ជំរឿនប្រជាជន (១៤)

ប្រជាជន​បដិសេធ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ស្រុក​កាណាន
១ សហគមន៍​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល​ស្រែក​ឡើង​យ៉ាង​ខ្លាំង ហើយ​ប្រជាជន​នាំ​គ្នា​យំ​ពេញ​មួយ​យប់​នោះ។ ២ ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​ មូល​នាំ​គ្នា​ប្រឆាំង​នឹង​លោក​ម៉ូសេ ព្រម​ទាំង​លោក​អរ៉ុន។ សហគមន៍​ទាំង​មូល​ពោល​មក​កាន់​លោក​ទាំង​ពីរ​ថា៖ «បើ​ទុក​អោយ​ពួក​យើង​ស្លាប់​នៅ​ស្រុក​អេស៊ីប​នោះ ប្រសើរ​ជាង​ស្លាប់​នៅ​វាល​រហោស្ថាន​នេះ!។ ៣ ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​ព្រះអម្ចាស់​ នាំ​ពួក​យើង​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ស្រុក​នោះ ដើម្បី​អោយ​ពួក​យើង​ស្លាប់​ដោយ​មុខ​ដាវ​ដូច្នេះ? ប្រពន្ធ និង​កូន​តូចៗ​របស់​យើង មុខ​ជា​ធ្លាក់​ទៅ​ក្នុង​កណ្ដាប់​ដៃ​របស់​ពួក​គេ​មិន​ខាន។ ហេតុ​នេះ គួរ​តែ​ពួក​យើង​វិល​ត្រឡប់​ទៅ​ស្រុក​អេស៊ីប​វិញ ប្រសើរ​ជាង»។ ពួក​គេ​និយាយ​គ្នា​ថា៖ «ចូរ​យើង​ជ្រើស​រើស​មេ​ដឹក​នាំ​មួយ​រូប ហើយ​នាំ​គ្នា​វិល​ត្រឡប់​ទៅ​ស្រុក​អេស៊ីប​វិញ»។

 លោក​ម៉ូសេ និង​លោក​អរ៉ុន ក្រាប​ចុះ​ឱន​មុខ​ដល់​ដី នៅ​ចំពោះ​មុខ​សហគមន៍​អ៊ីស្រាអែល។ ក្នុង​ចំណោម​អស់​អ្នក​ដែល ​បាន​ទៅ​សង្កេត​មើល​ស្រុក លោក​យ៉ូស៊ូអា ជា​កូន​របស់​លោក​នូន និង​លោក​កាលែប ជា​កូន​របស់​លោក​យេភូនេ នាំ​គ្នា​ហែក​សម្លៀកបំពាក់​របស់​ខ្លួន ហើយ​ពោល​ទៅ​កាន់​សហគមន៍​អ៊ីស្រា​អែល​​ទាំង​មូល​ថា៖ «ស្រុក​ដែល​ពួក​យើង​បាន​ដើរ​កាត់ ដើម្បី​សង្កេត​មើល​នោះ ជា​ស្រុក​មួយ​ដ៏​ល្អ​បំផុត។ ប្រសិន​បើ​ព្រះអម្ចាស់​ គាប់​ព្រះហឫទ័យ​នឹង​ពួក​យើង ព្រះអង្គ​មុខ​ជា​នាំ​ពួក​យើង​ចូល​ទៅ ព្រម​ទាំង​ប្រគល់​ស្រុក​ដ៏​សម្បូណ៌​សប្បាយ​នោះ​មក​អោយ​ពួក​យើង​ជា​ពុំខាន។ សូម​បង​ប្អូន​កុំ​បះបោរ​ ប្រឆាំង​នឹង​ព្រះអង្គ ឬ​ភ័យ​ខ្លាច​អ្នក​ស្រុក​នោះ​ឡើយ ដ្បិត​ពួក​គេ​នឹង​ធ្លាក់​មក​ក្នុង​កណ្ដាប់​ដៃ​របស់​យើង គ្មាន​ព្រះ​ណា​ការពារ​ពួក​គេ​បាន​ទេ។ ព្រះអម្ចាស់​គង់​ជា​មួយ​ពួក​យើង​ហើយ កុំ​ខ្លាច​ពួក​គេ​ធ្វើ​អ្វី!»។

១០ ពេល​នោះ សហគមន៍​ទាំង​មូល​គិត​គ្នា​បម្រុង​យក​ដុំ​ថ្ម​គប់​សម្លាប់​ពួក​លោក ប៉ុន្តែ សិរីរុងរឿង​របស់​ព្រះអម្ចាស់​លេច​មក​នៅ​លើ​ពន្លា​ជួប​ព្រះអង្គ អោយ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​អស់​ឃើញ។

លោក​ម៉ូសេ​ទូល​សូម​ព្រះអម្ចាស់​លើកលែង​ទោស​អោយ​ប្រជាជន
១១ ព្រះអម្ចាស់​ មាន​ព្រះបន្ទូល​មក​កាន់​លោក​ម៉ូសេ​ថា៖ «តើ​ប្រជាជន​នេះ​នៅ​តែ​មើលងាយ​យើង​ដល់​កាល​ណា? យើង​បាន​សំដែង​ទី​សំគាល់​ដ៏​អស្ចារ្យ​ជា​ច្រើន​ក្នុង​ចំណោម​ពួក​គេ តើ​ពួក​គេ​នៅ​តែ​មិន​ព្រម​ជឿ​លើ​យើង​ដល់​កាល​ណា​ទៀត?។ ១២ យើង​នឹង​ប្រហារ​ពួក​គេ​ ដោយ​ជំងឺ​អាសន្នរោគ ហើយ​លុប​បំបាត់​ពួក​គេ។ យើង​នឹង​ធ្វើ​អោយ​អ្នក​ទៅ​ជា​ប្រជាជាតិ​មួយ​ធំ​ជាង និង​មាន​កម្លាំង​ជាង​ពួក​នេះ»។ ១៣ លោក​ម៉ូសេ​ទូល​ព្រះអម្ចាស់​ថា៖ «ជន​ជាតិ​អេស៊ីប​ដឹង​ថា ព្រះអង្គ​បាន​នាំ​ប្រជាជន​នេះ​ចាក​ចេញ​ពី​ស្រុក​អេស៊ីប ដោយ​ឫទ្ធិបារមី​របស់​ព្រះអង្គ។ ១៤ ពួក​គេ​នាំ​ដំណឹង​នេះ​ទៅ​ប្រាប់​អ្នក​ស្រុក​កាណាន។ អ្នក​ស្រុក​នោះ​ធ្លាប់​ឮ​ថា ព្រះអង្គ​ដែល​ជា​ព្រះអម្ចាស់ គង់​នៅ​ជា​មួយ​ប្រជាជន​នេះ។ ព្រះអម្ចាស់​បង្ហាញ​អោយ​ពួក​គេ​ឃើញ​ព្រះអង្គ​ ផ្ទាល់​នឹង​ភ្នែក។ ពពក*​របស់​ព្រះអង្គ​ស្ថិត​នៅ​ពី​លើ​ពួក​គេ ព្រះអង្គ​យាង​ពី​មុខ​ពួក​គេ​ក្នុង​ដុំ​ពពក​នៅ​ពេល​ថ្ងៃ ក្នុង​ដុំ​ភ្លើង​នៅ​ពេល​យប់។ ១៥ ប្រសិន​បើ​ព្រះអង្គ​ប្រហារ​ប្រជាជន​នេះ​អោយ​វិនាស​ទាំង​ស្រុង ដូច្នេះ ប្រជាជាតិ​ដែល​ធ្លាប់​ឮ​ល្បី​អំពី​ព្រះអង្គ​នឹង​ពោល​ថា: ១៦ ព្រះអម្ចាស់​ មិន​អាច​នាំ​ប្រជាជន​នេះ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ទឹក​ដី ដែល​ព្រះអង្គ​បាន​សន្យា​ប្រទាន​អោយ​ពួក​គេ​ឡើយ ហេតុ​នេះ​ហើយ​បាន​ជា​ព្រះអង្គ​ប្រល័យ​ជីវិត​ពួក​គេ នៅ​ក្នុង​វាល​រហោស្ថាន។ ១៧ ឥឡូវ​នេះ សូម​ព្រះអម្ចាស់​សំដែង​ឫទ្ធានុភាព​ដ៏​ខ្លាំងក្លា​បំផុត​របស់​ព្រះអង្គ ដូច​ទ្រង់​ធ្លាប់​ប្រកាស​ថា ១៨ “ព្រះអម្ចាស់​ មាន​ព្រះហឫទ័យ​អត់ធ្មត់ ហើយ​ពោរពេញ​ដោយ​ព្រះហឫទ័យ​មេត្តា​ករុណា។ ព្រះអង្គ​លើកលែង​ទោស និង​កំហុស ប៉ុន្តែ ព្រះអង្គ​មិន​ចាត់​ទុក​អ្នក​ដែល​មាន​កំហុស​ថា​ជា​ជន​ស្លូត​ត្រង់​ឡើយ។ ពេល​ឪពុក​ធ្វើ​ខុស ព្រះអង្គ​ដាក់​ទោស​គេ រហូត​ដល់​កូន​ចៅ​បី​បួន​តំណ”។ ១៩ សូម​មេត្តា​អត់ទោស​អោយ​ ប្រជាជន​នេះ តាម​ព្រះហឫទ័យ​សប្បុរស​ដ៏​ធំធេង​របស់​ព្រះអង្គ ដូច​ព្រះអង្គ​តែងតែ​អត់ទោស​អោយ​ពួក​គេ ចាប់​តាំង​ពី​ស្រុក​អេស៊ីប​រហូត​មក​ដល់​ទី​នេះ»។ ២០ ព្រះអម្ចាស់​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា៖ «យើង​សុខ​ចិត្ត​អត់ទោស​អោយ​ពួក​គេ តាម​ពាក្យ​របស់​អ្នក! ២១ ក៏​ប៉ុន្តែ យើង​សុំ​ប្រកាស​ក្នុង​នាម​យើង ​ជា​ព្រះ​ដែល​មាន​ព្រះ​ជន្ម​គង់​នៅ ហើយ​មាន​សិរីរុងរឿង​ពាសពេញ​លើ​ផែនដី​ទាំង​មូល​ថា: ២២ អ្នក​ទាំង​នេះ​បាន​ឃើញ​ សិរីរុងរឿង​របស់​យើង ព្រម​ទាំង​ឃើញ​ទី​សំគាល់​ដ៏​អស្ចារ្យ​ដែល​យើង​ធ្វើ​នៅ​ស្រុក​អេស៊ីប និង​នៅ​វាល​រហោស្ថាន តែ​ពួក​គេ​បាន​ល្បងល​យើង​ដល់​ទៅ​ដប់​ដង ដោយ​មិន​ព្រម​ស្ដាប់​បង្គាប់​យើង។ ២៣ ហេតុ​នេះ ពួក​គេ​នឹង​មិន​ឃើញ​ស្រុក​ដែល​យើង​បាន​សន្យា​ជា​មួយ​ដូនតា​របស់​ពួក​គេ​ថា នឹង​ប្រទាន​អោយ​ពួក​គេ​នោះ​ឡើយ។ អស់​អ្នក​ដែល​មើលងាយ​យើង​នឹង​មិន​ឃើញ​ស្រុក​នោះ​ជា​ដាច់​ខាត។ ២៤ រីឯ​កាលែប​ជា​អ្នក​បំរើ ​របស់​យើង​វិញ ដោយ​គេ​មាន​ចិត្ត​ផ្សេង​ពី​អ្នក​ដទៃ ហើយ​ដើរ​តាម​មាគ៌ា​របស់​យើង​ទាំង​ស្រុង នោះ​យើង​នឹង​អោយ​គេ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ស្រុក ដែល​គេ​បាន​ទៅ​សង្កេត​មើល ពូជពង្ស​របស់​គេ​នឹង​កាន់​កាប់​ទឹក​ដី​នោះ។ ២៥ ជន​ជាតិ​អាម៉ាឡេក និង​ជន​ជាតិ​កាណាន​រស់​នៅ​តាម​វាល​ទំនាប។ ដូច្នេះ ស្អែក​អ្នក​រាល់​គ្នា​ត្រូវ​បក​ក្រោយ វិល​ត្រឡប់​ទៅ​វាល​រហោស្ថាន​ឆ្ពោះ​ទៅ​កាន់​សមុទ្រ​កក់​វិញ»។

២៦ ព្រះអម្ចាស់​មាន​ព្រះបន្ទូល​មក​កាន់​លោក​ម៉ូសេ និង​លោក​អរ៉ុន​ដូច​ត​ទៅ៖ ២៧ «តើ​សហគមន៍​ដ៏​អាក្រក់​ នេះ​នៅ​តែ​រអ៊ូរទាំ​ប្រឆាំង​នឹង​យើង​ដល់​កាល​ណា​ទៀត? យើង​បាន​ឮ​ពាក្យ​ដែល​កូន​ចៅ​អ៊ីស្រាអែល​រអ៊ូរទាំ​ប្រឆាំង​នឹង​យើង​ហើយ។ ២៨ ចូរ​ប្រាប់​ពួក​គេ​ថា: យើង​ជា​ព្រះ​ដ៏​មាន​ព្រះជន្ម​គង់​នៅ! នេះ​ជា​ព្រះបន្ទូល​របស់​ព្រះអម្ចាស់ យើង​នឹង​ប្រព្រឹត្ត​ចំពោះ​អ្នក​រាល់​គ្នា តាម​ពាក្យ​ដែល​យើង​បាន​ឮ​អ្នក​រាល់​គ្នា​និយាយ។ ២៩ អ្នក​រាល់​គ្នា​នឹង​ ស្លាប់​ចោល​ឆ្អឹង​ក្នុង​វាល​រហោស្ថាន​នេះ គឺ​អ្នក​ទាំង​អស់​គ្នា​ដែល​គេ​បាន​ជំរឿន មាន​អាយុ​ចាប់​ពី​ម្ភៃ​ឆ្នាំ​ឡើង​ទៅ ហើយ​បាន​រអ៊ូរទាំ​ប្រឆាំង​នឹង​យើង។ ៣០ អ្នក​រាល់​គ្នា​នឹង​មិន ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ស្រុក ដែល​យើង​បាន​សន្យា​យ៉ាង​ម៉ឺងម៉ាត់ អោយ​អ្នក​រាល់​គ្នា​ទៅ​រស់​នៅ​នោះ​ឡើយ លើកលែង​តែ​កាលែប​ជា​កូន​របស់​យេភូនេ និង​យ៉ូស៊ូអា ជា​កូន​របស់​នូន។ ៣១ រីឯ​កូន​របស់​អ្នក​រាល់គ្នា ដែល​អ្នក​រាល់​គ្នា​ពោល​ថា​គេ​នឹង​ត្រូវ​ធ្លាក់​ទៅ​ក្នុង​កណ្ដាប់​ដៃ​របស់​ខ្មាំង​នោះ យើង​នឹង​នាំ​ពួក​គេ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ស្រុក ហើយ​ពួក​គេ​នឹង​ស្គាល់​ស្រុក ដែល​អ្នក​រាល់​គ្នា​មិន​ព្រម​ទទួល​យក។ ៣២ ចំណែក​អ្នក​រាល់​គ្នា​វិញ អ្នក​រាល់​គ្នា​នឹង​ស្លាប់​ចោល​ឆ្អឹង​នៅ​ក្នុង​វាល​រហោស្ថាន​នេះ។ ៣៣ កូន​ចៅ​របស់​អ្នក​រាល់​ គ្នា​នឹង​ក្លាយ​ទៅ​ជា​ជន​ពនេចរ នៅ​ក្នុង​វាល​រហោស្ថាន​នេះ​អស់​រយៈ​ពេល​សែសិប​ឆ្នាំ ហើយ​ពួក​គេ​ត្រូវ​រង​នូវ​អំពើ​ផិត​ក្បត់​របស់​អ្នក​រាល់​គ្នា រហូត​ដល់​អ្នក​ទាំង​អស់​គ្នា​ស្លាប់​ចោល​ឆ្អឹង​នៅ​ក្នុង​វាល​រហោស្ថាន។ ៣៤ អ្នក​រាល់​គ្នា​បាន​ទៅ​ សង្កេត​មើល​ស្រុក អស់​រយៈ​ពេល​សែសិប​ថ្ងៃ ដូច្នេះ អ្នក​រាល់​គ្នា​ត្រូវ​រង​នូវ​កំហុស​របស់​ខ្លួន​ចំនួន​សែសិប​ឆ្នាំ​ដែរ គឺ​មួយ​ឆ្នាំ​សំរាប់​មួយ​ថ្ងៃ។ ពេល​នោះ អ្នក​រាល់​គ្នា​មុខ​ជា​ដឹង​ថា ពេល​យើង​ប្រឆាំង​នឹង​អ្នក​រាល់​គ្នា តើ​កើត​មាន​ផល​វិបាក​យ៉ាង​ណា។ ៣៥ យើង​ជា​ព្រះអម្ចាស់ យើង​និយាយ​យ៉ាង​ណា យើង​នឹង​ប្រព្រឹត្ត​យ៉ាង​នោះ ចំពោះ​សហគមន៍​ដ៏​អាក្រក់​ដែល​លើក​គ្នា​បះបោរ​ប្រឆាំង​នឹង​យើង។ ពួក​គេ​នឹង​ស្លាប់​បាត់​បង់​ជីវិត​ទាំង​អស់​គ្នា​ក្នុង​វាល​រហោស្ថាន​នេះ»។

៣៦ អស់​ អ្នក​ដែល​លោក​ម៉ូសេ​បាន​ចាត់​អោយ​ទៅ​សង្កេត​មើល​ស្រុក ហើយ​ត្រឡប់​មក​វិញ បាន​និយាយ​បង្ខូច​ស្រុក​ធ្វើ​អោយ​សហគមន៍​ទាំង​មូល​រអ៊ូរទាំ​ប្រឆាំង​នឹង​លោក ៣៧ គឺ​ពួក​គេ​បាន​រាយការណ៍​បង្ខូច​ស្រុក​នោះ។ ហេតុ​នេះ ពួក​គេ​ត្រូវ​ស្លាប់​ដោយ​គ្រោះ​កាច​មួយ នៅ​ចំពោះ​ព្រះភក្ត្រ​របស់​ព្រះអម្ចាស់។ ៣៨ ក្នុង​ចំណោម​អស់​អ្នក​ ដែល​បាន​ទៅ​សង្កេត​មើល​ស្រុក មាន​តែ​លោក​យ៉ូស៊ូអា ជា​កូន​របស់​លោក​នូន និង​លោក​កាលែប ជា​កូន​របស់​លោក​យេភូនេ​ប៉ុណ្ណោះ ដែល​រួច​ជីវិត។

៣៩ លោក​ម៉ូសេ ​បាន​នាំ​ព្រះបន្ទូល​ទាំង​នេះ​ទៅ​ប្រាប់​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​អស់ ធ្វើ​អោយ​ប្រជាជន​ព្រួយ​ចិត្ត​យ៉ាង​ខ្លាំង។ ៤០ ពួក​គេ​ក្រោក​ពី​ព្រលឹម ហើយ​នាំ​គ្នា​ឡើង​ទៅ​លើ​កំពូល​ភ្នំ ទាំង​ពោល​ថា៖ «មក៍! ពួក​យើង​ឡើង​ទៅ​កន្លែង​ដែល​ព្រះអម្ចាស់​មាន​ព្រះបន្ទូល ដ្បិត​ពួក​យើង​បាន​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​បាប»។ ៤១ លោក​ម៉ូសេ​មាន​ប្រសាសន៍​ថា៖ «ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​អ្នក​រាល់​គ្នា​បំពាន​លើ​បទ​បញ្ជា​របស់​ព្រះអម្ចាស់​ដូច្នេះ? អ្នក​រាល់​គ្នា​នឹង​ពុំ​សំរេច​តាម​បំណង​ឡើយ។ ៤២ កុំ​ឡើង​ទៅ​ធ្វើ​អ្វី! ព្រះអម្ចាស់​មិន​គង់​នៅ​ជា​មួយ​អ្នក​រាល់​គ្នា​ទេ។ កុំ​ទុក​អោយ​ខ្មាំង​សត្រូវ​ប្រហារ​អ្នក​រាល់​គ្នា​ឡើយ។ ៤៣ ជន​ជាតិ​អាម៉ាឡេក និង​ជន​ជាតិ​កាណាន​ស្ថិត​នៅ​ខាង​មុខ​អ្នក​រាល់​គ្នា ដូច្នេះ អ្នក​រាល់​គ្នា​នឹង​ត្រូវ​ស្លាប់​ដោយ​មុខ​ដាវ​ជា​មិន​ខាន។ ព្រះអម្ចាស់​មិន​គង់​នៅ​ជា​មួយ​អ្នក​រាល់​គ្នា​ទេ ព្រោះ​អ្នក​រាល់​គ្នា​បាន​ងាក​ចិត្ត​ចេញ​ពី​ព្រះអង្គ»។ ៤៤ ប្រជាជន​តាំង​ចិត្ត​មានះ​ឡើង​ទៅ​លើ​កំពូល​ភ្នំ តែ​ហិប​នៃ​សម្ពន្ធមេត្រី​របស់​ព្រះអម្ចាស់ និង​លោក​ម៉ូសេ​ពុំ​បាន​ចាក​ចេញ​ពី​ក្នុង​ជំរំ​ទេ។ ៤៥ ពេល​នោះ ជន​ជាតិ​អាម៉ាឡេក និង​ជន​ជាតិ​កាណាន ដែល​រស់​នៅ​លើ​ភ្នំ នាំ​គ្នា​ចុះ​មក ហើយ​វាយ​ប្រហារ​ពួក​គេ ព្រម​ទាំង​ដេញ​តាម​កំទេច​ពួក​គេ រហូត​ដល់​ហ៊រម៉ា។