វិរបុរស់ (០៩)

អប៊ីមេឡេក​តាំង​ខ្លួន​ជា​ស្ដេច​នៅ​ស៊ីគែម
 លោក​អប៊ីមេឡេក ជា​កូន​របស់​លោក​យេរូបាល បាន​ទៅ​ស៊ីគែម រក​បង​ប្អូន​ខាង​ម្ដាយ​របស់​គាត់ និង​ញាតិសន្ដាន​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ខាង​ម្ដាយ ហើយ​ពោល​ថា៖ «សូម​បង​ប្អូន​ទៅ​សួរ​ អ្នក​មុខ​អ្នក​ការ​ទាំង​អស់ នៅ​ស៊ីគែម​ថា តើ​អស់​លោក​ចង់​អោយ​កូន​របស់​លោក​យេរូបាល ទាំង​ចិតសិប​នាក់​គ្រប់គ្រង​លើ​អស់​លោក ឬ​ក៏​ចង់​អោយ​មាន​តែ​ម្នាក់​ប៉ុណ្ណោះ? សូម​កុំ​ភ្លេច​ថា ខ្ញុំ​ជា​សាច់​ឈាម​របស់​អស់​លោក»។ បង​ប្អូន​ខាង​ម្ដាយ​របស់​ លោក​អប៊ីមេឡេក​នាំ​ពាក្យ​នេះ ទៅ​ជំរាប​ពួក​អ្នក​មុខ​អ្នក​ការ​នៅ​ស៊ីគែម។ ពួក​គេ​នាំ​គ្នា​គាំទ្រ​លោក​អប៊ីមេឡេក ដោយ​គិត​ថា គាត់​ជា​សាច់​ឈាម​របស់​ពួក​គេ។ ៤ ពួក​គេ​យក​ប្រាក់​ម្ភៃ​ តម្លឹង​ពី​វិហារ​របស់​ព្រះ​បាលបេរីត ជូន​គាត់។ លោក​អប៊ីមេឡេក​យក​ប្រាក់​នេះ​ទៅ​ជួល​មនុស្ស​ពាល និង​មនុស្ស​អានាថា អោយ​មក​តាម​គាត់។ ៥ បន្ទាប់​មក គាត់​ទៅ​ផ្ទះ​ឪពុក​របស់​គាត់ នៅ​អូប្រា ហើយ​នៅ​ទី​នោះ គាត់​សម្លាប់​បង​ប្អូន​របស់​គាត់ គឺ​កូន​របស់​លោក​យេរូបាល​ទាំង​ចិតសិប​នាក់ ក្នុង​ពេល​តែ​មួយ។ មាន​តែ​យ៉ូថាម ដែល​ជា​កូន​ពៅ​ម្នាក់​គត់​បាន​រួច​ជីវិត ព្រោះ​លោក​លាក់​ខ្លួន។  ពួក​អ្នក​មុខ​អ្នក​ការ​នៅ ​ស៊ីគែម និង​ប្រជាជន​ទាំង​ប៉ុន្មាន​នៅ​បេត​មីឡូ​បាន​ជួបជុំ​គ្នា​ត្រង់​ដើម​ជ្រៃ នៅ​ស៊ីគែម ជិត​ស្ដូប​ថ្ម ហើយ​តែងតាំង​លោក​អប៊ីមេឡេក​ជា​ស្ដេច។

ពាក្យ​ប្រស្នា​របស់​លោក​យ៉ូថាម
 ពេល​លោក​យ៉ូថាម​ទទួល​ដំណឹង​នេះ លោក​ក៏​ឡើង​ទៅ​លើ​កំពូល​ភ្នំ​កេរ៉ាស៊ីម ទាំង​ស្រែក​យ៉ាង​អស់​ទំហឹង​ថា៖

ពួក​អ្នក​មុខ​អ្នក​ការ​នៅ​ក្រុង​ស៊ីគែម​អើយ
សូម​ស្ដាប់​ខ្ញុំ ហើយ​សូម​ព្រះជាម្ចាស់​ទ្រង់​ព្រះសណ្ដាប់
អ្នក​រាល់​គ្នា​ដែរ!
៨     ថ្ងៃ​មួយ ដើម​ឈើ​ទាំងឡាយ​ដើរ​ផ្សង​រក​ស្ដេច
អោយ​គ្រង​រាជ្យ​លើ​គេ។

ពួក​គេ​ពោល​ទៅ​កាន់​ដើម​អូលីវ​ថា:
សូម​គ្រង​រាជ្យ​លើ​យើង​ខ្ញុំ​ទៅ។

    ប៉ុន្តែ ដើម​អូលីវ​ឆ្លើយ​ថា:
ព្រះ និង​មនុស្ស​លោក
ពេញ​ចិត្ត​នឹង​ប្រេង​របស់​ខ្ញុំ​គ្រប់ៗ​គ្នា
តើ​អោយ​ខ្ញុំ​លះបង់​ប្រេង​របស់​ខ្ញុំ
ហើយ​ទៅ​យោល​ខ្លួន​លើ​ដើម​ឈើ​ឯ​ទៀតៗ
ដូច​ម្ដេច​កើត។
១០   ពេល​នោះ ដើម​ឈើ​ទាំងឡាយ​ពោល​ទៅ​កាន់

ដើម​ឧទុម្ពរ​ថា:
សូម​អញ្ជើញ​មក​គ្រង​រាជ្យ​លើ​យើង​ខ្ញុំ!

១១   ប៉ុន្តែ ដើម​ឧទុម្ពរ​ឆ្លើយ​ថា:
តើ​អោយ​ខ្ញុំ​លះបង់​ផ្លែ​ដ៏​ផ្អែម និង​ឆ្ងាញ់​ពិសា
ហើយ​ទៅ​យោល​ខ្លួន​លើ​ដើម​ឈើ​ឯ​ទៀតៗ
ដូច​ម្ដេច​កើត?
១២  ពេល​នោះ ដើម​ឈើ​ទាំងឡាយ​ពោល​ទៅ​កាន់

ដើម​ទំពាំងបាយជូរ​ថា:
សូម​អញ្ជើញ​មក​គ្រង​រាជ្យ​លើ​យើង​ខ្ញុំ!

១៣  ប៉ុន្តែ ដើម​ទំពាំងបាយជូរ​ឆ្លើយ​ថា:
ស្រា​របស់​ខ្ញុំ​បាន​ធ្វើ​អោយ
ព្រះ និង​មនុស្ស​លោក សប្បាយ​ចិត្ត​គ្រប់ៗ​គ្នា
តើ​អោយ​ខ្ញុំ​លះបង់​ស្រា​របស់​ខ្ញុំ
ហើយ​ទៅ​យោល​ខ្លួន​លើ​ដើម​ឈើ​ឯ​ទៀតៗ
ដូច​ម្ដេច​កើត?
១៤   នៅ​ទី​បំផុត ដើម​ឈើ​ទាំងឡាយ​ពោល​ទៅ​កាន់

គុម្ព​បន្លា​ថា:
សូម​អញ្ជើញ​មក​គ្រង​រាជ្យ​លើ​យើង​ខ្ញុំ!

១៥   គុម្ព​បន្លា​ក៏​ឆ្លើយ​ទៅ​ដើម​ឈើ​ឯ​ទៀតៗ​វិញ​ថា:
ប្រសិន​បើ​អ្នក​រាល់​គ្នា​ចង់​អភិសេក​ខ្ញុំ​អោយ​ធ្វើ
ជា​ស្ដេច​គ្រង​រាជ្យ​លើ​អ្នក​រាល់​គ្នា​មែន​នោះ
ចូរ​នាំ​គ្នា​មក​ជ្រក​ក្រោម​ម្លប់​ខ្ញុំ​ចុះ!
បើ​មិន​ធ្វើ​ដូច្នោះ​ទេ
នឹង​មាន​ភ្លើង​ចេញ​ពី​គុម្ព​បន្លា​បញ្ឆេះ
ដើម​តាត្រៅ​នៅ​ស្រុក​លីបង់​ថែម​ទៀត​ផង!

១៦ ឥឡូវ​នេះ តើ​អ្នក​រាល់​គ្នា​លើក​អប៊ីមេឡេក​ឡើង​ជា​ស្ដេច​ដោយ​ទៀង​ត្រង់ និង​ស្មោះ​អស់​ពី​ចិត្ត​មែន​ឬ? តើ​អ្នក​រាល់​គ្នា​ប្រព្រឹត្ត​ចំពោះ​លោក​យេរូបាល និង​គ្រួសារ​លោក ដោយ​ត្រឹម​ត្រូវ​ឬ? តើ​អ្នក​រាល់​គ្នា​ដឹង​គុណ​លោក ចំពោះ​កិច្ចការ​ដែល​លោក​បាន​ធ្វើ​ដល់​អ្នក​រាល់​គ្នា​ឬ​ទេ?។ ១៧ ឪពុក​របស់​ខ្ញុំ​បាន​ ច្បាំង ដើម្បី​អ្នក​រាល់​គ្នា លោក​បាន​ស៊ូ​ប្ដូរ​ជីវិត​របស់​លោក​រំដោះ​អ្នក​រាល់​គ្នា អោយ​រួច​ពី​កណ្ដាប់​ដៃ​របស់​ពួក​ម៉ាឌីយ៉ាន។ ១៨ ប៉ុន្តែ ឥឡូវ​នេះ អ្នក​រាល់​គ្នា​បះបោរ​ប្រឆាំង​នឹង​ក្រុម​គ្រួសារ​លោក អ្នក​រាល់​គ្នា​សម្លាប់​កូន​ប្រុស​របស់​លោក​ទាំង​ចិតសិប​នាក់​ក្នុង​ពេល​តែ​ មួយ ព្រម​ទាំង​លើក​អប៊ីមេឡេក ជា​កូន​ស្ត្រី​បំរើ​របស់​លោក អោយ​ធ្វើ​ជា​ស្ដេច គ្រង​រាជ្យ​លើ​អ្នក​មុខ​អ្នក​ការ នៅ​ស៊ីគែម​ថែម​ទៀត​ផង ព្រោះ​គាត់​ត្រូវ​ជា​សាច់ញាតិ​របស់​អ្នក​រាល់​គ្នា។ ១៩ ប្រសិន​បើ​អ្នក​រាល់​ គ្នា​ប្រព្រឹត្ត​ចំពោះ​លោក​យេរូបាល និង​ក្រុម​គ្រួសារ​លោក​ដោយ​ទៀង​ត្រង់ និង​ស្មោះ​អស់​ពី​ចិត្ត​មែន​នោះ សូម​អោយ​អ្នក​រាល់​គ្នា​បាន​សប្បាយ​រីករាយ ដោយសារ​អប៊ីមេឡេក ហើយ​សូម​អោយ​គាត់​បាន​សប្បាយ​រីករាយ ដោយសារ​អ្នក​រាល់​គ្នា​វិញ​ដែរ។ ២០ បើ​មិន​ដូច្នោះ​ទេ សូម​អោយ​មាន​ភ្លើង​ចេញ​ពី​អប៊ីមេឡេក មក​ឆេះ​អ្នក​មុខ​អ្នក​ការ​នៅ​ស៊ីគែម និង​នៅ​បេត​មីឡូ រួច​អោយ​មាន​ភ្លើង​ចេញ​ពី​អ្នក​មុខ​អ្នក​ការ​នៅ​ស៊ីគែម និង​នៅ​បេត​មីឡូ មក​ឆេះ​អប៊ីមេឡេក​វិញ​ដែរ!»។ ២១ បន្ទាប់​មក លោក​យ៉ូថាម​ក៏​គេច​ខ្លួន រត់​ទៅ​ស្រុក​បេរ៉ា ហើយ​រស់​នៅ​ទី​នោះ​ឆ្ងាយ​ពី​លោក​អប៊ីមេឡេក ជា​បង។

បណ្ដាជន​នៅ​ស៊ីគែម​ប្រឆាំង​នឹង​អប៊ីមេឡេក
២២ លោក​អប៊ីមេឡេក ​បាន​ដឹក​នាំ​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​អស់​រយៈ​ពេល​បី​ឆ្នាំ។ ២៣ ក្រោយ​មក ព្រះជាម្ចាស់​បាន​ធ្វើ​អោយ​លោក​អប៊ីមេឡេក និង​ពួក​អ្នក​មុខ​អ្នក​ការ​នៅ​ស៊ីគែម មាន​គំនិត​បាក់​បែក​គ្នា គឺ​ពួក​គេ​បាន​នាំ​គ្នា​ក្បត់​នឹង​លោក​អប៊ីមេឡេក។ ២៤ ​ដូច្នេះ ពួក​គេ​ទទួល​ទោស​ចំពោះ​ឃាតកម្ម​ដែល​ខ្លួន​បាន​ប្រព្រឹត្ត គឺ​សម្លាប់​កូន​ប្រុស​របស់​លោក​យេរូបាល ទាំង​ចិតសិប​នាក់។ លោក​អប៊ីមេឡេក​ទទួល​ទោស ព្រោះ​បាន​សម្លាប់​បង​ប្អូន​របស់​ខ្លួន រីឯ​អ្នក​មុខ​អ្នក​ការ​នៅ​ស៊ីគែម​ទទួល​ទោស ព្រោះ​តែ​សម​គំនិត​ជា​មួយ​គាត់​ក្នុង​ឃាតកម្ម​នេះ។ ២៥ ពួក​អ្នក​មុខ​អ្នក​ការ​ នៅ​ស៊ីគែម​បាន​ចាត់​មនុស្ស​អោយ​ទៅ​បង្កប់​ខ្លួន​នៅ​លើ​កំពូល​ភ្នំ ដើម្បី​ប្លន់​អស់​អ្នក​ដែល​ធ្វើ​ដំណើរ​តាម​ផ្លូវ​នោះ គឺ​ក្នុង​គោល​បំណង​ប្រឆាំង​នឹង​លោក​អប៊ីមេឡេក។ មាន​គេ​នាំ​ដំណឹង​នេះ​ទៅ​ប្រាប់​លោក​អប៊ីមេឡេក។ ២៦ ថ្ងៃ​មួយ លោក​កាអាល ជា​កូន​របស់​លោក​អេបេដ បាន​ធ្វើ​ដំណើរ​ដល់​ស៊ីគែម​ជា​មួយ​បង​ប្អូន​របស់​គាត់។ ពួក​អ្នក​មុខ​អ្នក​ការ​នៅ​ស៊ីគែម​ទុក​ចិត្ត​គាត់។

២៧ ពួក​គេ​ ចេញ​ទៅ​ចំការ បេះ​ផ្លែ​ទំពាំងបាយជូរ ហើយ​គាប​យក​ទឹក រួច​នាំ​គ្នា​ធ្វើ​បុណ្យ​យ៉ាង​សប្បាយ។ បន្ទាប់​មក គេ​ចូល​ទៅ​​ក្នុង​វិហារ​ព្រះ​របស់​គេ គេ​នាំ​គ្នា​ស៊ី​ផឹក ហើយ​ដាក់​បណ្ដាសា​លោក​អប៊ីមេឡេក។ ២៨ ពេល​នោះ លោក​កាអាល​ពោល​ឡើង​ថា៖ «តើ​អប៊ីមេឡេក​ជា​នរណា ហើយ​យើង​ទាំង​អស់​គ្នា​នៅ​ស៊ីគែម​នេះ​ជា​នរណា​ដែរ បាន​ជា​ត្រូវ​ចំណុះ​គាត់? គាត់​ជា​កូន​របស់​លោក​យេរូបាល ហើយ​សេប៊ូល​ជា​តំណាង​របស់​គាត់។ ដូច្នេះ អ្នក​រាល់​គ្នា​មិន​ត្រូវ​បំរើ​គាត់​ឡើយ ចូរ​ស្មោះ​ត្រង់​នឹង​ពូជពង្ស​លោក​ហាម័រ ដែល​ត្រូវ​ជា​ឪពុក​របស់​លោក​ស៊ីគែម​នោះ​វិញ។ ២៩ ប្រសិន​បើ​មាន​គេ​ ប្រគល់​ប្រជាជន​នៅ​ស៊ីគែម​នេះ​មក​អោយ​ខ្ញុំ​ត្រួតត្រា ខ្ញុំ​នឹង​ផ្ដួល​អប៊ីមេឡេក​ជា​មិន​ខាន»។ បន្ទាប់​មក លោក​កាអាល​ក៏​ស្រែក​ថា៖ «អប៊ីមេឡេក​អើយ ចូរ​ប្រមូល​កងទ័ព​របស់​ឯង ចេញ​មក​ប្រយុទ្ធ​ជា​មួយ​នឹង​យើង!»។

៣០ កាល​លោក​សេប៊ូល ជា​ចៅហ្វាយ​ក្រុង បាន​ឮ​ពាក្យ​ដែល​លោ​ក​កាអាល ជា​កូន​របស់​លោក​អេបេដ និយាយ​គាត់​ខឹង​យ៉ាង​ខ្លាំង។ ៣១ គាត់​ក៏​ចាត់​អ្នក​នាំ​ សារ​អោយ​ទៅ​ជា​សម្ងាត់ ប្រាប់​លោក​អប៊ីមេឡេក​ថា៖ «កាអាល ជា​កូន​របស់​លោក​អេបេដ ព្រម​ទាំង​បង​ប្អូន​របស់​គេ​ទើប​នឹង​មក​ដល់​ស៊ីគែម ហើយ​កំពុង​តែ​ញុះញង់​អ្នក​ក្រុង​អោយ​ប្រឆាំង​នឹង​លោក។ ៣២ ដូច្នេះ នៅ​យប់​នេះ សូម​លោក​ចេញ​ទៅ​បង្កប់​ខ្លួន​នៅ​ឯ​ស្រុក​ស្រែ ជា​មួយ​ទាហាន​របស់​លោក​ទៅ។ ៣៣ ស្អែក​ឡើង ពេល​ថ្ងៃ​រះ សឹម​វាយ​សំរុក​ចូល​ទីក្រុង។ នៅ​ពេល​កាអាល និង​បក្ស​ពួក​របស់​គេ​ចេញ​ទៅ​តទល់​នឹង​លោក​នោះ លោក​អាច​ប្រព្រឹត្ត​ចំពោះ​ពួក​គេ​តាម​តែ​លោក​យល់​ឃើញ​ទៅ​ចុះ»។

៣៤ លោក​អប៊ីមឲេឡេក និង​ទាហាន​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែល​នៅ​ជា​មួយ​គាត់ ក្រោក​ឡើង​ទាំង​យប់ ចែក​គ្នា​ជា​បួន​ក្រុម រួច​ទៅ​បង្កប់​ខ្លួន​នៅ​ក្បែរ​ស៊ីគែម។ ៣៥ ពេល​នោះ លោក​កាអាល ជា​កូន​របស់​លោក​អេបេដ ក៏​ចេញ​ទៅ​ឈរ​នៅ​មាត់​ទ្វារ​ទីក្រុង។ រីឯ​លោក​អប៊ីមេឡេក និង​ទាហាន​របស់​គាត់ ក៏​ស្ទុះ​ចេញ​មក​ពី​ទី​បង្កប់​ខ្លួន​ដែរ។ ៣៦ លោក​កាអាល​ឃើញ​ពួក​គេ ក៏​និយាយ​ទៅ​កាន់​លោក​សេប៊ូល​ថា៖ «មើល! មាន​មនុស្ស​ចុះ​ពី​លើ​កំពូល​ភ្នំ​មក»។ ប៉ុន្តែ លោក​សេប៊ូល​ឆ្លើយ​ថា៖ «មិន​មែន​ទេ គឺ​ជា​ស្រមោល​ភ្នំ​ទេ​តើ តែ​អ្នក​មើល​ឃើញ​ថា​ជា​មនុស្ស​ទៅ​វិញ!»។ ៣៧ លោក​កាអាល​ក៏​ពោល​ទៀត​ ថា៖ «មើល​ន៎ គឺ​ពិត​ជា​មាន​មនុស្ស​ចុះ​ពី​ភ្នំ​ដែល​នៅ​កណ្ដាល​នោះ​មែន ហើយ​ក៏​មាន​មួយ​ក្រុម​ទៀត​មក​តាម​ផ្លូវ​ដើម​ជ្រៃ​របស់​ពួក​ហោរា​ដែរ»។ ៣៨ លោក​សេប៊ូល​ឆ្លើយ​តប​ ថា៖ «ម្ដេច​ក៏​អ្នក​ឯង​មិន​ក្អេងក្អាង​ទៀត​ទៅ? កាល​ពី​មុន​អ្នក​ឯង​បាន​ពោល​ថា “តើ​អប៊ីមេឡេក​ជា​នរណា បាន​ជា​យើង​ត្រូវ​ចំណុះ​គាត់?”។ ឥឡូវ​នេះ ពួក​ដែល​អ្នក​ឯង​មើលងាយ មក​ដល់​ហើយ ចូរ​ចេញ​ទៅ​ប្រយុទ្ធ​ជា​មួយ​គេ​ទៅ!»។ ៣៩ លោក​កាអាល​ក៏​នាំ​មុខ​អ្នក​ក្រុង​ស៊ីគែម ចេញ​ទៅ​ប្រយុទ្ធ​ជា​មួយ​លោក​អប៊ីមេឡេក។ ៤០ លោក​កាអាល​បាក់​ទ័ព ហើយ​លោក​អប៊ីមេឡេក​ដេញ​តាម​ពី​ក្រោយ។ មនុស្ស​មួយ​ចំនួន​ធំ​ត្រូវ​របួស ដួល​ស្លាប់​មុន​ទៅ​ដល់​មាត់​ទ្វារ​ក្រុង។ ៤១ លោក​អប៊ីមេឡេក​ទៅ​ ស្នាក់​នៅ​ភូមិ​អារូម៉ា ចំណែក​លោក​សេប៊ូល​វិញ គាត់​ដេញ​លោក​កាអាល និង​បង​ប្អូន​របស់​គេ ចេញ​ពី​ស៊ីគែម មិន​អោយ​គេ​នៅ​ក្នុង​ក្រុង​នោះ​ឡើយ។

៤២ លុះ​ស្អែក​ឡើង លោក​អប៊ីមេឡេក បាន​ទទួល​ដំណឹង​ថា អ្នក​ក្រុង​ស៊ីគែម​រៀបចំ​ខ្លួន​ចេញ​ទៅ​វាល។ ៤៣ គាត់​ក៏​ប្រមូល​ទាហាន​ របស់​គាត់​មក ចែក​គេ​ជា​បី​ក្រុម ហើយ​អោយ​ទៅ​បង្កប់​ខ្លួន​នៅ​តាម​វាល។ ពេល​គាត់​ឃើញ​អ្នក​ក្រុង​ស៊ីគែម​ចេញ​ពី​ទីក្រុង​មក គាត់​ក៏​ស្ទុះ​ទៅ​វាយ​ប្រហារ​ពួក​គេ​ភ្លាម។ ៤៤ លោក​អប៊ីមេឡេក និង​ក្រុម​ដែល​នៅ​ជា​មួយ​គាត់ នាំ​គ្នា​ទៅ​ស្ទាក់​នៅ​មាត់​ទ្វារ​ក្រុង ក្នុង​ពេល​ដែល​ក្រុម​ពីរ​ទៀត ​កំពុង​តែ​ដេញ​ប្រហារ​ជីវិត​អស់​អ្នក​ដែល​នៅ​ តាម​វាល។ ៤៥ លោក​អប៊ីមេឡេក​វាយ​ ទីក្រុង​ពេញ​មួយ​ថ្ងៃ ទើប​ដណ្ដើម​យក​ទីក្រុង​បាន។ គាត់​សម្លាប់​ប្រជាជន​នៅ​ក្នុង​ទីក្រុង ហើយ​បំផ្លាញ​ទីក្រុង ព្រម​ទាំង​បាច​អំបិល​ទៀត​ផង។ ៤៦ នៅ​ពេល​ឮ​ដំណឹង​នេះ ពួក​អ្នក​មុខ​អ្នក​ការ​ទាំង​ប៉ុន្មាន ដែល​ស្ថិត​នៅ​ក្នុង​ប៉ម​ស៊ីគែម នាំ​គ្នា​ទៅ​ជ្រក​នៅ​ក្នុង​គុហា ដែល​នៅ​ក្រោម​វិហារ​ព្រះបេរីត។ ៤៧ លោក​អប៊ីមេឡេក​បាន​ទទួល​ដំណឹង​ថា ពួក​គេ​ប្រមូល​ផ្ដុំ​គ្នា​នៅ​ទី​នោះ ៤៨ គាត់​ក៏​ឡើង​ទៅ​លើ​ភ្នំ ​សាល់ម៉ូន ជា​មួយ​ទាហាន​របស់​គាត់។ គាត់​យក​ពូថៅ​ទៅ​កាប់​មែក​ឈើ​មួយ រួច​លើក​លី ទាំង​បង្គាប់​ទៅ​ទាហាន​របស់​គាត់​ថា៖ «ចូរ​ធ្វើ​តាម​ខ្ញុំ​ជា​ប្រញាប់!»។ ៤៩ ពួក​ទាហាន​ក៏​កាប់​មែក​ ឈើ​ម្នាក់​មួយ​មែកៗ ហើយ​លី​ទៅ​តាម​លោក​អប៊ីមេឡេក។ ពួក​គេ​យក​មែក​ឈើ​ទាំង​នោះ​ទៅ​គរ​នៅ​មាត់​គុហា រួច​ដុត​ភ្លើង​បញ្ឆេះ​គុហា ព្រម​ទាំង​មនុស្ស​ដែល​នៅ​ក្នុង​នោះ​ផង។ អស់​អ្នក​ដែល​នៅ​ក្នុង​ប៉ម​ស៊ីគែម បាន​ស្លាប់​បែប​នេះ​ឯង ពួក​គេ​ទាំង​ប្រុស​ទាំង​ស្រី​មាន​ចំនួន​ប្រមាណ​មួយ​ពាន់​នាក់។

៥០ ក្រោយ​មក លោក​អប៊ីមេឡេក​ទៅ​ក្រុង​តេបេស គាត់​ឡោមព័ទ្ធ​ក្រុង​នោះ ហើយ​ដណ្ដើម​យក​បាន។ ៥១ នៅ​កណ្ដាល​ក្រុង​នោះ មាន​ប៉ម​មួយ​យ៉ាង​មាំ ប្រជាជន​ទាំង​ប្រុស​ទាំង​ស្រី និង​អ្នក​មុខ​អ្នក​ការ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​នៅ​ក្រុង​នោះ នាំ​គ្នា​ទៅ​ជ្រក​ក្នុង​ប៉ម​នោះ។ ពួក​គេ​បិទ​ទ្វារ​យ៉ាង​ជិត រួច​នាំ​គ្នា​ឡើង​ទៅ​លើ​កំពូល។ ៥២ លោក​អប៊ីមេឡេក​ចូល​ទៅ​វាយ​យក​ប៉ម​នោះ គឺ​គាត់​ទៅ​ជិត​មាត់​ទ្វារ ដើម្បី​ដុត​បំផ្លាញ​ចោល។ ៥៣ ពេល​នោះ ស្ត្រី​ម្នាក់​បាន​ទម្លាក់​ត្បាល់​ថ្ម​មួយ​ទៅ​លើ​ក្បាល​គាត់ ហើយ​ក្បាល​គាត់​ក៏​បែក។ ៥៤ ភ្លាម​នោះ លោក​អប៊ីមេឡេក​ហៅ​យុវជន​ដែល​កាន់​អាវុធ​របស់​គាត់​មក ហើយ​បង្គាប់​ថា៖ «ចូរ​ហូត​ដាវ​សម្លាប់​ខ្ញុំ​ទៅ ដើម្បី​កុំ​អោយ​គេ​និយាយ​ថា មាន​ស្ត្រី​ម្នាក់​បាន​សម្លាប់​ខ្ញុំ​ឡើយ»។ យុវជន​នោះ​ក៏​ចាក់​ទម្លុះ​គាត់ ហើយ​គាត់​ក៏​ស្លាប់​ទៅ។ ៥៥ កាល​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ឃើញ​ថា គាត់​បាន​ស្លាប់​ហើយ​នោះ គេ​ក៏​វិល​ត្រឡប់​ទៅ​កាន់​ទី​លំនៅ​របស់​គេ​រៀងៗ​ខ្លួន​វិញ។

៥៦ គឺ​យ៉ាង​​នេះ​ហើយ ដែល​ព្រះជាម្ចាស់​ដាក់​ទោស​លោក​អប៊ី​មេឡេក សម​នឹង​អំពើ​អាក្រក់​ដែល​គាត់​បាន​ធ្វើ​ចំពោះ​ឪពុក​របស់​គាត់ ដោយ​សម្លាប់​បង​ប្អូន​គាត់​ទាំង​ចិតសិប​នាក់។ ៥៧ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ក៏​បាន​ ដាក់​ទោស​អ្នក​ក្រុង​ស៊ីគែម សម​នឹង​អំពើ​អាក្រក់​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែល​ពួក​គេ​បាន​ប្រព្រឹត្ត​ដែរ គឺ​ស្រប​តាម​ពាក្យ​បណ្ដាសា​របស់​លោក​យ៉ូថាម ជា​កូន​របស់​លោក​យេរូបាល បាន​ថ្លែង​ទាស់​នឹង​ពួក​គេ។