លោកនេហេមី (០៧)

លោក​អែសរ៉ា​អាន​គម្ពីរវិន័យ
 លុះ​ដល់​ខែ​ទី​ប្រាំពីរ ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល ដែល​រស់​នៅ​តាម​ក្រុង​របស់​ខ្លួន​បាន​មក​ជួបជុំ​គ្នា ដោយ​មាន​ចិត្ត​គំនិត​តែ​មួយ ក្នុង​ព្រលាន​ដែល​ស្ថិត​នៅ​ខាង​មុខ​ទ្វារ​គង្គា។ ពួក​គេ​សុំ​អោយ​លោក​បូជាចារ្យ​អែសរ៉ា ជា​បណ្ឌិត​ខាង​វិន័យ​យក​គម្ពីរវិន័យ​របស់​លោក​ម៉ូសេ គឺ​វិន័យ​ដែល​ព្រះអម្ចាស់ ប្រទាន​មក​អោយ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​កាន់​តាម។ ២ លោក​បូជាចារ្យ​អែសរ៉ា ក៏​យក​គម្ពីរវិន័យ​មក​ខាង​មុខ​អង្គ​ប្រជុំ ដែល​មាន​ប្រជាជន​ប្រុស​ស្រី និង​ក្មេងៗ ដែល​មាន​វ័យ​អាច​យល់​បាន។ ថ្ងៃ​នោះ​ជា​ថ្ងៃ​ទី​មួយ នៃ​ខែ​ទី​ប្រាំពីរ។

 តាំង​ពី​ ព្រឹក​រហូត​ដល់​ថ្ងៃ​ត្រង់ លោក​អែសរ៉ា​អាន​គម្ពីរ​វិន័យ​នេះ​នៅ​ខាង​មុខ​ព្រលាន ដែល​ស្ថិត​នៅ​ទល់​មុខ​ទ្វារ​គង្គា​អោយ​ប្រជាជន​ស្ដាប់ គឺ​ប្រជាជន​ទាំង​ប្រុស​ទាំង​ស្រី និង​ក្មេងៗ ដែល​មាន​វ័យ​អាច​យល់​បាន។ ប្រជាជន​ទាំង​មូល​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់​ស្ដាប់​លោក​អាន​គម្ពីរវិន័យ។ លោក​អែសរ៉ា​ជា​បណ្ឌិត​ខាង ​វិន័យ ឈរ​នៅ​លើ​វេទិកា​ឈើ​មួយ​ដែល​គេ​បាន​ដំឡើង​សំរាប់​ពេល​នោះ។ លោក​ម៉ាធីធីយ៉ា លោក​សេម៉ា លោក​អាណាយ៉ា លោក​អ៊ូរីលោក​ហ៊ីលគីយ៉ា និង​លោក​ម៉ាសេយ៉ា ឈរ​នៅ​ខាង​ស្ដាំ​ដៃ​របស់​លោក ហើយ​លោក​ពេដាយ៉ា លោក​មីកាអែល លោក​ម៉ាល់គីយ៉ា លោក​ហាស៊ូម លោក​ហាសបាដដាណា លោក​សាការី និង​លោក​មេស៊ូឡាម ឈរ​នៅ​ខាង​ឆ្វេង​ដៃ​របស់​លោក។  លោក​អែសរ៉ា​បើក​គម្ពីរ ហើយ​ប្រជាជន​បាន​ឃើញ​ទាំង​អស់​គ្នា ដ្បិត​លោក​ឈរ​នៅ​ត្រង់​កន្លែង​ខ្ពស់​ជាង​គេ។ ពេល​គម្ពីរ​បើក​ចំហ​ប្រជាជន​ទាំង​មូល​ក៏​ក្រោក​ឈរ​ឡើង។ លោក​អែសរ៉ា​លើក​តម្កើង​ព្រះអម្ចាស់ ជា​ព្រះ​ដ៏​ឧត្ដុង្គឧត្ដម ហើយ​ប្រជាជន​ទាំង​មូល​ឆ្លើយ​តប​វិញ ទាំង​លើក​ដៃ​ឡើង​លើ​ថា «អាម៉ែន! អាម៉ែន!» រួច​ក្រាប​ថ្វាយបង្គំ​ព្រះអម្ចាស់អោន​មុខ​ដល់​ដី។ លោក​យ៉ូស៊ូអា លោក​បានី លោក​សេរេប៊ីយ៉ា លោក​យ៉ាមីន លោក​អាកគូប លោក​សាបឺថាយ  លោក​ហូឌីយ៉ា លោក​ម៉ាសេយ៉ា លោក​កេលីថា លោក​អសារីយ៉ា លោក​យ៉ូសាបាដ លោក​ហាណន លោក​ពេឡាយ៉ា និង​ក្រុម​លេវី បក​ស្រាយ​គម្ពីរវិន័យ​ពន្យល់​ប្រជាជន ហើយ​ប្រជាជន​ឈរ​នៅ​ទី​នោះ។ ពួក​គេ​អាន​គម្ពីរ​វិន័យ​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ យ៉ាង​ច្បាស់ៗ ព្រម​ទាំង​បក​ស្រាយ​អត្ថន័យ​នៃ​សេចក្ដី ដែល​ពួក​គេ​អាន​នោះ​អោយ​ប្រជាជន​យល់។

 ពេល​ប្រជាជន​ទាំង​មូល​ឮ​ព្រះបន្ទូល ដែល​មាន​នៅ​ក្នុង​គម្ពីរវិន័យ​ពួក​គេ​នាំ​គ្នា​យំ។ ដូច្នេះ លោក​ទេសាភិបាល​នេហេមី លោក​បូជាចារ្យ​អែសរ៉ា ជា​បណ្ឌិត​ខាង​វិន័យ និង​ក្រុម​លេវី ដែល​មាន​នាទី​បក​ស្រាយវិន័យ ពោល​ទៅ​កាន់​ប្រជាជន​ទាំង​មូល​ថា៖ «ថ្ងៃ​នេះ​ជា​ថ្ងៃ​ដ៏​សក្ការៈ​ថ្វាយ​ព្រះអម្ចាស់ ជា​ព្រះ​របស់​អ្នក​រាល់​គ្នា គឺ​មិន​មែន​ជា​ពេល​ដែល​ត្រូវ​កាន់​ទុក្ខ ឬ​សោក​សង្រេង​ឡើយ!»។ ១០ លោក​អែសរ៉ា​មាន​ ប្រសាសន៍​ទៀត​ថា៖ «ចូរ​នាំ​គ្នា​ត្រឡប់​ទៅ​ពិសា​សាច់ និង​ស្រា​ដ៏​ឆ្ងាញ់ៗ ហើយ​យក​មួយ​ចំណែក អោយ​អស់​អ្នក​ដែល​មិន​ទាន់​រៀបចំ​បរិភោគ​នោះ​ផង ដ្បិត​ថ្ងៃ​នេះ ជា​ថ្ងៃ​ដ៏​សក្ការៈ​ថ្វាយ​ព្រះអម្ចាស់​នៃ​យើង មិន​ត្រូវ​កើត​ទុក្ខ​ព្រួយ​ឡើយ ព្រោះ​អំណរ​ដែល​មក​ពី​ព្រះអម្ចាស់ ជា​កម្លាំង​របស់​អ្នក​រាល់​គ្នា»។ ១១ ក្រុម​លេវី​ក៏​លួងលោម​ប្រជាជន​ដោយ​ពោល​ថា៖ «សូម​បង​ប្អូន​ឈប់​យំ​ទៅ ដ្បិត​ថ្ងៃ​នេះ ជា​ថ្ងៃ​ដ៏វិសុទ្ធ គឺ​មិន​ត្រូវ​កើត​ទុក្ខ​ឡើយ!»។ ១២ ប្រជាជន​ទាំង​អស់​នាំ​ គ្នា​ចេញ​ទៅ​បរិភោគ​អាហារ និង​ស្រា ហើយ​យក​មួយ​ចំណែក​អោយ​អស់​អ្នក​ដែល​គ្មាន។ ពួក​គេ​សប្បាយ​រីករាយ​យ៉ាង​ខ្លាំង ព្រោះ​តែ​បាន​យល់​ព្រះបន្ទូល​ដែល​គេ​បក​ស្រាយ​អោយ​ស្ដាប់។

ពិធី​ប្រារព្ធ​បុណ្យ​បារាំ*
១៣ នៅ​ថ្ងៃ​ទី​ពីរ មេ​ដឹក​នាំ​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​ប្រជាជន​ទាំង​អស់ ព្រម​ទាំង​ក្រុម​បូជាចារ្យ និង​ក្រុម​លេវី​ជួបជុំ​គ្នា​នៅ​ជុំវិញ​លោក​អែសរ៉ា​ជា​បណ្ឌិត​ខាង​វិន័យ ដើម្បី​រិះគិត​អំពី​ព្រះបន្ទូល​ដែល​មាន​ចែង​ទុក​ក្នុងគម្ពីរវិន័យ។ ១៤ ពួក​គេ​ឃើញ​ក្នុងគម្ពីរវិន័យ​ដែល​ព្រះអម្ចាស់​ប្រទាន​មក​តាម​រយៈ​លោក​ម៉ូសេ​មាន​ចែង​ថា នៅ​ក្នុង​ឱកាស​ពិធី​បុណ្យ​ខែ​ទី​ប្រាំពីរ ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ត្រូវ​រស់​នៅ​ក្នុង​បារាំ*។ ១៥ ពួក​គេ​ត្រូវ​ប្រាប់​ ដំណឹង​នេះ​អោយ​ប្រជាជន​ទាំង​អស់​ដឹង​នៅ​តាម​ក្រុង​នានា និង​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម គឺ​ពួក​គេ​ប្រកាស​ថា “ចូរ​នាំ​គ្នា​ទៅ​តាម​ភ្នំ ហើយ​កាច់​មែក​អូលីវ​ស្រុក អូលីវ​ព្រៃ មែក​ចាក មែក​ទន្សែ និង​មែក​ឈើ​ឯ​ទៀតៗ​ដែល​មាន​ស្លឹក​ច្រើន យក​មក​សង់​បារាំ​ដូច​មាន​ចែង​ទុក”។ ១៦ ពេល​នោះ ប្រជាជន​នាំ​គ្នា​ចេញ​ទៅ​កាច់​មែក​ឈើ​យក​មក​សង់​បារាំ នៅ​តាម​សំយាប​ផ្ទះ និង​ទីធ្លា​ផ្ទះ​របស់​ពួក​គេ​រៀងៗ​ខ្លួន ព្រម​ទាំង​សង់​បារាំ នៅ​ទីធ្លា​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​នៅ​ព្រលាន​ទ្វារ​គង្គា និង​ព្រលាន​ទ្វារ​អេប្រាអ៊ីម។ ១៧ សហគមន៍​ទាំង​មូល គឺ​អស់​អ្នក​ដែល​ជាប់​ជា​ឈ្លើយ ហើយ​វិល​ត្រឡប់​មក​វិញ​នោះ​នាំ​គ្នា​សង់​បារាំ រួច​ស្នាក់​នៅ​ក្នុង​បារាំ​នោះ។ តាំង​ពី​ជំនាន់​លោក​យ៉ូស៊ូអា ជា​កូន​របស់​លោក​នូន​រហូត​មក​ទល់​សព្វ​ថ្ងៃ ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​មិន​ដែល​ធ្វើ​បុណ្យ​បែប​នេះ​ទេ។ ពេល​នោះ ប្រជាជន​មាន​អំណរ​សប្បាយ​ជា​ខ្លាំង។ ១៨ រៀង​រាល់​ថ្ងៃ គឺ​ចាប់​ពី​ថ្ងៃ​ដំបូង​រហូត​ដល់​ថ្ងៃ​បង្ហើយ​បុណ្យ គេ​អាន​ព្រះបន្ទូល​នៅ​ក្នុង​គម្ពីរ​វិន័យ​របស់​ព្រះជាម្ចាស់។ គេ​ប្រារព្ធ​ពិធី​បុណ្យ​អស់​រយៈ​ពេល​ប្រាំពីរ​ថ្ងៃ ហើយ​នៅ​ថ្ងៃ​ទី​ប្រាំ​បី​គេ​ធ្វើ​បុណ្យ​យ៉ាង​ឱឡារិក ស្រប​តាម​វិន័យ​ដែល​មាន​ចែង​ទុក។