង​បាន​ឃើញ​ហេតុការណ៍​ទាំង​នេះ។ ពេល​ខ្ញុំ​បាន​ឮ និង​បាន​ឃើញ​ដូច្នេះ​ហើយ ខ្ញុំ​ក្រាប​ចុះ​នៅ​ទៀប​ជើង​ទេវទូត ដែល​បាន​បង្ហាញ​អោយ​ខ្ញុំ​ឃើញ​នោះ បម្រុង​នឹង​ថ្វាយបង្គំ​លោក  ក៏​ប៉ុន្តែ ទេវទូត​ពោល​មក​ខ្ញុំ​ថា៖ «កុំ​ថ្វាយបង្គំ​ខ្ញុំ​អី! ខ្ញុំ​ជា​អ្នក​រួម​ការងារ​ជា​មួយ​លោក​ទេ​តើ ហើយ​ខ្ញុំ​ក៏​រួម​ការងារ​ជា​មួយ​ពួក​ព្យាការី ដែល​ជា​បង​ប្អូន​របស់​លោក និង​ជា​មួយ​អស់​អ្នក​ប្រតិបត្តិ​តាម​សេចក្ដី​ដែល​មាន​ចែង​ក្នុង​សៀវភៅ​នេះ​ ដែរ។ ត្រូវ​ថ្វាយបង្គំ​ព្រះជាម្ចាស់​វិញ!»។ ១០ ទេវទូត​ពោល​មក​ខ្ញុំ​ទៀត​ថា៖ «សូម​កុំ​លាក់​ សេចក្ដី​ដែល​មាន​ថ្លែង​ទុក​ក្នុង​សៀវភៅ​នេះ​អោយ​សោះ! ដ្បិត​ពេល​កំណត់​ជិត​មក​ដល់​ហើយ។ ១១ អ្នក​ណា​ទុច្ចរិត អោយ​អ្នក​នោះ​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​ទុច្ចរិត​ត​ទៅ​មុខ​ទៀត​ទៅ! អ្នក​ណា​សៅហ្មង អោយ​អ្នក​នោះ​បន្ត​ភាព​សៅហ្មង​ត​ទៅ​មុខ​ទៀត​ទៅ! រីឯ​អ្នក​សុចរិត​វិញ ត្រូវ​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​សុចរិត​ថែម​ទៀត​ចុះ! រីឯ​អ្នក​វិសុទ្ធ​ហើយ ត្រូវ​រក្សា​ខ្លួន​អោយ​កាន់​តែ​វិសុទ្ធ​ថែម​ទៀត​ចុះ!។ ១២   ព្រះយេស៊ូ​មាន​ ព្រះបន្ទូល​ថា៖ “ចូរ​ស្ដាប់ យើង​នឹង​មក​ដល់​ក្នុង​ពេល​ឆាប់ៗ ទាំង​យក​រង្វាន់​មក​ចែក​អោយ​ម្នាក់ៗ តាម​អំពើ​ដែល​ខ្លួន​បាន​ប្រព្រឹត្ត។ ១៣ យើង​ជា​អាល់ផា និង​ជា​អូមេកា នៅ​មុន​គេ និង​នៅ​ក្រោយ​គេ​បំផុត ជា​ដើម​ដំបូង និង​ជា​ចុង​បង្អស់។ ១៤ អ្នក​ណា​បោក​អាវ​វែង​ របស់​ខ្លួន​បាន​ស្អាត អ្នក​នោះ​មាន​សុភមង្គល​ហើយ គេ​នឹង​មាន​សិទ្ធិ​បេះ​ផ្លែ​ពី​ដើម​ឈើ​ដែល​ផ្ដល់​ជីវិត ព្រម​ទាំង​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ក្រុង​តាម​ទ្វារ​ផង!។ ១៥ រីឯ​ពួក​ឆ្កែ ពួក​គ្រូ​ធ្មប់ ពួក​ប្រាសចាក​សីលធម៌ ពួក​សម្លាប់​គេ ពួក​ថ្វាយបង្គំ​ព្រះ​ក្លែងក្លាយ និង​អស់​អ្នក​ដែល​ចូល​ចិត្ត​កុហក និង​អនុវត្ត​តាម​ពាក្យ​កុហក​នោះ​វិញ ត្រូវ​ចេញ​ទៅ​ក្រៅ​ទៅ!១៦ យើង​យេស៊ូ យើង​បាន​ចាត់​ទេវទូត*​របស់​យើង អោយ​មក​បញ្ជាក់​សេចក្ដី​ទាំង​នេះ​ប្រាប់​អ្នក​រាល់​គ្នា​អំពី​ព្រះសហគមន៍​នានា។ យើង​ជា​ពន្លក​ដែល​ដុះ​ចេញ​ពី​ពូជពង្ស​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ យើង​ជា​ផ្កាយ​ព្រឹក​ដ៏​ភ្លឺ​ចិញ្ចែង”»។

១៧ ព្រះវិញ្ញាណ និង​ភរិយា​ថ្មោង​ថ្មី​ពោល​ឡើង​ថា៖ «សូម​ព្រះអង្គ​យាង​មក!»។

សូម​អោយ​អស់​អ្នក​ដែល បាន​ឮ​ពោល​ឡើង​ដែរ​ថា៖ «សូម​ព្រះអង្គ​យាង​មក!»។

អ្នក​ណា​ស្រេក សុំ​អញ្ជើញ​មក! អ្នក​ណា​ចង់​បាន សុំ​អញ្ជើញ​មក​ទទួល​ទឹក​ដែល​ផ្ដល់​ជីវិត ដោយ​មិន​បាច់​បង់​ថ្លៃ!

១៨ ខ្ញុំ​ សូម​បញ្ជាក់​ប្រាប់​អស់​អ្នក​ដែល​បាន​ឮ​ព្រះបន្ទូល ថ្លែង​ទុក​ក្នុង​សៀវភៅ​នេះ​ថា បើ​នរណា​ម្នាក់​បន្ថែម​អ្វី​មួយ​ពី​លើ ព្រះជា ម្ចាស់​នឹង​យក​គ្រោះ​កាច ដែល​មាន​រៀប​រាប់​ក្នុង​សៀវភៅ​នេះ មក​ដាក់​លើ​អ្នក​នោះ​ថែម​ទៀត​ផង ១៩ ហើយ​ប្រសិន​បើ​មាន​នរណា ​ម្នាក់​ដក​ហូត​សេចក្ដី​ណា​មួយ​ពី​ព្រះបន្ទូល ដែល​មាន​ថ្លែង​ទុក​ក្នុង​សៀវភៅ​នេះ ព្រះជាម្ចាស់​ក៏​នឹង​ដក​ហូត​ចំណែក​ផ្លែ​របស់​ដើម​ឈើ ដែល​ផ្ដល់​ជីវិត​ពី​អ្នក​នោះ​ដែរ ហើយ​មិន​អោយ​គេ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ក្រុង​ដែល​មាន​រៀប​រាប់​ក្នុង​សៀវភៅ​នេះ​ឡើយ។

២០ ព្រះអង្គ ​ដែល​បាន​បញ្ជាក់​សេចក្ដី​ទាំង​នេះ ទ្រង់​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា៖ «ពិត​មែន​ហើយ យើង​នឹង​មក​ដល់​ក្នុង​ពេល​ឆាប់ៗ!»។ អាម៉ែន! ព្រះអម្ចាស់យេស៊ូ​អើយ សូម​យាង​មក!​។

២១ សូម​ព្រះអម្ចាស់យេស៊ូប្រណីសន្ដោសដល់​បង​ប្អូន​ទាំង​អស់​គ្នា​!។ ៚