ដំណឹងល្អរៀបរៀងដោយ
លោកម៉ាកុស
ជំពូក ១
លោកយ៉ូហានបាទីស្តប្រៀនប្រដៅបណ្តាជន
(ម៉ាថាយ ៣, ១-៦,១១-១២ ; លូកា ៣, ១-១៨)
១ដំណឹងល្អអំពីព្រះយេស៊ូគ្រីស្ត ជាព្រះបុត្រារបស់ព្រះជាម្ចាស់ ចាប់ផ្តើមដូចតទៅ៖ ២ក្នុងគម្ពីរព្យាការីអេសាយ មានចែងទុកមកថា៖
«យើងចាត់ទូតយើងឲ្យទៅមុនព្រះអង្គ
ដើម្បីរៀបចំផ្លូវថ្វាយព្រះអង្គ»។
៣ មានសំឡេងបុរសម្នាក់ ស្រែកនៅវាលរហោ
ស្ថានថា: ”ចូររៀបចំផ្លូវរបស់ព្រះអម្ចាស់
ចូរតម្រង់ផ្លូវថ្វាយព្រះអង្គ”»។
៤ពេលនោះ លោកយ៉ូហានមកដល់ស្របតាមបទគម្ពីរនេះមែន ហើយធ្វើពិធីជ្រមុជទឹកនៅវាលរហោស្ថាន។ លោកប្រកាសឲ្យមនុស្សម្នាប្រែចិត្តគំនិតដោយទទួលពិធីជ្រមុជទឹក ដើម្បីព្រះជាម្ចាស់លើកលែងទោសឲ្យរួចពីបាប។ ៥អ្នកស្រុកយូដាទាំងអស់ និងអ្នកក្រុងយេរូសាឡឹមទាំងមូល នាំគ្នាចេញទៅរកលោក។ គេទទួលសារភាពអំពើបាបរបស់ខ្លួន ហើយលោកក៏ធ្វើពិធីជ្រមុជទឹកឲ្យគេក្នុងទន្លេយ័រដាន់។ ៦លោកយ៉ូហានស្លៀកសម្លៀកបំពាក់ធ្វើពីរោមអូដ្ឋ ពាក់ខ្សែក្រវាត់ធ្វើពីស្បែក ហើយបរិភោគកណ្តូប និងទឹកឃ្មុំ។ ៧លោកប្រកាសប្រាប់បណ្តាជនថា៖ «លោក ដែលមានកម្លាំងខ្លាំងជាងខ្ញុំ នឹងមកតាមក្រោយខ្ញុំ។ ខ្ញុំមានឋានៈទាបណាស់ សូម្បីតែអោនស្រាយខ្សែស្បែកជើងជូនលោក ក៏មិនសមនឹងឋានៈដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់របស់លោកផង។ ៨ខ្ញុំបានធ្វើពិធីជ្រមុជឲ្យអ្នករាល់គ្នាក្នុងទឹក រីឯលោកវិញ លោកនឹងធ្វើពិធីជ្រមុជឲ្យអ្នករាល់គ្នាក្នុងព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធ»។
ព្រះយេស៊ូទទួលពិធីជ្រមុជទឹក ព្រះអង្គឈ្នះការល្បួង
(ម៉ាថាយ ៣,១៣-១៧;៤,១-១១ លូកា ៣,២១-២២;៤,១-២)
៩នៅគ្រានោះ ព្រះយេស៊ូយាងមកពីភូមិណាសារ៉ែតក្នុងស្រុកកាលីឡេ។ ព្រះអង្គបានទទួលពិធីជ្រមុជទឹកពីលោកយ៉ូហាន ក្នុងទន្លេយ័រដាន់។ ១០ពេលព្រះអង្គយាងឡើងពីទឹកមកភ្លាម ទ្រង់ទតឃើញផ្ទៃមេឃរហែកជាពីរ ហើយព្រះវិញ្ញាណយាងចុះដូចសត្វព្រាប មកសណ្ឋិតលើព្រះអង្គ។ ១១មានឮព្រះសូរសៀងពីលើមេឃមកថា៖ «ព្រះអង្គជាបុត្រដ៏ជាទីស្រឡាញ់របស់យើង យើងគាប់ចិត្តនឹងព្រះអង្គណាស់ ! »។ ១២រំពេចនោះ ព្រះវិញ្ញាណក៏នាំព្រះយេស៊ូឆ្ពោះទៅវាលរហោស្ថាន។ ១៣ព្រះអង្គគង់នៅវាលរហោស្ថានអស់រយៈពេលសែសិបថ្ងៃ ត្រូវមារសាតាំងល្បួង។ ព្រះអង្គគង់នៅជាមួយសត្វព្រៃ ហើយមានពួកទេវទូតបម្រើព្រះអង្គផង។
ព្រះយេស៊ូត្រាស់ហៅសាវ័កបួនរូប
(ម៉ាថាយ ៤, ១២-២២ លូកា ៤, ១៤-១៥ ; ៥,១-១១)
១៤ក្រោយគេចាប់លោកយ៉ូហានយកទៅឃុំឃាំងព្រះយេស៊ូយាងទៅស្រុកកាលីឡេ ហើយប្រកាសដំណឹងល្អរបស់ព្រះជាម្ចាស់។ ១៥ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ពេលកំណត់មកដល់ហើយ រីឯព្រះរាជ្យរបស់ព្រះជាម្ចាស់ក៏មកជិតបង្កើយដែរ។ ចូរនាំគ្នាប្រែចិត្តគំនិត ហើយជឿដំណឹងល្អចុះ ! »។ ១៦កាល ព្រះយេស៊ូយាងតាមឆ្នេរសមុទ្រកាលីឡេព្រះអង្គទតឃើញលោកស៊ីម៉ូននិងលោកអន់ដ្រេជាប្អូនរបស់គាត់ កំពុងតែបង់សំណាញ់ ព្រោះអ្នកទាំងពីរជាអ្នកនេសាទត្រី។ ១៧ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលទៅគេថា៖ «សុំអញ្ជើញមកតាមខ្ញុំ ខ្ញុំនឹងតាំងអ្នកឲ្យនេសាទមនុស្សវិញ»។ ១៨អ្នកទាំងពីរក៏ទុកសំណាញ់នៅទីនោះភ្លាម រួចដើរតាមព្រះអង្គទៅ។ ១៩កាលព្រះយេស៊ូយាងទៅមុខបន្តិច ព្រះអង្គទតឃើញលោកយ៉ាកុប និងលោកយ៉ូហាន ជាប្អូន កំពុងតែរៀបចំអួននៅក្នុងទូកមួយ អ្នកទាំងពីរជាកូនលោកសេបេដេ។ ២០ព្រះអង្គត្រាស់ហៅអ្នកទាំងពីរភ្លាម គេក៏ដើរតាមព្រះយេស៊ូទៅទុកឪពុកឲ្យនៅក្នុងទូកជាមួយពួកកូនឈ្នួល។
ព្រះយេស៊ូប្រោសបុរសម្នាក់ដែលមានខ្មោចចូល
(លូកា ៤, ៣១-៣៧)
២១ ព្រះយេស៊ូយាងចូលក្រុងកាផានុម ជាមួយក្រុមសាវ័ក។ នៅថ្ងៃសប្ប័ទព្រះយេស៊ូយាងចូលក្នុងធម្មសាលា ហើយព្រះអង្គបង្រៀនអ្នកស្រុក។ ២២អ្នក ដែលបានស្តាប់ព្រះអង្គ ងឿងឆ្ងល់យ៉ាងខ្លាំងអំពីបែបបទ ដែលព្រះអង្គបង្រៀន ព្រោះព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូល ប្រកបដោយអំណាចខុសប្លែកពីពួកធម្មាចារ្យ។ ២៣នៅពេលនោះ ក្នុងធម្មសាលាមានបុរសម្នាក់ ដែលខ្មោចចូល ស្រែកឡើងថា៖ ២៤«ព្រះយេស៊ូជាអ្នកភូមិណាសារ៉ែតអើយ ! តើព្រះអង្គចង់ធ្វើអ្វីយើង ? ព្រះអង្គមកបំផ្លាញយើង ! ខ្ញុំស្គាល់ព្រះអង្គហើយ ព្រះអង្គជាព្រះដ៏វិសុទ្ធ ដែលមកពីព្រះជាម្ចាស់»។ ២៥ព្រះយេស៊ូគំរាមខ្មោចនោះថា៖ «ស្ងៀម ! ចេញពីអ្នកនេះភ្លាម ! »។ ២៦ខ្មោចក៏ធ្វើឲ្យបុរសនោះដួលប្រកាច់ប្រកិន ហើយវាចេញទៅទាំងស្រែកយ៉ាងខ្លាំងផង។ ២៧មនុស្សម្នាទាំងអស់ភ័យស្រឡាំងកាំង គេនិយាយគ្នាទៅវិញទៅមកថា៖ «ម្តេចក៏អស្ចារ្យម៉្លេះ ! លោកបង្រៀនតាមរបៀបថ្មីប្រកបដោយអំណាច។ លោកបញ្ជាទៅខ្មោច ហើយខ្មោចក៏ស្តាប់បង្គាប់លោក»។ ២៨ព្រះកិត្តិនាមរបស់ព្រះយេស៊ូល្បីខ្ចរខ្ចាយ ពាសពេញតំបន់កាលីឡេទាំងមូល។
ព្រះយេស៊ូប្រោសអ្នកជំងឺជាច្រើនឲ្យបានជា
(ម៉ាថាយ ៨,១៤-១៥ លូកា ៤, ៣៨-៤១)
២៩ព្រះយេស៊ូនិងសាវ័កនាំគ្នាចេញពីធម្មសាលាទៅផ្ទះលោកស៊ីម៉ូននិងលោកអន់ដ្រេ លោកយ៉ាកុបនិងលោកយ៉ូហាន ក៏ទៅជាមួយដែរ។ ៣០ម្តាយក្មេករបស់លោកស៊ីម៉ូនកំពុងតែគ្រុន សំរាន្តនៅលើគ្រែ។ ពេលព្រះយេស៊ូយាងទៅដល់ គេទូលព្រះអង្គភ្លាមថា គាត់ឈឺ។ ៣១ព្រះអង្គយាងចូលទៅជិតចាប់ដៃគាត់ ឲ្យក្រោកឡើង គាត់ក៏បាត់គ្រុន ហើយបម្រើភ្ញៀវ។ ៣២លុះដល់ល្ងាច ក្រោយពេលថ្ងៃលិចគេនាំអ្នកជំងឺនិងមនុស្សខ្មោចចូលទាំងអស់ មករកព្រះយេស៊ូ។ ៣៣អ្នកក្រុងទាំងប៉ុន្មានមកផ្តុំគ្នានៅមាត់ទ្វារក្រុង។ ៣៤ព្រះយេស៊ូប្រោសមនុស្សជាច្រើននាក់ដែលមានជំងឺផ្សេងៗ ឲ្យបានជាសះស្បើយ ហើយព្រះអង្គដេញខ្មោចជាច្រើន ចេញពីមនុស្សផងព្រះអង្គមិនអនុញ្ញាតឲ្យខ្មោចនិយាយ ជាដាច់ខាត ពីព្រោះពួកវាដឹងឋានៈរបស់ព្រះអង្គ។ ព្រះយេស៊ូយាងចាកចេញពីក្រុងកាផានុម (ម៉ាថាយ ៤, ២៣ ; លូកា ៤, ៤១-៤៤) ៣៥ព្រឹកឡើង កាលងងឹតនៅឡើយ ព្រះយេស៊ូតើនឡើង ទ្រង់យាងចេញពីផ្ទះ ទៅកន្លែងមួយស្ងាត់ ហើយអធិស្ឋាននៅទីនោះ។ ៣៦លោកស៊ីម៉ូន និង អ្នកដែលនៅជាមួយគាត់ នាំគ្នាតាមរកព្រះអង្គ។ ៣៧លុះបានជួបហើយ គេទូលថា៖ «គេខំស្វែងរកលោកគ្រប់ៗគ្នា»។ ៣៨ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលតបទៅគេថា៖ «យើងត្រូវនាំគ្នាទៅភូមិឯទៀតៗ ដែលនៅជិតនេះ ខ្ញុំត្រូវប្រកាសដំណឹងល្អនៅទីនោះដែរ ដ្បិតខ្ញុំចេញមក ដើម្បីបំពេញការនេះឯង»។ ៣៩ព្រះអង្គយាងទៅគ្រប់ទីកន្លែង ក្នុងស្រុកកាលីឡេ ហើយប្រកាសដំណឹងល្អ នៅតាមធម្មសាលាទាំងឡាយ ព្រមទាំងដេញខ្មោចចេញពីមនុស្សផង។
ព្រះយេស៊ូប្រោសមនុស្សឃ្លង់ម្នាក់ឲ្យជា
(ម៉ាថាយ ៨, ១-៤ ; លូកា ៥, ១២-១៦)
៤០មានមនុស្សឃ្លង់ម្នាក់ ចូលមករកព្រះយេស៊ូ គាត់លុតជង្គង់ទូលអង្វរព្រះអង្គថា៖ «ប្រសិនបើលោកមិនយល់ទាស់ទេ សូមប្រោសខ្ញុំប្របាទឲ្យបានជាស្អាតបរិសុទ្ធផង»។ ៤១ព្រះ យេស៊ូមានព្រះហប្ញទ័យអាណិតអាសូរគាត់ឃ ពន់ពេកណាស់ព្រះអង្គក៏លូកព្រះហស្តទៅពាល់គាត់ ទាំងមានព្រះបន្ទូលថា៖«ខ្ញុំយល់ព្រមហើយ ចូរឲ្យបានជាស្អាតបរិសុទ្ធចុះ ! »។ ៤២មនុស្សឃ្លង់ក៏បានជាស្អាតបរិសុទ្ធភ្លាម។៤៣បន្ទាប់មក ព្រះយេស៊ូដេញគាត់ឲ្យចេញទៅភ្លាម ទាំងមានព្រះបន្ទូលយ៉ាងតឹងរឹងថា៖ ៤៤«ចូរប្រយ័ត្នឲ្យមែនទែនកុំនិយាយហេតុការណ៍នេះប្រាប់ឲ្យនរណាដឹងឡើយ ! ផ្ទុយទៅវិញត្រូវទៅបង្ហាញខ្លួនដល់លោកបូជាចារ្យរួចថ្វាយតង្វាយ ដូចលោកម៉ូសេបានបង្គាប់ទុក ដើម្បីជាសក្ខីភាពបញ្ជាក់ថា អ្នកបានជាស្អាតបរិសុទ្ធមែន»។ ៤៥ប៉ុន្តែបុរសនោះចេញទៅប្រកាស និងផ្សព្វផ្សាយរឿងនេះនៅគ្រប់កន្លែងឲ្យគេដឹង។ ហេតុនេះហើយបានជាព្រះយេស៊ូមិនអាចយាងចូលទីក្រុង ដូចពីមុនបានទៀតឡើយគឺព្រះអង្គគង់នៅតែខាងក្រៅទីក្រុង ត្រង់កន្លែងស្ងាត់ៗហើយមានមនុស្សពីគ្រប់ទិសទី នាំគ្នាមកគាល់ព្រះអង្គ។
ជំពូក ២
ព្រះយេស៊ូប្រោស មនុស្សខ្វិនម្នាក់ឲ្យបានជា
(ម៉ាថាយ ៩, ១-៨ ; លូកា ៥, ១៧-២៦)
១ប៉ុន្មានថ្ងៃក្រោយមក ព្រះយេស៊ូយាងត្រឡប់មកក្រុងកាផានុមវិញ ហើយអ្នកស្រុកឮដំណឹងថាព្រះអង្គគង់នៅក្នុងផ្ទះ។ ២មានមនុស្សយ៉ាងច្រើនមកមូលផ្តុំគ្នាកកកុញ គ្មានសល់កន្លែងណាសោះឡើយ សូម្បីតែនៅមាត់ទ្វារផ្ទះក៏គ្មានសល់ដែរ។ ព្រះយេស៊ូថ្លែងព្រះបន្ទូល ឲ្យគេស្តាប់។ ៣មានបុរសបួននាក់សែងមនុស្សខ្វិនដៃ ខ្វិនជើងម្នាក់មករកព្រះអង្គ។ ៤ប៉ុន្តែដោយមានមនុស្សច្រើនពេក គេពុំអាចនាំមនុស្សខ្វិននោះទៅជិតព្រះយេស៊ូបានឡើយ។ ដូច្នេះគេក៏ចោះដំបូលផ្ទះ ចំពីលើកន្លែងដែលព្រះអង្គគង់ ហើយសម្រូតមនុស្សខ្វិននៅលើគ្រែស្នែង ចុះតាមប្រឡោះមក។ ៥កាលព្រះយេស៊ូឈ្វេងយល់ជំនឿរបស់អ្នកទាំងនោះ ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលទៅកាន់អ្នកពិការថា៖ «កូនអើយ ! ខ្ញុំអត់ទោសឲ្យអ្នកបានរួចពីបាបហើយ»។ ៦ពួកធម្មាចារ្យខ្លះដែលអង្គុយនៅទីនោះ រិះគិតក្នុងចិត្តថា៖ ៧«ហេតុដូចម្តេច បានជាអ្នកនេះហ៊ានប្រមាថព្រះជាម្ចាស់ ដោយពោលពាក្យស្មើនឹងព្រះអង្គបែបនេះ ? ក្រៅ ពីព្រះជាម្ចាស់មួយព្រះអង្គ តើនរណាអាចអត់ទោសមនុស្ស ឲ្យរួចពីបាបបាន ! »។ ៨ព្រះយេស៊ូឈ្វេងយល់ចិត្តគំនិតរបស់គេភ្លាម ទ្រង់មានព្រះបន្ទូលទៅគេថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាអ្នករាល់គ្នារិះគិតដូច្នេះ ? ៩បើខ្ញុំប្រាប់អ្នកពិការនេះថា ”ខ្ញុំអត់ទោសឲ្យអ្នកបានរួចពីបាបហើយ”ឬថា “ចូរក្រោកឡើងយកគ្រែស្នែងរបស់អ្នកដើរទៅចុះ” តើឃ្លាមួយណាស្រួលនិយាយជាង ? ១០ប៉ុន្តែខ្ញុំចង់ឲ្យអ្នករាល់គ្នាដឹងថាបុត្រមនុស្សមានអំណាចនឹងអត់ទោសឲ្យមនុស្ស នៅលើផែនដីនេះរួចពីបាបបាន»។ព្រះអង្គងាកទៅរកអ្នកខ្វិន ហើយមានព្រះបន្ទូលថា៖ ១១«ចូរក្រោកឡើង យកគ្រែស្នែងរបស់អ្នក ដើរទៅផ្ទះវិញទៅ ! »។ ១២មនុស្សខ្វិនក៏ក្រោកឈរឡើងភ្លាមយកគ្រែស្នែងរបស់ខ្លួន ដើរកាត់មុខមនុស្សទាំងអស់ចេញទៅធ្វើឲ្យគេគ្រប់គ្នាស្ញប់ស្ញែងយ៉ាងខ្លាំង ហើយលើកតម្កើងសិរីរុងរឿងរបស់ព្រះជាម្ចាស់ទាំងពោលថា៖ «យើងមិនដែលបានឃើញការអស្ចារ្យណាមួយ ដូចពេលនេះឡើយ ! »។
ព្រះយេស៊ូត្រាស់ហៅលោកលេវី
(ម៉ាថាយ ៩,៩-១៣ ; លូកា ៥,២៧-៣២)
១៣ព្រះយេស៊ូយាងតាមឆ្នេរសមុទ្រ កាលីឡេម្តងទៀត។ បណ្តាជនទាំងមូលនាំគ្នាមករកព្រះអង្គព្រះអង្គក៏បង្រៀនពួកគេ។១៤កាលព្រះអង្គយាងកាត់តាមនោះ ទ្រង់ទតឃើញលោកលេវីជាកូនរបស់លោកអាល់ផាយ អង្គុយនៅកន្លែងយកពន្ធ។ ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅគាត់ថា៖ «សុំអញ្ជើញមកតាមខ្ញុំ»។ លោកលេវីក៏ក្រោកឡើង ដើរតាមព្រះអង្គទៅ។
១៥បន្ទាប់មក ព្រះយេស៊ូសោយព្រះស្ងោយនៅផ្ទះលោកលេវី។ មានអ្នកទារពន្ធ* ព្រមទាំងមនុស្សបាបជាច្រើន មករួមតុជាមួយព្រះអង្គ និងក្រុមសាវ័ក។ មានមនុស្សប្រភេទនោះច្រើននាក់បានមកតាមព្រះអង្គ។ ១៦ពួកធម្មាចារ្យពីគណៈផារីស៊ីឃើញព្រះយេស៊ូសោយព្រះស្ងោយ ជាមួយអ្នកទាំងនោះ គេនិយាយទៅកាន់ក្រុមសាវ័កថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាលោកបរិភោគជាមួយអ្នកទារពន្ធ និងជាមួយមនុស្សបាប?»។ ១៧ព្រះយេស៊ូបានឮគេនិយាយដូច្នេះក៏មានព្រះបន្ទូលថា៖ «មនុស្សមានសុខភាពល្អមិនត្រូវការគ្រូពេទ្យឡើយ មានតែអ្នកជំងឺប៉ុណ្ណោះ ដែលត្រូវការ។ ខ្ញុំមិនមែនមករកមនុស្សសុចរិតទេគឺខ្ញុំមករកមនុស្សបាបវិញ»។
អំពីការតមអាហារ
(ម៉ាថាយ ៩, ១៤-១៧ ; លូកា ៥ ,៣៣-៣៨)
១៨ថ្ងៃមួយ ពួកសិស្សរបស់លោកយ៉ូហានបាទីស្ត និង ពួកសិស្សខាងគណៈផារីស៊ី នាំគ្នាតមអាហារ។ពួកគេមកទូលសួរព្រះយេស៊ូថា៖ «សិស្សរបស់លោកយ៉ូហាន និងសិស្សខាងគណៈផារីស៊ីតមអាហារ ចុះហេតុដូចម្តេចបានជាសិស្សរបស់លោកមិនតមដូច្នេះ ? »។ ១៩ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅគេថា៖ «ក្នុងពិធីមង្គលការនៅពេលកូនកំឡោះនៅជាមួយ តើភ្ញៀវអាចតមអាហារកើតឬ?។ ទេ! ដរាបណាកូនកំឡោះនៅជាមួយ គេមិនអាចតមអាហារបានឡើយ។ ២០ថ្ងៃក្រោយពេលគេចាប់ស្វាមីយកទៅទើបភ្ញៀវទាំងនោះតមអាហារ។ ២១ពុំដែលមាននរណាយកក្រណាត់ថ្មី មកប៉ះសម្លៀកបំពាក់ចាស់ឡើយ បើធ្វើដូច្នេះក្រណាត់ថ្មីនឹងបណ្តាលឲ្យសម្លៀកបំពាក់ចាស់ រហែកលើសដើមទៅទៀត។ ២២ពុំដែលមាននរណាច្រកស្រាទំពាំងបាយជូរថ្មី ទៅក្នុងថង់ស្បែកចាស់ឡើយ បើធ្វើដូច្នោះស្រានឹងធ្វើឲ្យថង់ស្បែកនោះធ្លាយ បណ្តាលឲ្យខូចទាំងស្រាទាំងថង់ស្បែកជាមិនខាន។ ត្រូវច្រកស្រាថ្មីទៅក្នុងថង់ស្បែកថ្មី។
ព្រះយេស៊ូមានអំណាចលើថ្ងៃសប្ប័ទ
(ម៉ាថាយ ១២, ១-៨ ; លូកា ៦, ១-៥)
២៣មានថ្ងៃមួយជាថ្ងៃសប្ប័ទ ព្រះយេស៊ូយាងកាត់វាលស្រែសាវ័ករបស់ព្រះអង្គ នាំគ្នាដើរបណ្តើរបូតកួរស្រូវបណ្តើរ។ ២៤ពួកខាងគណៈផារីស៊ីទូលព្រះយេស៊ូថា៖ «សូមលោកមើលចុះ ហេតុអ្វីបានជាសិស្សរបស់លោកធ្វើការ ដែលបញ្ញត្តិហាមមិនឲ្យធ្វើនៅថ្ងៃសប្ប័ទដូច្នេះ ? »។ ២៥ព្រះយេស៊ូតបទៅគេវិញថា៖ «ក្នុងគម្ពីរមានអត្ថបទមួយស្តីអំពីការដែលព្រះបាទដាវីឌ និងបរិពារបានប្រព្រឹត្ត នៅពេលឃ្លាន ហើយត្រូវការអាហារបរិភោគ។ ២៦នៅសម័យនោះ លោកអប៊ីយ៉ាថារធ្វើជាមហាបូជាចារ្យ។ ព្រះបាទដាវីឌបានចូល ទៅក្នុងដំណាក់របស់ព្រះជាម្ចាស់យកនំបុ័ងដែលគេតាំងថ្វាយព្រះជាម្ចាស់ មកសោយ ព្រមទាំងចែកឲ្យពួកបរិពារបរិភោគទៀតផង។ តាមវិន័យមានតែពួកបូជាចារ្យប៉ុណ្ណោះ ដែលមានសិទ្ធិបរិភោគនំបុ័ងនោះ។ តើអ្នករាល់គ្នាមិន ដែលអានអត្ថបទនោះទេឬ!»។ ២៧ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅគេទៀតថា៖ «ព្រះជាម្ចាស់បានបង្កើតថ្ងៃសប្ប័ទ ដើម្បីជាប្រយោជន៍ដល់មនុស្ស ព្រះអង្គមិនបានបង្កើតមនុស្ស ដើម្បីឲ្យបម្រើថ្ងៃសប្ប័ទឡើយ។ ២៨ហេតុនេះហើយបានជាបុត្រមនុស្ស ជាម្ចាស់លើថ្ងៃសប្ប័ទ»។
ជំពុក ៣
ព្រះយេស៊ូប្រោសមនុស្សស្វិតដៃម្នាក់ឲ្យបានជា
(ម៉ាថាយ ១២, ៩-១៤ លូកា ៦, ៦-១១)
១ព្រះយេស៊ូយាងចូលទៅធម្មសាលាម្តងទៀត នៅទីនោះ មានបុរសម្នាក់ស្វិតដៃម្ខាង។ ២ពួកគេតាមមើលព្រះយេស៊ូ ក្រែងលោព្រះអង្គប្រោសបុរសនេះឲ្យជា នៅថ្ងៃសប្ប័ទក្នុងគោលបំណងចោទប្រកាន់ព្រះអង្គ។ ៣ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅកាន់បុរសស្វិតដៃនោះថា៖ «ចូរក្រោកឡើង មកឈរនៅកណ្តាលគេឯណេះ ! »។ ៤បន្ទាប់មក ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលសួរទៅគេថា៖ «នៅថ្ងៃសប្ប័ទ តើវិន័យអនុញ្ញាតឲ្យធ្វើអំពើល្អ ឬធ្វើអំពើអាក្រក់ ? តើ ត្រូវសង្គ្រោះមនុស្ស ឬប្រហារជីវិតចោល ? »។ ពួកគេនៅស្ងៀមទាំងអស់គ្នា។ ៥ព្រះយេស៊ូបែរព្រះភ័ក្ត្រទតមើល ទៅអ្នកដែលនៅជុំវិញទាំងព្រះពិរោធ ហើយព្រះអង្គព្រួយព្រះហប្ញទ័យ ព្រោះគេមានចិត្តរឹងរូស។ ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលទៅកាន់បុរសស្វិតដៃនោះថា៖ «ចូរលាតដៃមើល៍ ! »។ បុរសនោះលាតដៃ ហើយដៃរបស់គាត់ក៏បានជាដូចដើមវិញ។ ៦ពួកខាងគណៈផារីស៊ីចេញពីធម្មសាលា ហើយទៅពិគ្រោះជាមួយបក្សពួកស្តេចហេរ៉ូដភ្លាម ដើម្បីរកមធ្យោបាយធ្វើគុតព្រះយេស៊ូ។
មហាជនមកតាមព្រះយេស៊ូ
៧ព្រះយេស៊ូយាងចេញទៅតាមឆ្នេរសមុទ្រកាលីឡេជាមួយក្រុមសាវ័ក។ មានបណ្តាជនជាច្រើននាំគ្នាទៅតាមព្រះអង្គ អ្នកទាំងនោះមកពីស្រុកកាលីឡេ ស្រុកយូដា ៨ ក្រុងយេរូសាឡឹម ស្រុកអ៊ីឌុំមេ តំបន់ត្រើយខាងនាយទន្លេយ័រដាន់ព្រមទាំងតំបន់ជុំវិញក្រុងទីរ៉ូស និងក្រុងស៊ីដូន។ បណ្តាជនមកតាមព្រះយេស៊ូច្រើនយ៉ាងនេះ ព្រោះបានឮគេនិយាយអំពីកិច្ចការទាំងប៉ុន្មាន ដែលព្រះអង្គធ្វើ។ ៩ព្រះយេស៊ូប្រាប់ក្រុមសាវ័ក ឲ្យរៀបចំទូកមួយថ្វាយព្រះអង្គក្រែងបណ្តាជនប្រជ្រៀតគ្នា ចោមរោមព្រះអង្គ ១០ដ្បិតមានអ្នកជំងឺជាច្រើនខំប្រឹងសំរុកចូលមកជិត ដើម្បីពាល់ព្រះអង្គ ព្រោះព្រះអង្គបានប្រោសមនុស្សជាច្រើន ឲ្យបានជា។ ១១ម៉្យាងទៀតពេលខ្មោចឃើញព្រះអង្គ វាក្រាបចុះនៅទៀបព្រះបាទា ហើយស្រែកឡើងថា៖«ព្រះអង្គជាព្រះបុត្រារបស់ព្រះជាម្ចាស់»។ ១២ប៉ុន្តែព្រះយេស៊ូបានគំរាមកំហែងវាយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់មិនឲ្យនិយាយប្រាប់គេថាព្រះអង្គជានរណាឡើយ។
ព្រះយេស៊ូតែងតាំងគ្រីស្តទូត ១២ រូប
(ម៉ាថាយ ១០, ១-៤ ; លូកា ៦, ១២-១៦)
១៣បន្ទាប់មកព្រះយេស៊ូយាងឡើងទៅលើភ្នំ។ ព្រះអង្គបានត្រាស់ហៅអស់អ្នក ដែលព្រះអង្គសព្វព្រះហប្ញទ័យជ្រើសរើស ហើយអ្នកទាំងនោះក៏ចូលមកគាល់ព្រះអង្គ។ ១៤ព្រះអង្គតែងតាំងសាវ័កដប់ពីររូបឲ្យគេនៅជាមួយព្រះអង្គ និងដើម្បីចាត់គេឲ្យទៅប្រកាសដំណឹងល្អ ១៥ទាំងឲ្យគេមានអំណាចដេញខ្មោចថែមទៀតផង។ ១៦ព្រះអង្គបានតែងតាំងអ្នកដប់ពីររូបនេះ គឺស៊ីម៉ូនដែលទ្រង់ដាក់ឈ្មោះថាសិលា ១៧យ៉ាកុបជាកូនរបស់លោកសេបេដេនិងយ៉ូហានជាប្អូនរបស់គាត់ ដែលព្រះយេស៊ូដាក់ឈ្មោះថា “បោណើកែស” ប្រែថា”អ្នកដែលមានចិត្តខ្លាំងដូច ផ្គរលាន់” ១៨អន់ដ្រេ ភីលីព បាថូឡូមេ ម៉ាថាយ ថូម៉ាស យ៉ាកុបជាកូនអាល់ផាយ ថាដេស៊ីម៉ូនជាអ្នកជាតិនិយម ១៩និង យូដាអ៊ីស្ការីយ៉ុត ជាអ្នកក្បត់ព្រះអង្គ។
ព្រះញាតិវង្សរបស់ព្រះយេស៊ូមកនាំព្រះអង្គយកទៅវិញ
២០កាលព្រះយេស៊ូយាងត្រឡប់ មកផ្ទះវិញបណ្តាជនជួបជុំគ្នាសាជាថ្មី ជាហេតុនាំឲ្យព្រះអង្គនិងក្រុមសាវ័ក រកពេលបរិភោគមិនបានសោះ។ ២១ព្រះញាតិវង្សរបស់ព្រះអង្គឮដំណឹងនេះ ក៏នាំគ្នាធ្វើដំណើរមក ដើម្បីចាប់ព្រះអង្គទៅវិញព្រោះគេថា ព្រះអង្គវង្វេងស្មារតីហើយ។
ព្រះយេស៊ូឆ្លើយតបនឹងពួកអ្នកចោទប្រកាន់ព្រះអង្គ
(ម៉ាថាយ ១២, ២២-៣២ ; លូកា ១១, ១៤-២៣ ; ១២, ១០)
២២ពួកធម្មាចារ្យ ដែលចុះមកពីក្រុងយេរូសាឡឹមនិយាយថា៖ «អ្នកនេះមានបេលសេប៊ូលជាស្តេចខ្មោចនៅក្នុងខ្លួន គាត់អាចដេញខ្មោចដូច្នេះ ព្រោះស្តេចខ្មោចប្រគល់អំណាចឲ្យ»។ ២៣ព្រះយេស៊ូត្រាស់ហៅគេមក រួចមានព្រះបន្ទូលជាប្រស្នាថា៖«តើមារសាតាំងអាចដេញមារសាតាំង ដូចម្តេចកើត ? ២៤ប្រសិនបើពលរដ្ឋក្នុងនគរណាមួយបែកបាក់ទាស់ទែងគ្នាឯង នគរនោះពុំអាចស្ថិតស្ថេរគង់វង្សតទៅមុខបានឡើយ។ ២៥ប្រសិនបើមានក្រុមគ្រួសារមួយបែកបាក់ទាស់ទែងគ្នា ក្រុមគ្រួសារនោះក៏ពុំអាចនៅស្ថិតស្ថេរគង់វង្សបានដែរ។ ២៦ដូច្នេះប្រសិនបើមារសាតាំងក្រោកឡើងប្រឆាំងនឹងខ្លួនឯង បែកបាក់ទាស់ទែងនឹងខ្លួនឯង វាមិនអាចនៅស្ថិតស្ថេរគង់វង្សបានឡើយ គឺវាមុខជាត្រូវវិនាសមិនខាន។ ២៧គ្មាននរណាអាចចូលទៅក្នុងផ្ទះមនុស្សខ្លាំងពូកែ ហើយប្លន់យកទ្រព្យសម្បត្តិរបស់គាត់បានឡើយ គឺត្រូវតែចងមនុស្សខ្លាំងពូកែនោះជាមុនសិន ទើបអាចប្លន់យកទ្រព្យសម្បត្តិក្នុងផ្ទះគាត់បាន។ ២៨ខ្ញុំសុំប្រាប់ឲ្យអ្នករាល់គ្នាដឹងច្បាស់ថាបើមនុស្សលោកធ្វើអំពើបាប និង ពោលពាក្យប្រមាថព្រះជាម្ចាស់ ព្រះអង្គនឹងលើកលែងទោសទាំងអស់។ ២៩រីឯអ្នកដែលពោលពាក្យប្រមាថព្រះវិញ្ញាណដ៏វិសុទ្ធវិញ ព្រះអង្គមិនលើកលែងទោសសោះឡើយ ដ្បិតអ្នកនោះមានទោសអស់កល្បជានិច្ច»។ ៣០ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលដូច្នេះ ព្រោះគេនិយាយថា ព្រះអង្គមានខ្មោចនៅក្នុងខ្លួន។
ព្រះញាតិវង្សដ៏ពិតប្រាកដរបស់ព្រះយេស៊ូ
(ម៉ាថាយ ១២, ៤៦-៥០ ; លូកា ៨, ១៩-២១)
៣១ពេលនោះ មាតានិងបងប្អូនរបស់ព្រះយេស៊ូមកដល់ ឈរនៅខាងក្រៅផ្ទះ ហើយចាត់គេឲ្យចូលមកហៅព្រះអង្គ។ ៣២បណ្តាជន ដែលអង្គុយនៅជុំវិញព្រះយេស៊ូទូលព្រះអង្គថា៖ «លោកគ្រូ ម្តាយនិងបងប្អូនលោកមករកលោក នៅខាងក្រៅ ! »។៣៣ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលតបថា៖ «តើនរណាជាម្តាយខ្ញុំ ? នរណាជាបងប្អូនខ្ញុំ ? »។ ៣៤ព្រះអង្គទតមើលទៅមនុស្ស ដែលនៅជុំវិញព្រះអង្គរួចមានព្រះបន្ទូលថា៖ «អ្នកទាំងនេះហើយជាមាតានិងជាបងប្អូនរបស់ខ្ញុំ ៣៥ដ្បិតអ្នកណាប្រព្រឹត្តតាមព្រះហប្ញទ័យព្រះជាម្ចាស់ អ្នកនោះជាបងប្អូនប្រុសស្រី និង ជាម្តាយរបស់ខ្ញុំ»។
ជំពូក ៤
ប្រស្នាអំពីពូជស្រូវ
(ម៉ាថាយ ១៣, ១-៩ ; លូកា ៨, ៤-៨)
១ព្រះយេស៊ូចាប់ផ្តើមបង្រៀនបណ្តាជននៅតាមឆ្នេរសមុទ្រម្តងទៀត។ មានបណ្តាជនច្រើនកុះករនាំគ្នាមករកព្រះអង្គ ព្រះអង្គក៏យាងចុះទៅគង់ក្នុងទូកមួយ នៅក្បែរមាត់ច្រាំង រីឯបណ្តាជនអង្គុយនៅលើគោក តាមឆ្នេរសមុទ្រ។ ២ព្រះអង្គប្រើពាក្យប្រស្នាបង្រៀនគេ អំពីសេចក្តីជាច្រើន។ ព្រះអង្គបង្រៀនគេថា៖ ៣«ចូរស្តាប់មានបុរសម្នាក់ចេញទៅព្រោះស្រូវ។ ៤ពេលគាត់ព្រោះមានគ្រាប់ពូជខ្លះធ្លាក់ទៅលើផ្លូវ ហើយសត្វមកចឹកស៊ីអស់ទៅ។ ៥មានគ្រាប់ពូជខ្លះទៀតធ្លាក់ទៅលើកន្លែងមានថ្មពុំសូវមានដី គ្រាប់ពូជក៏ដុះឡើងភ្លាមព្រោះដីមិនជ្រៅ។ ៦លុះដល់ថ្ងៃក្តៅពន្លកដែលដុះឡើងនោះក៏ក្រៀមស្វិតអស់ទៅ ព្រោះប្ញសចាក់មិនបានជ្រៅ។ ៧មានគ្រាប់ពូជខ្លះទៀត ធ្លាក់ទៅលើដីដែលមានបន្លា។ បន្លាក៏ដុះឡើងរួបរឹតស្រូវមិនឲ្យបង្កើតផលបានឡើយ។ ៨ គ្រាប់ពូជឯទៀតៗធ្លាក់ទៅលើដីមានជីជាតិល្អ គ្រាប់ពូជក៏ដុះឡើង ហើយលូតលាស់បង្កើតផលខ្លះឲ្យផលមួយជាសាមសិប ខ្លះទៀតឲ្យមួយជាហុកសិប និងខ្លះទៀតមួយជាមួយរយ»។ ៩បន្ទាប់មក ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលថា៖ «អស់អ្នកដែលឮពាក្យនេះ សូមយកទៅពិចារណាចុះ ! »។ ១០កាលព្រះយេស៊ូគង់នៅដាច់ឡែកពីបណ្តាជន អស់អ្នកដែលនៅជាមួយព្រះអង្គ និងសាវ័កទាំងដប់ពីររូបទូលសួរព្រះអង្គអំពីពាក្យប្រស្នាទាំងនោះ។ ១១ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលតបថា៖ «ព្រះជាម្ចាស់បានប្រោសប្រទានឲ្យអ្នករាល់គ្នា យល់គំរោងការដ៏លាក់កំបាំងនៃព្រះរាជ្យរបស់ព្រះអង្គ។ រីឯអ្នកដទៃ គេឮសេចក្តីទាំងអស់ជាពាក្យប្រស្នាវិញ។១២ដូច្នេះទោះបីគេខំប្រឹងមើល ក៏ពុំឃើញ គេខំប្រឹងស្តាប់ ក៏ពុំយល់ដែរ ក្រែងលោគេប្រែចិត្តគំនិត ហើយព្រះជាម្ចាស់នឹងអត់ទោសឲ្យគេ»។
១៣ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៀតថា៖ «បើអ្នករាល់គ្នាមិនយល់ប្រស្នានេះផង ធ្វើម្តេចឲ្យអ្នករាល់គ្នាយល់ប្រស្នាឯទៀតៗបាន ! ១៤អ្នកព្រោះស្រូវសាបព្រោះព្រះបន្ទូល ១៥មនុស្សខ្លះប្រៀបបីដូចជាផ្លូវដែលព្រះបន្ទូលបានធ្លាក់ទៅលើ កាលបានស្តាប់ព្រះបន្ទូល ហើយមារសាតាំងក៏មកឆក់យកព្រះបន្ទូលដែលបានព្រោះក្នុងចិត្តគេ ទៅភ្លាម។ ១៦មនុស្សដែលបានទទួលគ្រាប់ពូជ នៅលើដីមានថ្ម ក៏ដូច្នោះដែរកាលបានស្តាប់ព្រះបន្ទូលហើយ គេទទួលយកភ្លាមដោយអំណរ ១៧ប៉ុន្តែគេពុំទុកឲ្យព្រះបន្ទូលចាក់ប្ញស នៅក្នុងខ្លួនគេឡើយគឺគេជាប់ចិត្តតែមួយភ្លែត។ លុះដល់មានទុក្ខវេទនាឬត្រូវគេបៀតបៀនព្រោះតែព្រះបន្ទូល គេក៏បោះបង់ចោលជំនឿភ្លាម។ ១៨មនុស្សខ្លះទទួលគ្រាប់ពូជនៅលើដីដែលមានបន្លា គេបានស្តាប់ព្រះបន្ទូលដែរ ១៩ប៉ុន្តែការខ្វល់ខ្វាយអំពីជីវិតរស់នៅក្នុងលោកីយ៍ ចិត្តលោភលន់ចង់បានទ្រព្យសម្បត្តិ និងចិត្តប៉ងប្រាថ្នាផ្សេងៗ រឹបរួតព្រះបន្ទូលមិនឲ្យបង្កើតផលបានឡើយ។ ២០រីឯអ្នកដែលបានទទួលគ្រាប់ពូជនៅលើដីមានជីជាតិល្អ កាលបានស្តាប់ព្រះបន្ទូលហើយ ក៏ទទួលយកបង្កបង្កើតផល អ្នកខ្លះបានមួយជាសាមសិបអ្នកខ្លះបានមួយជាហុកសិប អ្នកខ្លះទៀតបានមួយជាមួយរយ»។
ប្រស្នាអំពីចង្កៀង
(ម៉ាថាយ ៥,១៥ ; លូកា ៨, ១៦-១៨)
២១បន្ទាប់មក ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលទៅគេថា៖ «គេមិន ដែលអុជចង្កៀង ហើយយកធុងគ្របពីលើ ឬយកទៅដាក់ក្រោមគ្រែឡើយ។ គេតែងយកចង្កៀងទៅដាក់លើជើងចង្កៀងវិញ។ ២២គ្រប់ការលាក់កំបាំងនឹងត្រូវបើកឲ្យគេដឹង ហើយគ្រប់អាថ៌កំបាំងក៏នឹងត្រូវលេចមក ឲ្យមនុស្សគ្រប់គ្នាឃើញច្បាស់ដែរ។ ២៣អ្នកណាឮពាក្យនេះ សូមយកទៅពិចារណាចុះ ! »។ ២៤ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៀតថា៖ «ចូរអ្នករាល់គ្នាប្រុងប្រយ័ត្ននឹងសេចក្តី ដែលអ្នករាល់គ្នាស្តាប់នេះឲ្យមែនទែន។ ព្រះជាម្ចាស់នឹងវាល់ឲ្យអ្នករាល់គ្នា តាមរង្វាល់ដែលអ្នករាល់គ្នាវាល់ឲ្យអ្នកដទៃ ហើយព្រះអង្គនឹងបន្ថែមឲ្យអ្នករាល់គ្នា ២៥ព្រោះអ្នកណាមានហើយ ព្រះជាម្ចាស់នឹងប្រទានឲ្យថែមទៀត តែអ្នកណាដែលគ្មាន ព្រះអង្គនឹងហូតយកអ្វីៗ ដែលអ្នកនោះមានផង»។ ប្រស្នាអំពីគ្រាប់ពូជដុះ ២៦ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៀតថា៖ «ព្រះរាជ្យរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ប្រៀបបីដូចជាបុរសម្នាក់ ព្រោះស្រូវនៅក្នុងស្រែរបស់ខ្លួន។ ២៧ទោះបីគាត់ដេកក្តី ក្រោកក្តី យប់ក្តី ថ្ងៃក្តី គ្រាប់ពូជនៅតែមានពន្លកដុះឡើងដោយគាត់ពុំបានដឹងថា គ្រាប់ពូជនោះដុះរបៀបណាឡើយ ២៨ដ្បិតដីធ្វើឲ្យពូជបង្កើតផលដោយខ្លួនឯង ដំបូងមានពន្លកលេចឡើងបន្ទាប់មក ក៏បែកជាកួរ ហើយចេញជាគ្រាប់ស្រូវ។ ២៩លុះស្រូវទុំ គេយកកណ្តៀវមកច្រូត ដ្បិតដល់រដូវចម្រូតហើយ»។
ប្រស្នាអំពីគ្រាប់ពូជល្អិត
(ម៉ាថាយ ១៣, ៣១-៣២, ៣៤ ; លូកា ១៣, ១៨-១៩)
៣០ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលទៀតថា៖ «តើយើងប្រដូចព្រះរាជ្យរបស់ព្រះជាម្ចាស់ទៅនឹងអ្វី ? តើយើងយកប្រស្នាណាមកប្រដូចនឹងព្រះរាជ្យរបស់ព្រះអង្គ ? ៣១ព្រះរាជ្យរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ប្រៀបបីដូចជាគ្រាប់ពូជម៉្យាង កាលគេព្រោះលើដីគ្រាប់ពូជនោះល្អិតជាងគេទាំងអស់ក្នុងលោក។ ៣២លុះព្រោះរួចហើយគ្រាប់ពូជនោះក៏ដុះឡើងធំជាងដំណាំឯទៀតៗ ព្រមទាំងបែកមែកសាខាមានម្លប់ ឲ្យបក្សាបក្សីមកធ្វើសំបុកជ្រកអាស្រ័យ»។
៣៣ព្រះយេស៊ូតែងប្រកាសព្រះបន្ទូល ដោយប្រើជាពាក្យប្រស្នារបៀបនេះតាមតែគេអាចយល់បាន។ ៣៤ព្រះអង្គតែងមានព្រះបន្ទូលទៅគេ សុទ្ធតែជាពាក្យប្រស្នា ប៉ុន្តែពេលនៅដាច់ឡែកពីបណ្តាជន ព្រះអង្គបកស្រាយទាំងអស់ ប្រាប់ក្រុមសាវ័ក។
ព្រះយេស៊ូធ្វើឲ្យរលកស្ងប់
(ម៉ាថាយ ៨, ២៣-២៧ ; លូកា ៨, ២២-២៥)
៣៥នៅល្ងាចថ្ងៃដដែលនោះ ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅក្រុមសាវ័កថា៖ «យើងនាំគ្នាឆ្លងទៅត្រើយម្ខាង»។ ៣៦ក្រុមសាវ័កក៏ចេញពីបណ្តាជន ហើយអុំទូក ដែលមានព្រះយេស៊ូគង់នៅក្នុងនោះ ដោយមានទូកឯទៀតៗទៅជាមួយដែរ។ ៣៧ស្រាប់តែមានខ្យល់ព្យុះបក់បោកមកយ៉ាងខ្លាំង ហើយរលកក៏បោកប៉ះនឹងទូក បណ្តាលឲ្យទឹកចូលស្ទើរពេញ។ ៣៨រីឯព្រះយេស៊ូវិញ ព្រះអង្គផ្ទំលក់លើខ្នើយ នៅកន្សៃទូក។ ក្រុមសាវ័កដាស់ព្រះអង្គថា៖ «លោកគ្រូយើងស្លាប់ឥឡូវហើយ ! លោកមិនអើពើទេឬ ? »។ ៣៩ព្រះយេស៊ូតើនឡើង មានព្រះបន្ទូលគំរាមខ្យល់ព្យុះ និង បញ្ជាសមុទ្រថា៖ «ស្ងប់ស្ងៀមទៅ ! »។ពេលនោះ ខ្យល់ព្យុះក៏ស្ងប់ហើយផ្ទៃទឹកក៏រាបស្មើដែរ។
៤០បន្ទាប់មក ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅក្រុមសាវ័កថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាអ្នករាល់គ្នាភិតភ័យដូច្នេះ ? អ្នករាល់គ្នាមិនទាន់មានជំនឿទេឬ ? »។ ៤១ពួកគេកោតស្ញប់ស្ញែងជាខ្លាំង ហើយនិយាយគ្នាទៅវិញទៅមកថា៖ «តើលោកនេះជានរណាបានជាខ្យល់ព្យុះ និងសមុទ្រស្តាប់បង្គាប់លោកដូច្នេះ ? »។
ជំពូក ៥
ព្រះយេស៊ូប្រោសមនុស្សខ្មោចចូលម្នាក់
(ម៉ាថាយ ៨, ២៨-៣៤ ; លូកា ៨, ២៦-៣៩)
១ព្រះយេស៊ូនិងក្រុមសាវ័ក បានទៅដល់ត្រើយម្ខាង ក្នុងតំបន់កេរ៉ាសា។ ២កាលព្រះអង្គយាងឡើងពីទូកភ្លាម មានបុរសម្នាក់ខ្មោចចូល ចេញពីទីបញ្ចុះសព ដើរតម្រង់មករកព្រះអង្គ។ ៣បុរសនេះស្នាក់នៅតែតាមទីបញ្ចុះសព គ្មាននរណាអាចចងគាត់បានឡើយ សូម្បីតែយកច្រវាក់មកចងក៏មិនជាប់ដែរ។៤គេដាក់ខ្នោះជើងនិងយកច្រវាក់ចងគាត់ច្រើនដង ប៉ុន្តែគាត់នៅតែកាច់បំបាក់ច្រវាក់និងខ្នោះទាំងនោះជានិច្ច គ្មាននរណាអាចបង្ក្រាបគាត់បានឡើយ។ ៥គាត់រស់នៅតាមទីបញ្ចុះសពនិងតាមភ្នំទាំងយប់ទាំងថ្ងៃ ហើយចេះតែស្រែកព្រមទាំងយកថ្ម មកអារសាច់ខ្លួនឯងថែមទៀតផង។ ៦កាលគាត់ឃើញព្រះយេស៊ូពីចម្ងាយ ក៏រត់មកក្រាបថ្វាយបង្គំព្រះអង្គ ៧ហើយស្រែកយ៉ាងខ្លាំងថា៖ «ឱព្រះយេស៊ូ ជាព្រះបុត្រារបស់ព្រះជាម្ចាស់ដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បំផុតអើយ តើព្រះអង្គចង់ធ្វើអ្វីទូលបង្គំ ? ទូលបង្គំអង្វរព្រះអង្គក្នុងព្រះនាមព្រះជាម្ចាស់ សូមមេត្តាកុំធ្វើទុក្ខទោសទូលបង្គំអី ! »។ ៨ខ្មោចនិយាយដូច្នេះ ព្រោះព្រះយេស៊ូបានបញ្ជាវាថា៖ «នែ៎ខ្មោចបិសាចចូរចេញពីអ្នកនេះទៅ ! »។ ៩ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលសួរទៅខ្មោចថា៖ «ឯងឈ្មោះអី ? » ខ្មោចទូលឆ្លើយថា៖ «ទូលបង្គំឈ្មោះកងទ័ព ដ្បិតយើងខ្ញុំមានគ្នាច្រើន»។ ១០វាទទូចអង្វរ សូមកុំឲ្យព្រះអង្គបណ្តេញពួកវាចេញពីស្រុកនោះ។ ១១នៅក្បែរនោះមានជ្រូកមួយហ្វូងធំ កំពុងរកស៊ីនៅតាមចង្កេះភ្នំ។ ១២ពួកខ្មោចអង្វរព្រះយេស៊ូថា៖ «សូមបញ្ជូនយើងខ្ញុំឲ្យទៅចូលក្នុងជ្រូកទាំងនោះទៅ ! »។ ១៣ព្រះយេស៊ូក៏យល់ព្រម។ ខ្មោចចេញពីបុរសនោះទៅចូលក្នុងជ្រូក ហ្វូងជ្រូក ដែលមានចំនួនប្រមាណជាពីរពាន់ក្បាលក៏បោលចុះតាមជំរាលភ្នំ តម្រង់ទៅសមុទ្រលង់ទឹកងាប់អស់។ ១៤ពួកអ្នកថែរក្សាហ្វូងជ្រូកយករឿងនេះរត់ទៅប្រាប់អ្នកនៅទីក្រុង និងអ្នកនៅស្រុកស្រែ មនុស្សម្នាក៏នាំគ្នាមកមើលហេតុការណ៍នោះ។ ១៥គេចូលមករកព្រះយេស៊ូឃើញបុរសដែលមានខ្មោចកងទ័ពចូលកាលពីមុន អង្គុយមានសម្លៀកបំពាក់ ហើយដឹងស្មារតី នោះគេក៏នាំគ្នាកោតស្ញប់ស្ញែង។ ១៦អស់អ្នកដែលបានឃើញផ្ទាល់នឹងភ្នែករៀបរាប់ប្រាប់គេ អំពីហេតុការណ៍ដែលកើតមានដល់បុរសនោះ និងអំពីហ្វូងជ្រូក។ ១៧គេទូលអង្វរព្រះយេស៊ូ ឲ្យចាកចេញពីស្រុកភូមិរបស់គេ។១៨ពេលព្រះអង្គកំពុងយាងចុះទូក បុរសដែលខ្មោចចូលពីមុន បានអង្វរសុំទៅជាមួយព្រះអង្គ។ ១៩ព្រះយេស៊ូមិនយល់ព្រមទេ ផ្ទុយទៅវិញ ទ្រង់មានព្រះបន្ទូលថា៖ «ចូរអ្នកត្រឡប់ទៅផ្ទះ ទៅនៅជាមួយក្រុមគ្រួសារវិញចុះ ហើយរៀបរាប់ហេតុការណ៍ទាំងប៉ុន្មាន ដែលព្រះអម្ចាស់បានប្រោសដល់អ្នកដោយព្រះហប្ញទ័យអាណិតអាសូរ»។ ២០បុរសនោះក៏ចេញទៅ ហើយចាប់ផ្តើមប្រកាសប្រាប់ឲ្យប្រជាជន ក្នុងស្រុកដេកាប៉ូលដឹងអំពីការទាំងអស់ ដែលព្រះយេស៊ូបានប្រោសដល់គាត់។ អស់អ្នកដែលបានឮពាក្យគាត់កោតស្ញប់ស្ញែងក្រៃលែង។
ព្រះយេស៊ូប្រោសស្ត្រីមានជំងឺធ្លាក់ឈាមឲ្យបានជា និង ប្រោសកូនស្រីលោកយ៉ៃរ៉ូសឲ្យរស់ឡើងវិញ
(ម៉ាថាយ ៩, ១៨-២៦ ; លូកា ៨, ៤០-៥៦)
២១ព្រះយេស៊ូឆ្លងទូកពីត្រើយម្ខាងមកវិញ ព្រះអង្គគង់នៅឆ្នេរសមុទ្រ។ មានបណ្តាជនច្រើនកុះករមកចោមរោមព្រះអង្គម្តងទៀត។ ២២ពេលនោះមានអ្នកទទួលខុសត្រូវលើធម្មសាលាម្នាក់ ឈ្មោះយ៉ៃរ៉ូសមកដល់។ កាលគាត់ឃើញព្រះយេស៊ូ គាត់ក្រាបទៀបព្រះបាទាព្រះអង្គ ២៣ហើយទទូចអង្វរព្រះអង្គថា៖ «កូនស្រីរបស់ខ្ញុំប្របាទឈឺធ្ងន់ ជិតស្លាប់ សូមលោកអាណិតមេត្តាអញ្ជើញទៅដាក់ដៃលើនាង ដើម្បីសង្គ្រោះនាងឲ្យមានជីវិត»។ ២៤ព្រះយេស៊ូយាងទៅជាមួយគាត់។ មានបណ្តាជនជាច្រើនកុះករតាមព្រះអង្គទៅ ទាំងប្រជ្រៀតគ្នាជុំវិញព្រះអង្គ។ ២៥នៅពេលនោះ មានស្ត្រីម្នាក់កើតជំងឺធ្លាក់ឈាមដប់ពីរឆ្នាំមកហើយ។ ២៦គ្រូពេទ្យជាច្រើនបានព្យាបាលនាង តែនាងឈឺចុកចាប់រឹតតែខ្លាំង។ នាងបានចំណាយទ្រព្យសម្បត្តិទាំងប៉ុន្មាន ដែលនាងមាន តែជំងឺរបស់នាងនៅតែមិនបានធូរស្រាលទេ ផ្ទុយទៅវិញ នាងកាន់តែឈឺខ្លាំងឡើងៗ។ ២៧នាងបានឮគេនិយាយអំពីព្រះយេស៊ូ ក៏ចូលក្នុងចំណោមបណ្តាជនពាល់ព្រះពស្ត្ររបស់ព្រះអង្គពីខាងក្រោយ ២៨ដ្បិតនាងនឹកក្នុងចិត្តថា៖ «បើខ្ញុំបានពាល់អាវរបស់លោក ខ្ញុំមុខជាទទួលការសង្គ្រោះមិនខាន»។ ២៩រំពេចនោះ ឈាមឈប់ធ្លាក់ភ្លាមហើយនាងដឹងថា ខ្លួននាងបានជាសះស្បើយពីរោគា។៣០នៅពេលនោះ ព្រះយេស៊ូជ្រាបភ្លាមថា មានប្ញទ្ធានុភាពមួយចេញពីព្រះអង្គ ព្រះអង្គបែរទៅរកបណ្តាជន មានព្រះបន្ទូលថា៖ «អ្នកណាពាល់អាវខ្ញុំ?»។ ៣១ក្រុមសាវ័កទូលព្រះអង្គថា៖ «ព្រះគ្រូឃើញស្រាប់ហើយ បណ្តាជនប្រជ្រៀតប៉ះនឹងព្រះគ្រូគ្រប់គ្នា ចុះហេតុដូចម្តេចបានជាព្រះគ្រូសួរថា អ្នកណាពាល់ព្រះគ្រូដូច្នេះ ? »។ ៣២ព្រះយេស៊ូទតមើលជុំវិញ ដើម្បីឲ្យដឹងថាអ្នកណាបានពាល់ព្រះអង្គ។ ៣៣ស្ត្រីនោះភ័យញ័ររន្ធត់ព្រោះនាងដឹងអំពីហេតុដែលកើតដល់ខ្លួននាង។ នាងមកក្រាបទៀបព្រះបាទាព្រះយេស៊ូ ហើយទូលការពិតទាំងអស់ថ្វាយព្រះអង្គ។ ៣៤ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅនាងថា៖ «កូនស្រីអើយ ! ជំនឿរបស់នាងបានសង្គ្រោះនាងហើយ សូមអញ្ជើញទៅឲ្យបានសុខសាន្ត ហើយសូមឲ្យនាងជាសះស្បើយពីជំងឺចុះ ! »។
៣៥កាលព្រះយេស៊ូកំពុងតែ មានព្រះបន្ទូលនៅឡើយ មានគេមកពីផ្ទះលោកយ៉ៃរ៉ូស ជំរាបគាត់ថា៖ «កូនស្រីលោកផុតដង្ហើមទៅហើយ ម្តេចក៏នៅរំខានលោកគ្រូធ្វើអ្វី ? »។ ៣៦ព្រះយេស៊ូមិនយកព្រះហប្ញទ័យទុកដាក់ នឹងពាក្យរបស់អ្នកទាំងនោះឡើយតែព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលទៅលោកយ៉ៃរ៉ូសថា៖ «កុំខ្លាចអី គ្រាន់តែជឿប៉ុណ្ណោះបានហើយ»។ ៣៧ព្រះអង្គមិនអនុញ្ញាត ឲ្យអ្នកណាទៅតាមព្រះអង្គឡើយលើកលែងតែលោកសិលា លោកយ៉ាកុប និងលោកយ៉ូហាន ជាប្អូនរបស់គាត់។ ៣៨កាលទៅដល់ផ្ទះ លោកយ៉ៃរ៉ូស ជាអ្នកទទួលខុសត្រូវលើធម្មសាលាព្រះយេស៊ូទតឃើញមនុស្សម្នាជ្រួលច្របល់ ព្រមទាំងទ្រហោយំជាខ្លាំងផង។ ៣៩ព្រះអង្គយាងចូលទៅក្នុងផ្ទះមានព្រះបន្ទូលទៅគេថា៖«ហេតុដូចម្តេចបានជាអ្នករាល់គ្នាជ្រួលច្របល់ ហើយទ្រហោយំដូច្នេះ ? ក្មេងនេះមិនស្លាប់ទេ នាងគ្រាន់តែដេកលក់ទេតើ ! »។ ៤០គេនាំគ្នាចំអកដាក់ព្រះអង្គ ព្រះអង្គក៏ដេញគេឲ្យចេញទៅក្រៅទាំងអស់គ្នា រួចទ្រង់នាំតែឪពុកម្តាយក្មេងនិងសាវ័កទាំងបីរូប ចូលទៅក្នុងបន្ទប់ដែលក្មេងស្រីនោះដេក។ ៤១ព្រះអង្គចាប់ដៃក្មេងស្រីនោះ ទាំងមានព្រះបន្ទូលថា៖ «តាលីថាគូម ! » (ប្រែថា “នាងតូចអើយ ខ្ញុំប្រាប់នាងថាចូរក្រោកឡើង ! “)។ ៤២ក្មេងស្រីក៏ក្រោកឡើង ដើរមួយរំពេច ដ្បិតនាងមានអាយុដប់ពីរឆ្នាំហើយ។ គេងឿងឆ្ងល់ពន់ប្រមាណ ៤៣ប៉ុន្តែព្រះយេស៊ូហាមប្រាមគេ មិនឲ្យប្រាប់នរណាដឹងរឿងនេះឡើយ។ បន្ទាប់មកព្រះអង្គប្រាប់គេឲ្យយកចំណីអាហារមកឲ្យក្មេងស្រីនោះបរិភោគ។
ជំពូកទី ៦
អ្នកភូមិណាសារ៉ែតបដិសេធមិនព្រមទទួលព្រះយេស៊ូ
(លូកា ៤, ១៦-៣០)
១ព្រះយេស៊ូយាងចេញពីទីនោះ ត្រឡប់ទៅភូមិស្រុករបស់ព្រះអង្គវិញ ក្រុមសាវ័កក៏ទៅតាមព្រះអង្គដែរ។ ២លុះដល់ថ្ងៃសប្ប័ទ ព្រះអង្គបង្រៀនអ្នកស្រុកនៅក្នុងធម្មសាលា* ។ មនុស្សជាច្រើនដែលបានស្តាប់ព្រះអង្គ ងឿងឆ្ងល់ក្រៃលែង។ គេនិយាយគ្នាថា៖ «តើគាត់ដឹងសេចក្តីទាំងនេះមកពីណា ? ប្រាជ្ញាដែលគាត់បានទទួលនេះជាប្រាជ្ញាអ្វីទៅ ? ការអស្ចារ្យដែលគាត់បានធ្វើនេះកើតឡើងដោយវិធីណា? ៣តើអ្នកនេះមិនមែនជាជាងឈើជាកូននាងម៉ារី ជាបងប្អូនរបស់យ៉ាកុប យ៉ូសេ យូដា និង ស៊ីម៉ូនទេឬអី ? ប្អូនស្រីរបស់គាត់ទាំងប៉ុន្មាន ក៏រស់នៅក្នុងភូមិនេះជាមួយយើងដែរ!»។ ហេតុនេះហើយបានជាគេមិនអាចជឿព្រះអង្គបានឡើយ។ ៤ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅគេថា៖ «ធម្មតាគេមើលងាយព្យាការីតែក្នុងស្រុកកំណើត ក្នុងក្រុមគ្រួសារ និងក្នុងផ្ទះរបស់លោកប៉ុណ្ណោះ»។ ៥នៅទីនោះ ព្រះអង្គពុំអាចធ្វើការអស្ចារ្យអ្វីបានឡើយបានត្រឹមតែដាក់ព្រះហស្តលើអ្នកជំងឺខ្លះ ដើម្បីប្រោសគេឲ្យបានជាប៉ុណ្ណោះ។ ៦ព្រះអង្គនឹកឆ្ងល់ ដោយឃើញគេគ្មានជំនឿបែបនេះ។ ព្រះយេស៊ូចាត់សាវ័កទាំងដប់ពីររូបឲ្យទៅប្រកាសដំណឹងល្អ (ម៉ាថាយ ១០, ៥-១៥ ; លូកា ៩, ១-៦) ព្រះយេស៊ូយាងទៅភូមិនានា ដែលនៅជុំវិញ ហើយទ្រង់បង្រៀនអ្នកស្រុក។ ៧ពេលនោះ ព្រះអង្គត្រាស់ហៅសាវ័កទាំងដប់ពីររូបមករួចទ្រង់ចាត់គេពីរៗនាក់ឲ្យទៅទាំងប្រទាន ឲ្យគេមានអំណាចដេញខ្មោចផង។ ៨ព្រះអង្គផ្តែផ្តាំគេមិនឲ្យយកអ្វីទៅជាមួយ ក្នុងពេលធ្វើដំណើរឡើយ លើកលែងតែដំបងប៉ុណ្ណោះ៖ «កុំយកចំណីអាហារ ថង់យាម ឬយកប្រាក់កាសជាប់នឹងខ្លួន ៩ចូរពាក់ស្បែកជើងតែមិនត្រូវយកអាវពីរបន្លាស់ ទៅជាមួយឲ្យសោះ»។ ១០ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលថា៖ «បើអ្នករាល់គ្នាចូលផ្ទះណា ចូរស្នាក់នៅផ្ទះនោះរហូតដល់ពេលអ្នករាល់គ្នាចេញពីស្រុកនោះទៅ។ ១១បើនៅកន្លែងណាគេមិនព្រមទទួល មិនព្រមស្តាប់អ្នករាល់គ្នា ចូរចេញពីកន្លែងនោះទៅ ហើយរលាស់ធូលីដីចេញពីជើងអ្នករាល់គ្នាផង ទុកជាសញ្ញាព្រមានគេ»។
១២ក្រុមសាវ័កក៏ចេញទៅប្រកាសឲ្យមនុស្សម្នាប្រែចិត្តគំនិត។ ១៣គេបានដេញខ្មោចជាច្រើន ចេញពីមនុស្ស ព្រមទាំងចាក់ប្រេងលើអ្នកជំងឺច្រើននាក់ ដើម្បីប្រោសឲ្យគេបានជាសះស្បើយ។
ស្តេចហេរ៉ូដសម្លាប់លោកយ៉ូហានបាទីស្ត
(ម៉ាថាយ ១៤, ១-១២ ; លូកា ៩, ៧-៩)
១៤ ព្រះបាទហេរ៉ូដបានជ្រាប អំពីហេតុការណ៍ទាំងអស់នោះ ដ្បិតព្រះកិត្តិនាមរបស់ព្រះយេស៊ូបានល្បីឮខ្ចរខ្ចាយ។ មានគេនិយាយថា៖ «លោកយ៉ូហានបាទីស្តបានរស់ឡើងវិញ។ ហេតុនេះហើយបានជាលោកមានអំណាចនឹងធ្វើការអស្ចារ្យយ៉ាងនេះ»។ ១៥អ្នកខ្លះថា៖ «លោកជាព្យាការីអេលី» ហើយខ្លះទៀតថា៖ «លោកជាព្យាការីម្នាក់ដូចព្យាការីឯទៀតៗពីជំនាន់ដើមដែរ»។ ១៦រីឯព្រះបាទហេរ៉ូដវិញ កាលបានជ្រាបដំណឹងនេះ ទ្រង់មានរាជឱង្ការថា៖ «អ្នកនេះពិតជាលោកយ៉ូហាន ដែលយើងបានឲ្យគេកាត់កមែន ឥឡូវនេះគាត់រស់ឡើងវិញ»។ ១៧ព្រះបាទហេរ៉ូដបានបញ្ជាឲ្យគេចាប់លោកយ៉ូហានដាក់ច្រវាក់យកទៅឃុំឃាំង ដោយទ្រង់ជឿតាមព្រះនាងហេរ៉ូឌីយ៉ាដា ដែលត្រូវជាមហេសីរបស់ស្តេចភីលីព ជាអនុជ ហើយព្រះអង្គយកមកធ្វើជាមហេសី។ ១៨លោកយ៉ូហានបានបន្ទោសស្តេចហេរ៉ូដថា៖ «ព្រះករុណាគ្មានសិទ្ធិនឹងយកមហេសីរបស់អនុជមកធ្វើជាមហេសីទេ»។ ១៩ព្រះនាងហេរ៉ូឌីយ៉ាដាចងគំនុំ ប៉ងសម្លាប់លោកយ៉ូហាន តែរកសម្លាប់ពុំកើត២០ដ្បិតព្រះបាទហេរ៉ូដខ្លាចលោកយ៉ូហាន ព្រោះទ្រង់ជ្រាបថា លោកជាមនុស្សសុចរិតនិងជាអ្នកដ៏វិសុទ្ធ។ ដូច្នេះទ្រង់ការពារលោក។ កាលទ្រង់ព្រះសណ្តាប់ពាក្យលោកយ៉ូហាន ទ្រង់សព្វព្រះហប្ញទ័យជាខ្លាំង តែទ្រង់រារែកមិនដឹងជាត្រូវគិតយ៉ាងណា។ ២១មានថ្ងៃមួយ ក្នុងឱកាសបុណ្យចម្រើនព្រះជន្មរបស់ព្រះបាទហេរ៉ូដព្រះអង្គបានរៀបចំពិធីជប់លៀង ដោយអញ្ជើញអស់លោកមន្ត្រីមេទ័ព និងនាម៉ឺនធំៗ ក្នុងស្រុកកាលីឡេមកចូលរួម។ ពេលនោះជាឱកាសល្អ ដល់ព្រះនាងហេរ៉ូឌីយ៉ាដា។ ២២បុត្រីរបស់ព្រះនាងក៏ចូលមករាំ ធ្វើឲ្យស្តេចហេរ៉ូដនិងភ្ញៀវទាំងអស់ពេញចិត្តណាស់។ ស្តេចក៏មានរាជឱង្ការទៅកាន់នាងថា៖ «បើនាងចង់បានអ្វី ចូរសុំពីយើងចុះ យើងនឹងឲ្យនាង»។ ២៣រួចស្តេចស្បថនឹងនាងថា៖ «អ្វីៗដែលនាងសុំពីយើង យើងនឹងឲ្យនាងទោះបីនគរមួយចំហៀងក៏ដោយ»។ ២៤នាងក៏ចេញទៅសួរមាតាថា៖ «តើខ្ញុំម្ចាស់ត្រូវសុំអ្វី ? »។ មាតាឆ្លើយថា៖ «ត្រូវសុំក្បាលរបស់យ៉ូហានបាទីស្ត ! »។ ២៥នាងក៏ប្រញាប់ត្រឡប់ទៅគាល់ស្តេចវិញភ្លាម រួចទូលថា៖ «ខ្ញុំម្ចាស់ចង់បានក្បាលរបស់យ៉ូហានបាទីស្ត ដាក់លើថាសឥឡូវនេះ!»។ ២៦ស្តេចព្រួយព្រះហប្ញទ័យក្រៃលែង តែមិនហ៊ានបដិសេធឡើយ ព្រោះទ្រង់បានស្បថនៅមុខភ្ញៀវទាំងអស់គ្នា។ ២៧ទ្រង់បញ្ជាទាហានម្នាក់ ឲ្យទៅយកក្បាលលោកយ៉ូហានមកភ្លាម។ ២៨ទាហានទៅគុក កាត់ ក លោកយ៉ូហាន យកក្បាលដាក់លើថាសមួយ មកប្រគល់ឲ្យនាង ហើយនាងយកទៅថ្វាយមាតា។ ២៩កាលពួកសិស្សរបស់លោកយ៉ូហានបានឮដំណឹងនេះ គេនាំគ្នាមកយកសពរបស់លោក ទៅបញ្ចុះក្នុងផ្នូរ។ ព្រះយេស៊ូប្រទាននំបុ័ងឲ្យមនុស្សប្រាំពាន់នាក់បរិភោគ (ម៉ាថាយ ១៤,១៣-២១ ; លូកា ៩,១០-១៧ ; យ៉ូហាន ៦,១-៤) ៣០ក្រុមគ្រីស្តទូត វិលត្រឡប់មកគាល់ព្រះយេស៊ូវិញ រៀបរាប់ទូលព្រះអង្គអំពីកិច្ចការទាំងប៉ុន្មាន ដែលគេបានធ្វើ និងសេចក្តីទាំងអស់ដែលគេបានបង្រៀន។
៣១មនុស្សជាច្រើនធ្វើដំណើរទៅមក ធ្វើឲ្យព្រះយេស៊ូនិងក្រុមសាវ័ក រកពេលបរិភោគពុំបានសោះ។ ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅកាន់ក្រុមសាវ័កថា៖ «ចូរនាំគ្នាមករកកន្លែងស្ងាត់ដាច់ឡែកពីបណ្តាជន សម្រាកបន្តិចសិន»។ ៣២ព្រះយេស៊ូក៏យាងចុះទូកជាមួយក្រុមសាវ័ក ឆ្ពោះទៅកាន់កន្លែងមួយស្ងាត់ដាច់ឡែក។ ៣៣ប៉ុន្តែមានមនុស្សជាច្រើនបានឃើញព្រះយេស៊ូ និងក្រុមសាវ័កចេញដំណើរទៅគេក៏ស្គាល់ព្រះអង្គនិងសាវ័ក ហើយនាំគ្នារត់ចេញពីទីក្រុងនានាទៅមុន។ ៣៤កាលព្រះយេស៊ូយាងឡើងពីទូកមក ទតឃើញមហាជនច្រើនយ៉ាងនេះ ទ្រង់មានព្រះហប្ញទ័យអាណិតអាសូរគេពន់ពេកណាស់ ព្រោះអ្នកទាំងនោះប្រៀបបីដូចជាចៀមដែលគ្មានគង្វាលថែទាំ។ ព្រះអង្គក៏បង្រៀនគេ អំពីសេចក្តីផ្សេងៗជាច្រើន។៣៥ពេលនោះ ថ្ងៃកាន់តែជ្រេណាស់ហើយសាវ័កនាំគ្នាចូលមកគាល់ព្រះយេស៊ូ ទូលព្រះអង្គថា៖ «ទីនេះស្ងាត់ណាស់ ថ្ងៃក៏ជិតលិចផង៣៦សូមប្រាប់អ្នកទាំងនេះឲ្យត្រឡប់ទៅវិញ ទៅរកទិញម្ហូបអាហារបរិភោគ តាមផ្ទះតាមភូមិជិតៗនេះ»។ ៣៧ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលតបទៅគេវិញថា៖ «ចូរអ្នករាល់គ្នាយកម្ហូបអាហារ ឲ្យគេបរិភោគទៅ ! »។ គេទូលព្រះអង្គថា៖ «តើយើងត្រូវយកប្រាក់ពីររយដួង ទៅទិញម្ហូបអាហារឲ្យគេបរិភោគឬ ? »។ ៣៨ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលសួរគេថា៖ «ទៅមើលមើល៍ អ្នករាល់គ្នាមាននំបុ័ងប៉ុន្មានដុំ ? »។ កាលបានដឹងហើយគេទូលព្រះអង្គថា៖ «យើងខ្ញុំមាននំបុ័ងប្រាំដុំ និងត្រីងៀតពីរកន្ទុយ»។ ៣៩ព្រះយេស៊ូបង្គាប់ក្រុមសាវ័កឲ្យប្រាប់បណ្តាជនអង្គុយជាក្រុមៗ នៅលើស្មៅខៀវខ្ចី។ ៤០គេអង្គុយជាជួរ ជួរខ្លះមានមួយរយនាក់ ជួរខ្លះមានហាសិបនាក់។ ៤១ព្រះយេស៊ូយកនំបុ័ងទាំងប្រាំដុំនិងត្រីពីរកន្ទុយនោះ មកកាន់ទ្រង់ងើបព្រះភ័ក្ត្រឡើង សរសើរតម្កើងព្រះជាម្ចាស់ ហើយកាច់នំបុ័ងប្រទានឲ្យក្រុមសាវ័ក ដើម្បីឲ្យគេចែកបណ្តាជនបរិភោគ ព្រះអង្គក៏ចែកត្រីពីរកន្ទុយនោះឲ្យគេទាំងអស់គ្នាដែរ។ ៤២អ្នកទាំងនោះបរិភោគឆ្អែតគ្រប់ៗគ្នា។ ៤៣ក្រុមសាវ័កប្រមូលនំបុ័ងនិងត្រីដែលនៅសល់ ដាក់បានពេញដប់ពីរល្អី។ ៤៤ក្នុងចំណោមអ្នកដែលបរិភោគនំបុ័ង មានប្រុសៗ ចំនួនប្រាំពាន់នាក់។ ព្រះយេស៊ូយាងលើទឹកសមុទ្រ (ម៉ាថាយ ១៤, ២២-៣៣ ; យ៉ូហាន ៦, ១៥-២១) ៤៥រំពេចនោះ ព្រះយេស៊ូបញ្ជាក្រុមសាវ័ក ឲ្យចុះទូកឆ្លងទៅត្រើយម្ខាង ឆ្ពោះទៅភូមិបេតសៃដាមុនព្រះអង្គ ហើយព្រះអង្គប្រាប់បណ្តាជនឲ្យត្រឡប់ទៅវិញ។ ៤៦កាលឲ្យបណ្តាជន ចេញផុតអស់ហើយព្រះយេស៊ូយាងទៅអធិស្ឋាននៅលើភ្នំ។ ៤៧លុះដល់យប់ ទូកបានទៅដល់កណ្តាលសមុទ្រ រីឯព្រះយេស៊ូវិញ ទ្រង់គង់នៅលើគោកតែមួយព្រះអង្គឯង។ ៤៨ព្រះអង្គទតឃើញសាវ័កកំពុងតែអុំទូក យ៉ាងលំបាក ដ្បិតបញ្ច្រាសខ្យល់។ ពេលជិតភ្លឺព្រះអង្គយាងលើទឹក ឆ្ពោះទៅរកពួកគេ ហើយធ្វើដូចជាចង់យាងបង្ហួស។ ៤៩កាលក្រុមសាវ័កឃើញព្រះអង្គយាងលើទឹកសមុទ្រដូច្នេះ គេស្មានថាខ្មោចលងក៏នាំគ្នាស្រែក ៥០ដ្បិតគេបានឃើញព្រះអង្គគ្រប់ៗគ្នា ហើយភ័យរន្ធត់ជាខ្លាំង។ ព្រះយេស៊ូក៏មានព្រះបន្ទូលទៅគេភ្លាមថា៖«ចូរតាំងចិត្តក្លាហានឡើង ខ្ញុំទេតើចកុំខ្លាចអី ! »។ ៥១បន្ទាប់មក ព្រះអង្គយាងចូលក្នុង ទូកជាមួយគេ ហើយខ្យល់ក៏ស្ងប់។ ក្រុមសាវ័កងឿងឆ្ងល់ពន់ពេកណាស់ ៥២ដ្បិតគេពុំទាន់បានយល់អំពីរឿងនំបុ័ង មកពីគេមានចិត្តរឹងរូស។
ព្រះយេស៊ូប្រោស អ្នកជំងឺនៅស្រុកកេនេសារ៉ែត
(ម៉ាថាយ ១៤, ៣៤-៣៦)
៥៣កាលព្រះយេស៊ូនិងក្រុមសាវ័ក បានឆ្លងទៅដល់ត្រើយម្ខាងក្នុងស្រុកកេនេសារ៉ែតហើយគេក៏នាំគ្នាចតទូក។ ៥៤ព្រះអង្គយាងឡើងលើគោកជាមួយសាវ័ក ពេលនោះមនុស្សម្នាស្គាល់ព្រះអង្គភ្លាម។៥៥គេរត់ទៅគ្រប់កន្លែងក្នុងតំបន់ ហើយនាំគ្នាសែងអ្នកជំងឺទៅកន្លែង ដែលគេឮថា ព្រះអង្គគង់នៅ។ ៥៦គ្រប់កន្លែងដែលព្រះយេស៊ូយាងទៅ ទោះបីនៅក្នុងភូមិ ក្នុងក្រុង ឬតាមស្រុកស្រែក្តី គេយកអ្នកជំងឺមកដាក់នៅតាមទីផ្សារ ទូលអង្វរសុំគ្រាន់តែពាល់ជាយព្រះពស្ត្រព្រះអង្គប៉ុណ្ណោះៗ អស់អ្នកដែលពាល់ព្រះអង្គ បានជាសះស្បើយឆគ្រប់ៗគ្នា។
ជំពូក ៧
ពួកខាងគណៈផារីស៊ី និង ទំនៀមទម្លាប់
(ម៉ាថាយ ១៥, ១-៩)
១មានពួកខាងគណៈផារីស៊ីនិង ធម្មាចារ្យខ្លះនាំគ្នាមកពីក្រុងយេរូសាឡឹម ទៅជួបព្រះយេស៊ូ។ ២គេឃើញសាវ័ករបស់ព្រះអង្គខ្លះ បរិភោគអាហារដោយដៃមិនបរិសុទ្ធ គឺគេពុំបានលាងដៃជាមុន។ ៣ធម្មតាពួកផារីស៊ីនិងជនជាតិយូដាទាំងអស់ តែងតែធ្វើពិធីលាងដៃ យ៉ាងស្អាតហ្មត់ចត់មុននឹងបរិភោគ តាមទំនៀមទម្លាប់របស់ចាស់បុរាណ។ ៤នៅពេលត្រឡប់មកពីផ្សារវិញ ដរាបណាគេមិនបានធ្វើពិធីលាងសំអាតខ្លួនជាមុនទេ គេមិនបរិភោគឡើយ។ គេកាន់ទំនៀមទម្លាប់ផ្សេងៗទៀតជាច្រើន ដូចជាពិធីលាងពែង លាងថូទឹក លាងឆ្នាំង លាងតុជាដើម។ ៥ពួកខាងគណៈផារីស៊ី និងពួកធម្មាចារ្យទូលសួរព្រះយេស៊ូថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាសិស្សរបស់លោកមិនកាន់តាមទំនៀមទម្លាប់ចាស់បុរាណ គឺនាំគ្នាបរិភោគដោយដៃមិនបរិសុទ្ធដូច្នេះ ? »។ ៦ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅគេថា៖ «ព្យាការីអេសាយបានថ្លែងទុកថា “អ្នករាល់គ្នាជាមនុស្សមានពុត”ត្រូវណាស់ ដូចមានចែងថា៖ ប្រជារាស្ត្រនេះគោរពយើងតែបបូរមាត់ ឯចិត្តគេនៅឆ្ងាយពីយើង។ ៧ គេថ្វាយបង្គំយើង តែឥតបានការអ្វីសោះ ព្រោះគេបង្រៀនតែក្បួនច្បាប់របស់មនុស្សប៉ុណ្ណោះ។ ៨អ្នករាល់គ្នាបោះបង់ចោលវិន័យរបស់ព្រះជាម្ចាស់ បែរទៅកាន់តាមទំនៀមទម្លាប់របស់មនុស្សវិញ»។ ៩ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលទៀតថា៖ «អ្នករាល់គ្នាប្រសប់បំបាត់វិន័យរបស់ព្រះជាម្ចាស់ចោលបែរទៅកាន់តាមទំនៀមទម្លាប់ របស់អ្នករាល់គ្នាផ្ទាល់វិញ។១០លោកម៉ូសេបានថ្លែងថា៖ “ចូរគោរពមាតាបិតារបស់អ្នកអ្នកណាជេរប្រទេចផ្តាសាមាតារបស់ខ្លួនត្រូវមានទោសដល់ជីវិតឈ” ១១ រីឯអ្នករាល់គ្នាវិញ អ្នករាល់គ្នាបែរជាពោលថា៖ ”ប្រសិនបើមនុស្សម្នាក់និយាយទៅឪពុកម្តាយថាអ្វីៗ ដែលខ្ញុំត្រូវជូនលោកឪពុកអ្នកម្តាយ បានរាប់ថាគ័របាន់ ស្រេចទៅហើយ” (ពាក្យនេះប្រែថា ទុកជាតង្វាយថ្វាយព្រះជាម្ចាស់)។១២អ្នករាល់គ្នាពុំទុកឲ្យ គាត់ជួយឪពុកម្តាយឡើយ។១៣ អ្នករាល់គ្នាបានបំបាត់តម្លៃព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះជាម្ចាស់ ដោយសារទំនៀមទម្លាប់ដែលអ្នករាល់គ្នាបានបង្រៀនតៗគ្នា។ អ្នករាល់គ្នាបានេធ្វីការផ្សេងៗជាច្រើន ស្រដៀងនឹងការទាំងនេះដែរ»។
មូលហេតុដែលបណ្តាលឲ្យមនុស្សមិនបរិសុទ្ធ
(ម៉ាថាយ ១៥, ១០-២០)
១៤បន្ទាប់មក ព្រះយេស៊ូត្រាស់ហៅបណ្តាជនមកម្តងទៀត រួចមានព្រះបន្ទូលទៅគេថា៖ «ចូរស្តាប់ខ្ញុំទាំងអស់គ្នាហើយយល់ឲ្យច្បាស់ថា ១៥អ្វីៗពីខាងក្រៅ ចូលទៅក្នុងមនុស្ស ពុំអាចធ្វើឲ្យមនុស្សក្លាយទៅជាមិនបរិសុទ្ធបានឡើយ ផ្ទុយទៅវិញមានតែអ្វីៗចេញពីមនុស្សប៉ុណ្ណោះ ដែលធ្វើឲ្យមិនបរិសុទ្ធ {១៦អ្នកណាឮពាក្យនេះហើយ ចូរយកទៅពិចារណាចុះ}»។ ១៧ កាលព្រះយេស៊ូយាងចេញពីបណ្តាជន ចូលទៅក្នុងផ្ទះ ក្រុមសាវ័កនាំគ្នាទូលសួរព្រះអង្គអំពីប្រស្នានេះ។ ១៨ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលទៅគេថា៖ «អ្នករាល់គ្នាក៏គ្មានប្រាជ្ញាដូចពួកគេដែរឬ ? អ្នករាល់គ្នាត្រូវយល់ថាអ្វីៗពីខាងក្រៅចូលទៅក្នុងមនុស្ស ពុំអាចធ្វើឲ្យគេក្លាយទៅជាមិនបរិសុទ្ធបានឡើយ១៩ដ្បិតអ្វីៗទាំងនោះមិនចូលទៅក្នុងចិត្តទេ គឺចូលទៅក្នុងពោះរួចចេញមកធ្លាក់ទៅទីបន្ទោរបង់»។ ព្រះអង្គបញ្ជាក់ថា គ្រប់អាហារសុទ្ធតែបរិសុទ្ធទាំងអស់។ ២០ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលទៀតថា៖«មានតែអ្វីៗចេញពីមនុស្សប៉ុណ្ណោះដែលធ្វើឲ្យគេមិនបរិសុទ្ធ ២១ដ្បិតគំនិតអាក្រក់ទាំងប៉ុន្មានសុទ្ធតែចេញមកពីខាងក្នុងចិត្តរបស់មនុស្ស គឺគំនិតដែលនាំឲ្យប្រព្រឹត្តកាមគុណថោកទាប លួចប្លន់ កាប់សម្លាប់ ២២ផិតក្បត់លោភលន់ចង់បានទ្រព្យគេ កាចសាហាវ បោកប្រាស់គេ ប្រព្រឹត្តអបាយមុខ ច្រណែនឈ្នានីស អំនួត និង គំនិតលេលា។ ២៣ការអាក្រក់ទាំងនេះហើយ ដែលចេញពីខាងក្នុងមនុស្សមក ធ្វើឲ្យគេក្លាយទៅជាមិនបរិសុទ្ធ»។ ស្ត្រីសាសន៍ដទៃម្នាក់ជឿព្រះយេស៊ូ ២៤ព្រះយេស៊ូយាងចាកចេញពីទីនោះ ឆ្ពោះទៅកាន់តំបន់ជិតក្រុងទីរ៉ូស។ ព្រះអង្គយាងចូលក្នុងផ្ទះមួយទ្រង់ពុំចង់ឲ្យនរណាដឹងថាទ្រង់គង់នៅទីនោះឡើយតែលាក់មិនជិត។ ២៥ភ្លាមនោះស្ត្រីម្នាក់ដែលកូនស្រីមានខ្មោចចូល បានឮគេនិយាយអំពីព្រះយេស៊ូ នាងមកក្រាបទៀបព្រះបាទារបស់ព្រះអង្គ។ ២៦ស្ត្រីនោះជាសាសន៍ក្រិកមានកំណើត នៅភេនីស៊ីក្នុងស្រុកស៊ីរី។ នាងទូលសូមព្រះយេស៊ូដេញខ្មោចចេញពីកូននាង។ ២៧ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅនាងថា៖ «ត្រូវទុកឲ្យកូនចៅបរិភោគឆ្អែតជាមុនសិនមិនគួរយកអាហាររបស់កូនចៅបោះទៅឲ្យកូនឆ្កែស៊ីឡើយ»។ ២៨នាងទូលព្រះអង្គថា៖ «ពិតមែនហើយលោកម្ចាស់! ប៉ុន្តែ កូនឆ្កែនៅក្រោមតុវាស៊ីកំទេចអាហារដែលកូនក្មេងធ្វើឲ្យជ្រុះនោះបាន»។២៩ពេលនោះព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅនាងថា៖ «ដោយនាងនិយាយដូច្នេះ ចូរនាងវិលត្រឡប់ទៅវិញចុះ ខ្មោចបានចេញពីកូននាងហើយ»។៣០ពេលស្ត្រីនោះមកដល់ផ្ទះ នាងឃើញកូនស្រីដេកនៅលើគ្រែ ដ្បិតខ្មោចបានចេញពីក្មេងនោះហើយ។ ព្រះយេស៊ូប្រោសមនុស្សគថ្លង់ម្នាក់ឲ្យបានជា ៣១ព្រះយេស៊ូយាងចេញពីតំបន់ក្រុងទីរ៉ូស កាត់តាមតំបន់ក្រុងស៊ីដូន និងតំបន់ស្រុកដេកាប៉ូលឆ្ពោះទៅសមុទ្រកាលីឡេវិញ។ ៣២គេនាំបុរសថ្លង់ម្នាក់មកគាល់ព្រះអង្គ។ ម៉្យាងទៀតបុរសនោះពុំអាចនិយាយបានស្រួលដូចធម្មតាផង។គេទូលអង្វរសូមឲ្យព្រះអង្គដាក់ព្រះហស្តលើគាត់។ ៣៣ព្រះអង្គនាំគាត់ចេញទៅដោយឡែកដាច់ពីបណ្តាជន ទ្រង់ដាក់ព្រះអង្គុលីក្នុងត្រចៀកគាត់ ហើយស្តោះទឹកព្រះឱស្ឋយកទៅផ្តិតលើអណ្តាតគាត់៣៤រួចព្រះអង្គងើបព្រះភ័ក្ត្រឡើង ទតទៅលើមេឃ ដកដង្ហើមធំ ហើយមានព្រះបន្ទូលថា «អេផាថា» (ប្រែថា៖ ចូរបើកឡើង)។ ៣៥រំពេចនោះ ស្រាប់តែត្រចៀករបស់បុរសនោះអាចស្តាប់ឮ អណ្តាតរបស់គាត់ក៏គ្រលាស់បាន ហើយគាត់ក៏និយាយស្តីបានច្បាស់លាស់។ ៣៦ព្រះយេស៊ូបានហាមប្រាមពួកគេ មិនឲ្យនិយាយហេតុការណ៍នេះប្រាប់នរណាសោះឡើយ។ ប៉ុន្តែ ទោះបីព្រះអង្គហាមប្រាមយ៉ាងណាក៏ដោយ គេរឹតតែប្រកាសខ្លាំងឡើងៗ។ ៣៧មនុស្សម្នាងឿងឆ្ងល់ពន់ពេកណាស់ហើយពោលថា៖«គ្រប់កិច្ចការដែលលោកធ្វើសុទ្ធតែល្អទាំងអស់ សូម្បីតែមនុស្សថ្លង់ក៏លោកធ្វើឲ្យឮបានមនុស្សគក៏លោកធ្វើឲ្យនិយាយបានដែរ»។
ជំពូកទី ៨
ព្រះយេស៊ូប្រទាននំបុ័ងឲ្យមនុស្សបួនពាន់នាក់បរិភោគ
(ម៉ាថាយ ១៥, ៣២-៣៩)
១នៅពេលនោះ បណ្តាជនយ៉ាងច្រើនកុះករមកប្រជុំគ្នាសាជាថ្មីម្តងទៀត។ ដោយគេគ្មានអ្វីបរិភោគព្រះយេស៊ូត្រាស់ហៅក្រុមសាវ័ក មកមានព្រះបន្ទូលថា៖ ២«ខ្ញុំអាណិតអាសូរបណ្តាជននេះពន់ពេកណាស់ ដ្បិតគេនៅជាមួយខ្ញុំអស់រយៈពេលបីថ្ងៃមកហើយ ហើយគ្មានអ្វីបរិភោគសោះ។ ៣ប្រសិនបើខ្ញុំឲ្យគេត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ ទាំងពោះទទេគេមុខជាអស់កម្លាំងដួលតាមផ្លូវមិនខាន ព្រោះអ្នកខ្លះបានធ្វើដំណើរមកពីស្រុកឆ្ងាយ»។ ៤ក្រុម សាវ័កទូលព្រះអង្គថា៖ «ទីនេះស្ងាត់ណាស់ តើរកម្ហូបអាហារឯណាឲ្យគេបរិភោគឆ្អែត គ្រប់គ្នាបាន ? »។ ៥ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលសួរថា៖ «តើអ្នករាល់គ្នាមាននំបុ័ងប៉ុន្មានដុំ ? »។ ពួកគេទូលថា៖ «មានប្រាំពីរដុំ»។ ៦ព្រះអង្គក៏ប្រាប់បណ្តាជនឲ្យអង្គុយផ្ទាល់នឹងដី ទ្រង់យកនំបុ័ងទាំងប្រាំពីរដុំមកកាន់ អរព្រះគុណព្រះជាម្ចាស់ ហើយកាច់ប្រទានឲ្យក្រុមសាវ័ក* ចែកបណ្តាជន។ ៧គេមានត្រីតូចៗខ្លះដែរ។ ព្រះយេស៊ូអរព្រះគុណព្រះជាម្ចាស់ រួចប្រាប់ក្រុមសាវ័កឲ្យចែកត្រីទាំងនោះដល់គេ។ ៨គេបានបរិភោគឆ្អែតទាំងអស់គ្នា ហើយប្រមូលនំបុ័ងនិងត្រីដែលនៅសល់បានប្រាំពីរជាល។៩នៅពេលនោះ មានមនុស្សទាំងអស់ប្រមាណជាបួនពាន់នាក់។ បន្ទាប់មក ព្រះយេស៊ូប្រាប់គេឲ្យវិលត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ។ ១០ភ្លាមនោះ ព្រះអង្គយាងចុះទូកជាមួយក្រុម សាវ័ក ឆ្ពោះទៅតំបន់ដាល់ម៉ានូថាញ។
ពួកខាងគណៈផារីស៊ីចង់ឃើញការអស្ចារ្យ
(ម៉ាថាយ ១៦, ១-៤)
១១ពួកខាងគណៈផារីស៊ីមកដល់ ហើយនាំគ្នាជជែកជាមួយព្រះយេស៊ូ ដើម្បីល្បងលមើលព្រះអង្គ គេសូមឲ្យព្រះអង្គសម្តែងទីសម្គាល់ដ៏អស្ចារ្យ អ្វីមួយបញ្ជាក់ថា ព្រះអង្គបានទទួលអំណាចពីព្រះជាម្ចាស់។ ១២ព្រះយេស៊ូដកដង្ហើមធំរួចមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាមនុស្សជំនាន់នេះចង់ឃើញទីសម្គាល់ដូច្នេះ ? ខ្ញុំសុំប្រាប់ឲ្យអ្នករាល់គ្នាដឹងច្បាស់ថា ព្រះជាម្ចាស់មិនឲ្យគេឃើញទីសម្គាល់ណាឡើយ»។ ១៣បន្ទាប់មកព្រះអង្គយាងចាកចេញពីគេចុះទូកឆ្លងទៅត្រើយម្ខាងវិញ។ ពុតត្បុតរបស់ពួកគណៈផារីស៊ីនិង ពុតត្បុតរបស់ស្តេចហេរ៉ូដ (ម៉ាថាយ ១៦, ៥-១២) ១៤ក្រុមសាវ័កភ្លេចយកនំបុ័ងទៅជាមួយ។ ក្នុងទូកគេមាននំបុ័ងតែមួយដុំប៉ុណ្ណោះ។ ១៥ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលដាស់តឿនគេថា៖«ចូរអ្នករាល់គ្នាប្រុងប្រយ័ត្ននឹងមេម្សៅរបស់ពួកផារីស៊ី ព្រមទាំងមេម្សៅរបស់ស្តេចហេរ៉ូដឲ្យមែនទែន»។ ១៦ក្រុមសាវ័កជជែកគ្នាថា៖ «លោកមានប្រសាសន៍ដូច្នេះមកពីយើងគ្មាននំបុ័ងទេដឹង ! »។ ១៧ព្រះយេស៊ូជ្រាបគំនិតពួកគេក៏មានព្រះបន្ទូលថា៖ «ម្តេចក៏ជជែកគ្នាអំពីរឿងគ្មាននំបុ័ងដូច្នេះ ? តើអ្នករាល់គ្នាពុំទាន់ស្តាប់បាន ពុំទាន់យល់សេចក្តីទេឬ? ឬមួយអ្នករាល់គ្នាមានចិត្តរឹងរូស ? ។ ១៨អ្នករាល់គ្នាមានភ្នែក តែមើលមិនឃើញមានត្រចៀកតែស្តាប់មិនឮឬ ! ។ តើអ្នករាល់គ្នាចាំឬទេ ១៩កាលខ្ញុំកាច់នំបុ័ងប្រាំដុំចែកឲ្យមនុស្សប្រាំពាន់នាក់ តើអ្នករាល់គ្នាប្រមូលនំបុ័ងដែលសល់បានប៉ុន្មានល្អី ? »។ គេទូលព្រះអង្គថា៖ «ដប់ពីរល្អី»។ ២០ «ចុះកាលខ្ញុំកាច់នំបុ័ងប្រាំពីរដុំចែកឲ្យមនុស្សបួនពាន់នាក់ តើអ្នករាល់គ្នាប្រមូលបានប៉ុន្មានជាល ? »។ គេទូលថា៖«ប្រាំពីរជាល»។២១ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅគេថា៖ «អ្នករាល់គ្នានៅតែពុំទាន់យល់ទៀតឬ ! »។ ព្រះយេស៊ូប្រោស មនុស្សខ្វាក់ម្នាក់ឲ្យបានភ្លឺ ២២ព្រះយេស៊ូនិងក្រុមសាវ័កធ្វើដំណើរមក ដល់ភូមិបេតសៃដា។ នៅពេលនោះ មានគេនាំមនុស្សខ្វាក់ម្នាក់មកគាល់ព្រះអង្គហើយទូលអង្វរ សូមឲ្យព្រះអង្គពាល់គាត់។ ២៣ព្រះយេស៊ូក៏ដឹកដៃមនុស្សខ្វាក់នោះ នាំចេញទៅខាងក្រៅភូមិព្រះអង្គយកទឹកព្រះឱស្ឋដាក់លើភ្នែកគាត់ ហើយដាក់ព្រះហស្តលើគាត់ ទាំងមានព្រះបន្ទូលសួរថា៖«តើអ្នកមើលឃើញអ្វីខ្លះទេ ? » ២៤បុរសនោះបើកភ្នែកឡើងទូលថា៖ «ខ្ញុំឃើញមនុស្សដើរស្ទុងៗ មើលទៅដូចជាដើមឈើ»។ ២៥ព្រះយេស៊ូក៏ដាក់ព្រះហស្តលើភ្នែកគាត់ម្តងទៀត។ បុរសនោះមើលឃើញច្បាស់ទាំងអស់ ភ្នែកគាត់បានជា។ ២៦ព្រះយេស៊ូប្រាប់គាត់ឲ្យវិលត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ ដោយមានព្រះបន្ទូលថា៖ «កុំចូលទៅក្នុងភូមិឲ្យសោះ»។
លោកសិលាប្រកាសថាព្រះយេស៊ូជាព្រះគ្រីស្ត
(ម៉ាថាយ ១៦, ១៣-២០ ; លូកា ៩, ១៨-២១)
២៧ព្រះយេស៊ូចេញទៅតាមភូមិនានា ដែលនៅជិតក្រុងសេសារេភីលីពជាមួយក្រុមសាវ័ក។ នៅតាមផ្លូវព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលសួរគេថា៖ «តើមនុស្សទាំងឡាយថា ខ្ញុំជានរណា ? »។ ២៨ក្រុមសាវ័កទូលឆ្លើយថា៖ «អ្នកខ្លះថាលោកជាលោកយ៉ូហានបាទីស្ត អ្នកខ្លះថាលោកជាព្យាការីអេលី ហើយអ្នកខ្លះទៀតថាលោកជាព្យាការីមួយរូប»។ ២៩ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលសួរគេថា៖ «ចុះអ្នករាល់គ្នាវិញតើអ្នករាល់គ្នាថាខ្ញុំជានរណាដែរ ? »។ លោកសិលាទូលព្រះអង្គថា៖ «លោកជាព្រះគ្រីស្ត»។ ៣០ព្រះយេស៊ូហាមប្រាមសាវ័ក មិនឲ្យនិយាយប្រាប់គេអំពីព្រះអង្គឡើយ។ ៣១បន្ទាប់មក ព្រះយេស៊ូក៏ចាប់ផ្តើមបង្រៀនក្រុមសាវ័កថា បុត្រមនុស្សត្រូវរងទុក្ខលំបាកយ៉ាងខ្លាំង។ ពួកព្រឹទ្ធាចារ្យ* ពួកនាយកបូជាចារ្យ* ពួកធម្មាចារ្យនឹងបោះបង់ព្រះអង្គ តែបីថ្ងៃក្រោយមកព្រះអង្គនឹងមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញ។ ៣២ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលបញ្ជាក់ប្រាប់គេដោយឥតលាក់លៀម។ លោកសិលាយាងព្រះអង្គចេញទៅឆ្ងាយពីគេបន្តិច ហើយបន្ទោសព្រះអង្គ។ ៣៣ព្រះយេស៊ូងាកទតទៅក្រុមសាវ័កឯទៀតៗហើយទ្រង់មានព្រះបន្ទូលបន្ទោសលោកសិលាវិញថា៖ «នែ៎! មារសាតាំងថយទៅក្រោយខ្ញុំទៅ ដ្បិតគំនិតអ្នកមិនមែនជាគំនិតរបស់ព្រះជាម្ចាស់ទេ គឺជាគំនិតរបស់មនុស្សសុទ្ធសាធ»។
៣៤បន្ទាប់មកព្រះអង្គត្រាស់ហៅបណ្តាជន និងសាវ័ករួចមានព្រះបន្ទូលទៅគេថា៖ «បើអ្នកណាចង់មកតាមក្រោយខ្ញុំ ត្រូវលះបង់ខ្លួនឯងចោល ត្រូវលីឈើឆ្កាងរបស់ខ្លួន ហើយមកតាមខ្ញុំចុះ។ ៣៥ដ្បិតអ្នកណាចង់បានរួចជីវិត អ្នកនោះនឹងបាត់បង់ជីវិតពុំខាន រីឯអ្នកដែលបាត់បង់ជីវិតព្រោះតែខ្ញុំនិង ព្រោះតែដំណឹងល្អនឹងបានជីវិតវិញ។ ៣៦បើមនុស្សម្នាក់បានលោកីយ៍ទាំងមូល មកធ្វើជាសម្បត្តិរបស់ខ្លួនតែបាត់បង់ជីវិតនោះ នឹងមានប្រយោជន៍អ្វី ? ៣៧តើមនុស្សអាចយកអ្វីមកប្តូរ នឹងជីវិតរបស់ខ្លួនបាន ? ៣៨នៅក្នុងចំណោមមនុស្សដែលក្បត់ព្រះជាម្ចាស់និងក្នុងចំណោមមនុស្សមានបាបនាសម័យនេះ បើអ្នកណាអៀនខ្មាសមិនហ៊ានទទួលស្គាល់ខ្ញុំ មិនហ៊ានទទួលស្គាល់ពាក្យរបស់ខ្ញុំ លុះដល់បុត្រមនុស្សយាងមក ប្រកបដោយសិរីរុងរឿងរបស់ព្រះបិតាព្រះអង្គនិងទេវទូតដ៏វិសុទ្ធ ទ្រង់ក៏នឹងខ្មាសអៀនមិនហ៊ានទទួលស្គាល់អ្នកនោះវិញដែរ»។
ជំពូក ៩
១ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ប្រាកដមែនខ្ញុំសុំប្រាប់ ឲ្យអ្នករាល់គ្នាដឹងច្បាស់ថា មនុស្សខ្លះដែលនៅទីនេះនឹងមិនស្លាប់ទេមុនបានឃើញព្រះរាជ្យរបស់ព្រះជាម្ចាស់ មកដល់ប្រកបដោយប្ញទ្ធានុភាព»។
សិរីរុងរឿងរបស់ព្រះយេស៊ូ
(ម៉ាថាយ ១៧, ១-១៣ ; លូកា ៩, ២៨-៣៦)
២ប្រាំមួយថ្ងៃក្រោយមក ព្រះយេស៊ូនាំលោកសិលា លោកយ៉ាកុប និងលោកយ៉ូហានឡើងទៅលើភ្នំ គឺព្រះអង្គនាំតែលោកទាំងបីទៅដាច់ឡែកពីគេ។ ពេលនោះ ព្រះអង្គប្រែជាមានទ្រង់ទ្រាយប្លែកពីមុននៅមុខសាវ័កទាំងបីនាក់៣គឺព្រះពស្ត្ររបស់ព្រះអង្គ ត្រឡប់ជាមានពណ៌សភ្លឺត្រចះត្រចង់ ដែលគ្មានមនុស្សណានៅលើផែនដីអាចធ្វើឲ្យសយ៉ាងនេះបានឡើយ។ ៤ពេលនោះ សាវ័កទាំងបីនាក់ឃើញព្យាការី អេលីនិងលោកម៉ូសេសន្ទនាជាមួយព្រះយេស៊ូ។ ៥លោកសិលាទូលព្រះអង្គថា៖ «ព្រះគ្រូ ! យើងខ្ញុំបាននៅទីនេះប្រសើរណាស់ យើងខ្ញុំនឹងសង់ជំរកបី គឺមួយសម្រាប់ព្រះគ្រូ មួយសម្រាប់លោកម៉ូសេនិងមួយទៀតសម្រាប់លោកអេលី»។ ៦លោកសិលាមានប្រសាសន៍ដូច្នេះ មកពីលោកពុំដឹងថាចង់និយាយអំពីអ្វីឡើយ ដ្បិតសាវ័កទាំងបីភ័យខ្លាចយ៉ាងខ្លាំង។ ៧ពេលនោះ ស្រាប់តែមានពពកមកគ្របបាំងគេទាំងអស់គ្នា មានព្រះសូរសៀងបន្លឺពីក្នុងពពកមកថា៖«នេះជាបុត្រដ៏ជាទីស្រឡាញ់របស់យើង ចូរស្តាប់ព្រះអង្គចុះ!»។ ៨រំពេចនោះក្រុមសាវ័កក្រឡេកមើលជុំវិញខ្លួន ពុំឃើញនរណាទៀតឡើយ ឃើញតែព្រះយេស៊ូមួយព្រះអង្គប៉ុណ្ណោះ ដែលគង់ជាមួយគេ។
៩ពេលព្រះយេស៊ូយាងចុះពីលើភ្នំ ជាមួយសាវ័កទាំងបី ទ្រង់ហាមប្រាមគេមិនឲ្យនិយាយអំពីហេតុការណ៍ដែលខ្លួនបានឃើញ ប្រាប់នរណាឡើយរហូតដល់បុត្រមនុស្សរស់ឡើងវិញ។ ១០អ្នកទាំងបីធ្វើតាមព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអង្គ តែសាកសួរគ្នាថា៖ «តើ “រស់ឡើងវិញ” មានន័យដូចម្តេច ? »។ ១១បន្ទាប់មក គេទូលសួរព្រះអង្គថា៖ «ហេតុដូចម្តេចបានជាពួកធម្មាចារ្យចេះតែនិយាយថា ព្យាការីអេលីត្រូវអញ្ជើញមកមុន ? »។ ១២ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលតបទៅគេថា៖ «ព្យាការីអេលីអញ្ជើញមកមុនមែន ដើម្បីរៀបចំសព្វគ្រប់ទាំងអស់ឡើងវិញ។ ប៉ុន្តែហេតុអ្វីបានជាមានចែងទុកក្នុងគម្ពីរថា បុត្រមនុស្សត្រូវរងទុក្ខលំបាកជាច្រើន ព្រមទាំងត្រូវគេមើលងាយផងដូច្នេះ ? ។ ១៣ ខ្ញុំសុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា ព្យាការីអេលីបានអញ្ជើញមករួចហើយ តែពួកគេបានធ្វើបាបលោកសព្វបែបយ៉ាង តាមអំពើចិត្តរបស់គេដូចមានចែងទុកក្នុងគម្ពីរអំពីលោកស្រាប់»។
ព្រះយេស៊ូដេញខ្មោចចេញពីក្មេងម្នាក់
(ម៉ាថាយ ១៧, ១៤-២១ ; លូកា ៩, ៣៧-៤៣)
១៤ព្រះយេស៊ូនិងអ្នកទាំងបី បានមកជួបសាវ័កឯទៀតៗ ទ្រង់ទតឃើញបណ្តាជនច្រើនកុះករឈរនៅជុំវិញសាវ័កទាំងនោះ ហើយឃើញពួកធម្មាចារ្យជជែកជាមួយគេផង។ ១៥កាលបណ្តាជនឃើញព្រះយេស៊ូ គេស្រឡាំងកាំងគ្រប់គ្នា ហើយរត់ទៅថ្វាយបង្គំព្រះអង្គ។ ១៦ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលសួរគេថា៖ «តើអ្នករាល់គ្នាជជែកជាមួយគេអំពីរឿងអ្វី ? »។ ១៧ក្នុងចំណោមបណ្តាជន មានបុរសម្នាក់ទូលព្រះអង្គថា៖ «លោកគ្រូ ! ខ្ញុំប្របាទនាំកូនប្រុសរបស់ខ្ញុំប្របាទមករកលោកគ្រូ ដ្បិតវាមានខ្មោចចូល ធ្វើឲ្យគនិយាយពុំរួច។ ១៨នៅទីណាក៏ដោយពេលខ្មោចចូលម្តងៗ វាផ្តួលកូនខ្ញុំប្របាទលើដីឲ្យបែកពពុះមាត់សង្កៀតធ្មេញ ហើយរឹងខ្លួន។ខ្ញុំប្របាទបានសុំសាវ័ករបស់លោកឲ្យដេញខ្មោចនេះដែរ ប៉ុន្តែគេពុំអាចដេញវាចេញបានសោះ»។ ១៩ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅបណ្តាជនថា៖ «នែ៎ ! ពួកមនុស្សពុំព្រមជឿអើយ ! តើត្រូវឲ្យខ្ញុំទ្រាំនៅជាមួយអ្នករាល់គ្នាដល់ពេលណាទៀត ? ចូរនាំក្មេងនោះមកឲ្យខ្ញុំ»។ ២០គេក៏នាំវាចូលមកជិតព្រះយេស៊ូ។ កាលខ្មោចឃើញព្រះអង្គវាផ្តួលក្មេងនោះឲ្យប្រកាច់ប្រកិន ព្រមទាំងននៀលបែកពពុះមាត់។ ២១ព្រះយេស៊ូសួរទៅឪពុកថា៖ «តើវាវេទនាបែបនេះ តាំងពីអង្កាល់មក? »។ ឪពុកតបថា៖ «តាំងតែពីតូចម៉្លេះ។ ២២ខ្មោចធ្វើឲ្យវាដួលលើភ្លើង ឲ្យវាធ្លាក់ក្នុងទឹកជាច្រើនលើកច្រើនសា ចង់ឲ្យវាបាត់បង់ជីវិត។ ប្រសិនបើលោកអាចធ្វើបាន សូមមេត្តាជួយយើងខ្ញុំសូមអាណិតអាសូរយើងខ្ញុំផង»។ ២៣ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅគាត់ថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាអ្នកពោលថា”ប្រសិនបើលោកអាចជួយបាន”ដូច្នេះ ? ព្រះជាម្ចាស់អាចសំរេចកិច្ចការសព្វគ្រប់ទាំងអស់ ដល់អ្នកជឿ»។ ២៤ឪពុករបស់ក្មេងបន្លឺសំឡេងឡើងភ្លាមថា៖ «ខ្ញុំប្របាទជឿហើយ! សូមមេត្តាជួយឲ្យខ្ញុំប្របាទដែលជាអ្នកមិនជឿនេះផង ! »។ ២៥ ពេលនោះព្រះយេស៊ូទតឃើញបណ្តាជនរត់មក ព្រះអង្គក៏គំរាមខ្មោចដោយបញ្ជាថា៖ «នែ៎ខ្មោចគថ្លង់ ! យើងសុំប្រាប់ថា ចេញពីក្មេងនេះទៅ កុំចូលវាទៀតឲ្យសោះ ! »។ ២៦ខ្មោចក៏ស្រែកឡើង ព្រមទាំងធ្វើឲ្យក្មេងនោះប្រកាច់ប្រកិនយ៉ាងខ្លាំង រួចចេញទៅ។ ពេលនោះក្មេងនៅដេកស្តូកស្តឹងដូចមនុស្សស្លាប់ ធ្វើឲ្យមនុស្សជាច្រើនស្មានថា វាស្លាប់បាត់ទៅហើយ។ ២៧រីឯព្រះយេស៊ូវិញ ព្រះអង្គចាប់ដៃវាលើកឡើងក្មេងនោះក៏ក្រោកឈរ។ ២៨កាលព្រះយេស៊ូយាងចូលទៅក្នុងផ្ទះ ក្រុមសាវ័កទូលសួរព្រះអង្គដាច់ឡែកពីគេថា៖ «ហេតុអ្វីបានជា យើងខ្ញុំពុំអាចដេញខ្មោចនេះចេញបាន ? »។ ២៩ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅគេថា៖ «គេអាចដេញខ្មោចប្រភេទនេះបាន លុះត្រាតែអធិស្ឋាន»។
ព្រះយេស៊ូប្រកាសសាជាថ្មី អំពីព្រះអង្គត្រូវសោយទិវង្គត
(ម៉ាថាយ ១៧, ២២-២៣ ; លូកា ៩, ៤៣-៤៥)
៣០ ព្រះយេស៊ូយាងចាកចេញពីទីនោះ ជាមួយក្រុមសាវ័ក កាត់តាមស្រុកកាលីឡេ។ ព្រះអង្គមិនសព្វព្រះហប្ញទ័យឲ្យនរណាដឹងឡើយ។ ៣១ព្រះអង្គបង្រៀនក្រុមសាវ័កឲ្យដឹងថា បុត្រមនុស្សនឹងត្រូវគេបញ្ជូនទៅក្នុងកណ្តាប់ដៃរបស់មនុស្សលោក គេនឹងធ្វើគុតព្រះអង្គ ប៉ុន្តែ បីថ្ងៃក្រោយពីគេធ្វើគុត ទ្រង់នឹងមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញ។ ៣២ក្រុមសាវ័កពុំបានយល់ព្រះបន្ទូលនេះឡើយតែគេមិនហ៊ានទូលសួរព្រះអង្គទេ។
អ្នកដែលធំជាងគេ
(ម៉ាថាយ ១៨, ១-៥ ; លូកា ៩, ៤៦-៤៨)
៣៣ព្រះយេស៊ូនិងក្រុមសាវ័ក ធ្វើដំណើរមកដល់ក្រុងកាផានុម។ កាលព្រះអង្គគង់នៅក្នុងផ្ទះ ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលសួរក្រុមសាវ័កថា៖ «ពេលដើរតាមផ្លូវអ្នករាល់គ្នានិយាយអំពីរឿងអ្វី ? »។ ៣៤ក្រុមសាវ័កនៅស្ងៀម ដ្បិតកាលធ្វើដំណើរតាមផ្លូវ គេបានប្រកែកគ្នាចង់ដឹងថា ក្នុងចំណោមពួកគេអ្នកណាធំជាងគេ។ ៣៥ព្រះយេស៊ូគង់ចុះ ទ្រង់ត្រាស់ហៅសាវ័កទាំងដប់ពីររូបមក ហើយមានព្រះបន្ទូលថា៖ «អ្នកណាចង់ធ្វើមេគេ អ្នកនោះត្រូវដាក់ខ្លួនឲ្យតូចជាងគេ ព្រមទាំងបម្រើគេទាំងអស់គ្នាផង»។ ៣៦បន្ទាប់មកព្រះអង្គយកក្មេងម្នាក់ ឲ្យមកឈរនៅកណ្តាលក្រុមសាវ័ក។ព្រះអង្គឱបក្មេងនោះ រួចមានព្រះបន្ទូលទៅកាន់ក្រុមសាវ័កថា៖ ៣៧ «អ្នកណាទទួលក្មេងណាម្នាក់ដូចក្មេងនេះក្នុងនាមខ្ញុំ ក៏ដូចជាបានទទួលខ្ញុំ ហើយអ្នកណាទទួលខ្ញុំ មិនត្រឹមតែទទួលខ្ញុំប៉ុណ្ណោះទេ គឺទទួលព្រះអង្គដែលបានចាត់ខ្ញុំឲ្យមកនោះដែរ»។
អ្នកណាមិនជំទាស់យើង អ្នកនោះជាពួកយើង
(លូកា ៩, 8 ៤៩-៥០)
៣៨លោកយ៉ូហានទូលព្រះអង្គថា៖ «ព្រះគ្រូ ! យើងខ្ញុំបានឃើញបុរសម្នាក់ដេញខ្មោច ក្នុងនាមព្រះគ្រូ។ យើងខ្ញុំបានឃាត់គេ ព្រោះគេមិនមកតាមយើងខ្ញុំទេ»។ ៣៩ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលថា៖ «កុំឃាត់គេអីពុំដែលមាននរណាអាចធ្វើការអស្ចារ្យក្នុងនាមខ្ញុំ រួចបែរជានិយាយអាក្រក់អំពីខ្ញុំភ្លាមនោះឡើយ៤០ដ្បិតអ្នកណាមិនជំទាស់នឹងយើង អ្នកនោះជាគ្នាយើងហើយ។ ៤១ម៉្យាងទៀត បើអ្នកណាឲ្យទឹកមួយកែវដល់អ្នករាល់គ្នា ក្នុងនាមអ្នករាល់គ្នាជាសិស្សរបស់ព្រះគ្រីស្ត ខ្ញុំសុំប្រាប់ឲ្យអ្នករាល់គ្នាដឹងច្បាស់ថា អ្នកនោះនឹងទទួលរង្វាន់ជាមិនខាន»។
កុំនាំអ្នកដទៃឲ្យប្រព្រឹត្តអំពើបាប
(ម៉ាថាយ ១៨, ៦-៩ ; លូកា ១៧, ១-២)
៤២អ្នកណានាំអ្នកតូចតាចម្នាក់ ក្នុងបណ្តាអ្នកជឿទាំងនេះឲ្យប្រព្រឹត្តអំពើបាប ចំពោះអ្នកនោះប្រសិនបើគេយកត្បាល់ថ្មយ៉ាងធំមកចងកគាត់ ទម្លាក់ទៅក្នុងសមុទ្រ នោះប្រសើរជាជាងទុកឲ្យគាត់នៅរស់។ ៤៣ប្រសិនបើដៃនាំអ្នកឲ្យប្រព្រឹត្តអំពើបាបចូរកាត់ចោលទៅ ព្រោះបើអ្នកចូលទៅក្នុងជីវិតមានដៃតែម្ខាង ប្រសើរជាងមានដៃពីរ ហើយត្រូវធ្លាក់ទៅក្នុងនរក ដែលមានភ្លើងមិនចេះរលត់ { ៤៤ជាកន្លែងដែលមានដង្កូវមិនចេះងាប់ មានភ្លើងមិនចេះរលត់}។ ៤៥ប្រសិនបើ ជើងនាំអ្នកឲ្យប្រព្រឹត្តអំពើបាបចូរកាត់ចោលទៅ ព្រោះបើអ្នកចូលទៅក្នុងជីវិត មានតែជើងមួយ នោះប្រសើរជាងមានជើងពីរហើយត្រូវគេបោះទៅក្នុងនរក {៤៦ជាកន្លែងដែលមានដង្កូវមិនចេះងាប់ មានភ្លើងមិនចេះរលត់}។ ៤៧ប្រសិនបើភ្នែកនាំអ្នកឲ្យប្រព្រឹត្តអំពើបាប ចូរខ្វេះចេញទៅ ព្រោះបើអ្នកចូលទៅក្នុងព្រះរាជ្យ ព្រះជាម្ចាស់មានតែភ្នែកម្ខាង នោះប្រសើរជាងមានភ្នែកពីរ ហើយត្រូវគេបោះទៅក្នុងនរក ៤៨ជាកន្លែងដែលមានដង្កូវមិនចេះងាប់ មានភ្លើងមិនចេះរលត់ ៤៩ដ្បិតមនុស្សគ្រប់ៗរូបនឹងមានជាតិប្រៃដោយសារភ្លើង។ ៥០អំបិលជារបស់មួយសំខាន់ណាស់ ប៉ុន្តែបើវាបាត់ជាតិប្រៃហើយ តើអ្នករាល់គ្នាធ្វើដូចម្តេច នឹងឲ្យវាប្រៃឡើងវិញបាន? ៥១ចូរមានជាតិប្រៃនៅក្នុងខ្លួន ហើយរស់នៅជាមួយគ្នាដោយសុខសាន្តទៅ»។
ជំពូក ១០
ព្រះដំបូន្មានអំពីរឿងលែងលះប្តីប្រពន្ធ
(ម៉ាថាយ ១៩, ១-១២ លូកា ១៦, ១៨)
១ព្រះយេស៊ូយាងចេញពីទីនោះ ឆ្ពោះទៅស្រុកយូដា និងត្រើយខាងនាយទន្លេយ័រដាន់។ មហាជននាំគ្នាទៅរកព្រះអង្គសាជាថ្មីព្រះអង្គក៏ចាប់ផ្តើមបង្រៀនគេ តាមទម្លាប់របស់ព្រះអង្គ។ ២មានពួកខាងគណៈផារីស៊ីចូលមកជិត ក្នុងគោលបំណងល្បងលមើលព្រះអង្គ។ គេទូលសួរព្រះអង្គថា៖ «តើស្វាមីមានសិទ្ធិលែងភរិយាបានឬទេ ? »។ ៣ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលថា៖ «តើលោកម៉ូសេបង្គាប់អ្នករាល់គ្នា ឲ្យធ្វើអ្វី ? »។ ៤គេទូលតបថា៖«លោកម៉ូសេអនុញ្ញាតឲ្យស្វាមី ធ្វើលិខិតលែងលះប្រពន្ធបាន»។ ៥ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅគេថា៖ «លោកម៉ូសេចែងវិន័យនេះឲ្យអ្នករាល់គ្នា ព្រោះតែអ្នករាល់គ្នាមានចិត្តរឹងរូស។ ៦ប៉ុន្តែកាលដើមដំបូង នៅពេលដែលព្រះជាម្ចាស់ បានបង្កើតពិភពលោកព្រះអង្គបង្កើតមនុស្សមកជាបុរសជាស្ត្រី។ ៧”ហេតុនេះហើយ បានជាបុរសត្រូវចាកចេញពីឪពុកម្តាយ {ទៅរួមរស់ជាមួយភរិយារបស់ខ្លួន}ឋ ៨ហើយអ្នកទាំងពីរត្រឡប់ទៅជារូបកាយតែមួយ” គេមិនមែនជាបុគ្គលពីរនាក់ទៀតទេ គឺជារូបកាយតែមួយវិញ។ ៩ ដូច្នេះមនុស្សមិនត្រូវបំបាក់បំបែកគូស្រករ ដែលព្រះជាម្ចាស់បានផ្សំផ្គុំនោះឡើយ»។ ១០ពេលទៅដល់ផ្ទះ ក្រុមសាវ័កទូលសួរព្រះយេស៊ូអំពីរឿងនេះម្តងទៀត។ ១១ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលទៅគេថា៖ «ប្រសិនបើស្វាមីណាលែងភរិយា ហើយទៅរៀបការនឹងស្ត្រីម្នាក់ទៀត ស្វាមីនោះបានផិតក្បត់ភរិយារបស់ខ្លួន។ ១២រីឯភរិយាណាដែលលែងស្វាមី ហើយទៅរៀបការនឹងបុរសម្នាក់ទៀត ស្ត្រីនោះក៏បានប្រព្រឹត្តអំពើផិតក្បត់ដែរ»។
ព្រះយេស៊ូប្រទានពរដល់ក្មេងៗ
(ម៉ាថាយ ១៩, ១៣-១៥ ; លូកា ១៨, ១៥-១៧)
១៣មានមនុស្សម្នានាំក្មេងតូចៗ មកឲ្យព្រះយេស៊ូដាក់ព្រះហស្តលើពួកវា ប៉ុន្តែក្រុមសាវ័កស្តីបន្ទោសអ្នកទាំងនោះ។ ១៤កាលព្រះយេស៊ូឃើញដូច្នោះ ព្រះអង្គទាស់ព្រះហប្ញទ័យណាស់ ហើយមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ទុកឲ្យក្មេងៗមករកខ្ញុំចុះ កុំឃាត់ពួកវាឡើយ ដ្បិតមានតែ អ្នកមានចិត្តដូចក្មេងៗទាំងនេះប៉ុណ្ណោះ ដែលចូលក្នុងព្រះរាជ្យព្រះជាម្ចាស់បាន។ ១៥ខ្ញុំសុំប្រាប់ឲ្យអ្នករាល់គ្នាដឹងច្បាស់ថា អ្នកណាមិនព្រមទទួលព្រះរាជ្យព្រះជាម្ចាស់ដូចក្មេងតូចមួយទេ អ្នកនោះមិនអាចចូលក្នុងព្រះរាជ្យព្រះអង្គបានឡើយ»។
១៦បន្ទាប់មក ព្រះអង្គអោបក្មេងទាំងនោះ រួចប្រទានពរឲ្យពួកវា ដោយដាក់ព្រះហស្តពីលើ។
អ្នកមានម្នាក់ចង់បានជីវិតអស់កល្បជានិច្ច
(ម៉ាថាយ ១៩, ១៦-៣០ ; លូកា ១៨, ១៨-៣០)
១៧កាលព្រះយេស៊ូកំពុងចេញដំណើរទៅ មានបុរសម្នាក់រត់មកដល់ លុតជង្គង់ចុះនៅមុខព្រះអង្គទូលថា៖ «លោកគ្រូដ៏សប្បុរសអើយ ! តើខ្ញុំត្រូវធ្វើអ្វីដើម្បីឲ្យបានទទួលជីវិតអស់កល្បជានិច្ច ទុកជាមត៌ក ? »។ ១៨ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលតបថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាអ្នកថា ខ្ញុំសប្បុរសដូច្នេះ ? ក្រៅពីព្រះជាម្ចាស់មួយព្រះអង្គ គ្មាននរណាម្នាក់សប្បុរសឡើយ។ ១៩អ្នកស្គាល់វិន័យស្រាប់ហើយថា”កុំសម្លាប់មនុស្ស កុំប្រព្រឹត្តអំពើផិតក្បត់កុំលួចទ្រព្យសម្បត្តិគេ កុំនិយាយកុហកធ្វើឲ្យគេមានទោសកុំកេងប្រវ័ញ្ចយកសម្បត្តិនរណាឲ្យសោះ ចូរគោរពមាតាបិតា”ឍ»។ ២០បុរសនោះទូលព្រះអង្គថា៖ «លោកគ្រូអើយ ! ខ្ញុំបានប្រតិបត្តិតាមវិន័យទាំងនេះតាំងពីក្មេងមក»។ ២១ព្រះយេស៊ូទតមើលទៅគាត់ ហើយមានព្រះហប្ញទ័យស្រឡាញ់គាត់ ទ្រង់មានព្រះបន្ទូលថា៖ «នៅខ្វះកិច្ចការមួយទៀត ដែលអ្នកមិនទាន់ធ្វើ គឺត្រូវអញ្ជើញទៅលក់អ្វីៗ ដែលអ្នកមាន រួចចែកឲ្យជនក្រីក្រទៅធ្វើដូច្នេះ ទើបអ្នកមានសម្បត្តិសួគ៌បន្ទាប់មក សឹមអញ្ជើញមកតាមខ្ញុំ»។ ២២កាលបុរសនោះឮដូច្នេះ គាត់មានទឹកមុខស្រពោនហើយវិលត្រឡប់ទៅវិញទាំងព្រួយចិត្ត ដ្បិតគាត់មានទ្រព្យសម្បត្តិស្តុកស្តម្ភណាស់។ ២៣ព្រះយេស៊ូទតមើលជុំវិញ រួចមានព្រះបន្ទូលទៅក្រុមសាវ័កថា៖ «អ្នកមានមិនងាយចូលទៅក្នុងព្រះរាជ្យព្រះជាម្ចាស់បានទេ»។ ២៤ក្រុមសាវ័កងឿងឆ្ងល់នឹងព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអង្គជាខ្លាំង។ ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅគេទៀតថា៖ «កូនចៅអើយព្រះរាជ្យព្រះជាម្ចាស់ពិបាកចូលណាស់ ! ២៥សត្វអូដ្ឋចូលតាមប្រហោងម្ជុល ងាយជាងអ្នកមានចូលក្នុងព្រះរាជ្យព្រះជាម្ចាស់ទៅទៀត»។២៦ក្រុមសាវ័ករឹតតែឆ្ងល់ថែមទៀត ហើយនិយាយគ្នាថា៖ «បើដូច្នេះតើអ្នកណាអាចទទួលការសង្គ្រោះបាន?»។ ២៧ព្រះយេស៊ូទតមើលគេ រួចមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ការនេះមនុស្សធ្វើពុំកើតទេ តែព្រះជាម្ចាស់ធ្វើកើត ដ្បិតព្រះអង្គធ្វើគ្រប់ការទាំងអស់បាន»។ ២៨លោកសិលាទូលព្រះអង្គថា៖ «ព្រះអង្គទតឃើញស្រាប់ហើយថាយើងខ្ញុំបានលះបង់ចោលអ្វីៗទាំងអស់ ហើយយើងខ្ញុំបានមកតាមព្រះអង្គ»។ ២៩ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលតបថា៖«ខ្ញុំសុំប្រាប់ឲ្យអ្នករាល់គ្នាដឹងច្បាស់ថា អ្នកណាលះបង់ផ្ទះសម្បែង បងប្អូនប្រុសស្រី ឪពុកម្តាយ កូន ឬស្រែចំការ ព្រោះតែខ្ញុំ និង ព្រោះតែដំណឹងល្អ ៣០អ្នកនោះនឹងទទួលក្នុងពេលឥឡូវនេះ មួយជាមួយរយ គឺផ្ទះសម្បែងបងប្អូនប្រុសស្រី ម្តាយ កូន និងស្រែចំការ ព្រមទាំងទទួលការបៀតបៀន ហើយក៏នឹងមានជីវិតអស់កល្បជានិច្ច នៅលោកខាងមុខថែមទៀតផង។ ៣១មនុស្សជាច្រើនដែលនៅខាងមុខ នឹងត្រឡប់ទៅនៅខាងក្រោយ រីឯអ្នកដែលនៅខាងក្រោយ នឹងត្រឡប់ទៅនៅខាងមុខវិញ»។
ព្រះយេស៊ូប្រកាសជាលើកទីបីអំពីព្រះអង្គចូលទិវង្គត
(ម៉ាថាយ ២០, ១៧-១៩ ; លូកា ១៨, ៣១-៣៤)
៣២ ព្រះយេស៊ូយាងឡើងទៅ ក្រុងយេរូសាឡឹមជាមួយក្រុមសាវ័ក។ព្រះអង្គយាងនាំមុខគេ ក្រុមសាវ័កភ័យខ្លាចជាខ្លាំង រីឯអស់អ្នកដែលដើរតាមក្រោយក៏ភិតភ័យដែរ។ ព្រះយេស៊ូនាំសាវ័កទាំងដប់ពីររូបមកជាមួយព្រះអង្គសាជាថ្មី រួចមានព្រះបន្ទូលអំពីហេតុការណ៍ ដែលនឹងកើតមានដល់ព្រះអង្គ៖ ៣៣«ឥឡូវនេះ យើងឡើងទៅក្រុងយេរូសាឡឹមបុត្រមនុស្ស នឹងត្រូវគេបញ្ជូនទៅក្នុងកណ្តាប់ដៃរបស់ពួកនាយកបូជាចារ្យ និងពួកធម្មាចារ្យ។ គេនឹងកាត់ទោសប្រហារជីវិតលោក ហើយបញ្ជូនលោកទៅក្នុងកណ្តាប់ដៃ របស់សាសន៍ដទៃ។៣៤ពួកនោះនឹងចំអកឲ្យលោក ព្រមទាំងស្តោះទឹកមាត់ដាក់លោកផង។ គេនឹងវាយធ្វើបាបលោក រួចប្រហារជីវិតលោក។ ប៉ុន្តែបីថ្ងៃក្រោយមកលោកនឹងរស់ឡើងវិញ»។
សំណូមពររបស់លោកយ៉ាកុប និង លោកយ៉ូហាន
(ម៉ាថាយ ២០, ២០-២៨)
៣៥បន្ទាប់ មកលោកយ៉ាកុប និងលោកយ៉ូហាន ជាកូនលោកសេបេដេ ចូលមកគាល់ព្រះយេស៊ូទូលថា៖ «ព្រះគ្រូ ! សូមមេត្តាយល់ព្រមតាមពាក្យសុំរបស់យើងខ្ញុំផង»។ ៣៦ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលសួរគេថា៖ «តើអ្នកទាំងពីរចង់ឲ្យខ្ញុំធ្វើអ្វី ? »។ ៣៧គេទូលព្រះអង្គថា៖ «ពេលព្រះគ្រូគ្រងរាជ្យ ប្រកបដោយសិរីរុងរឿង សូមប្រទានឲ្យយើងខ្ញុំបានអង្គុយអមព្រះគ្រូផង គឺម្នាក់នៅខាងស្តាំ ម្នាក់នៅខាងឆ្វេង»។ ៣៨ ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលថា៖«អ្នកទាំងពីរមិនដឹងថាខ្លួនសុំអ្វីឡើយ តើអ្នកអាចទទួលពែងដែលខ្ញុំត្រូវទទួលនោះបានឬទេ ? អ្នកអាចទទួលពិធីជ្រមុជដែលខ្ញុំត្រូវទទួលបានឬទេ ? »។ ៣៩គេទូលព្រះអង្គថា៖«យើងខ្ញុំអាចទទួលបាន»។ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលថា៖ «អ្នកនឹងទទួលពែង ដែលខ្ញុំត្រូវទទួលនិងទទួលពិធីជ្រមុជដែលខ្ញុំត្រូវទទួលបានមែន ៤០ ចំណែកឯអង្គុយនៅខាងស្តាំ ឬខាងឆ្វេងខ្ញុំខ្ញុំមិនអាចសម្រេចបានឡើយ ព្រោះកន្លែងនោះបម្រុងទុកសម្រាប់តែអ្នកដែលព្រះជាម្ចាស់បានសម្រេចឲ្យប៉ុណ្ណោះ»។
៤១កាលសាវ័កដប់រូបទៀតបានឮដូច្នោះ គេទាស់ចិត្តនឹងលោកយ៉ាកុប និងលោកយ៉ូហាន ជាខ្លាំង។ ៤២ព្រះយេស៊ូត្រាស់ហៅសាវ័កទាំងអស់ មក ហើយមានព្រះបន្ទូលថា៖ «អ្នករាល់គ្នាដឹងស្រាប់ហើយ អ្នកដែលគេចាត់ទុកជាមេគ្រប់គ្រងស្រុកតែងជិះជាន់ប្រជារាស្ត្ររបស់ខ្លួន រីឯអ្នកធំតែងតែប្រើអំណាចខ្លួនលើប្រជារាស្ត្រ។ ៤៣ក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នាមិនមែនដូច្នោះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ បើមានម្នាក់ចង់ធ្វើធំជាងគេក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នា ត្រូវឲ្យអ្នកនោះបម្រើអ្នករាល់គ្នា។ ៤៤ក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នា បើមានម្នាក់ចង់ធ្វើមេគេត្រូវធ្វើជាខ្ញុំបម្រើគេគ្រប់គ្នាសិន ៤៥ដ្បិតបុត្រមនុស្សមកក្នុងពិភពលោកនេះ មិនមែនដើម្បីឲ្យគេបម្រើលោកឡើយគឺលោកមកបម្រើគេវិញ ព្រមទាំងបូជាជីវិតដើម្បីលោះមនុស្សទាំងអស់ផង»។ ព្រះយេស៊ូប្រោសមនុស្សខ្វាក់ម្នាក់ឈ្មោះបារទីមេ ឲ្យបានភ្លឺ (ម៉ាថាយ ២០, ២៩-៣៤ ; លូកា ១៨, ៣៥-៤៣) ៤៦ព្រះយេស៊ូនិងក្រុមសាវ័ក ធ្វើដំណើរមកដល់ក្រុងយេរីខូ។កាលព្រះអង្គយាងចេញពីទីក្រុងជាមួយក្រុមសាវ័ក និងបណ្តាជនដ៏ច្រើនកុះករ មានមនុស្សខ្វាក់ម្នាក់ឈ្មោះបារទីមេជាកូនរបស់លោកទីមេអង្គុយសុំទាននៅក្បែរផ្លូវ។ ៤៧កាលគាត់ឮថា ព្រះយេស៊ូជាអ្នកភូមិណាសារ៉ែត យាងតាមនោះ គាត់ក៏ស្រែកឡើងថា៖ «ឱព្រះយេស៊ូ ជាព្រះរាជវង្សព្រះបាទដាវីឌអើយ ! សូមអាណិតមេត្តាទូលបង្គំផង»។ ៤៨មនុស្សជាច្រើនបានគំរាមគាត់ ឲ្យនៅស្ងៀម ប៉ុន្តែគាត់ស្រែករឹតតែខ្លាំងឡើងៗថា៖ «ឱព្រះរាជវង្សព្រះបាទដាវីឌអើយ សូមអាណិតមេត្តាទូលបង្គំផង ! »។ ៤៩ព្រះយេស៊ូក៏ឈប់ហើយមានព្រះបន្ទូលថា៖ «សុំហៅគាត់មក»។គេហៅមនុស្សខ្វាក់មកដោយពោលថា៖ «កុំអស់សង្ឃឹម ក្រោកឡើងលោកហៅអ្នក»។ ៥០គាត់ក៏បោះអាវធំចោល ស្ទុះក្រោកឡើងតម្រង់ទៅរកព្រះយេស៊ូ។ ៥១ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូល សួរគាត់ថា៖ «តើអ្នកចង់ឲ្យខ្ញុំធ្វើអ្វី ? »។ អ្នកខ្វាក់ទូលព្រះអង្គថា៖ «ព្រះគ្រូ ! សូមប្រោសភ្នែកទូលបង្គំឲ្យបានភ្លឺផង»។ ៥២ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅគាត់ថា៖ «សុំអញ្ជើញទៅចុះ!ជំនឿរបស់អ្នកបានសង្គ្រោះអ្នកហើយ ! »។ រំពេចនោះ គាត់មើលឃើញភ្លាម ហើយដើរតាមផ្លូវជាមួយព្រះយេស៊ូទៅ។
ជំពូក ១១
ព្រះយេស៊ូយាងចូលក្រុងយេរូសាឡឹម
(មថ ២១, ១-១១ លក ១៩, ២៨-៤០ យហ ១២, ១២-១៩)
១ព្រះយេស៊ូយាងមកជាមួយសាវ័ក ជិតដល់ក្រុងយេរូសាឡឹមហើយ។ លុះមកដល់ជិតភូមិបេតផាសេ និងភូមិបេថានី ដែលនៅចង្កេះភ្នំដើមអូលីវព្រះអង្គចាត់សាវ័កពីររូបឲ្យទៅមុន ដោយមានព្រះបន្ទូលថា៖ ២ «ចូរទៅភូមិនៅមុខអ្នករាល់គ្នា ពេលទៅដល់ភ្លាម អ្នកនឹងឃើញកូនលាមួយដែលគេចងទុក ពុំទាន់ដែលមាននរណាជិះនៅឡើយទេ ចូរស្រាយវាដឹកមក។ ៣ប្រសិនបើមានគេសួរថា “ហេតុអ្វីបានជាអ្នកស្រាយវា?”ចូរឆ្លើយប្រាប់គេថា “ព្រះអម្ចាស់ត្រូវការវាតែព្រះអង្គនឹងឲ្យគេដឹកមកវិញភ្លាមជាមិនខាន”»។ ៤សាវ័កទាំងពីររូបចេញដំណើរទៅ ឃើញកូនលាមួយ ដែលគេចងទុកនៅមាត់ទ្វារ ខាងក្រៅផ្ទះក្បែរផ្លូវ ហើយក៏ស្រាយវា។ ៥មានអ្នកខ្លះនៅទីនោះ សួរអ្នកទាំងពីរថា៖«តើអ្នកធ្វើអ្វីហ្នឹង ហេតុអ្វីបានជាអ្នកស្រាយកូនលានេះ ? »។៦សាវ័កទាំងពីរឆ្លើយទៅគេ តាមពាក្យដែលព្រះយេស៊ូបានបង្គាប់មក គេក៏ឲ្យដឹកចេញទៅ។ ៧សាវ័កទាំងពីរដឹកវាយកមកថ្វាយព្រះយេស៊ូ ហើយយកអាវរបស់ខ្លួនក្រាលពីលើខ្នងកូនលាព្រះអង្គក៏ឡើងគង់លើខ្នងកូនលានោះ។ ៨មានមនុស្សម្នាជាច្រើន នាំគ្នាយកអាវរបស់ខ្លួនក្រាលតាមផ្លូវ ហើយខ្លះទៀតយកស្លឹកឈើពីចំការមករាយលើផ្លូវដែរ។ ៩អស់អ្នក ដែលដើរហែហមព្រះយេស៊ូពីមុខពីក្រោយនាំគ្នាស្រែកឡើងថា៖ «ជយោ ! សូមព្រះជាម្ចាស់ប្រទានពរដល់ព្រះអង្គ ដែលយាងមកក្នុងព្រះនាមព្រះអម្ចាស់ ១០សូមព្រះជាម្ចាស់ប្រទានពរដល់ព្រះរាជ្យ ដែលកំពុងតែមកដល់ គឺព្រះរាជ្យរបស់ព្រះបាទដាវីឌ ជាបិតារបស់យើង! ជយោ ! ព្រះជាម្ចាស់នៅស្ថានដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បំផុត ! »។
១១កាល ព្រះយេស៊ូទៅដល់ក្រុងយេរូសាឡឹមទ្រង់ក៏យាងចូលក្នុងព្រះវិហារ។ ក្រោយពីបានទតមើលសព្វគ្រប់អស់ហើយ ព្រះអង្គយាងទៅភូមិបេថានីជាមួយសាវ័កទាំងដប់ពីររូប ដ្បិតល្ងាចណាស់ហើយ។ ដើមឧទុម្ពរត្រូវបណ្តាសា (ម៉ាថាយ ២១, ១៨-១៩) ១២នៅថ្ងៃបន្ទាប់ ព្រះអង្គយាងចេញពីភូមិបេថានី ពេលនោះ ព្រះអង្គឃ្លាន។ ១៣ព្រះអង្គទតឃើញឧទុម្ពរមួយដើមពីចម្ងាយ មានស្លឹកខៀវខ្ចី ទ្រង់ក៏យាងតម្រង់ទៅ ក្រែងលោមានផ្លែ។ ពេលព្រះអង្គយាងទៅជិត ទ្រង់ទតឃើញមានតែស្លឹកប៉ុណ្ណោះ ដ្បិតពុំទាន់ដល់រដូវឧទុម្ពរផ្លែនៅឡើយទេ។ ១៤ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូល ទៅកាន់ដើមឧទុម្ពរនោះថា៖ «ចាប់ពីពេលនេះតទៅ គ្មាននរណាបរិភោគផ្លែរបស់ឯងទៀតឡើយ ! »។ក្រុមសាវ័ក* បានឮព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអង្គ។
ព្រះយេស៊ូដេញអ្នកលក់ដូរចេញពីព្រះវិហារ
(មថ ២១,១២-១៧ ; លក ១៩,៤៥-៤៨ ; យហ ២, ១៣-២២)
១៥ព្រះយេស៊ូយាងមកដល់ក្រុងយេរូសាឡឹមជាមួយក្រុមសាវ័ក ព្រះអង្គយាងចូលក្នុងព្រះវិហារ ហើយដេញអ្នកលក់ដូរចេញ។ ព្រះអង្គផ្តួលតុពួកអ្នកប្តូរប្រាក់ផ្តួលកៅអីរបស់អ្នកលក់ព្រាប។ ១៦ព្រះអង្គមិនឲ្យនរណាលីសែងអីវ៉ាន់ កាត់ទីធ្លាព្រះវិហារឡើយ។ ១៧ ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលប្រៀនប្រដៅគេថា៖ «ក្នុងគម្ពីរមានចែងថា ដំណាក់របស់យើងត្រូវធ្វើជាដំណាក់សម្រាប់ឲ្យជាតិសាសន៍ទាំងឡាយអធិស្ឋានតែអ្នករាល់គ្នាយកធ្វើជាបុកចោរធទៅ វិញ»។
១៨កាលពួកនាយកបូជាចារ្យ និងពួកធម្មាចារ្យដឹងរឿងនេះ គេនាំគ្នារកមធ្យោបាយធ្វើគុតព្រះយេស៊ូ។ ប៉ុន្តែគេខ្លាចព្រះអង្គ ដ្បិតបណ្តាជនទាំងមូលចាប់អារម្មណ៍នឹងសេចក្តី ដែលព្រះអង្គបង្រៀនណាស់។ ១៩លុះដល់ល្ងាច ព្រះយេស៊ូយាងចាកចេញពីទីក្រុងជាមួយក្រុមសាវ័ក។
ដើមឧទុម្ពរងាប់
(ម៉ាថាយ ២១, ២០-២២)
២០ព្រឹកឡើងពេលធ្វើដំណើរតាមផ្លូវនោះ ក្រុមសាវ័កឃើញដើមឧទុម្ពរក្រៀមស្វិត រហូតដល់ប្ញស។ ២១លោកសិលានឹកឃើញព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះយេស៊ូ ក៏ទូលព្រះអង្គថា៖ «ព្រះគ្រូ ! សូមមើល! ដើមឧទុម្ពរ ដែលព្រះគ្រូបានដាក់បណ្តាសានោះក្រៀមស្វិតទៅហើយ ! »។ ២២ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅកាន់ក្រុមសាវ័កថា៖ «ចូរមានជំនឿលើព្រះជាម្ចាស់ចុះ ! ។ ២៣ខ្ញុំសុំប្រាប់ឲ្យអ្នករាល់គ្នាដឹងច្បាស់ថា បើអ្នកណាម្នាក់និយាយទៅកាន់ភ្នំនេះថា “ចូរចេញពីទីនេះ ធ្លាក់ក្នុងសមុទ្រទៅ ! “ ហើយបើអ្នកនោះជឿជាក់ក្នុងចិត្ត ដោយឥតសង្ស័យថាពាក្យរបស់ខ្លួននឹងបានសម្រេច នោះព្រះជាម្ចាស់នឹងប្រទានឲ្យបានសម្រេច តាមពាក្យគេមែន។ ២៤ហេតុនេះហើយ បានជាខ្ញុំសុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា អ្វីក៏ដោយឲ្យតែអ្នករាល់គ្នាអធិស្ឋានសុំ ចូរជឿថាអ្នករាល់គ្នាបានទទួលហើយនោះព្រះជាម្ចាស់នឹងប្រទានឲ្យអ្នករាល់គ្នាជាពុំខាន។ ២៥ម៉្យាងទៀតពេលឈរអធិស្ឋាន បើអ្នករាល់គ្នាមានទំនាស់អ្វីនឹងនរណាម្នាក់ ចូរអត់ទោសឲ្យគេទៅ ដើម្បីព្រះបិតារបស់អ្នករាល់គ្នា ដែលគង់នៅស្ថានបរមសុខអត់ទោសឲ្យអ្នករាល់គ្នា។ {២៦ប៉ុន្តែប្រសិនបើអ្នករាល់គ្នាមិនអត់ទោសឲ្យគេទេ ព្រះបិតារបស់អ្នករាល់គ្នាដែលគង់នៅស្ថានបរមសុខ ក៏មិនអត់ទោសឲ្យអ្នករាល់គ្នាដែរ។}
អំណាចរបស់ព្រះយេស៊ូ
(ម៉ាថាយ ២១, ២៣-២៧ ; លូកា ២០, ១-៨)
២៧ព្រះយេស៊ូយាងចូលទៅក្រុងយេរូសាឡឹមជាមួយក្រុមសាវ័កម្តងទៀត។កាលព្រះអង្គកំពុងតែយាងចុះយាងឡើងក្នុងព្រះវិហារ ពួកនាយកបូជាចារ្យ និងពួកធម្មាចារ្យនាំគ្នាមកជួបព្រះអង្គ។ ២៨ គេទូលសួរព្រះអង្គថា៖ «តើលោកធ្វើការទាំងនេះដោយអាងអំណាចអ្វី ? តើនរណាប្រគល់អំណាចឲ្យលោកធ្វើការទាំងនេះ ? »។ ២៩ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលតបថា៖ «ខ្ញុំសុំសួរអស់លោកនូវសំណួរមួយបើអស់លោកឆ្លើយមកខ្ញុំ ខ្ញុំនឹងប្រាប់អស់លោកវិញថា ខ្ញុំធ្វើការទាំងនេះដោយអាងលើអំណាចអ្វី។ ៣០សូមឆ្លើយប្រាប់ខ្ញុំមើល៍ តើនរណាចាត់លោកយ៉ូហានឲ្យមកធ្វើពិធីជ្រមុជទឹក? ព្រះជាម្ចាស់ឬមនុស្ស ? »។ ៣១គេពិគ្រោះគ្នាថា៖ «បើយើងឆ្លើយថា ព្រះជាម្ចាស់ចាត់លោកយ៉ូហានឲ្យមក គាត់មុខជាសួរយើងថា ហេតុអ្វីបានជាអ្នករាល់គ្នាមិនជឿលោកយ៉ូហាន ? ៣២ផ្ទុយទៅវិញបើយើងឆ្លើយថាមនុស្សចាត់លោកឲ្យមក» (ពួកគេខ្លាចប្រជាជនព្រោះមនុស្សគ្រប់ៗគ្នា ចាត់ទុកលោកយ៉ូហានជាព្យាការីពិតប្រាកដមែន)។ ៣៣ ដូច្នេះគេឆ្លើយទៅព្រះយេស៊ូថា៖ «យើងមិនដឹងទេ ! »។ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅគេវិញថា៖«រីឯខ្ញុំវិញ ខ្ញុំក៏មិនប្រាប់អស់លោកថា ខ្ញុំធ្វើការទាំងនេះដោយអាងលើអំណាចអ្វីដែរ»។
ជំពូក ១២
១បន្ទាប់មក ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅគេជាប្រស្នាថា៖ «មានបុរសម្នាក់ដាំទំពាំងបាយជូរមួយចំការ។ គាត់បានធ្វើរបងព័ទ្ធជុំវិញ គាត់រៀបចំកន្លែងមួយដើម្បីបញ្ជាន់ផ្លែទំពាំងបាយជូរ ព្រមទាំងសង់ខ្ទមមួយផង។ បន្ទាប់មក គាត់ប្រវាស់ឲ្យពួកកសិករមើលថែទាំ រួចចេញដំណើរពីស្រុកនោះទៅ។ ២លុះដល់ទំពាំងបាយជូរទុំ គាត់ក៏ចាត់អ្នកបម្រើម្នាក់ឲ្យមកទទួលផល ដែលជាចំណែករបស់គាត់ពីពួកអ្នកថែចំការ។
៣គេនាំគ្នាចាប់អ្នកបម្រើនោះវាយដំ ហើយបណ្តេញឲ្យត្រឡប់ទៅវិញដៃទទេ។ ៤ម្ចាស់ចំការក៏ចាត់អ្នកបម្រើម្នាក់ទៀតឲ្យមក ប៉ុន្តែពួកអ្នកថែចំការនាំគ្នាវាយក្បាលអ្នកបម្រើនោះ ហើយជេរស្តីទៀតផង។ ៥ម្ចាស់ចំការចាត់អ្នកបម្រើម្នាក់ផ្សេងទៀតឲ្យមក។ អ្នកថែចំការបានសម្លាប់អ្នកបម្រើនោះ។ បន្ទាប់មកអ្នកបម្រើផ្សេងទៀតជាច្រើនរូបក៏រងគ្រោះដូច្នោះដែរ ខ្លះត្រូវគេវាយដំ ខ្លះត្រូវគេសម្លាប់។ ៦ម្ចាស់ចំការមានបុត្រដ៏ជាទីស្រឡាញ់តែមួយគត់ គាត់ចាត់បុត្រនោះឲ្យមកក្រោយគេបង្អស់ ដោយយល់ថា ៧”គេមុខជាគោរពកោតខ្លាចកូនប្រុសខ្ញុំមិនខាន”។ ប៉ុន្តែពួកកសិករថែចំការទាំងនោះពិគ្រោះគ្នាថា ”អ្នកនេះជាអ្នកទទួលកេរមត៌កពីម្ចាស់ចំការទៅថ្ងៃក្រោយ យើងនាំគ្នាសម្លាប់វាទៅចំការនេះនឹងធ្លាក់មកជាសម្បត្តិរបស់យើង”។ ៨គេក៏ចាប់កូនប្រុសម្ចាស់ចំការ យកមកសម្លាប់ រួចបោះទៅក្រៅចំការទំពាំងបាយជូរ។ ៩តើម្ចាស់ចំការធ្វើយ៉ាងដូចម្តេច ? គាត់មុខជាមកសម្លាប់អ្នកថែរក្សាចំការទាំងនោះមិនខាន រួចប្រគល់ចំការទំពាំងបាយជូរ ទៅឲ្យអ្នកផ្សេងទៀត។ ១០អ្នករាល់គ្នាពិតជាធ្លាប់អានអត្ថបទគម្ពីរដែលមានចែងថា៖
“ថ្មដែលពួកជាងសង់ផ្ទះបោះចោល
បានត្រឡប់មកជាគ្រឹះដ៏សំខាន់បំផុត។
១១ ព្រះអម្ចាស់បានសំរេចការអស្ចារ្យនេះ
យើងបានឃើញ ហើយស្ងើចសរសើរផង”ន»។
១២ពួកមេដឹកនាំសាសន៍យូដាយល់ថាព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលជាពាក្យប្រស្នានេះ សំដៅលើពួកគេ គេក៏នាំគ្នារកមធ្យោបាយចាប់ព្រះអង្គ ប៉ុន្តែ គេខ្លាចបណ្តាជនដូច្នេះ គេក៏ចាកចេញពីព្រះយេស៊ូទៅ។
អំពីពន្ធដារ
(ម៉ាថាយ ២២, ១៥-២២ ; លូកា ២០, ២០-២៦)
១៣ គេចាត់ពួកខាងគណៈផារីស៊ី និងពួកខាងស្តេចហេរ៉ូដខ្លះ ឲ្យទៅជិតព្រះយេស៊ូចាំចាប់កំហុសនៅពេលព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូល។ ១៤ គេនាំគ្នាមកទូលព្រះអង្គថា៖ «លោកគ្រូ ! យើងខ្ញុំដឹងថាលោកមានប្រសាសន៍សុទ្ធតែពិតទាំងអស់ លោកគ្រូពុំយោគយល់ ហើយក៏ពុំរើសមុខនរណាឡើយគឺលោកគ្រូប្រៀនប្រដៅអំពីរបៀបរស់នៅ ដែលគាប់ព្រះហប្ញទ័យព្រះជាម្ចាស់ តាមសេចក្តីពិត។ តើវិន័យរបស់យើងអនុញ្ញាតឲ្យបង់ពន្ធដារថ្វាយព្រះចៅអធិរាជរ៉ូមាំងឬទេ ? តើយើងត្រូវបង់ឬមិនត្រូវបង់ ? »។ ១៥ព្រះយេស៊ូឈ្វេងយល់ពុតត្បុតរបស់គេទ្រង់មានព្រះបន្ទូលថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាអ្នករាល់គ្នាចង់ចាប់កំហុសខ្ញុំដូច្នេះ ? សុំយកប្រាក់មួយកាក់មកឲ្យខ្ញុំមើលមើល៍»។ ១៦គេក៏យកប្រាក់មួយកាក់មកថ្វាយព្រះយេស៊ូ ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលសួរគេថា៖ «តើលើកាក់នេះ មានរូបនរណាឈ្មោះនរណា ? »។ គេឆ្លើយថា៖«រូបនិងឈ្មោះព្រះចៅអធិរាជ! »។ ១៧ព្រះយេស៊ូក៏មានព្រះបន្ទូលទៅគេថា៖ «អ្វីៗដែលជារបស់ព្រះចៅអធិរាជ ចូរថ្វាយទៅព្រះចៅអធិរាជវិញ ទៅ ហើយអ្វីៗដែលជារបស់ព្រះជាម្ចាស់ ចូរថ្វាយទៅព្រះជាម្ចាស់វិញដែរ»។ គេងឿងឆ្ងល់នឹងព្រះយេស៊ូយ៉ាងខ្លាំង។
អំពីមនុស្សស្លាប់នឹងរស់ឡើងវិញ
(ម៉ាថាយ ២២, ២៣-៣៣ ; លូកា ២០, ២៧-៤០)
១៨មានពួកខាងគណៈសាឌូស៊ី ចូលមកគាល់ព្រះអង្គ។ ពួកសាឌូស៊ីមិនជឿថាមនុស្សស្លាប់នឹងរស់ឡើងវិញទេ។ គេទូលសួរព្រះយេស៊ូថា៖១៩«លោកគ្រូ ! លោកម៉ូសេបានចែងច្បាប់ទុកឲ្យយើងថា “បើបុរសណាមានប្រពន្ធ ហើយស្លាប់ចោលប្រពន្ធទៅ តែគ្មានកូនសោះត្រូវឲ្យប្អូនប្រុសរបស់បុរសនោះរៀបការនឹងបងថ្លៃ ដើម្បីបន្តពូជឲ្យបងប្រុសរបស់ខ្លួន”។ ២០ឧបមាថាមានបងប្អូនប្រុសៗប្រាំពីរនាក់។ បុរសបងបង្អស់បានរៀបការ ហើយស្លាប់ទៅតែគ្មានកូនសោះ។ ២១ប្អូនបន្ទាប់រៀបការនឹងបងថ្លៃមេម៉ាយ រួចស្លាប់ទៅទាំងឥតមានកូន រីឯប្អូនទីបីក៏ដូច្នោះដែរ។ ២២បងប្អូនទាំងប្រាំពីរនាក់សុទ្ធតែគ្មានកូនដូចគ្នា។ នៅទីបំផុតនាងក៏ស្លាប់ទៅដែរ។ ២៣លុះដល់ពេលមនុស្សស្លាប់នឹងរស់ឡើងវិញ តើនាងត្រូវបានទៅជាប្រពន្ធរបស់អ្នកណាបើប្រាំពីរនាក់សុទ្ធ តែយកនាងធ្វើជាប្រពន្ធដូច្នេះ ? »។២៤ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលតបទៅគេថា៖ «អ្នករាល់គ្នាយល់ខុសហើយ ដ្បិតអ្នករាល់គ្នាមិនស្គាល់គម្ពីរហើយមិនស្គាល់ប្ញទ្ធានុភាពរបស់ព្រះជាម្ចាស់ផង។ ២៥ពេលមនុស្សស្លាប់មានជីវិតរស់ឡើងវិញ គេមិនរៀបការប្តីប្រពន្ធទៀតឡើយ គឺគេនឹងបានដូចទេវទូតនៅស្ថានបរមសុខ។ ២៦លោកម៉ូសេបានចែងអំពីមនុស្សស្លាប់ នឹងរស់ឡើងវិញ នៅក្នុងអត្ថបទស្តីអំពីគុម្ពបន្លា តើអ្នករាល់គ្នាធ្លាប់អានឬទេ ? ។ ព្រះជាម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលមកលោកថា “យើងជាព្រះរបស់អប្រាហាំ ជាព្រះរបស់អ៊ីសាក និងជាព្រះរបស់យ៉ាកុប”។ ២៧ព្រះជាម្ចាស់មិនមែនជាព្រះរបស់មនុស្សស្លាប់ទេ គឺជាព្រះរបស់មនុស្សដែលមានជីវិត។ អ្នករាល់គ្នាយល់ខុសទាំងស្រុងហើយ ! »។
វិន័យសំខាន់ជាងគេ
(ម៉ាថាយ ២២, ៣៤-៤០; លូកា ១០, ២៥-២៦)
២៨មានធម្មាចារ្យម្នាក់ បានឮពួកគេជជែកជាមួយព្រះយេស៊ូ ហើយឃើញថាព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលឆ្លើយត្រឹមត្រូវ គាត់ក៏ចូលទៅជិតទូលព្រះអង្គថា៖ «ក្នុងបណ្តាវិន័យទាំងអស់ តើវិន័យណាសំខាន់ជាងគេ ? »។ ២៩ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលឆ្លើយថា៖ «នេះជាវិន័យទីមួយ៖ “អ៊ីស្រាអែលអើយ ចូរស្តាប់ ! មានតែព្រះអម្ចាស់ជាព្រះរបស់យើងមួយព្រះអង្គគត់ ដែលពិតជាព្រះអម្ចាស់។ ៣០ត្រូវស្រឡាញ់ព្រះអម្ចាស់ ជាព្រះរបស់អ្នកឲ្យអស់ពីចិត្តគំនិត អស់ពីស្មារតីអស់ពីប្រាជ្ញានិងអស់ពីកម្លាំងកាយ”។ ៣១ រីឯវិន័យទីពីរមានចែងថា “ត្រូវស្រឡាញ់បងប្អូនឯទៀតៗ ឲ្យបានដូចស្រឡាញ់ខ្លួនឯង”។ គ្មានវិន័យណាសំខាន់ជាងវិន័យទាំងពីរនេះទេ»។ ៣២ធម្មាចារ្យនោះទូលព្រះអង្គថា៖ «លោកគ្រូលោកមានប្រសាសន៍ត្រូវណាស់ ហើយពិតផង។ មានព្រះជាម្ចាស់តែមួយព្រះអង្គគត់ ក្រៅពីព្រះអង្គគ្មានព្រះឯណាទៀតឡើយ។ ៣៣បើយើងស្រឡាញ់ព្រះអង្គអស់ពីចិត្តគំនិត អស់ពីបញ្ញា និងអស់ពីកម្លាំងកាយ ហើយបើយើងស្រឡាញ់បងប្អូនឯទៀតៗឲ្យបានដូចស្រឡាញ់ខ្លួនឯងនោះ ប្រសើរជាងថ្វាយតង្វាយដុត និងថ្វាយយញ្ញបូជាទៅទៀត»។ ៣៤កាលព្រះយេស៊ូឮគាត់ឆ្លើយដោយប្រាជ្ញាវាងវៃដូច្នេះ ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលថា៖ «អ្នកនៅមិនឆ្ងាយពីព្រះរាជ្យរបស់ព្រះជាម្ចាស់ទេ»។ បន្ទាប់មកគ្មាននរណាហ៊ានដេញដោល សួរព្រះអង្គទៀតឡើយ។
ព្រះគ្រីស្តជាព្រះ អម្ចាស់លើស្តេចដាវីឌ
(ម៉ាថាយ ២២, ៤១-៤៦ ; លូកា ២០, ៤១-៤៤)
៣៥ ព្រះយេស៊ូបង្រៀនមនុស្សម្នានៅក្នុងព្រះវិហារដោយមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ហេតុដូចម្តេចបានជាពួកធម្មាចារ្យនិយាយថា ព្រះគ្រីស្តជាព្រះរាជវង្សរបស់ព្រះបាទដាវីឌដូច្នេះ ?។ ៣៦ព្រះវិញ្ញាណរបស់ព្រះជាម្ចាស់បានបំភ្លឺព្រះបាទដាវីឌឲ្យមានរាជឱង្ការថា៖
“ព្រះអម្ចាស់មានព្រះបន្ទូលទៅកាន់
ព្រះអម្ចាស់របស់ខ្ញុំថា សូមគង់ខាងស្តាំយើង
ទំរាំដល់យើងបង្ក្រាបខ្មាំងសត្រូវរបស់ព្រះអង្គ
មកដាក់ក្រោមព្រះបាទារបស់ព្រះអង្គ” ម។
៣៧បើព្រះបាទដាវីឌផ្ទាល់ ហៅព្រះគ្រីស្តថា”ព្រះអម្ចាស់”ដូច្នេះ តើឲ្យព្រះគ្រីស្តត្រូវជាព្រះរាជវង្សរបស់ព្រះអង្គដូចម្តេចកើត ? »។ ព្រះយេស៊ូប្រាប់បណ្តាជនឲ្យប្រយ័ត្ននឹងពួកធម្មចារ្យ (ម៉ាថាយ ២៣, ១-៣៦ ; លូកា ២០, ៤៥-៤៧) បណ្តាជនជាច្រើនចូលចិត្តស្តាប់ព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះយេស៊ូណាស់។ ៣៨ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលបង្រៀនគេថា៖ «ចូរប្រយ័ត្ននឹងពួកធម្មាចារ្យឲ្យមែនទែន អ្នកទាំងនោះចូលចិត្តពាក់អាវវែង ដើរចុះដើរឡើង ហើយចូលចិត្តឲ្យគេអោនកាយគោរពនៅតាមផ្សារ ៣៩ព្រមទាំងរើសកន្លែងអង្គុយមុខគេក្នុងធម្មសាលា និងចូលចិត្តកន្លែងកិត្តិយសនៅពេលជប់លៀង។៤០គេតែងនាំគ្នាឆបោកយកទ្រព្យសម្បត្តិរបស់ស្ត្រីមេម៉ាយ ដោយធ្វើប្ញកជាសូត្រធម៌យ៉ាងយូរ។ អ្នកទាំងនេះនឹងត្រូវទទួលទោសយ៉ាងធ្ងន់បំផុតជាមិនខាន»។
តង្វាយរបស់ស្ត្រីមេម៉ាយ
(លូកា ២១, ១-៤) ៤១
ព្រះយេស៊ូគង់នៅមុខហិបតង្វាយ ព្រះអង្គទតមើលរបៀបដែលបណ្តាជនយកប្រាក់ មកដាក់ក្នុងហិបនោះ។ អ្នកមានច្រើននាក់ដាក់ប្រាក់ជាច្រើន។៤២មានស្ត្រីមេម៉ាយក្រីក្រម្នាក់មកដល់ នាងយកប្រាក់ពីរសេនជាចំនួនដ៏តិចតួចបំផុត ដាក់ក្នុងហិបតង្វាយនោះដែរ។ ៤៣ព្រះយេស៊ូត្រាស់ហៅពួកសាវ័កមក ហើយមានព្រះបន្ទូលទៅគេថា៖«ខ្ញុំសុំប្រាប់ឲ្យអ្នករាល់គ្នាបានដឹងច្បាស់ថា ស្ត្រីមេម៉ាយក្រីក្រនេះបានដាក់ប្រាក់ក្នុងហិប ច្រើនជាងគេទាំងអស់ ៤៤ដ្បិតពួកអ្នកទាំងនោះយកប្រាក់សំណល់របស់ខ្លួនមកដាក់។ រីឯស្ត្រីមេម៉ាយនេះវិញទោះបីនាងក្រីក្រយ៉ាងណាក៏ដោយក៏នាងបានយកប្រាក់ដែលនាងត្រូវការជាចាំបាច់មកដាក់ដែរ គឺប្រាក់ទាំងប៉ុន្មានដែលនាងមានសម្រាប់ចិញ្ចឹមជីវិត»។
ប្រស្នាអំពីអ្នកថែរក្សាចំការទំពាំងបាយជូរ
(ម៉ាថាយ ២១, ៣៣-៤៦ លូកា ២០, ៩-១៩)
ជំពូក ១៣
ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលអំពីការបំផ្លាញព្រះវិហារ*
(ម៉ាថាយ ២៤, ១-២ ; លូកា ២១, ៥-៦)
១ពេលព្រះយេស៊ូយាងចេញពីព្រះវិហារទៅ មានសាវ័កម្នាក់ទូលព្រះអង្គថា៖ «ព្រះគ្រូ សូមមើលថ្មនុ៎ះស្អាតណាស់! វិមានទាំងនេះល្អវិសេសវិសាលបំផុត»។ ២ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅសាវ័កនោះវិញថា៖«ថ្ងៃក្រោយវិមានដ៏ស្កឹមស្កៃ ដែលអ្នកឃើញនេះនឹងត្រូវរលំបាក់បែកអស់ លែងមានថ្មត្រួតពីលើថ្មទៀតហើយ»។
ហេតុការណ៍នៅគ្រាចុងក្រោយ
(ម៉ាថាយ ២៤, ៣-១៤ ; លូកា ២១, ៧-១៩)
៣ ព្រះអង្គគង់នៅលើភ្នំដើមអូលីវ ទល់មុខព្រះវិហារ។ លោកសិលា លោកយ៉ាកុប លោកយ៉ូហាននិងលោកអន់ដ្រេ ទូលសួរព្រះអង្គដាច់ឡែកពីគេថា៖ ៤ «សូមព្រះគ្រូប្រាប់ឲ្យយើងខ្ញុំដឹងផង ហេតុការណ៍ទាំងនេះនឹងកើតឡើងនៅពេលណា ? តើមានអ្វីជាសម្គាល់ ឲ្យយើងខ្ញុំដឹងថាព្រឹត្តិការណ៍ទាំងនេះនឹងដល់ទីបញ្ចប់ ? »។ ៥ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅគេថា៖ «ចូរប្រុងប្រយ័ត្នកុំបណ្តោយនរណាមកបញ្ឆោតអ្នករាល់គ្នា ឲ្យវង្វេងបានឡើយ ៦ដ្បិតនឹងមានមនុស្សជាច្រើនយកឈ្មោះខ្ញុំមកប្រើ ដោយពោលថា”ខ្ញុំនេះហើយជាព្រះគ្រីស្ត ! ” ។ គេនឹងនាំមនុស្សជាច្រើនឲ្យវង្វេង។ ៧កាលណាអ្នករាល់គ្នាឮគេនិយាយអំពីសង្គ្រាមនិងឮដំណឹងថា មានសង្គ្រាមផ្ទុះឡើងមិនត្រូវជ្រួលច្របល់ឡើយ ដ្បិតហេតុការណ៍ទាំងនេះត្រូវតែកើតឡើង ប៉ុន្តែមិនទាន់ដល់អវសានកាលនៃពិភពលោកនៅឡើយទេ។ ៨ប្រជាជាតិមួយនឹងធ្វើសង្គ្រាមតទល់នឹងប្រជាជាតិមួយទៀត ប្រទេសមួយតទល់នឹងប្រទេសមួយទៀត។ នៅកន្លែងខ្លះនឹងមានរញ្ជួយផែនដី ព្រមទាំងមានកើតទុរ្ភឹក្សផង។ ហេតុការណ៍ទាំងនេះប្រៀបបាននឹងការឈឺចាប់ដើមដំបូងរបស់ស្ត្រី ដែលហៀបនឹងសំរាលកូន។៩ចូរអ្នករាល់គ្នាប្រុងប្រយ័ត្នខ្លួនឲ្យមែនទែនដ្បិតគេនឹងបញ្ជូនអ្នករាល់គ្នា ទៅកន្លែងកាត់ទោសគេនឹងយករំពាត់វាយអ្នករាល់គ្នា នៅក្នុងធម្មសាលា គេនឹងនាំអ្នករាល់គ្នាទៅឲ្យទេសាភិបាល និងឲ្យស្តេចកាត់ទោស ព្រោះតែអ្នករាល់គ្នាតាមខ្ញុំ។ ប៉ុន្តែជាឱកាសសម្រាប់អ្នករាល់គ្នា ផ្តល់សក្ខីភាពឲ្យគេដឹងឮ។ ១០ត្រូវប្រកាសដំណឹងល្អឲ្យមនុស្សគ្រប់ជាតិគ្រប់សាសន៍បានឮជាមុនសិន។ ១១ពេលគេចាប់អ្នករាល់គ្នាបញ្ជូនទៅកាត់ទោស កុំភ័យបារម្ភជាមុននឹងរកពាក្យ ដែលអ្នករាល់គ្នាត្រូវនិយាយនោះឡើយ ត្រូវនិយាយតាមតែព្រះជាម្ចាស់ប្រទានឲ្យអ្នករាល់គ្នានិយាយនៅពេលនោះ ដ្បិតមិនមែនអ្នករាល់គ្នាទេដែលនិយាយ គឺព្រះវិញ្ញាណរបស់ព្រះជាម្ចាស់ទេតើ ដែលនឹងមានព្រះបន្ទូល។ ១២បងប្អូននឹងចាប់បញ្ជូនគ្នាទៅឲ្យគេសម្លាប់ឪពុកនឹងចាប់បញ្ជូនកូនទៅឲ្យគេសម្លាប់ ហើយកូនៗលើកគ្នាប្រឆាំងនឹងឪពុកម្តាយ ព្រមទាំងបញ្ជូនទៅឲ្យគេសម្លាប់ទៀតផង។ ១៣មនុស្សគ្រប់រូបនឹងស្អប់អ្នករាល់គ្នា ព្រោះតែឈ្មោះខ្ញុំ។ ប៉ុន្តែអ្នកណាស៊ូទ្រាំរហូតដល់ទីបញ្ចប់ ព្រះជាម្ចាស់នឹងសង្គ្រោះអ្នកនោះ»។
គ្រាមានទុក្ខលំបាកវេទនា
(ម៉ាថាយ ២៤, ១៥-២៨ ; លូកា ២១, ២០-២៤)
១៤ «ពេលណាអ្នករាល់គ្នាឃើញជនចង្រៃ ដ៏គួរឲ្យស្អប់ខ្ពើម ឈរនៅកន្លែងដែលមិនត្រូវឈរ-សូមឲ្យអ្នកអានយល់ពាក្យនេះចុះ - ពេលនោះអស់អ្នកដែលរស់ក្នុងស្រុកយូដា ត្រូវនាំគ្នារត់ទៅជ្រកនៅតាមភ្នំ។ ១៥រីឯអ្នកនៅលើដំបូលផ្ទះ មិនត្រូវចុះមកយករបស់អ្វីដែលនៅក្នុងផ្ទះឡើយ ១៦ហើយអ្នកដែលនៅឯចំការ ក៏មិនត្រូវវិលទៅផ្ទះយកអាវធំរបស់ខ្លួនដែរ។ ១៧គ្រានោះស្ត្រីមានផ្ទៃពោះនិងស្ត្រីបំបៅកូនមុខជាវេទនាពុំខាន។ ១៨ចូរទូលអង្វរព្រះជាម្ចាស់ សូមកុំឲ្យហេតុការណ៍ទាំងនេះកើតឡើង នៅរដូវត្រជាក់ឡើយ ១៩ដ្បិតពេលនោះជាពេលមានទុក្ខវេទនាយ៉ាងខ្លាំង តាំងពីដើមកំណើតពិភពលោកមកគឺចាប់ពីពេល ដែលព្រះជាម្ចាស់បង្កើតអ្វីៗទាំងអស់មកទល់សព្វថ្ងៃ ហើយទោះជាទៅថ្ងៃមុខទៀតក៏ពុំដែលមានទុក្ខលំបាកខ្លាំងយ៉ាងនេះដែរ ។ ២០ប្រសិនបើព្រះអម្ចាស់មិនបន្ថយចំនួនថ្ងៃទាំងនោះទេ មុខជាគ្មាននរណាម្នាក់បានរួចជីវិតឡើយ ប៉ុន្តែព្រះអង្គបន្ថយចំនួនថ្ងៃទាំងនោះ ដោយយោគយល់ដល់ពួកអ្នកដែលព្រះអង្គបានជ្រើសរើស។ ២១ប្រសិនបើមានគេប្រាប់អ្នករាល់គ្នាថា”ព្រះគ្រីស្តគង់នៅទីនេះឬនៅទីនោះ “កុំជឿគេឡើយ ២២ដ្បិតនឹងមានមនុស្សក្លែងខ្លួនធ្វើជាព្រះគ្រីស្ត ព្រមទាំងមានព្យាការីក្លែងក្លាយនាំគ្នាសម្តែងទីសម្គាល់ដ៏អស្ចារ្យនិងប្ញទ្ធិបដិហារិយ៍ផ្សេងៗ ដើម្បីបញ្ឆោតមនុស្ស រហូតដល់ទៅនាំពួកអ្នកដែលព្រះអង្គជ្រើសរើស ឲ្យវង្វេងថែមទៀតផង ប្រសិនបើគេអាចធ្វើបាន។ ២៣ចូរប្រុងប្រយ័ត្ន ដ្បិតខ្ញុំនិយាយប្រាប់ឲ្យអ្នករាល់គ្នាដឹងជាមុន សព្វគ្រប់ហើយ»។
បុត្រមនុស្សនឹងយាងមកវិញ
(ម៉ាថាយ ២៤ ,២៩-៤៤ ; លូកា ២១, ២៥-៣៣) ២៤
«លុះទុក្ខលំបាកនេះកន្លងផុតទៅ នៅគ្រានោះ ព្រះអាទិត្យនឹងបាត់រស្មីព្រះច័ន្ទលែងមានពន្លឺទៀតហើយ ២៥រីឯផ្កាយទាំងឡាយនឹងធ្លាក់ចុះពីលើមេឃ អំណាចនានានៅលើមេឃនឹងត្រូវកក្រើករំពើក។ ២៦ពេលនោះគេនឹងឃើញបុត្រមនុស្សយាងមកក្នុងពពក ប្រកបដោយប្ញទ្ធានុភាពដ៏ខ្លាំងក្លានិងដោយសិរីរុងរឿង។ ២៧លោកនឹងចាត់ពួកទេវទូតរបស់លោកឲ្យទៅទិសទាំងបួន ចាប់តាំងពីជើងមេឃម្ខាង ទៅជើងមេឃម្ខាងទៀត ដើម្បីប្រមូលពួកអ្នកដែលព្រះជាម្ចាស់បានជ្រើសរើស»។ ២៨«ចូរអ្នករាល់គ្នាយកពាក្យប្រស្នា ស្តីអំពីដើមឧទុម្ពរទៅរិះគិតចុះ។ កាលណាមែករបស់វាមានស្លឹកលាស់ខៀវខ្ចី អ្នករាល់គ្នាដឹងថារដូវប្រាំងជិតមកដល់ហើយ។ ២៩ដូច្នេះ កាលណាអ្នករាល់គ្នាឃើញព្រឹត្តិការណ៍ទាំងនោះកើតឡើងត្រូវដឹងថាបុត្រមនុស្សក៏ជិតមកដល់ហើយដែរ គឺលោកមកជិតបង្កើយហើយ។ ៣០ខ្ញុំសុំប្រាប់ឲ្យអ្នករាល់គ្នាដឹងច្បាស់ថា ហេតុការណ៍ទាំងនោះនឹងកើតឡើងនៅពេល ដែលមនុស្សជំនាន់នេះ មានជីវិតនៅឡើយ។ ៣១ផ្ទៃមេឃ និងផែនដីនឹងរលាយបាត់ទៅ តែពាក្យដែលខ្ញុំនិយាយមិនរលាយបាត់ទេ។ ៣២រីឯថ្ងៃកំណត់និងពេលវេលា គ្មាននរណាដឹងឡើយ ទោះបីទេវទូតនៅស្ថានបរមសុខ ឬព្រះបុត្រាក៏ពុំជ្រាបដែរ មានតែព្រះបិតាប៉ុណ្ណោះដែលជ្រាប។៣៣អ្នករាល់គ្នាមិនដឹងថា ពេលណាជាពេលកំណត់ទេ ដូច្នេះចូរប្រុងប្រយ័ត្ន ប្រុងស្មារតីឲ្យមែនទែន ៣៤ដ្បិតពេលកំណត់នោះ ប្រៀបបាននឹងបុរសម្នាក់ ដែលចេញដំណើរពីផ្ទះទៅ គាត់ទុកឲ្យពួកអ្នកបម្រើមើលខុសត្រូវក្នុងផ្ទះ ដោយចែកមុខងារឲ្យរៀងៗខ្លួន ព្រមទាំងបង្គាប់ឲ្យអ្នកយាមផ្ទះប្រុងស្មារតីផង។ ៣៥អ្នករាល់គ្នាក៏ត្រូវប្រុងស្មារតីដូច្នោះដែរ ដ្បិតអ្នករាល់គ្នាពុំដឹងថាម្ចាស់ផ្ទះនឹងវិលមកវិញ នៅពេលណាឡើយ មិនដឹងជាយប់ពាក់កណ្តាលអធ្រាត្រ ពេលមាន់រងាវឬពេលព្រលឹមទេ ៣៦ក្រែងលោកត្រឡប់មកវិញ ដោយមិនបានឲ្យដំណឹងមុន ហើយឃើញអ្នករាល់គ្នាកំពុងតែដេកលក់។ ៣៧ពាក្យដែលខ្ញុំនិយាយប្រាប់អ្នករាល់គ្នានេះ ខ្ញុំក៏ចង់និយាយប្រាប់អ្នកឯទៀតៗគ្រប់គ្នាដែរ គឺថា ចូរប្រុងស្មារតី ! »។
ជំពូក ១៤
ការឃុបឃិតចាប់ព្រះយេស៊ូ
(ម៉ាថាយ ២៦,១-៥ លូកា ២២,១-២ យ៉ូហាន ១១,៤៥-៥៣)
១នៅពីរថ្ងៃមុនបុណ្យចម្លង និងបុណ្យនំបុ័ងឥតមេ ក្រុមនាយកបូជាចារ្យនិងពួកធម្មាចារ្យនាំគ្នារកមធ្យោបាយ ដើម្បីចាប់ព្រះយេស៊ូ ដោយកលល្បិចយកទៅធ្វើគុត។ ២ប៉ុន្តែគេនិយាយគ្នាថា៖ «កុំចាប់ក្នុងពេលបុណ្យនេះឡើយក្រែងកើតចលាចលក្នុងចំណោមប្រជាជន»។ ស្ត្រីម្នាក់ចាក់ប្រេ ងលើសិរសាព្រះយេស៊ូ (ម៉ាថាយ ២៦, ៦-១៣ ; យ៉ូហាន ១២, ១-៨) ៣ព្រះយេស៊ូគង់នៅភូមិបេថានី ក្នុងផ្ទះបុរសម្នាក់ឈ្មោះស៊ីម៉ូន ជាមនុស្សឃ្លង់។ ពេលព្រះអង្គកំពុងសោយព្រះស្ងោយ មានស្ត្រីម្នាក់ចូលមកទាំងកាន់ដបថ្មកែវផង។ នៅក្នុងដបនោះមានប្រេងទេព្វិរូសុទ្ធដ៏មានតម្លៃលើសលប់។ នាងបំបែកដបថ្មកែវ ហើយចាក់ប្រេងក្រអូប លើព្រះសិរសារបស់ព្រះយេស៊ូ។ ៤មានអ្នកខ្លះនៅទីនោះ ទាស់ចិត្តយ៉ាងខ្លាំងគេនិយាយគ្នាថា៖ «ម្តេចក៏ខ្ជះខ្ជាយប្រេងក្រអូបដូច្នេះ ! ៥បើយកប្រេងនេះទៅលក់ មុខជាបានប្រាក់ជាងបីរយដួង ហើយចែកទានដល់ជនក្រីក្រវិញ»។ អ្នកទាំងនោះខឹងនឹងនាងណាស់។ ៦ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ទុកឲ្យនាងធ្វើតាមចិត្តនាងទៅ!ហេតុអ្វីបានជារករឿងនាង! នាងបានធ្វើអំពើដ៏ល្អចំពោះខ្ញុំ។ ៧អ្នករាល់គ្នាមានអ្នកក្រីក្រនៅជាមួយ រហូតអ្នករាល់គ្នាអាចធ្វើទានដល់គេ តាមតែចិត្តអ្នករាល់គ្នាចង់ រីឯខ្ញុំវិញ ខ្ញុំមិននៅជាមួយអ្នករាល់គ្នារហូតទេ។ ៨ស្ត្រីនេះបានធ្វើតាមសមត្ថភាពរបស់នាង គឺនាងលាបប្រេងក្រអូបលើរូបកាយខ្ញុំ ទុកជាមុនសម្រាប់យកទៅបញ្ចុះក្នុងផ្នូរ។ ៩ខ្ញុំសុំប្រាប់ឲ្យអ្នករាល់គ្នាដឹងច្បាស់ថា នៅគ្រប់ទីកន្លែងក្នុងពិភពលោកទាំងមូល កាលណាគេប្រកាសដំណឹងល្អ គេក៏នឹងតំណាលអំពីកិច្ចការដែលនាងបានធ្វើនេះដែរដើម្បីរំលឹកអំពីនាង។
យូដាអ៊ីស្ការីយ៉ុតក្បត់ព្រះយេស៊ូ
(ម៉ាថាយ ២៦, ១៤-១៦ ; លូកា ២២, ៣-៦)
១០យូដាអ៊ីស្ការីយ៉ុតជាសាវ័កម្នាក់ ក្នុងក្រុមដប់ពីររូប បានទៅជួបពួកនាយកបូជាចារ្យ ដើម្បីគិតគូរនាំគេទៅចាប់ព្រះយេស៊ូ។ ១១កាលអ្នកទាំងនោះស្តាប់ពាក្យយូដានិយាយ គេសប្បាយចិត្តណាស់ ហើយសន្យាថានឹងឲ្យប្រាក់គាត់។ យូដាក៏រកឱកាសល្អ ដើម្បីនាំគេទៅចាប់ព្រះអង្គ។
ព្រះយេស៊ូធ្វើពិធីបុណ្យចម្លងជាមួយក្រុមសាវ័ក
(ម៉ាថាយ ២៦,១៧-២៥ ; លូកា ២២, ៧-១៤; ២១-២៣ ; យ៉ូហាន ១៣, ២១-៣០)
១២នៅថ្ងៃដំបូងនៃពិធីបុណ្យនំបុ័ងឥតមេ ជាថ្ងៃដែលគេត្រូវសម្លាប់កូនចៀមធ្វើយញ្ញបូជា សម្រាប់បុណ្យចម្លង ក្រុមសាវ័កទូលសួរព្រះយេស៊ូថា៖ «តើព្រះគ្រូចង់ឲ្យយើងខ្ញុំរៀបចំពិធីជប់លៀងជូនក្នុងឱកាសបុណ្យចម្លង នៅកន្លែងណា ? »។១៣ព្រះអង្គចាត់សាវ័កពីររូបឲ្យទៅ ដោយមានព្រះបន្ទូលថា៖«ចូរអ្នកទៅទីក្រុង អ្នកនឹងជួបបុរសម្នាក់លីក្អមទឹក។ ចូរដើរតាមគាត់ទៅ ១៤ គាត់ចូលផ្ទះណាអ្នកត្រូវនិយាយទៅម្ចាស់ផ្ទះនោះថា លោកគ្រូមានប្រសាសន៍ថា “បន្ទប់ដែលខ្ញុំនឹងត្រូវជប់លៀងជាមួយពួកសិស្សក្នុងពេលបុណ្យចម្លង នៅឯណា?”។ ១៥ម្ចាស់ផ្ទះនឹងបង្ហាញបន្ទប់មួយយ៉ាងធំនៅជាន់ខាងលើ ដែលមានប្រដាប់ប្រដាសព្វគ្រប់រៀបចំជាស្រេចចូររៀបចំម្ហូបអាហារសម្រាប់យើងនៅក្នុងបន្ទប់នោះចុះ»។ ១៦សាវ័កទាំងពីរក៏ចេញទៅ លុះដល់ទីក្រុងគេបានឃើញដូចព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលប្រាប់មែន គេក៏រៀបចំម្ហូបអាហារសម្រាប់បុណ្យចម្លង។ ១៧លុះដល់ល្ងាច ព្រះអង្គយាងមកដល់ជាមួយសាវ័កទាំងដប់ពីររូប។ ១៨នៅពេលព្រះយេស៊ូរួមតុសោយព្រះស្ងោយជាមួយក្រុមសាវ័ក ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ខ្ញុំសុំប្រាប់អ្នករាល់គ្នាឲ្យបានដឹងច្បាស់ថា ក្នុងចំណោមអ្នករាល់គ្នា ដែលបរិភោគជាមួយខ្ញុំ មានម្នាក់នឹងនាំគេមកចាប់ខ្ញុំ »។ ១៩ក្រុមសាវ័កព្រួយចិត្តក្រៃលែង គេទូលសួរព្រះអង្គបន្តបន្ទាប់គ្នាថា៖ «តើទូលបង្គំឬ ? »។ ២០ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលទៅគេថា៖ «គឺម្នាក់ក្នុងចំណោមអ្នកទាំងដប់ពីរ ដែលកំពុងជ្រលក់នំបុ័ងក្នុងចានជាមួយខ្ញុំនេះហើយ។ ២១បុត្រមនុស្សត្រូវតែស្លាប់ ដូចមានចែងទុកក្នុងគម្ពីរអំពីលោកស្រាប់ហើយ។ ប៉ុន្តែអ្នកដែលនាំគេមកចាប់បុត្រមនុស្ស នឹងត្រូវវេទនាជាមិនខាន។ ចំពោះអ្នកនោះ បើមិនបានកើតមកទេ ទើបប្រសើរជាង»។
ពិធីជប់លៀងចុងក្រោយបំផុត
(មថ ២៦,២៦-៣០ ; លក ២២, ១៥-២០ ; ១ ករ ១១,២៣-២៥)
២២នៅពេលកំពុងបរិភោគ ព្រះយេស៊ូយកនំបុ័ងមកកាន់ ព្រះអង្គសរសើរតម្កើងព្រះជាម្ចាស់ ហើយកាច់ប្រទានឲ្យគេ ទាំងមានព្រះបន្ទូលថា៖ «សុំពិសាចុះ នេះជារូបកាយរបស់ខ្ញុំ»។ ២៣បន្ទាប់មក ព្រះអង្គយកពែងមកកាន់ អរព្រះគុណព្រះជាម្ចាស់ រួចប្រទានឲ្យក្រុមសាវ័ក ក្រុមសាវ័កក៏បរិភោគទាំងអស់គ្នា។ ២៤ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលទៅគេថា៖ «នេះជាលោហិតរបស់ខ្ញុំ គឺលោហិតនៃសម្ពន្ធមេត្រីដែលត្រូវបង្ហូរសម្រាប់មនុស្សទាំងអស់។ ២៥ខ្ញុំសុំប្រាប់ឲ្យអ្នករាល់គ្នាដឹងច្បាស់ថា ខ្ញុំនឹងមិនពិសាស្រាទំពាំងបាយជូរទៀតឡើយរហូតដល់ថ្ងៃ ដែលខ្ញុំនឹងពិសាស្រាទំពាំងបាយជូរថ្មី នៅក្នុងព្រះរាជ្យព្រះជាម្ចាស់»។ ២៦ក្រោយពីបានច្រៀងទំនុកតម្កើង រួចហើយ ព្រះយេស៊ូយាងឆ្ពោះទៅភ្នំដើមអូលីវជាមួយក្រុមសាវ័ក។ ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលអំពីលោកសិលាបដិសេធមិនទទួលស្គាល់ព្រះអង្គ (មថ ២៦,៣១-៣៥ ; លក ២២,៣១-៣៤ ; យហ ១៣,៣៦-៣៨) ២៧ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូល ទៅក្រុមសាវ័កថា៖ «អ្នកទាំងអស់គ្នានឹងបោះបង់ខ្ញុំចោល ដ្បិតមានចែងទុកមកថា “យើងនឹងវាយសម្លាប់គង្វាល ហើយចៀមនឹងត្រូវខ្ចាត់ខ្ចាយ”។ ២៨ ក៏ប៉ុន្តែក្រោយពេលខ្ញុំមានជីវិតរស់ឡើងវិញ ខ្ញុំនឹងទៅស្រុកកាលីឡេមុនអ្នករាល់គ្នា»។ ២៩លោកសិលាទូលព្រះអង្គថា៖ «ទោះបីអ្នកឯទៀតៗបោះបង់ព្រះអង្គចោលក៏ដោយ ក៏ទូលបង្គំមិនបោះបង់ចោលព្រះអង្គជាដាច់ខាត»។ ៣០ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅគាត់ថា៖«ខ្ញុំសុំប្រាប់ឲ្យអ្នកដឹងច្បាស់ថា នៅយប់នេះឯង មុនមាន់រងាវពីរដង អ្នកនឹងបដិសេធបីដងថា មិនស្គាល់ខ្ញុំ»។ ៣១ប៉ុន្តែលោកសិលាប្រកែក រឹតតែខ្លាំងឡើងថា៖ «ទោះបីទូលបង្គំត្រូវស្លាប់ជាមួយព្រះអង្គក៏ដោយ ក៏ទូលបង្គំមិនបដិសេធថាមិនស្គាល់ព្រះអង្គជាដាច់ខាត»។សាវ័កឯទៀតៗក៏ទូលព្រះអង្គ ដូចលោកសិលាដែរ។
ព្រះយេស៊ូអធិស្ឋាននៅក្នុងសួនកេតសេម៉ានី
(ម៉ាថាយ ២៦, ៣៦- ; លូកា ២២, ៣៩-៤៦)
៣២ព្រះអង្គយាងទៅដល់កន្លែងមួយ ឈ្មោះកេតសេម៉ានី ជាមួយក្រុមសាវ័ក។ ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលថា៖ «ចូរអ្នករាល់គ្នាអង្គុយនៅទីនេះ ហើយចាំខ្ញុំអធិស្ឋានសិន»។
៣៣ព្រះអង្គនាំលោកសិលា លោកយ៉ាកុប និងលោកយ៉ូហានទៅជាមួយ។ ពេលនោះ ព្រះអង្គចាប់ផ្តើមភ័យតក់ស្លុត ព្រមទាំងចុកចាប់អន្ទះសាពន់ប្រមាណ។ ៣៤ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលទៅកាន់អ្នកទាំងបីថា៖ «ខ្ញុំព្រួយចិត្តយ៉ាងខ្លាំង ស្ទើរតែស្លាប់អ្នករាល់គ្នានៅទីនេះសិនហើយ ចូរប្រុងស្មារតី»។
៣៥ព្រះអង្គយាងទៅមុខបន្តិច ក្រាបចុះដល់ដី ទូលអង្វរសូមឲ្យទុក្ខលំបាកនេះគ ចេញឆ្ងាយពីព្រះអង្គទៅបើសិនជាអាចកន្លងផុតទៅបាន។ ៣៦ព្រះអង្គទូលថា៖ «អ័ប្បា ឱព្រះបិតាអើយ ! ព្រះអង្គអាចសំរេចគ្រប់កិច្ចការទាំងអស់បាន សូមដកយកពែងនៃទុក្ខលំបាកនេះ ចេញឲ្យឆ្ងាយពីទូលបង្គំទៅ ប៉ុន្តែសូមកុំតាមបំណងចិត្តទូលបង្គំឡើយគឺសូមឲ្យបានសម្រេច តាមព្រះហប្ញទ័យព្រះអង្គវិញ»។ ៣៧ព្រះអង្គយាងទៅរកក្រុមសាវ័ក ឃើញគេកំពុងតែដេកលក់ ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលទៅលោកសិលាថា៖ «ស៊ីម៉ូនអើយ ម្តេចក៏អ្នកដេកលក់ដូច្នេះ ? អ្នកនៅស៊ូទ្រាំប្រុងស្មារតី សូម្បីតែមួយម៉ោងក៏មិនបានដែរឬ ? ៣៨ចូរប្រុងស្មារតី ហើយអធិស្ឋាន កុំឲ្យចាញ់ការល្បួង វិញ្ញាណរបស់មនុស្សប្រុងប្រៀបជាស្រេចមែន ប៉ុន្តែ ខ្លួនគេនៅខ្សោយទេ ! »។
៣៩ព្រះអង្គយាងចេញទៅឆ្ងាយពីគេ សាជាថ្មី ហើយទូលអង្វរដោយប្រើពាក្យដដែល។ ៤០ព្រះអង្គវិលត្រឡប់មករកក្រុមសាវ័កម្តងទៀត ឃើញគេដេកលក់ ដ្បិតគេងងុយពេក បើកភ្នែកមិនរួច មិនដឹងទូលព្រះអង្គដូចម្តេច។ ៤១ព្រះយេស៊ូវិលមករកគេជាលើកទីបី មានព្រះបន្ទូលទៅគេថា៖ «អ្នករាល់គ្នានៅតែដេកលក់ អ្នករាល់គ្នាសម្រាកដល់អង្កាល់ទៀត ? ប៉ុណ្ណឹងល្មមហើយ ! ឥឡូវនេះពេលកំណត់មកដល់ហើយ បុត្រមនុស្សត្រូវគេបញ្ជូនទៅក្នុងកណ្តាប់ដៃរបស់មនុស្សបាប។ ៤២ចូរក្រោកឡើង យើងនាំគ្នាទៅ ដ្បិតអ្នកដែលនាំគេមកចាប់ខ្ញុំ ជិតមកដល់ហើយ ! »។
គេចាប់ព្រះយេស៊ូ
(ម៉ាថាយ ២៦, ៤៧-៥៦ ; លូកា ២២, ៤៧-៥៣ ; យ៉ូហាន ១៨, ៣-១២)
៤៣ព្រះអង្គកំពុងតែមានព្រះបន្ទូលនៅឡើយ ស្រាប់តែយូដា ជាសាវ័កម្នាក់ ក្នុងចំណោមសាវ័កទាំងដប់ពីររូបមកដល់ ដោយមានបណ្តាជនមួយក្រុម កាន់ដាវ កាន់ដំបងមកជាមួយផង។ ពួកនាយកបូជាចារ្យ ពួកធម្មាចារ្យនិងពួកព្រឹទ្ធាចារ្យ បានចាត់អ្នកទាំងនោះឲ្យមក។ ៤៤យូដា ដែលនាំគេមកចាប់ព្រះយេស៊ូ បានសន្មតជាមួយអ្នកទាំងនោះនូវសញ្ញាមួយថា៖ «ខ្ញុំថើបអ្នកណាគឺអ្នកនោះហើយ សុំចាប់គាត់នាំយកទៅ ដោយប្រយ័ត្នប្រយែងឲ្យមែនទែន»។៤៥កាលមកដល់ភ្លាមយូដាដើរតម្រង់មករកព្រះយេស៊ូពោលថា៖ «លោកគ្រូ ! » រួចគាត់ថើបព្រះអង្គ ៤៦ពួកគេនាំគ្នាចាប់ព្រះយេស៊ូ។ ៤៧មានម្នាក់ដែលនៅទីនោះ ហូតដាវកាប់អ្នកបម្រើរបស់មហាបូជាចារ្យដាច់ស្លឹកត្រចៀកម្ខាង។ ៤៨ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទៅគេថា៖ «ខ្ញុំជាចោរព្រៃឬបានជាអស់លោកកាន់ដាវ កាន់ដំបង មកចាប់ខ្ញុំដូច្នេះ ? ។ ៤៩ជារៀងរាល់ថ្ងៃ ខ្ញុំនៅក្នុងព្រះវិហារ ជាមួយអស់លោក ទាំងបង្រៀនផង តែអស់លោកពុំបានចាប់ខ្ញុំទេ។ ការណ៍ទាំងនេះកើតឡើង ដើម្បីឲ្យបានស្របតាមសេចក្តីដែលមានចែងទុកក្នុងគម្ពីរ»។ ៥០ពេលនោះ ក្រុមសាវ័កបោះបង់ព្រះយេស៊ូចោល ហើយរត់បាត់អស់ទៅ។
៥១មានកំឡោះម្នាក់ ដែលបានទៅតាមព្រះអង្គ មានតែសំពត់មួយផ្ទាំងបិទបាំងកាយប៉ុណ្ណោះ គេបានចាប់គាត់ដែរ៥២តែគាត់ចោលសំពត់រត់ទៅខ្លួនទទេ។
ព្រះយេស៊ូនៅមុខក្រុមប្រឹក្សាជាន់ខ្ពស់
(ម៉ាថាយ ២៦, ៥៧-៦៨ ; លូកា ២២, ៥៤-៥៥, ៦៣-៧ ;១យ៉ូហាន ១៨, ១៣-១៤, ១៩-២)
៥៣គេបណ្តើរព្រះយេស៊ូ នាំយកទៅដល់ដំណាក់របស់លោកមហាបូជាចារ្យ។ ពួកនាយកបូជាចារ្យ ពួកព្រឹទ្ធាចារ្យ និងពួកធម្មាចារ្យ មកជួបជុំទាំងអស់គ្នានៅទីនោះ។ ៥៤លោកសិលាដើរតាមព្រះអង្គពីចម្ងាយ រហូតដល់ខាងក្នុងទីធ្លាដំណាក់មហាបូជាចារ្យ ហើយអង្គុយអាំងភ្លើងជាមួយកងរក្សាព្រះវិហារ។ ៥៥ពួកនាយកបូជាចារ្យ និងក្រុមប្រឹក្សាជាន់ខ្ពស់ទាំងមូល នាំគ្នារកពាក្យចោទប្រកាន់ព្រះយេស៊ូ ដើម្បីកាត់ទោសប្រហារជីវិតព្រះអង្គ តែរកមិនបានសោះ។ ៥៦មនុស្សជាច្រើនបានប្រឌិតរឿងក្លែងក្លាយចោទប្រកាន់ព្រះអង្គ ប៉ុន្តែពាក្យចោទទាំងនោះមិនស្របគ្នាឡើយ។ ៥៧មានអ្នកខ្លះក្រោកឈរឡើងពោលរឿងក្លែងក្លាយ ចោទប្រកាន់ព្រះអង្គថា៖ ៥៨«យើងបានឮអ្នកនេះពោលថា “ខ្ញុំនឹងរុះព្រះវិហារដែលសង់ឡើងដោយដៃមនុស្សចោលហើយក្នុងរវាងបីថ្ងៃ ខ្ញុំនឹងសង់ព្រះវិហារមួយផ្សេងទៀតដែលមិនមែនសង់ដោយដៃមនុស្សទេ”»។ ៥៩ប៉ុន្តែ ទោះបីក្នុងរឿងនេះក៏ដោយ ក៏ពាក្យរបស់គេនៅតែពុំស្របគ្នាដដែល។ ៦០ពេលនោះលោកមហាបូជាចារ្យក្រោកឈរឡើង នៅមុខក្រុមប្រឹក្សាជាន់ខ្ពស់សួរព្រះយេស៊ូថា៖ «ម្តេចក៏អ្នកមិនឆ្លើយនឹងពាក្យចោទប្រកាន់របស់លោកទាំងនេះ ? » ៦១ព្រះយេស៊ូនៅស្ងៀម ពុំឆ្លើយតបទាល់តែសោះ។ លោកមហាបូជាចារ្យ សួរព្រះអង្គម្តងទៀតថា៖ «តើអ្នកពិតជាព្រះគ្រីស្ត ជាព្រះបុត្រារបស់ព្រះ ដែលយើងសរសើរតម្កើងមែនឬ ? »។ ៦២ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលឆ្លើយថា៖ «មែន គឺខ្ញុំហ្នឹងហើយ។ អស់លោកនឹងឃើញបុត្រមនុស្ស គង់នៅខាងស្តាំព្រះដ៏មានប្ញទ្ធានុភាព ហើយនឹងយាងមកជាមួយពពក* នៅលើមេឃ»ង។ ៦៣លោកមហាបូជាចារ្យឮដូច្នេះក៏ហែកអាវរបស់លោក ហើយមានប្រសាសន៍ថា៖ «យើងមិនបាច់រកសាក្សីឯណាទៀតទេ ៦៤អស់លោកឮជននេះពោលពាក្យប្រមាថព្រះជាម្ចាស់ស្រាប់ហើយ តើអស់លោកគិតដូចម្តេច ? »។ គេបានសំរេចចិត្តទាំងអស់គ្នាកាត់ទោសប្រហារជីវិតព្រះយេស៊ូ។ ៦៥អ្នកខ្លះនាំគ្នាស្តោះទឹកមាត់ដាក់ព្រះអង្គ គេគ្របព្រះភ័ក្ត្រព្រះអង្គ វាយតប់ព្រះអង្គ ហើយសួរថា៖ «ទាយមើល៍ ! »។ កងរក្សាព្រះវិហារយកព្រះយេស៊ូមកទះកំផ្លៀង។
លោកសិលាបដិសេធថាមិនស្គាល់ព្រះយេស៊ូ
(ម៉ាថាយ ២៦, ៦៩-៧៥ ; លូកា ២២, ៥៦-៦២ ; យ៉ូហាន ១៨, ១៥-១៨, ២៥-២៧)
៦៦ពេលលោកសិលានៅក្នុងទីធ្លា មានស្ត្រីបម្រើម្នាក់របស់លោកមហាបូជាចារ្យមកដល់។ ៦៧នាងឃើញលោកសិលាកំពុងអាំងភ្លើង ក៏សំឡឹងមើលមុខគាត់ឲ្យបានច្បាស់ រួចពោលថា៖ «អ្នកឯងក៏ជាបក្សពួករបស់យេស៊ូ ជាអ្នកភូមិណាសារ៉ែតដែរ ! »។ ៦៨ប៉ុន្តែលោកប្រកែកឡើងថា៖ «ខ្ញុំមិនដឹងទេខ្ញុំមិនយល់ថា នាងចង់និយាយអំពីរឿងអ្វីឡើយ»។ លោកសិលាក៏ចេញពីទីនោះ ឆ្ពោះទៅខ្លោងទ្វារខាងក្រៅ ពេលនោះមាន់រងាវឡើង។ ៦៩ស្ត្រីបម្រើឃើញលោកសិលា ក៏ប្រាប់អស់អ្នកដែលនៅទីនោះម្តងទៀតថា៖ «អ្នកនេះជាបក្សពួកគេដែរ»។ ៧០លោកសិលាប្រកែកសាជាថ្មី។ បន្តិចក្រោយមកអស់អ្នក ដែលនៅទីនោះ និយាយទៅលោកសិលាទៀតថា៖ «អ្នកឯងប្រាកដជាបក្សពួកអ្នកទាំងនោះមែន ព្រោះអ្នកឯងជាអ្នកស្រុកកាលីឡេដូចគ្នា»។ ៧១លោកសិលាក៏និយាយឡើងថា៖ «បើខ្ញុំកុហក សូមឲ្យព្រះជាម្ចាស់ដាក់ទោសខ្ញុំចុះ ខ្ញុំសុំស្បថថា ខ្ញុំមិនដែលស្គាល់អ្នកនោះទាល់តែសោះ»។
៧២ភ្លាមនោះមាន់រងាវឡើងជាលើកទីពីរ លោកសិលាក៏នឹកឃើញព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះយេស៊ូ ដែលថា “មុនមាន់រងាវពីរដង អ្នកនឹងបដិសេធបីដងថាមិនស្គាល់ខ្ញុំ” គាត់ក៏ទ្រហោយំ។
ជំពូក ១៥
ព្រះយេស៊ូនៅមុខលោកពីឡាត
(ម៉ាថាយ ២៧,១-២,១១-១៤ ; លូកា ២៣,១-៥ ; យ៉ូហាន ១៨,២៨-៣៨)
១លុះព្រលឹមឡើង ពួកនាយកបូជាចារ្យប្រជុំគ្នាជាមួយពួកព្រឹទ្ធាចារ្យ ពួកធម្មាចារ្យ និងក្រុមប្រឹក្សាជាន់ខ្ពស់ទាំងមូល។ គេបានចងព្រះយេស៊ូ ហើយបញ្ជូនព្រះអង្គទៅលោកពីឡាត។ ២លោកពីឡាតសួរព្រះអង្គថា៖ «តើអ្នកជាស្តេចយូដាមែនឬ ? »។ ព្រះយេស៊ូមានព្រះបន្ទូលតបថា៖ «លោកទេតើ ដែលមានប្រសាសន៍ដូច្នេះ ! »។ ៣ពួកនាយកបូជាចារ្យបានយករឿងជាច្រើន មកចោទប្រកាន់ព្រះយេស៊ូ។ ៤លោកពីឡាតសួរព្រះអង្គម្តងទៀតថា៖ «ហេតុដូចម្តេចបានជា អ្នកមិនឆ្លើយអ្វីសោះដូច្នេះ ? អ្នកមិនឮពាក្យទាំងប៉ុន្មាន ដែលគេចោទប្រកាន់អ្នកទេឬ ? »។ ៥ព្រះយេស៊ូពុំបានឆ្លើយតបទៀតឡើយ ជាហេតុនាំឲ្យលោកពីឡាតងឿងឆ្ងល់ជាខ្លាំង។
លោកពីឡាតកាត់ទោសប្រហារជីវិតព្រះយេស៊ូ
(ម៉ាថាយ ២៧,១៥-២៦ លូកា ២៣,១៣-២៥ ; យ៉ូហាន ១៨,៣៩-១៩,១៦)
៦ជារៀងរាល់ឆ្នាំ ក្នុងឱកាសបុណ្យចម្លង លោកពីឡាតតែងលែងអ្នកទោសម្នាក់ តាមពាក្យសុំរបស់បណ្តាជន។ ៧មានបុរសម្នាក់ឈ្មោះបារ៉ាបាសជាប់ឃុំឃាំងជាមួយពួកបះបោរ ដែលសម្លាប់មនុស្សម្នាក់នៅពេលកើតចលាចល។ ៨បណ្តាជននាំគ្នាឡើងទៅជួបលោកពីឡាត សុំឲ្យលោកដោះលែងអ្នកទោសម្នាក់ តាមទម្លាប់ដែលលោកធ្លាប់អនុគ្រោះដល់គេ។ ៩លោកពីឡាតមានប្រសាសន៍សួរថា៖ «តើអ្នករាល់គ្នាចង់ឲ្យ ខ្ញុំដោះលែងស្តេចយូដាឬ?»។ ១០លោកមានប្រសាសន៍ដូច្នេះ មកពីលោកជ្រាបថាពួកនាយកបូជាចារ្យបញ្ជូនព្រះយេស៊ូ មកលោក ព្រោះពួកគេមានចិត្តច្រណែន។
១១ពួកនាយកបូជាចារ្យ នាំគ្នាបញ្ចុះបញ្ចូលបណ្តាជន សុំឲ្យលោកពីឡាតដោះលែងបារ៉ាបាសវិញ។ ១២លោកពីឡាតមានប្រសាសន៍ទៅគេម្តងទៀតថា៖ «បើដូច្នេះ តើអ្នករាល់គ្នាចង់ឲ្យខ្ញុំធ្វើអ្វីដល់អ្នកដែលអ្នករាល់គ្នាហៅថា ស្តេចយូដានេះ ? »។ ១៣គេស្រែកឡើងថា៖ «ឆ្កាងទៅ ! »។ ១៤លោកពីឡាតសួរថា៖ «តើអ្នកនេះបានប្រព្រឹត្តអំពើអាក្រក់អ្វី ? »។ ប៉ុន្តែ គេនាំគ្នាស្រែកកាន់តែខ្លាំងឡើងៗថា៖ «ឆ្កាងទៅ ! »។ ១៥លោកពីឡាតចង់បំពេញចិត្តបណ្តាជនក៏ដោះលែងបារ៉ាបាស។ បន្ទាប់ពីបញ្ជាឲ្យគេវាយព្រះយេស៊ូ នឹងរំពាត់ រួចហើយលោកប្រគល់ទៅឲ្យគេឆ្កាង។
ទាហានមើលងាយ និង ធ្វើបាបព្រះយេស៊ូ
(ម៉ាថាយ ២៧, ២៧-៣១ ; យ៉ូហាន ១៩, ២-៣)
១៦ពួកទាហានបណ្តើរព្រះយេស៊ូ ទៅក្នុងទីធ្លាបន្ទាយ ហើយហៅកងទាហានទាំងមូលមក។ ១៧គេយកអាវពណ៌ក្រហមទុំមកពាក់ឲ្យព្រះអង្គ រួចយកបន្លាមកក្រងធ្វើភួងបំពាក់ជាមកុដលើព្រះសិរសាព្រះអង្គ។ ១៨គេក៏នាំគ្នាសំពះព្រះអង្គទាំងពោលថា៖ «សូមគោរពថ្វាយបង្គំស្តេចយូដា ! »។ ១៩គេយកផ្តៅវាយព្រះសិរសាព្រះអង្គគេស្តោះទឹកមាត់ដាក់ព្រះអង្គ ព្រមទាំងលុតជង្គង់ថ្វាយបង្គំព្រះអង្គថែមទៀតផង។២០ក្រោយពីបានប្រមាថមើលងាយព្រះអង្គ រួចហើយពួកគេដោះអាវពណ៌ក្រហមចេញយកព្រះពស្ត្ររបស់ព្រះអង្គ មកពាក់ថ្វាយព្រះអង្គវិញ ហើយបណ្តើរយកទៅឆ្កាង។
គេឆ្កាងព្រះយេស៊ូ
(មថ ២៧,៣២-៤៤ ; លក ២៣,២៦-៤៣ ; យហ ១៩,១៧-២៧) ២១
ពេលនោះ មានបុរសម្នាក់ជាអ្នកស្រុកគីរ៉ែនត្រឡប់មកពីចំការ គេចាប់បង្ខំគាត់ឲ្យលីឈើឆ្កាងរបស់ព្រះយេស៊ូ។ អ្នកនោះឈ្មោះស៊ីម៉ូន ជាឪពុករបស់អឡិចសង់ និង រូភូស។ ២២គេបណ្តើរព្រះយេស៊ូមកដល់កន្លែងមួយឈ្មោះ”កុលកូថា” ដែលប្រែថា ”ភ្នំលលាដ៍ក្បាល”។ ២៣ គេយកស្រាទំពាំងបាយជូរលាយជាមួយគ្រឿងញាណម៉្យាង មកថ្វាយព្រះអង្គសោយ ប៉ុន្តែព្រះអង្គពុំបានសោយទេ។ ២៤គេក៏ឆ្កាងព្រះអង្គហើយយកសម្លៀកបំពាក់របស់ព្រះអង្គមកចាប់ឆ្នោតចែកគ្នា។ ២៥គេឆ្កាងព្រះអង្គនៅម៉ោងប្រាំបួនព្រឹក។ ២៦គេសរសេរប្រកាសអំពីហេតុដែលគេធ្វើទោសព្រះអង្គថា «ស្តេចជនជាតិយូដា»។ ២៧គេក៏បានឆ្កាងចោរព្រៃពីរនាក់ជាមួយព្រះយេស៊ូដែរម្នាក់នៅខាងស្តាំព្រះអង្គ ម្នាក់ទៀតនៅខាងឆ្វេងព្រះអង្គ។២៨ហេតុការណ៍នេះកើតឡើងស្របតាមសេចក្តី ដែលមានចែងទុកក្នុងគម្ពីរថា «ព្រះអង្គត្រូវគេរាប់បញ្ចូលជាមួយមនុស្សអាក្រក់»ច។ {២៩មនុស្សម្នាដើរកាត់តាមនោះ ប្រមាថមើលងាយព្រះអង្គ ទាំងគ្រវីក្បាលដាក់ព្រះអង្គ និងពោលថា៖ «នែ៎អ្នករុះព្រះវិហារ ហើយសង់ឡើងវិញតែបីថ្ងៃអើយ ៣០សង្គ្រោះខ្លួនឯងទៅអញ្ជើញចុះពីឈើឆ្កាងមក ! »។៣១រីឯពួកនាយកបូជាចារ្យ និង ធម្មាចារ្យក៏និយាយគ្នាចំអកឲ្យព្រះអង្គដូចគេដែរ ពួកគេពោលថា៖ «គាត់បានសង្គ្រោះអ្នកឯទៀតៗ តែមិនអាចសង្គ្រោះខ្លួនឯ !។ ៣២សូមព្រះគ្រីស្តជាស្តេចអ៊ីស្រាអែលអញ្ជើញចុះពីឈើឆ្កាងឥឡូវនេះមក ដើម្បីឲ្យយើងឃើញនិងជឿផង ! »។ អ្នកដែលជាប់ឆ្កាងជាមួយព្រះយេស៊ូ ក៏ជេរប្រមាថព្រះអង្គដែរ។
ព្រះយេស៊ូសោយទិវង្គត
(មថ ២៧,៤៥-៥៦ ; លក ២៣,៤៤-៤៩ ; យហ ១៩,២៨-៣០)
៣៣នៅពេលថ្ងៃត្រង់ ស្រាប់តែផែនដីទាំងមូលងងឹតសូន្យ រហូតដល់ម៉ោងបីរសៀល។ ៣៤នៅវេលាម៉ោងបីរសៀល ព្រះយេស៊ូស្រែកអង្វរខ្លាំងៗថា៖ «អេឡយ អេឡយ ឡាម៉ាសាបាច់ថានី ? » ពាក្យនេះប្រែថា «ឱព្រះនៃទូលបង្គំ ព្រះនៃទូលបង្គំអើយហេតុអ្វីបានជា ព្រះអង្គបោះបង់ទូលបង្គំចោលដូច្នេះ ? »។ ៣៥អ្នកខ្លះឈរនៅទីនោះបានឮព្រះបន្ទូលរបស់ព្រះអង្គ ក៏ពោលថា៖ «ឃើញទេ ! គាត់ហៅលោកអេលី ! »។ ៣៦មានម្នាក់រត់ទៅយកសារាយស្ងួតជ្រលក់ទឹកខ្មេះជោក រុំជាប់នៅចុងត្រែងមួយដើមហុចថ្វាយព្រះអង្គសោយទាំងពោលថា៖ «ចាំមើលមើល៍ តើលោកអេលីមកយកគាត់ចុះពីឈើឆ្កាងឬទេ?»។ ៣៧រីឯព្រះយេស៊ូវិញ ទ្រង់បន្លឺព្រះសូរសៀងយ៉ាងខ្លាំង រួចរលត់វិញ្ញាណទៅ ៣៨វាំងនននៅក្នុងព្រះវិហាររហែកជាពីរ តាំងពីលើរហូតដល់ក្រោម។៣៩នាយទាហានរ៉ូមាំង ដែលឈរនៅខាងមុខព្រះយេស៊ូ ឃើញព្រះអង្គរលត់វិញ្ញាណរបៀបនេះក៏ពោលឡើងថា៖ «បុរសនេះពិតជាព្រះបុត្រារបស់ព្រះជាម្ចាស់មែន ! »។
៤០មានស្ត្រីៗខ្លះទៀត មើលពីចម្ងាយក្នុងចំណោមស្ត្រីទាំងនោះ មាននាងម៉ារី ជាអ្នកស្រុកម៉ាដាឡា នាងម៉ារី ជាម្តាយរបស់យ៉ាកុបតូច និងយ៉ូសេ ព្រមទាំងនាងសាឡូមេផង។ ៤១ស្ត្រីទាំងនោះមកជាមួយ ហើយបម្រើព្រះអង្គតាំងពីព្រះអង្គនៅស្រុកកាលីឡេម៉្លេះ។ មានស្ត្រីឯទៀតៗជាច្រើនបានឡើងមកក្រុងយេរូសាឡឹមជាមួយព្រះអង្គដែរ។
ការបញ្ចុះព្រះសពព្រះយេស៊ូ
(មថ ២៧, ៥៧-៦១ ; លក ២៣,៥០-៥៦ ; យហ ១៩,៣៨-៤២)
៤២ថ្ងៃនោះ ជាថ្ងៃដែលគេរៀបចំបុណ្យចម្លង* គឺមួយថ្ងៃមុនថ្ងៃសប្ប័ទ។ លុះដល់ល្ងាច ៤៣លោកយ៉ូសែប ជាអ្នកស្រុកអារីម៉ាថេ មកដល់លោកជាសមាជិក ដែលមានកេរ្តិឈ្មោះល្អ ក្នុងក្រុមប្រឹក្សាជាន់ខ្ពស់ ហើយលោកក៏រង់ចាំព្រះរាជ្យរបស់ព្រះជាម្ចាស់ដែរ។ លោកមានចិត្តក្លាហានហ៊ានទៅជួបលោកពីឡាត សុំយកព្រះសពព្រះយេស៊ូ។ ៤៤លោកពីឡាតនឹកឆ្ងល់ណាស់ ដោយឮថាព្រះយេស៊ូសោយទិវង្គតយ៉ាងឆាប់ដូច្នេះ។ លោកហៅនាយទាហានមកសួរឲ្យដឹងថាព្រះយេស៊ូសោយទិវង្គតយូរហើយឬ។ ៤៥បន្ទាប់ពីបានទទួលសេចក្តីរាយការណ៍ពីនាយទាហាន រួចហើយលោកក៏អនុញ្ញាតឲ្យគេប្រគល់ព្រះសពទៅលោកយ៉ូសែប។ ៤៦លោកយ៉ូសែបទិញក្រណាត់ផាឌឹប លោកយកព្រះសពព្រះយេស៊ូ ចុះពីឈើឆ្កាង ហើយរុំនឹងក្រណាត់រួចដាក់ក្នុងរូងថ្មមួយដែលគេដាប់ធ្វើជាផ្នូរ។ បន្ទាប់មក លោកប្រមៀលថ្មមួយដុំបិទមាត់ផ្នូរ។ ៤៧នាងម៉ារី ជាអ្នកស្រុកម៉ាដាឡា និងនាងម៉ារីជាម្តាយយ៉ូសេ នាំគ្នាមើលកន្លែង ដែលគេបញ្ចុះព្រះសពព្រះអង្គ។
ជំពូកទី ១៦
ព្រះយេស៊ូមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញ
(ម៉ាថាយ ២៨,១-៨ ; លូកា ២៤,១-១២ ; យ៉ូហាន ២០,១-១០)
១ លុះផុតថ្ងៃសប្ប័ទហើយ នាងម៉ារី ជាអ្នកស្រុកម៉ាដាឡា នាងម៉ារី ជាម្តាយយ៉ាកុប និងនាងសាឡូមេបានទិញគ្រឿងក្រអូប យកទៅអប់ព្រះសពព្រះយេស៊ូ។ ២ព្រលឹមឡើងថ្ងៃអាទិត្យនាងនាំគ្នាធ្វើដំណើរ ទៅកាន់ផ្នូរ នៅពេលថ្ងៃរះ។ ៣ពួកនាងនិយាយគ្នាថា៖ «តើបាននរណាជួយប្រមៀលថ្មចេញពីមាត់ផ្នូរឲ្យយើង ? »។ ៤ពេលស្ត្រីទាំងនោះងើបមុខឡើង ក៏ឃើញថ្មបានរមៀលចេញរួចស្រេចទៅហើយ ថ្មនោះមានទំហំធំណាស់។ ៥នាងចូលទៅក្នុងផ្នូរ ឃើញកំឡោះម្នាក់អង្គុយខាងស្តាំ មានសម្លៀកបំពាក់ពណ៌ស ពួកនាងភ័យស្រឡាំងកាំង។ ៦អ្នកនោះពោលមកកាន់នាងថា៖ «កុំភ័យស្រឡាំងកាំងធ្វើអ្វី ! នាងនាំគ្នាមករកព្រះយេស៊ូ ជាអ្នកភូមិណាសារ៉ែត ដែលគេបានឆ្កាង ព្រះជាម្ចាស់បានប្រោសព្រះអង្គឲ្យមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញហើយទ្រង់មិននៅទីនេះទេ មើលចុះទីនេះហើយដែលគេបានដាក់ព្រះសពព្រះអង្គ។ ៧ចូរនាងទៅប្រាប់សាវ័ករបស់ព្រះអង្គ ព្រមទាំងលោកសិលាផងថា “ព្រះអង្គយាងទៅស្រុកកាលីឡេមុនអ្នករាល់គ្នា។ នៅទីនោះអ្នករាល់គ្នានឹងឃើញព្រះអង្គ ដូចទ្រង់មានព្រះបន្ទូលទុកស្រាប់”»។ ៨ស្ត្រីទាំងនោះក៏ចាកចេញពីផ្នូរ ហើយរត់ទៅ ទាំងញ័ររន្ធត់ ស្លុតស្មារតី។ នាងពុំបាននិយាយរឿងនេះប្រាប់អ្នកណាសោះព្រោះនាងភ័យខ្លាំងពេក។
ព្រះយេស៊ូបង្ហាញព្រះអង្គឲ្យសាវ័កឃើញ
{៩ព្រះយេស៊ូមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញ នៅព្រឹកថ្ងៃអាទិត្យ មុនដំបូងព្រះអង្គបានបង្ហាញខ្លួនឲ្យនាងម៉ារី ជាអ្នកស្រុកម៉ាដាឡា ឃើញ គឺនាងម៉ារីនេះហើយ ដែលព្រះអង្គបានដេញខ្មោចប្រាំពីរចេញពីនាង។ ១០នាងបានយកដំណឹងនេះ ទៅប្រាប់អស់អ្នកដែលនៅជាមួយព្រះយេស៊ូកាលពីមុន។ អ្នកទាំងនោះកំពុងកាន់ទុក្ខ ព្រមទាំងយំសោកទៀតផង។ ១១ពេលគេឮថា ព្រះអង្គមានព្រះជន្មវិញហើយ ឮថានាងបានឃើញព្រះអង្គគេមិនជឿនាងឡើយ។
១២បន្ទាប់មក ព្រះយេស៊ូបានបង្ហាញព្រះអង្គឲ្យសាវ័កពីរនាក់ឃើញ តាមទ្រង់ទ្រាយមួយផ្សេងទៀត ក្នុងពេលអ្នកទាំងពីរកំពុងធ្វើដំណើរទៅស្រុកស្រែ។ ១៣អ្នកទាំងពីរក៏នាំដំណឹងមកប្រាប់សាវ័កឯទៀតៗដែរ តែពួកគេមិនព្រមជឿដដែល។
១៤នៅទីបំផុត ព្រះយេស៊ូក៏បង្ហាញខ្លួនឲ្យសាវ័កទាំងដប់មួយរូបឃើញ នៅពេលដែលគេកំពុងបរិភោគ។ ព្រះអង្គបន្ទោសគេ ព្រោះគេគ្មានជំនឿ ហើយមានចិត្តរឹងរូស ពុំព្រមជឿអស់អ្នកដែលបានឃើញព្រះអង្គមានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញ។
១៥ព្រះអង្គមានព្រះបន្ទូលទៅគេថា៖ «ចូរនាំគ្នាទៅគ្រប់ទីកន្លែងក្នុងពិភពលោក ហើយប្រកាសដំណឹងល្អដល់មនុស្សលោកទាំងអស់ចុះ។ ៦អ្នកណាជឿ ហើយទទួលពិធីជ្រមុជទឹក ព្រះជាម្ចាស់នឹងសង្គ្រោះអ្នកនោះ រីឯអ្នក ដែលមិនជឿនឹងត្រូវទទួលទោស។ ១៧អស់អ្នក ដែលជឿនឹងធ្វើទីសម្គាល់ទាំងនេះ គឺគេនឹងដេញខ្មោចក្នុងនាមខ្ញុំ គេនិយាយភាសាថ្មី។ ១៨ប្រសិនបើគេកាន់ពស់ ឬផឹកអ្វីដែលមានជាតិពុល ក៏គេពុំមានគ្រោះថ្នាក់អ្វីដែរ។ ប្រសិនបើគេដាក់ដៃលើអ្នកជំងឺ អ្នកជំងឺនឹងបានជាសះស្បើយ»។
១៩កាលព្រះអម្ចាស់យេស៊ូមានព្រះបន្ទូលទាំងនេះ រួចហើយ ព្រះជាម្ចាស់លើកព្រះអង្គឡើងទៅស្ថានបរមសុខ*ឲ្យគង់នៅខាងស្តាំព្រះអង្គ។ ២០ក្រុមសាវ័កនាំគ្នាចេញទៅប្រកាសដំណឹងល្អ នៅគ្រប់ទីកន្លែង។ ព្រះអម្ចាស់ធ្វើការរួមជាមួយគេទាំងបញ្ជាក់ព្រះបន្ទូល ដោយសម្តែងទីសម្គាល់ផ្សេងៗជាប់ជាមួយផង។}