ម៉ាកាបាយ (០៨)

គ្រា​នោះ លោក​យូដា​ម៉ាកា​បាយ​និង​អ្នក​នៅ​ជាមួយ តែង​តែ​លប​ចូល​ក្នុង​ភូមិ​ជា​សម្ងាត់ ហៅ​បង​ប្អូន​រួម​ជាតិ ឲ្យ​ទៅ​ចូល​រួម​ជាមួយ។ គេ​ប្រមូល​អស់​អ្នក ដែល​នៅ​មាន​ចិត្ត​ស្មោះ​ត្រង់​នឹង​សាសនា​យូដា​នៅ​ឡើយ ប្រមាណ​ប្រាំមួយ​ពាន់​នាក់។ ពួក​គេ​ទូល​អង្វរ​ព្រះ​អម្ចាស់ សូម​ព្រះ​អង្គ​ទត​មើល​ប្រជា​ជន ដែល​កំពុង​ត្រូវ​មនុស្ស​ម្នា​បៀត​បៀន។ សូម​ព្រះ​អង្គ​អាណិត​មេត្តា​ដល់​ព្រះ​វិហារ ដែល​ត្រូវ​ជន​ពាល​បង្អាប់​អង្អោន ហើយ​សូម​មេត្តា​ដល់​ក្រុង ដែល​ខ្មាំង​កំពុង​បំផ្លាញ​ឲ្យ​រាប​ស្មើ​នឹង​ដី។ សូម​ព្រះ​អង្គ​មេត្តា​ព្រះ​សណ្តាប់ សំរែក​របស់​ឈាម ដែល​លាន់​ឮ​ដល់​ព្រះ​អង្គ! សូម​ព្រះ​អង្គ​នឹក​គិត​ដល់​កូន​ចៅ​ដែល​គ្មាន​កំហុស ត្រូវ​ខ្មាំង​សម្លាប់​រង្គាល ដោយ​អយុត្តិ​ធម៌។ ទី​បញ្ចប់​ ពួក​គេ​សូម​ព្រះ​ជាម្ចាស់​សម្តែង​ព្រះ​ពិរោធ ប្រឆាំង​នឹង​អ្នក ​ដែល​ប្រមាថ​ព្រះ​នាម​របស់​ព្រះ​អង្គ។ តាំង​ពី​ពេល ដែល​លោក​ម៉ាកា​បាយ​ធ្វើ​ជា​មេ​បញ្ជា​ការ​កង​ទ័ព​មក​ប្រជា​ជាតិ​នានា​ពុំអាច​វាយ​ឈ្នះ​គាត់​ឡើយ។ ព្រះ​ជាម្ចាស់​លែង​ព្រះ​ពិរោធ​នឹង​ប្រជា​រាស្ត្រ​របស់​ព្រះ​អង្គ បែរ​ជា​មាន​ធម៌​មេត្តា​ករុណា​ទៅ​វិញ។ លោក​ម៉ាកា​បាយ​បាន​វាយ​ក្រុង និង​ភូមិ​នានា ដោយ​ប្រជា​ជន​មិន​ដឹង​ជា​មុន គាត់​ដុត​ក្រុង​និង​ភូមិ​ទាំង​នោះ​ចោល ហើយ​បោះ​ទ័ព​នៅ​កន្លែង​ដ៏​សំខាន់ៗ និង​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្មាំង​សត្រូវ​ជាច្រើន​ទទួល​បរាជ័យ។ គាត់​តែង​តែ​វាយ​ប្រហារ​នៅ​ពេល​យប់។ ដោយ​ចិត្ត​អង់​អាច​ក្លាហាន​របស់​គាត់ បាន​ធ្វើ​ឲ្យ​កិត្តិ​នាម​របស់​គាត់ ល្បី​រន្ទឺ​សុះ​សាយ​គ្រប់​ទិស​ទី។

(១ មរ ៣,៣៨-៤,២៧)
លោក​ភីលីព​ជា​ទេសា​ភិបាល​របស់​ស្តេច នៅ​ក្រុង​យេរូ​សាឡឹម​សង្កេត​ឃើញ​ថា លោក​យូដា​កាន់​តែ​មាន​អំណាច​កាន់​តែ​ខ្លាំង​ឡើងៗ ហើយ​មាន​ជ័យ​ជំនះ​ជាញឹក​ញាប់ លោក​ក៏​សរសេរ​លិខិត​ផ្ញើ​ជូន​លោក​ផ្ទូលីមេ ជា​អភិបាល​នៅ​ស្រុក​សេលើ​ស៊ីរី និង​ស្រុក​ភេនីស៊ី​ឲ្យ​មក​ជួយ​ការពារ​កិច្ចការ​របស់​ស្តេច។ លោក​ភីលីព ជ្រើស​រើស​លោក​នីកាន័រ ជា​កូន​របស់​លោក​ប៉ាត្រូក ហើយ​ដែល​ជា “មិត្ត​សម្លាញ់​ដ៏​ជិត​ស្និទ្ធ​របស់​ស្តេច” ចាត់​ឲ្យ​ទៅ​ក្រុង​យេរូ​សាឡឹម​ភ្លាម ដោយ​មាន​កង​ទ័ព​យ៉ាង​តិច​ណាស់​ពីរ​ម៉ឺន​នាក់​មក​ពី​គ្រប់​ប្រជា​ជាតិ ទៅ​ជាមួយ​ផង។ លោក​ទទួល​បញ្ជា​ឲ្យ​ទៅ​ប្រល័យ​ពួជ​សាសន៍​យូដា​ឲ្យ​អស់ ឥត​សល់​ម្នាក់​ឡើយ។ លោក​ភីលីព​បញ្ជា​ឲ្យ​លោក ក័រស៊ី​យ៉ាស ជា​មេទ័ព​ដែល​ធ្លាប់​មាន​បទ​ពិសោធ​ច្រើន​ដង​ក្នុង​ចម្បាំង ទៅ​ជាមួយ​ដែរ។ ១០លោក​នីកាន័រ មាន​គំរោង​ការ​នឹង​បង់​សួយ​សារ​អាករ ចំនួន​ប្រាំម៉ឺន​បួន​ពាន់​គីឡួ​ក្រាម ដែល​ស្តេច​ត្រូវ​បង់​ជូន​រដ្ឋ​អំណាច​រ៉ូមាំង​ដោយ​លក់​ជន​ជាតិ​យូដា ដែល​គេ​នឹង​ចាប់​ធ្វើ​ជា​ឈ្លើយ។ ១១គាត់​ចាត់​ឲ្យ​ទៅ​ហៅ​ឈ្មួញ​នៅ​ក្រុង​តាម​ឆ្នេរ​សមុទ្រ ឲ្យ​មក​ទិញ​ទាសករ​ជាតិ​យូដា ទាំង​សន្យា​ថា នឹង​លក់​កៅ​សិប​នាក់ ថ្លៃ​ម្ភៃ​ប្រាំពីរ​គីឡូ​ក្រាម​ប្រាក់។ គាត់​មិន​បាន​នឹក​គិត ដល់​ទណ្ឌ​កម្ម ពី​ព្រះ​ដ៏​មាន​ឫទ្ធា​នុភាព​សព្វ​ប្រការ ដែល​នឹង​កើត​មាន​ដល់​គាត់ នៅ​ពេល​អនាគត​ឡើយ។

១២លោក​យូដា​ទទួល​ដំណឹង​ថា លោក​នីការន័រ​ចេញ​ដំណើរ​មក។ គាត់​ប្រាប់​អ្នក​នៅ​ជាមួយ​គាត់​ថា​ទ័ព​របស់​ខ្មាំង​សត្រូវ នឹង​មក​ដល់​ក្នុង​ពេល​ឆាប់ៗ​នេះ។ ១៣ពួក​ជន​កំសាក​និង​ជន​ខ្វះ​ជំនឿ​លើ​សេចក្តី​យុត្តិ​ធម៌​របស់​ព្រះ​ជាម្ចាស់ នាំ​គ្នា​រត់​ចោល​លោក ហើយ​ភៀស​ខ្លួន​ទៅ​កន្លែង​ផ្សេង។ ១៤ជន​ខ្លះ​ទៀត នាំ​គ្នា​លក់​អ្វីៗ​ដែល​គេ​មាន ហើយ​ទូល​អង្វរ​ព្រះ​អម្ចាស់ សូម​ព្រះ​អង្គ​សង្គ្រោះ​អស់​អ្នក​ដែល​ត្រូវ​ជន​ពាល​នីកាន័រ​លក់​ជា​ទាសករ ទោះបី​មិន​ទាន់​មាន​ការ​ប្រយុទ្ធ​ក៏​ដោយ។ ១៥ប្រសិន​បើ ព្រះ​អង្គ​មិន​យល់​ដល់​ពួក​គេ​ទេ សូម​ទ្រង់​ព្រះ​មេត្តា​សង្គ្រោះ​ពួក​គេ ដោយ​នឹក​ដល់​សម្ព័ន្ធ​មេត្រី ដែល​ព្រះ​អង្គ​បាន​ចង​ជាមួយ​បុព្វ​បុរស​របស់​ពួក​គេ និង​សង្គ្រោះ​ពួក​គេ​ព្រោះ​ព្រះ​អង្គ​ជា​ព្រះ​ដ៏វិសុទ្ធ ប្រកប​ដោយ​សិរី​រុង​រឿង បាន​ត្រាស់​ហៅ​ពួក​គេ ឲ្យ​ធ្វើ​ជា​ប្រជា​ជន​របស់​ព្រះ​អង្គ​ដែរ។ ១៦លោក ម៉ាកា​បាយ​ប្រមូល​កង​ទ័ព​របស់​លោក មាន​ចំនួន​ប្រមាណ​ប្រាំមួយ​ពាន់​នាក់។ លោក​ដាស់​តឿន​ពួក​គេ​កុំឲ្យ​មាន​ចិត្ត​ភ័យ​ខ្លាច នៅ​ចំពោះ​មុខ​សត្រូវ កុំ​ព្រួយ​បារម្ភ​ដោយ​ឃើញ​សាសន៍​ដទៃ​មាន​ចំនួន​ច្រើន​សន្ធឹក​សន្ធាប់ លើក​គ្នា​មក​ប្រយុទ្ធ​ជាមួយ​ពួក​គេ​ដោយ​អយុត្តិ​ធម៌​នោះ​ឡើយ គឺ​ត្រូវ​តែ​ប្រយុទ្ធ​ដោយ​ចិត្ត​អង់​អាច​ក្លាហាន។ ១៧ត្រូវ​នឹក​ជានិច្ច​អំពី​អំពើ​អាក្រក់​របស់​ពួក​ខ្មាំង​ដែល​ប្រមាថ​ចំពោះ​ព្រះ​វិហារ ការ​មើល​ងាយ បន្ទាប​បន្ថោក​ទីក្រុង​ និង​ការ​លុប​បំបាត់​ប្រពៃ​ណី​យូដា។ ១៨លោក​មាន​ប្រសាសន៍​ថា៖ ពួក​ខ្មាំង​សត្រូវ​ពឹង​លើ​អាវុធ និង​លើ​ចិត្ត​ក្លាហាន​អង់​អាច​របស់​គេ រីឯ​យើង​វិញ​យើង​ផ្ញើ​ជីវិត​លើ​ព្រះ​ជាម្ចាស់ ប្រកប​ដោយ​ឫទ្ធា​នុភាព​សព្វ​ប្រការ។ ព្រះ​អង្គ​គ្រាន់​តែ​ងក់​ព្រះ​សិរសារ​ប៉ុណ្ណោះ នោះ​ព្រះ​អង្គ​អាច​បំផ្លាញ​អស់​អ្នក​ដែល​ដើរ​មក​ប្រយុទ្ធ​នឹង​ពួក​យើង សូម្បី​តែ​មនុស្ស​ទាំង​អស់​ក្នុង​ពិភព​លោក ក៏​ព្រះ​អង្គ​អាច​បំផ្លាញ​បាន​ដែរ។ ១៩លោក​រៀប​រាប់​គ្រប់​គ្រា ដែល​ព្រះ​អង្ក​ជួយ​ការពារ​ដូន​តា​របស់​ពួក​គេ គឺ​នៅ​ជំនាន់​លោក​សេណា​កេរិប មាន​ខ្មាំង​សត្រូវ​មួយ​សែន​ប្រាំពាន់​នាក់ វិនាស​អន្ត​រាយ ២០ឬ នៅ​ស្រុក​បាប៊ី​ឡូន គ្រា​ដែល​ជន​ជាតិ​យូដា​ចំនួន​ប្រាំបី​ពាន់​នាក់ រួម​ជាមួយ​ទ័ព​ម៉ាសេដូន​បួន​ពាន់ ច្បាំង​នឹង​ជន​ជាតិ​កាឡាត​មួយ​សែន​ពីរ​ម៉ឺន​នាក់។ នៅ​ពេល​នោះ កង​ទ័ព​ម៉ាសេដូន​បួន​ពាន់​នាក់ វាយ​កំទេច​ខ្មាំង​មួយ​សែន​ពីរ​ម៉ឺន​នាក់​នោះ ដោយ​មាន​ជំនួយ​របស់​ព្រះ​ជាម្ចាស់ ពី​ស្ថាន​បរម​សុខ​មក។ ពួក​គេ​រឹប​អូស​យក​បាន​ជយ​ភណ្ឌ​ជាច្រើន​ទៀត​ផង។

២១លោក​យូដា​មាន​ប្រសាសន៍​លើក​ទឹក​ចិត្ត​ពង្រឹង​សេចក្ដី​ក្លាហាន​របស់​ពួក​គេ ព្រម​ទាំង​ដាស់​តឿន​ពួក​គេ ឲ្យ​ស្ម័គ្រ​ចិត្ត​បូជា​ជីវិត ដើម្បី​ធម្ម​វិន័យ និង​មាតុ​ភូមិ។ លោក​ចែក​ទ័ព​របស់​លោក​ជា​បួន​កង ២២ក្នុង​កង​នីមួយៗ មាន​ពល​ទាហាន​មួយ​ពាន់​ប្រាំរយ​នាក់ ហើយ​តែង​តាំង​លោក​ស៊ីម៉ូន​ជា​បង លោក​យ៉ូសែប និង​លោក​យ៉ូណាថាន ជាប្អូន ឲ្យ​ធ្វើ​មេ​បញ្ញា​ការ​លើ​កង​នីមួយៗ។ ២៣លោក​ក៏​បង្គាប់​ឲ្យ​លោក​អេឡា​សារ​អាន​ព្រះ​គម្ពីរ រួច​លោក​ជ្រើស​រើស​ពាក្យ​ស្លោក​ដែល​ចែង​ថា “ព្រះ​ជាម្ចាស់​ជួយ​ការ​ពារ!”។ បន្ទាប់​មក លោក​នាំ​មុខ​កង​នីមួយ ទៅ​ប្រយុទ្ធ​នឹង​កង​ទ័ព​របស់​លោក​នីកាន័រ។ ២៤ព្រះ​ដ៏​មាន​ឫទ្ធា​នុភាព​សព្វ​ប្រការ ធ្វើ​ជា​សម្ព័ន្ធ​មិត្ត​ជាមួយ​ជន​ជាតិ​យូដា ដូច្នេះ​ពួគ​គេ​វាយ​កំទេច​ខ្មាំង​សត្រូវ​ជាង​បួន​ពាន់​នាក់។ ពួក​គេ​វាយ​ឲ្យ​របួស និង​កាប់​ដៃ​កាប់​ជើង​ទាហាន​របស់​លោក នីកាន័រ ស្ទើរ​តែ​ទាំង​អស់ ហើយ​ខ្មាំង​ក៏​បាក់​ទ័ព​រត់​អស់​ទៅ។ ២៥ពួក​គេ​រឹប​អូស​មក​ប្រាក់​របស់​ឈ្មួញ ដែល​មក​បំរុង​ទិញ​ពួក​គេ​ធ្វើ​ជា​ទាសករ។ ក្រោយ​ពី​បាន​ដេញ​តាម​ពួក​ខ្មាំង​ឆ្ងាយ​ហើយ ពួក​គេ​ត្រឡប់​មក​វិញ កុំ​ឲ្យ​យឺត​ពេល ព្រោះ​ថ្ងៃ​ជិត​លិច​ហើយ ២៦ដ្បិត​ថ្ងៃ​នោះ​ជា​ថ្ងៃ​សម្ប័ទ។ ហេតុនេះ​ហើយ ពួក​គេ​មិន​ចំណាយ​ពេល​ដេញ​តាម​ខ្មាំង​ទៀត​ឡើយ។ ២៧កាល​គេ​ប្រមូល​អាវុធ​របស់​ខ្មាំង និង​រឹប​អូស​ជយ​ភណ្ឌ​ពីខ្មោច​ទាហាន​រួច​រាល់​ហើយ ពួក​គេ​នាំ​គ្នា​គោរព​ថ្ងៃ​សម្ប័ទ ដោយ​លើក​តម្កើង និង​កោត​សរសើរ​ព្រះ​ជាម្ចាស់ ដែល​ទ្រង់​មេត្តា​ប្រោស​ប្រណី សំដែង​ព្រះ​ហឫ​ទ័យ​សប្បុរស​សា​ជា​ថ្មី ចំពោះ​ពួក​គេ។ ១៨ក្រោយ​ថ្ងៃ​សប្ប័ទ ពួក​គេ​ចែក​ជយ​ភណ្ឌ​មួយ​ភាគ ឲ្យ​ជន​រង​គ្រោះ​ដែល​ខ្មាំង​ធ្វើ​ទុក្ខ​បុក​ម្នេញ ឲ្យ​ស្រី​មេម៉ាយ​និង​កូន​កំព្រា។ រីឯ​ជយ​ភណ្ឌ​ដែល​នៅ​សេស​សល់​ពួក​គេ​ចែក​គ្នា​ឯង និង​ឲ្យ​កូន​របស់​ពួក​គេ​ផង។ ២៩ក្រោយ​ពី​ចែក​ជយ​ភណ្ឌ​រួច​ហើយ ពួក​គេ​រួម​គ្នា​ទូល​អង្វរ​ព្រះ​ជាម្ចាស់ ប្រកប​ដោយ​ព្រះ​ហឫ​ទ័យ​មេត្តា​ករុណា លើក​លែង​ទោស​ទាំង​អស់ ឲ្យ​អ្នក​បំរើ​របស់​ព្រះ​អង្គ។

៣០ក្រោយ​មក លោក​យូដា​និង​កង​ទ័ព នាំ​គ្នា​ទៅ​ប្រយុទ្ធ​នឹង​កង​ទ័ព​របស់​លោក​ធីម៉ូថេ និង​លោក​បាកឃី​ដែស។ ពួក​គេ​ប្រហារ​ជីវិត​ខ្មាំង​ពីរ​ម៉ឺន​នាក់ និង​ដណ្ដើម​យក​ក្រុង​ដែល​មាន​កំពែង​ខ្ពស់ៗ​ជាច្រើន​ដោយ​អំណរ។ ពួក​គេ​រឹប​អូស​យក​ជយ​ភណ្ឌ​យ៉ាង​ច្រើន​សន្ធឹក​សន្ធាប់ មក​ចែក​ជា​ពីរ​ផ្នែក​ស្មើ​គ្នា គឺ​មួយ​ផ្នែក​សំរាប់​ពួក​គេ និង មួយ​ផ្នែក​ទៀត​សំរាប់​ជន​រង​គ្រោះ កូន​កំព្រា ស្ត្រី​មេម៉ាយ​ព្រម​ទាំង​ចាស់​ជរា​ផង។ ៣១ពួក​គេ​យក​ចិត្ត​ទុក​ដាក់ ក្នុង​ការ​ប្រមួល​អាវុធ​របស់​ខ្មាំង មក​ដាក់​នៅ​កន្លែង​សរម្យ។ រីឯ​អ្វីៗ​ដែល​ពួក​គេ​យក​បាន​ពី​សព​របស់​ខ្មាំង គេ​នាំ​យក​ទៅ​ក្រុង​យេរូ​សាឡឹម។ ៣២ពួក​គេ​ប្រហារ​ជីវិត​មេទ័ព​របស់​លោក​ធីម៉ុថេ ជា​ជន​ពាល ដែល​ធ្លាប់​ធ្វើ​ទុក្ខ​បុក​ម្នេញ ជន​ជាតិ​ជា​ច្រើន។ ៣៣ក្នុង​ពេល​ពួក​គេ​ប្រារព្ឋ​ពិធី​បុណ្យ​អបអរ​សាទរ​ជ័យ​ជំនះ​ក្នុង​មាតុ​ភូមិ ពួក​គេ​ចាប់​អ្នក​ដែល​ដុត​ទ្វារ​ព្រះ​វិហារ​ មក​ដុត​ទាំង​រស់។ អ្នក​ទាំង​នោះ​បាន​ជ្រក​កោន​ក្នុង​ផ្ទះ​តូច​មួយ ជាមួយ​កាលីស្តែន។ ដូច្នេះ អ្នក​ទាំង​នោះ​ទទួល​ទោស​សម​នឹង​អំពើ​អាក្រក់​ដែល​ខ្លួន​ប្រព្រឹត្ត ដោយ​គេ​បាន​បង្អាប់​បង្អោន​ព្រះ​វិហារ។

៣៤ជន​អន្ធ​ពាល​នីកាន័រ ដែល​បាន​នាំ​ឈ្មួញ​មួយ​ពាន់​នាក់​មក​ទិញ​ជន​ជាតិ​យូដា ៣៥ត្រូវ​អាម៉ាស​ដោយ​សារ​ព្រះ​ជាម្ចាស់​បាន​ជួយ អ្នក​ដែល​គាត់​ស្មាន​ថា​ថោក​ទាប​ជា​ទី​បំផុត។ គាត់​ដោះ​អាវ​ដ៏រុង​រឿង​ចោល ហើយ​រត់​តាម​វាល ដូច​ទាសករ​ដែល​លួច​រត់​ចេញ​ពី​ផ្ទះ​ម្ចាស់។ កង​ទ័ព​ទាំង​អស់​បាន​បោះ​បង់​ចោល​គាត់ គាត់​មាន​សំណាង​អស្ចារ្យ​គឺ​គាត់​បាន​មក​ដល់​ក្រុង​អន់​ទីយ៉ូក ទោះ​បី​កង​ទ័ព​របស់​គាត់​ត្រូវ​វិនាស​ក៏​ដោយ។ ៣៦ជន​ពាល​នេះ​បាន​សន្យា​ថា នឹង​ប្រមូល​ប្រាក់​បង់​សួយ​សារ​អាករ ដែល​បាន​មក​ពី​ការ​លក់​ប្រជា​ជន​ក្រុង​យេរូ​សាឡឹម​ជា​ឈ្លើយ។ ជន​នោះ​ប្រកាស​ថា ជន​ជាតិ​យូដា​មាន​ព្រះ​មួយ​ជួយ​ការពារ ហើយ​គ្មាន​នរណា​វាយ​ឈ្នះ​បាន​ទេ ព្រោះ​ពួកគេ​កាន់​តាម​ច្បាប់​ដែល​ព្រះ​អង្គ​បាន​បញ្ជា​នោះ។