ម៉ាកាបាយ (១៥)

លោកនីកាន័រប្រមាថព្រះជាម្ចាស់
លោក​នីកាន័រ​ ទទួល​ដំណឹង​ថា លោក​យូដា​ និង​អ្នក​នៅ​ជាមួយ​កំពុង​ស្នាក់​នៅ​តំបន់​សាម៉ារី។ លោក​សម្រេច​ចិត្ត​ថា​ចេញ​ទៅ​ប្រយុទ្ធ​នៅ​ថ្ងៃ​សប្ប័ទ ដោយ​គិត​ថា​ធ្វើ​ដូច្នេះ​លោក​មិន​ជួប​ឧបសគ្គ​ទាំង​អស់។ ជន​ជាតិ​យូដា ដែល​លោក​បង្ខំ​ឲ្យ​ធ្វើ​ជា​ទ័ព​របស់​លោក​ជំរាប​លោក​ថា៖ «សូម​លោក​កុំ​ប្រហារ​ជីវិត​ពួកគេ​យ៉ាង​ឃោឃៅ​ព្រៃ​ផ្សៃ​បែប​នេះ​ឡើយ! សូម​លោក​គោរព​ថ្ងៃ​ដែល​ព្រះ​ជាម្ចាស់​បាន​លើក​តម្កើង និង ចាត់​ទុក​ជា​ថ្ងៃ​ដ៏​វិសុទ្ធ​បំផុត។ សូម​កុំ​ភ្លេច​ថា ព្រះ​ជាម្ចាស់​ទត​មើល និង​រក្សា​អ្វីៗ​ទាំង​អស់»។ ប៉ុន្តែ ជន​អន្ធពាល​សួរ​ថា តើ​នៅ​ស្ថាន​បរម​សុខ មាន​ព្រះ​អធិបតី​ណា​ដែល​បាន​បញ្ជា​ឲ្យ​គោរព​ថ្ងៃ​សប្ប័ទ​ដូច្នេះ? ពួក​គេ​នាំ​គ្នា​ពន្យល់​គាត់​ថា៖​«ព្រះ​អម្ចាស់​ដែល​មាន​ព្រះ​ជន្ម​គង់​នៅ​ជាមួយ​ព្រះ​អធិបតី​ នៅ​ស្ថាន​បរម​សុខ​ផ្ទាល់​ដែល​បាន​បញ្ជា​ឲ្យ​គោរព​ថ្ងៃទី​ប្រាំពីរ»។ គាត់​តប​ថា៖ «រីឯ​ខ្ញុំ​ដែល​ជា​អធិបតី​នៅ​លើ​ផែន​ដី ខ្ញុំ​បញ្ជា​ឲ្យ​កាន់​អាវុធ​ទៅ​បម្រើ​ស្តេច»។ ប៉ុន្តែ​គាត់​ពុំ​អាច​សម្រេច​គំរោង​ការ​ដ៏​ព្រៃ​ផ្សៃ​របស់​គាត់​ឡើយ។

លោកយូដាលើកទឹកចិត្តកងទ័ព
លោក​នីកាន័រ​អួត​អាង​លើ​ខ្លួន យ៉ាង​ព្រហើន​បំផុត ហើយ​សម្រេច​ថា សង់​ប្រាសាទ​ជ័យ​ជំនះ​មួយ​ដោយ​យក​អាវុធ​របស់​លោក​យូដា និង​កង​ទ័ព​មក​តុប​តែង។ រីឯ​លោក​ម៉ាកា​បាយ​វិញ លោក​នៅ​តែ​ជឿ​សង្ឃឹម​យ៉ាង​មាំ​ថា ព្រះ​អម្ចាស់​នឹង​យាង​មក​សង្គ្រោះ​លោក​ជាមិន​ខាន។ លោក​លើក​ទឹក​ចិត្ត​អស់​អ្នក​ដែល​នៅ​ជាមួយ កុំ​ឲ្យ​ភ័យ​ខ្លាច​ការ​ប្រយុទ្ធ​របស់​សាសន៍​ដទៃ ប៉ុន្តែ ត្រូវ​នឹក​គិត​ថា​ កាល​ពីមុន ព្រះ​ជាម្ចាស់​បាន​សង្គ្រោះ​ពួក​គេ ឥឡូវ​នេះ ក៏​ត្រូវ​រង់​ចាំ​ដោយ​ចិត្ត​សង្ឃឹម​ជឿ​ជាក់​ថា ព្រះ​ដ៏​មាន​តេជា​នុភាព​សព្វ​ប្រការ នឹង​ប្រោស​ប្រទាន​ជ័យ​ជំនះ​ដល់​ពួក​គេ​ទៀត។ លោក​យូដា​រៀប​រាប់​អំពី​គម្ពីរ​វិន័យ និង​ព្យាការី​ប្រាប់​ពួក​គេ ​ព្រម​ទាំង​ការ​ប្រយុទ្ធ ដែល​ពួក​គេ​ទទួល​ជ័យ​ជំនះ។ លោក​ពង្រឹង​ទឹក​ចិត្ត​ក្លាហាន​អង់​អាច​របស់​ពួក​គេ​ជា​ថ្មី។ ១០លោក​ដាស់​តឿន​ពួក​គេ​ ឲ្យ​មាន​ចិត្ត​ក្លាហាន​បង្ហាញ​អំពី​ភាព​មិន​ស្មោះ​របស់​ពួក​សាសន៍​ដទៃ និង​ការ​បំពាន​លើ​កិច្ច​សន្យា​របស់​ខ្មាំង។ ១១លោក​បំពាក់​អាវុធ​ដល់​ពួក​គេ​គ្រប់ៗ​រូប លោក​ពុំ​គ្រាន់​តែ​បំពាក់​ខែល និង​លំពែង​ប៉ុណ្ណោះ​ទេ។ គឺ​ឲ្យ​គេ​មាន​ចិត្ត​នឹង​នរ ដោយ​អះ​អាង​លើ​ពាក្យ​សម្តី​ដ៏​ថ្លៃ​ថ្នូរ​ទៅ​វិញ។ គាត់​បក​ស្រាយ​សុបិន​គួរ​ឲ្យ​ជឿ ដូច​ជា​និមិត្ត​ហេតុ​ម៉្យាង​ដែល​ធ្វើ​ឲ្យ​គេ​សប្បាយ​រីក​រាយ​គ្រប់ៗ​គ្នា។ ១២លោក​សុបិន​ឃើញ​ដូច​តទៅ៖ លោក​ឃើញ​លោក​អូនី​យ៉ាស ដែល​ជា​មហា​បូជា​ចារ្យ​កាល​ពីដើម គឺ​ជា​មនុស្ស​ដ៏​សុច​រិត​សុភាព​រាប​សារ ស្លូត​បូត មាន​ពាក្យ​សម្តី​ពិរោះ គោរព​ប្រណិប័តន៍​តាម​វិន័យ​តាំង​ពី​កុមារ​មក។ លោក​លើក​ដៃ​ទូល​អង្វរ​ព្រះ​ជាម្ចាស់ សម្រាប់​សហគមន៍​យូដា​ទាំង​មូល។ ១៣បន្ទាប់​មក លោក​យូដា​ក៏​ឃើញ​តា​ចាស់​សក់​ស្កូវ​ម្នាក់​មាន​ឫកពារ​ថ្លៃ​ថ្នូរ មាន​អំណាច និង​ភាព​ថ្កុំ​ថ្កើង។ ១៤លោក អូនី​យ៉ាស មាន​ប្រសាសន៍​ថា៖ «លោក​នេះ គឺ​ព្យាការី​យេរេមី ជា​ព្យាការី​របស់​ព្រះ​ជាម្ចាស់។ លោក​ស្រឡាញ់​យើង ជា​បង​ប្អូន​របស់​លោក លោក​ទូល​អង្វរ​ព្រះ​ជាម្ចាស់​សំរាប់​ប្រជា​ជន សម្រាប់​ទីក្រុង​ដ៏​វិសុទ្ធ​ទាំង​មូល»។ ១៥ព្យាការី​យេរេមី​កាន់​ដាវ​មាស​នៅ​ដៃ​ស្តាំ ហុច​ឲ្យ​លោក​យូដា ដោយ​មាន​ប្រសាសន៍​ថា៖ ១៦«ចូរ​យក​ដាវ​ដ៏​វិសុទ្ធ​នេះ​ចុះ! ដាវ​នេះ​ជា​ព្រះ​អំណោយ​របស់​ព្រះ​ជាម្ចាស់។ លោក​នឹង​កំទេច​ខ្មាំង​សត្រូវ​ដោយ​ដាវ​នេះ»។

លោកនីកាន័របរាជ័យ
(១ មរ ៧,៣៩-៥០)
១៧ពាក្យ​សម្តី​របស់​លោក​យូដា បាន​លើក​ទឹក​ចិត្ត​កង​ទ័ព​របស់​គាត់​ ហើយ​ជំរុញ​យុវជន​ឲ្យ​មាន​ចិត្ត​ក្លាហាន​អង់​អាច។ ជន​ជាតិ​យូដា​សម្រេច​ចិត្ត​ថា មិន​បោះ​ជំរំ​ទេ ពួក​គេ​សុខ​ចិត្ត​ប្រយុទ្ធ​យ៉ាង​ក្លាហាន ដើម្បី​ក្រុង​សាសនា និង​ទី​សក្ការៈ គឺ​មាន​តែ​ការ​ប្រយុទ្ធ​ដ៏​ក្លាហាន​ទេ ដែល​អាច​សង្គ្រោះ​គេ​បាន។ ១៨ពួក​គេ​មិន​សូវ​គិត​គូរ អំពី​ប្រពន្ធ​កូន​បង​ប្អូន​ញាតិ​សន្តាន​ឡើយ គឺ​គេ​ព្រួយ​បារម្ភ​ជា​ខ្លាំង ចំពោះ​តែ​ព្រះ​វិហារ​ដ៏​វិសុទ្ធ​វិញ។ ១៩រីឯ​អ្នក​នៅ​ក្រុង​ទីក្រុង​ក៏​តប់​ប្រមល់​យ៉ាង​ខ្លាំង​ដែរ ពួក​គេ​ព្រួយ​បារម្ភ​ចំពោះ​បង​ប្អូន​នៅ​សមរភូមិ។ ២០គេ​នៅ​តែ​រង់​ចាំ​ពេល​វេលា ដែល​ព្រះ​ជាម្ចាស់​មក​រំដោះ​ពួក​គេ។ ខ្មាំង​សត្រូវ​ប្រមូល​ផ្តុំ​គ្នា ហើយ​រៀប​ចំ​ខ្លួន​បំរុង​ចេញ​ទៅ​ច្បាំង។ គេ​ដាក់​ទ័ព​ដំរី​នៅ​កន្លែង​សំខាន់ៗ ហើយ​គេ​ដាក់​ទ័ព​សេះ​នៅ​អម​សង​ខាង។ ២១លោក​ម៉ាកា​បាយ សំឡឹង​មើល​កង​ទ័ព​ដ៏​ច្រើន​ឥត​គណនា​ប្រដាប់​ដោយ​អាវុធ​គ្រប់​ធន់ និង​ដំរី​ដ៏​ឃោ​ឃៅ។ លោក​លើក​ដៃ​ទូល​អង្វរ​ព្រះ​អម្ចាស់ ដែល​តែង​តែ​សម្តែង​ឫទ្ធិ​បាដិហារិយ៍​ ដ្បិត​លោក​ដឹង​ថា ជ័យ​ជំនះ​មិន​មែន​មក​ពី​កម្លាំង​អាវុធ​ទេ គឺ​មក​ពី​ព្រះ​ជាម្ចាស់​សព្វ​ព្រះ​ហឫ​ទ័យ​ប្រោស​ប្រទាន​ឲ្យ​អស់​អ្នក ដែល​គួរ​ទទួល​វិញ។ ២២លោក​ទូល​អង្វរ​ដូច​តទៅ៖ «បពិត្រ​ព្រះ​អម្ចាស់!​ក្នុង​សម័យ​ព្រះ​បាទ​អេសេ​ខ្យាស ជា​ស្តេច​ស្រុក​យូដា ព្រះ​អង្គ​ចាត់​ទេវទូត​របស់​ព្រះ​អង្គ​ឲ្យ​មក។ ទេវ​ទូត​នោះ កំទេច​កង​ទ័ព​របស់​ព្រះ​បាទ​សេណា​កេរឹប អស់​មួយ​សែន​ប្រាំបី​ម៉ឺន​ប្រាំ​ពាន់​នាក់។ ២៣បពិត្រ​ព្រះ​ធិបតី នៃ​ស្ថាន​បរម​សុខ ឥឡូវ​នេះ សូម​ទ្រង់​ព្រះមេត្តា​ចាត់​ទេវ​ទូត​ដ៏​សប្បុរស ឲ្យ​មក​នៅ​ចំពោះ​មុខ​យើង​ខ្ញុំ​ដើម្បី​បំភ័យ និង​ធ្វើ​ឲ្យ​ខ្មាំង​តក់​ស្លុត។ ២៤សូម​ឫទ្ធិ​បារមី​ដ៏​ខ្លាំង​ក្លា​របស់​ព្រះ​អង្គ ប្រហារ​អស់​អ្នក ដែល​មក​វាយ​ប្រហារ​ប្រជា​រាស្ត្រ​ដ៏វិសុទ្ធ​របស់​ព្រះ​អង្គ​ព្រម​ទាំង​ប្រមាថ​ព្រះ​អង្គ​ផង»។ លោក​បញ្ចប់​ពាក្យ​ទូល​អង្វរ​ដូច្នេះ។

២៥ក្នុង​ពេល​កង​ទ័ព​របស់​លោក​នីកាន័រ កំពុង​ធ្វើ​ដំណើរ​ទៅ​មុខ ដោយ​មាន​ស្នូរ​ត្រែ និង​ស្រែក​ជ័យ​ឃោស​ផង។ ២៦កង​ទ័ព​របស់​លោក​យូដា​ក៏​ចេញ​ទៅ​ប្រយុទ្ធ​នឹង​ខ្មាំង​ដោយ​ពឹង​ផ្អែក និង​ទូល​អង្វរ​ព្រះ​ជាម្ចាស់។ ២៧ពួក​គេ​ប្រយុទ្ធ​ដោយ​ដៃ​ហើយ​ទូល​អង្វរ​ព្រះ​ជាម្ចាស់​ក្នុង​ចិត្ត។ ពួក​គេ​ប្រហារ​ជីវិត​ខ្មាំង​យ៉ាង​តិច​ណាស់ អស់​បីម៉ឺន​ប្រាំ​ពាន់​នាក់ ហើយ​មាន​អណរ​សប្បាយ​ជា​ខ្លាំង ដោយ​សារ​ព្រះ​ជាម្ចាស់​បាន​សម្តែង​ព្រះ​អង្គ​យ៉ាង​អស្ចារ្យ​បែប​នេះ។ ២៨លុះ​ការ​ប្រយុទ្ធ​ចប់​ហើយ​ពួក​គេ​បំបែក​ជួរ​យ៉ាង​សប្បាយ នៅ​ពេល​នោះ គេ​ឃើញ​សាក​សព​របស់​លោក នីកាន័រ ប្រដាប់​ដោយ​អាវ​ក្រោះ ដេក​ដួល​នៅ​ដី។ ២៩គេ​ស្រែក​ជ័យ​ឃោស ព្រម​ទាំង​លើក​តម្កើង​ព្រះ​អម្ចាស់​ដ៏​ខ្ពង់​ខ្ពស់​បំផុត តាម​ភាសា​ដូន​តា​របស់​ពួក​គេ។ ៣០លោក​យូដា ជន​ជាតិ​ដំបូង​បង្អស់​ដែល​បូជា​រូប​កាយ និង​ចិត្ត​គំនិត​ដើម្បី​ជួយ​ជន​រួម​ជាតិ ហើយ​ស្រឡាញ់​ប្រជា​ជន​របស់​លោក តាំង​ពី​កុមារ​មក។ លោក​បញ្ជា​ឲ្យ​គេ​កាត់​ក្បាល និង​កាត់​ក​ដៃ​របស់​លោក​នីកាន័រ ហើយ​យក​ទៅ​ក្រុង​យេរូ​សាឡឹម។ ៣១លោក​ក៏​ទៅ​ក្រុង​យេរូ​សាឡឹម​ដែរ កោះ​ហៅ​ជន​រួម​ជាតិ ចាត់​ចែង​អស់​លោក​បូជា​ចារ្យ ឲ្យ​ឈរ​នៅ​មុខ​អាសនៈ រួច​ចាត់​គេ​ឲ្យ​ទៅ​ហៅ​កង​ទ័ព​ដែល​នៅ​ក្នុង​បន្ទាយ​មក។ ៣២លោក​បង្ហាញ​ក្បាល​របស់​លោក​នីកាន័រ ដ៏​គួរ​ស្អប់​ខ្ពើម​ឲ្យ​គេ​ឃើញ និង ដៃ​ដែល​ជន​ពាល​នោះ​បាន​លើក​យ៉ាង​ព្រហើន ប្រឆាំង​នឹង​ព្រះ​ដំណាក់​ដ៏​វិសុទ្ធ នៃ​ព្រះ​ដ៏​មាន​តេជា​នុភាព​សព្វ​ប្រការ។ ៣៣គាត់​កាត់​អណ្តាត​ជន​ពាល​នីកាន័រ និង​បង្គាប់​គេ​ឲ្យ​កាប់​ជា​ដុំៗ យក​ទៅ​ឲ្យ​សត្វ​ស្លាប​ស៊ី។ លោក​បង្គាប់​ឲ្យ​ព្យួរ​ដៃ​របស់​លោក​នីកាន័រ នៅ​ខាង​មុខ​ព្រះ​វិហារ ដើម្បី​បង្ហាញ​ពី​ទោស ដែល​បណ្តាល​មក​ពី​អំពើ​ដ៏​លេលា​របស់​គាត់។ ៣៤ពេល​នោះ ពួក​គេ​នាំ​គ្នា​ងើយ​មុខ​ទៅ​លើ ហើយ​លើក​តម្កើង​ព្រះ​អម្ចាស់ ប្រកប​ដោយ​សិរី​រុង​រឿង ដោយ​ពោល​ថា៖ «សូម​លើក​តម្កើង​ព្រះ​អង្គ ដែល​បាន​រក្សា​ការពារ​ទី​ដ៏​វិសុទ្ធ​របស់​ព្រះ​អង្គ មិន​ឲ្យ​សៅ​ហ្មង​ឡើយ»។

៣៥លោក​យូដា​ឲ្យ​គេ​ចង​ក្បាល របស់​លោក​នីកាន័រ នៅ​លើ​កំពែង​បន្ទាយ ទុក​ជា​សញ្ញា​សម្គាល់​បញ្ជាក់​ឲ្យ​មនុស្ស​ទាំង​អស់ ឃើញ​យ៉ាង​ច្បាស់​ថា ព្រះ​អម្ចាស់​បាន​សង្គ្រោះ​ប្រជា​រាស្រ្ត​របស់​ព្រះ​អង្គ។ ៣៦ពួក​គេ​បោះ​ឆ្នោត​ជា​សាធារណៈ ដោយ​ចេញ​ក្រឹត្យ​ថា មិន​ត្រូវ​ភ្លេច​ថ្ងៃ​នេះ​ជា​ដាច់​ខាត គឺ​រៀង​រាល់​ឆ្នាំ ត្រូវ​ធ្វើ​ពិធី​បុណ្យ​នៅ​ថ្ងៃ​ទី​ដប់​បី ខែ​ផល្គុន ជា​ភាសា​អារ៉ាម ហៅ​ថា​ខែ​អាដរ គឺ​មួយ​ថ្ងៃ​មុន​ថ្ងៃ​រំលឹក​លោក​ម៉ាដេ​កាយ។

ពាក្យបញ្ចប់
៣៧នេះ​ជា​ព្រឹត្តិ​ការណ៍​ដែល​កើត​មាន​ចំពោះ​លោក​នីកាន័រ។ តាំង​ពី​ពេល​នោះ ក្រុងយេរូ​សាឡឹម​ស្ថិត​នៅ​ក្រោម​ការ​កាន់​កាប់​របស់​ជន​ជាតិ​ហេប្រឺ។ ខ្ញុំ​ក៏​សូម​បញ្ចប់​រឿង​និទាន​របស់​ខ្ញុំ ត្រឹម​នេះ​ដែរ។ ៣៨ប្រសិន​បើ​សៀវ​ភៅ​នេះ​និពន្ធ​បាន​ល្អ និង​មាន​ខ្លឹម​សារ ខ្ញុំ​ពិត​ជា​បាន​សម្រេច​តាម​បំណង​របស់​ខ្ញុំ។ ប្រសិន​បើ​សៀវភៅ​នេះ​និពន្ធ​ពុំ​បាន​ល្អ និង​ពុំ​មាន​តម្លៃ ខ្ញុំ​ខំ​ប្រឹង​ប្រែង​អស់​លទ្ធភាព​តែ​ប៉ុណ្ណោះ។ ៣៩ពិសា​តែ​ស្រា​សុទ្ធ ឬ​ទឹក​សុទ្ធ​មិន​ឆ្ងាញ់​ទេ។ ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ ស្រា​លាយ​នឹង​ទឹក​ទើប​ឆ្ងាញ់ នាំ​ឲ្យ​ខ្លួន​សប្បាយ។ យ៉ាង​ណា​មិញ​សិល្ប​វិធី​ក្នុង​ការ​និពន្ធ​រឿង​និទាន​ក៏​ធ្វើ​ឲ្យ​អ្នក​អាន និង​អ្នក​ស្តាប់​បាន​សប្បាយ​ដូច្នេះ​ដែរ។ ហេតុ​នេះ​ហើយ បាន​ជា​ខ្ញុំ​សូម​ចប់​សេចក្តី​ត្រឹម​នេះ។