លោកនេហេមី (០៥)

លោក​នេហេមី​រក​យុត្តិធម៌​អោយ​ប្រជាជន​ដែល​ត្រូវ​អ្នក​ធំ​ជិះជាន់
 នៅ​ពេល​នោះ​មាន​ប្រជាជន​យូដា​ទាំង​ប្រុស ទាំង​ស្រី នាំ​គ្នា​រអ៊ូរទាំ​ទាស់​នឹង​បង​ប្អូន​រួម​ជាតិ​របស់​ខ្លួន​មួយ​ចំនួន​។  អ្នក​ខ្លះ​ពោល​ថា៖ «យើង​ខ្ញុំ និង​កូន​ប្រុស កូន​ស្រី​របស់​យើង​ខ្ញុំ​មាន​គ្នា​ច្រើន​ណាស់ យើង​ខ្ញុំ​ចង់​បាន​ស្រូវ​មក​ទទួល​ទាន ដើម្បី​ចិញ្ចឹម​ជីវិត»។ អ្នក​ខ្លះ​ពោល​ថា៖ «នៅ​ពេល​អត់​ឃ្លាន យើង​ខ្ញុំ​បញ្ចាំ​ដី​ស្រែ​ចំការ​ទំពាំងបាយជូរ និង​ផ្ទះ​សំបែង»។ ៤ អ្នក​ខ្លះ​ទៀត​ពោល​ថា៖ «យើង​ខ្ញុំ​បាន​បញ្ចាំ​ស្រែ និង​ចំការ​ទំពាំងបាយជូរ ដើម្បី​យក​ប្រាក់​ទៅ​បង់​ពន្ធ​ថ្វាយ​ស្ដេច។ សាច់​ឈាម​របស់​យើង​ខ្ញុំ មិន​ខុស​ពី​សាច់​ឈាម​បង​ប្អូន​របស់​យើង​ខ្ញុំ​ទេ កូន​ប្រុស​របស់​យើង​ខ្ញុំ ក៏​មិន​ខុស​ពី​កូន​ប្រុស​របស់​គេ​ដែរ ប៉ុន្តែ យើង​ខ្ញុំ​បង្ខំ​ចិត្ត​អោយ​កូន​ប្រុស កូន​ស្រី​របស់​យើង​ខ្ញុំ ទៅ​ធ្វើ​ជា​ខ្ញុំ​បំរើ​គេ។ កូន​ស្រី​របស់​យើង​ខ្ញុំ​ជា​ច្រើន​នាក់​លក់​ខ្លួន​ទៅ​អោយ​គេ ព្រោះ​យើង​ខ្ញុំ​ទាល់​ច្រក។ រីឯ​ដី​ស្រែ និង​ចំការ​ទំពាំងបាយជូរ​របស់​យើង​ខ្ញុំ ក៏​ធ្លាក់​ទៅ​ក្នុង​កណ្ដាប់​ដៃ​របស់​ម្ចាស់​បំណុល​ដែរ»។

 ពេល​ខ្ញុំ​ឮ​ពាក្យ​រអ៊ូរទាំ​របស់​អ្នក​ទាំង​នេះ ខ្ញុំ​ក្ដៅ​ក្រហាយ​ជា​ខ្លាំង។ ខ្ញុំ​ក៏​សំរេច​ចិត្ត​ ស្ដី​បន្ទោស​ពួក​អភិជន និង​ពួក​អ្នក​គ្រប់គ្រង។ ខ្ញុំ​ពោល​ទៅ​ពួក​គេ​ថា៖ «អស់​លោក​អោយ​ប្រាក់​បង​ប្អូន​រួម​ជាតិ​ខ្ចី ដោយ​យក​ការ​យ៉ាង​ធ្ងន់​បែប​នេះ​ឬ!»។ ខ្ញុំ​បាន​កោះ​ហៅ​ពួក​គេ​អោយ​មក​ជួបជុំ​គ្នា ជា​អង្គ​ប្រជុំ​មួយ​យ៉ាង​ធំ។ ខ្ញុំ​ពោល​ទៅ​កាន់​ពួក​គេ ​ថា៖ «យើង​តែងតែ​រក​គ្រប់​មធ្យោបាយ ដើម្បី​លោះ​ជន​រួម​ជាតិ​របស់​យើង ដែល​ត្រូវ​គេ​លក់​ទៅ​អោយ​សាសន៍​ដទៃ។ ចំណែក​ឯ​អស់​លោក​វិញ អស់​លោក​បែរ​ជា​យក​បង​ប្អូន​រួម​ជាតិ​របស់​ខ្លួន​ទៅ​លក់​អោយ​ជន​ជាតិ​យូដា​ ដូច​គ្នា!»។ ពួក​គេ​នៅ​ស្ងៀម​ទាំង​អស់​គ្នា រក​ពាក្យ​ឆ្លើយ​មិន​បាន​ឡើយ។  ខ្ញុំ​ក៏​ពោល​ទៀត​ថា៖ «អស់​លោក​ប្រព្រឹត្ត​បែប​នេះ មិន​ល្អ​ទេ! អស់​លោក​គួរ​តែ​រស់​នៅ ដោយ​គោរព​កោត​ខ្លាច​ព្រះជាម្ចាស់​នៃ​យើង ដើម្បី​កុំ​អោយ​សាសន៍​ដទៃ ដែល​ជា​ខ្មាំង​សត្រូវ​របស់​យើង​ប្រមាថ​មាក់ងាយ​យើង​បាន។ ១០ ចំពោះ​រូប​ខ្ញុំ​ផ្ទាល់ ព្រម​ទាំង​បង​ប្អូន និង​អ្នក​បំរើ​របស់​ខ្ញុំ ក៏​បាន​អោយ​ប្រាក់ និង​ស្រូវ​ទៅ​ពួក​គេ​ខ្ចី​ដែរ។ ដូច្នេះ យើង​មិន​ត្រូវ​ទារ​បំណុល​ពី​ពួក​គេ​ឡើយ។ ១១ ចូរ​ប្រគល់​ដី​ស្រែ​ ចំការ​ទំពាំងបាយជូរ ចំការ​អូលីវ និង​ផ្ទះ​របស់​គេ​អោយ​គេ​វិញ​នៅ​ថ្ងៃ​នេះ​ទៅ ហើយ​ក៏​កុំ​ទារ​ប្រាក់ ស្រូវ ស្រា និង​ប្រេង​ដែល​អស់​លោក​ចាត់​ទុក​ជា​ការ​នោះ​ដែរ»។ ១២ អ្នក​ទាំង​នោះ​តប​វិញ​ ថា៖ «យើង​ខ្ញុំ​សុខ​ចិត្ត​ប្រគល់​អោយ​ពួក​គេ​វិញ ហើយ​យើង​ខ្ញុំ​ក៏​មិន​ទាមទារ​អ្វី​ពី​ពួក​គេ​ទៀត​ដែរ យើង​ខ្ញុំ​ធ្វើ​តាម​ពាក្យ​របស់​លោក»។

ពេល​នោះ ខ្ញុំ​បាន​ហៅ​អស់​លោក​បូជាចារ្យ​មក ហើយ​ខ្ញុំ​អោយ​ម្ចាស់​បំណុល​ស្បថ​នៅ​មុខ​បូជាចារ្យ​ទាំង​នោះ​ថា ពួក​គេ​នឹង​ធ្វើ​តាម​ពាក្យ​សំដី​របស់​ខ្លួន។ ១៣ បន្ទាប់​មក ខ្ញុំ​រលាស់​ហោប៉ៅ​អាវ​ធំ​របស់​ខ្ញុំ​ទាំង​ពោល​ថា៖ «អ្នក​ណា​មិន​ធ្វើ​តាម​ពាក្យ​សំដី​របស់​ខ្លួន​ទេ សូម​ព្រះជាម្ចាស់​រលាស់​អ្នក​នោះ​ដូច្នេះ​ដែរ។ សូម​អោយ​គេ​បាត់​បង់​ផ្ទះ​សំបែង និង​ទ្រព្យសម្បត្តិ សូម​កុំ​អោយ​គេ​នៅ​សល់​អ្វី​សោះ​ឡើយ!»។ អង្គ​ប្រជុំ​ទាំង​មូល​ឆ្លើយ​ថា “អាម៉ែន!” រួច​គេ​នាំ​គ្នា​លើក​តម្កើង​ព្រះអម្ចាស់។ បន្ទាប់​មក ប្រជាជន​ធ្វើ​តាម​ពាក្យ​ដែល​ខ្លួន​បាន​សន្យា។

១៤ ចាប់​ពី ​ពេល​ដែល​ព្រះរាជា​បាន​តែងតាំង​ខ្ញុំ អោយ​ធ្វើ​ជា​ទេសាភិបាល​ស្រុក​យូដា គឺ​ចាប់​ពី​ឆ្នាំ​ទី​ម្ភៃ​រហូត​ដល់​ឆ្នាំ​ទី​សាមសិប​ពីរ នៃ​រជ្ជកាល​ព្រះចៅ​អ័រតាស៊ែរសេស ក្នុង​រយៈ​ពេល​ដប់ពីរ​ឆ្នាំ​នោះ ខ្ញុំ​ពុំ​បាន​ប្រើ​សិទ្ធិ​ជា​ទេសាភិបាល ដើម្បី​ហូត​ពន្ធ​ពី​ប្រជាជន​មក​ធ្វើ​ជា​ប្រាក់​បៀរវត្សរ៍​របស់​ខ្ញុំ និង​សហការី​របស់​ខ្ញុំ​ឡើយ។ ១៥ ពួក​ទេសាភិបាល​ដែល​កាន់ ​កាប់​ស្រុក​មុន​ខ្ញុំ តែងតែ​គាប​សង្កត់​ប្រជាជន ជំរិត​យក​ស្រូវ និង​ស្រា​ទំពាំងបាយជូរ ហើយ​ថែម​ទាំង​ទារ​ប្រាក់​សែសិប​ណែន​ទៀត​ផង។ សូម្បី​តែ​ពួក​រាជការ​ដែល​ធ្វើ​ការ​អោយ​ពួក​គេ ក៏​គ្រប់គ្រង​លើ​ប្រជាជន ធ្វើ​ដូច​ខ្លួន​ជា​ម្ចាស់​ផែនដី​ដែរ។ ខ្ញុំ​ពុំ​បាន​ប្រព្រឹត្ត​បែប​នេះ​ទេ ព្រោះ​ខ្ញុំ​គោរព​កោត​ខ្លាច​ព្រះជាម្ចាស់។ ១៦ លើស​ពី​នោះ ខ្ញុំ​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់​ជួសជុល​កំពែង​ក្រុង។ មួយ​វិញ​ទៀត ខ្ញុំ​ពុំ​បាន​ឆ្លៀត​ឱកាស​ទិញ​ដី​ស្រែ​ចំការ​ណា​ឡើយ រីឯ​ពួក​សហការី​ដែល​ជួសជុល​កំពែង​រួម​ជា​មួយ​ខ្ញុំ ក៏​ធ្វើ​ដូច​ខ្ញុំ​ដែរ។ ១៧ អស់​អ្នក​ដែល​បរិភោគ​ អាហារ​រួម​តុ​ជា​មួយ​ខ្ញុំ មាន​ចំនួន​មួយ​រយ​ហាសិប​នាក់​ជា​ជន​ជាតិ​យូដា ដែល​គ្រប់គ្រង​ស្រុក ហើយ​ក្រៅ​ពី​នោះ ក៏​មាន​ភ្ញៀវ​មក​ពី​ប្រជាជាតិ​នានា​ដែល​នៅ​ជុំវិញ​ដែរ។ ១៨ រៀង​រាល់​ថ្ងៃ​គេ​តែង​ សម្លាប់​គោ​មួយ ចៀម​ដ៏​ល្អៗ​ចំនួន​ប្រាំ​មួយ ព្រម​ទាំង​សត្វ​ស្លាប​ឯ​ទៀតៗ ហើយ​ដប់​ថ្ងៃ​ម្ដង​គេ​យក​ស្រា​ទំពាំងបាយជូរ​ដ៏​ច្រើន​មក​អោយ​ខ្ញុំ​ដែរ។ ខ្ញុំ​ពុំ​បាន​ប្រើ​សិទ្ធិ​ជា​ទេសាភិបាល ទាមទារ​អោយ​ប្រជាជន​បង់​ប្រាក់​សំរាប់​ការ​ចាយ​វាយ​ទាំង​នេះ​ទេ ដ្បិត​ការ​ជួសជុល​កំពែង​ជា​បន្ទុក​យ៉ាង​ធ្ងន់​ដល់​ប្រជាជន​រួច​ស្រេច​ទៅ​ ហើយ។

១៩ «ឱ​ព្រះ ​នៃ​ទូលបង្គំ​អើយ សូម​កុំ​ភ្លេច​ពី​ការ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែល​ទូលបង្គំ​បាន​ប្រព្រឹត្ត​ចំពោះ​ ប្រជាជន​នេះ សូម​មេត្តា​សន្ដោស​ដល់​ទូលបង្គំ​ផង»។