មាតិកា

សំណោក
(បរិទេវ)
ពាក្យលំនាំ

តាមប្រពៃណីរបស់ជនជាតិយូដា   ​គេចាត់ទុកក័ណ្ឌគម្ពីរនេះជាស្នាដៃរបស់ព្យាការីយេរេមី  ​ហើយនៅ​ក្នុងគម្ពីរសម្ពន្ធមេត្រី​ចាស់​ជាភាសាក្រិក  ​គេ ហៅក័ណ្ឌគម្ពីរនេះថា​  «សំណោករបស់លោកយេរេមី»។  ​ក្នុង​គម្ពីរសម្ពន្ធមេត្រីចាស់ជាភាសា​ហេប្រឺ ​ មាន​ចំណងជើង  ​«ម្តេចក៏បែបនេះ!»  ​ដោយយោងតាមពាក្យនៅ​ខាងដើមក័ណ្ឌគម្ពីរនេះ​ ។ ​ក័ណ្ឌគម្ពីរ​  «សំណោក»​​ចងក្រង​ឡើងជាលំនាំកំណាព្យប្រាំ  ​ដែលវគ្គនីមួយៗ​ចាប់ផ្តើមដោយ តួអក្សររបស់ព្យញ្ជនៈហេប្រឺ   និង  តាមលំ​ដាប់លំដោយ ។ កំណាព្យទាំងប្រាំនៅក្នុងក័ណ្ឌគម្ពីរនេះ   ​ថ្លែងពីសេចក្តីតែមួយ  ​គឺក្រុងយេរូសាឡឹម  ធ្លាក់ទៅក្នុងកណ្តាប់​​ ដៃរបស់កងទ័ពបាប៊ីឡូន ​   នៅឆ្នាំ  ៥៨៧  មុន​គ្រីស្តសករាជ។​ ការបែកក្រុងយេរូសាឡឹមនេះ  ជាចុងបញ្ចប់​នៃរាជាណាចក្រយូដា ​រាជវង្សអ៉ីស្រាអែលត្រូវ រលាយ​ហើយប្រជាជាតិអ៉ីស្រាអែលទាំងមូលត្រូវវេទនា​និង  អាម៉ាស់។​

អស់អ្នកដែលនៅសេសសល់ពីមហន្តរាយនេះ​   ចងចាំទុកនូវសោកនាដកម្មដែលពួកគេបានឆ្លងកាត់​និង​ចោទ​សួរ​ថា​  «តើន​រណា​ជា​មូលហេតុនៃ មហន្តរាយរបស់ប្រជាជាតិនេះ?   ​ហេតុអ្វីបានជាព្រះជាម្ចាស់​ប្រព្រឹត្តចំពោះ​ប្រជារាស្ត្រ​របស់ព្រះអង្គ ​ហាក់ដូចជាប្រ​ព្រឹត្តចំពោះសត្រូវដូច្នេះ?» ។ ​តាមរយៈព្រឹត្តិ​ការណ៍នេះ​តើព្រះជាម្ចាស់​សព្វព្រះ​ហប្ញទ័យ​លុបបំបាត់ព្រះបន្ទូល​សន្យារបស់​ព្រះអង្គ​ចំពោះព្រះបាទដាវីឌ​ឬ?  ​ព្រះអង្គបានសន្យាចំពោះព្រះបាទដាវីឌថា  ​«ពូជពង្ស​និង​រាជសម្បត្តិរបស់អ្នក​នឹង​នៅស្ថិតស្ថេរ​រហូតតទៅ​ ហើយរាជបល្ល័ង្ករបស់អ្នកក៏នឹងបានរឹង​មាំ រហូត​តទៅ​ដែរ»  (២  សម.​៧.​១៦)។  ​ឥឡូវនេះ​ស្រុកទេស​ត្រូវវិនាស    ធ្លាក់ក្នុងកណ្តាប់ដៃខ្មាំង  ​ហើយរាជវង្សក៏រលាយដែរ។ ​ប៉ុន្តែ​អ្នកទាំងនោះទទួល​ស្គាល់ថា  អ៉ីស្រាអែលត្រូវវេទនា​  ​ព្រោះ​តែអំពើបាបរបស់ខ្លួន។​ពួកគេក៏នឹកចាំដែរ​ថា  ​ព្រះអង្គតែងតែ​សំដែងព្រះហប្ញទ័យសប្បុរស  ​ហើយព្រះហប្ញទ័យស្មោះត្រង់របស់ព្រះអង្គ​មានទំហំធំពន់ពេកក្រៃ  (៣.​២២,​២៣)។

ក័ណ្ឌគម្ពីរនេះជួយយើងអោយយល់ថា  ​ទោះបីមានទុក្ខលំបាកធំៗកើតឡើងក្តី  ​ព្រះជាម្ចាស់ប្រទាន​សេចក្តីសង្ឃឹម​ជានិច្ច។