កំណើតពិភពលោក (០៤)

លោក​កាអ៊ីន និង​លោក​អេបិល
 លោក​អដាំ​​រួម​រស់​ជា​មួយ ​នាង​អេវ៉ា​ជា​ភរិយា នាង​មាន​ផ្ទៃ​ពោះ​សំរាល​បាន​កូន​មួយ ឈ្មោះ​កាអ៊ីន នាង​ពោល​ថា៖ «ខ្ញុំ​បាន​បង្កើត​មនុស្ស​ម្នាក់ ព្រោះ​ព្រះអម្ចាស់​ប្រទាន​អោយ​»។ ២ នាង​សំរាល​បាន​កូន​មួយ​ទៀត គឺ​អេបិល ជា​កូន​ប្អូន។ ក្រោយ​មក លោក​អេបិល​បាន​ប្រកប​របរ​ជា​គង្វាល​ចៀម រីឯ​លោក​​​កាអ៊ីន​ជា​អ្នក​ធ្វើ​ស្រែ​ចំការ។

លុះ​ដល់​ពេល​ប្រមូល​ផល​ហើយ​ លោក​កាអ៊ីន​ក៏​យក​ភោគ​​ផល​ពី​ស្រែ​ចំការ​របស់​គាត់​មក​ថ្វាយ​ព្រះអម្ចាស់។ លោក​អេ​បិល​​​ក៏​បាន​នាំ​យក​កូន​សត្វ ដែល​កើត​មុន​គេ​បង្អស់​ក្នុង​ហ្វូង​សត្វ​របស់​គាត់ ព្រម​ទាំង​ខ្លាញ់​​របស់​វា​មក​ថ្វាយ​ដែរ។ ព្រះអម្ចាស់​គាប់​ព្រះ​ហប្ញទ័យ​នឹង​លោក​អេបិល ព្រម​ទាំង​តង្វាយ​របស់​គាត់ តែ​ព្រះ​អង្គ​មិន​គាប់​ ព្រះហឫទ័យ​នឹង​លោក​កាអ៊ីន ព្រម​ទាំង​តង្វាយ​របស់​​​គាត់​ទេ។ លោក​កាអ៊ីន​ក្ដៅ​ក្រហាយ​យ៉ាង​ខ្លាំង ហើយ​ក្រ​ពុលមុខ​ទៀត​ផង។ ព្រះអម្ចាស់​មាន​ព្រះបន្ទូល​មក​លោក​កាអ៊ីន​ថា៖ «ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​អ្នក​ក្ដៅ​ក្រហាយ? ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​អ្នក​ក្រពុលមុខ​ដូច្នេះ? ប្រសិន​បើ​អ្នក​ ប្រព្រឹត្ត​ល្អ អ្នក​នឹង​បាន​រីករាយ​ឡើង​វិញ​ជា​មិន​ខាន ផ្ទុយ​ទៅ​វិញ បើ​អ្នក​មិន​ប្រព្រឹត្ត​ល្អ​ទេ បាប​ក្រាប​នៅ​មាត់​ទ្វារ​របស់​អ្នក ដើម្បី​ជំរុញ​អ្នក​អោយ​ធ្វើ​តាម​វា តែ​អ្នក​ត្រូវ​បង្ក្រាប​វា​វិញ»។

 លោក​កាអ៊ីន​បាន​បបួល​លោក​អេបិល​ជា​ប្អូន​ទៅ​ចំការ លុះ​ដល់​ហើយ គាត់​ក៏​ស្ទុះ​ទៅ​ប្រហារ​ប្អូន​អោយ​ស្លាប់​បាត់​បង់​ជីវិត។

 ព្រះអម្ចាស់​ សួរ​លោក​កាអ៊ីន​ថា៖ «អេបិល​ប្អូន​របស់​អ្នក​នៅ​ឯ​ណា?»។ គាត់​ទូល​ព្រះអង្គ​ថា៖ «ទូលបង្គំ​មិន​ដឹង​ទេ! តើ​ទូល​បង្គំ​ជា​អ្នក​ឃ្វាល​ប្អូន​របស់​ទូលបង្គំ​ឬ?»។ ១០ ព្រះអម្ចាស់​មាន​ព្រះ​បន្ទូល​មក​លោក​កាអ៊ីន​ថា៖ «ម្ដេច​ក៏​អ្នក​ប្រព្រឹត្ត​ដូច្នេះ? សំរែក​ឈាម​ប្អូន​របស់​អ្នក​បាន​លាន់​ឮ​ពី​ដី​ឡើង​មក​ដល់​យើង។ ១១ឥ​ឡូ​វ​​​​​នេះ អ្នក​ត្រូវ​បណ្ដាសា​ហើយ អ្នក​ត្រូវ​ឃ្លាត​ឆ្ងាយ​ពី​ដី​ដែល​បាន​ស្រូប​យក​ឈាម​ប្អូន​របស់​អ្នក ជា​ឈាម​ដែល​អ្នក​បាន​បង្ហូរ​ដោយ​ផ្ទាល់​ដៃ។ ១២ ពេល​ណា​អ្នក​ភ្ជួរ​រាស់​ដី ដី​នឹង​លែង​អោយ​ភោគ​ផល​​ដល់​អ្នក​ទៀត​ហើយ អ្នក​នឹង​ទៅ​ជា​មនុស្ស​អនាថា សាត់​ព្រាត់​​នៅ​លើ​ផែនដី»។ ១៣ លោក​កាអ៊ីន​ទូល​ព្រះអម្ចាស់​ថា៖ «ព្រះ​​អង្គ​ដាក់​ទោស​ទូលបង្គំ​យ៉ាង​នេះ ធ្ងន់​ពេក​ណាស់ ទូលបង្គំ​ទ្រាំ​មិន​បាន​ទេ។ ១៤ ថ្ងៃ​នេះ ព្រះអង្គ​ដេញ​ទូលបង្គំ​ចេញ​ពី​ដី​ដែល​មាន​ជីជាតិ​ល្អ ទូលបង្គំ​ក៏​ត្រូវ​ចេញ​ឆ្ងាយ​ពី​ព្រះភក្ត្រ​របស់​ព្រះអង្គ​ទៀត ហើយ​នឹង​ទៅ​ជា​មនុស្ស​អនាថា សាត់ព្រាត់​នៅ​លើ​ផែនដី បើ​មាន​នរណា​ម្នាក់​ជួប​ទូលបង្គំ គេ​មុខ​ជា​សម្លាប់​ទូលបង្គំ​មិន​ខាន»។ ១៥ ព្រះអម្ចាស់​មាន​ព្រះបន្ទូល​មក​គាត់​ថា៖ «បើ​អ្នក​ណា​សម្លាប់​កាអ៊ីន គេ​នឹង​សងសឹក​អ្នក​នោះ​វិញ​មួយ​ជា​ប្រាំពីរ»។     ប​ន្ទាប់​​មក ព្រះអម្ចាស់​ដៅ​សញ្ញា​សំគាល់​មួយ​នៅ​លើ​លោក​កាអ៊ីន​។ ដូច្នេះ ពេល​មាន​នរណា​ជួប​គាត់ គេ​នឹង​មិន​ប្រហារ​ជីវិត​គាត់​ឡើយ។ ១៦ បន្ទាប់​មក​ទៀត លោក​កាអ៊ីន​បាន​ចាក​ចេញ​ឆ្ងាយ​ពី​ព្រះភក្ត្រ​របស់ព្រះអម្ចាស់​ទៅ​រស់​នៅ​ឯ​ស្រុក​ណូដ ដែល​ស្ថិត​នៅ​ខាង​កើត​ស្រុក​អេដែន។

ពូជពង្ស​របស់​លោក​កាអ៊ីន
១៧ លោក​កាអ៊ីន​បាន​រួម​រស់ ​ជា​មួយ​ភរិយា​របស់​គាត់ នាង​ក៏​មាន​ផ្ទៃ​ពោះ ហើយ​បង្កើត​បាន​កូន​មួយ ឈ្មោះ​ហេណុក។ បន្ទាប់​មក គាត់​កសាង​ក្រុង​មួយ ហើយ​ដាក់​ឈ្មោះ​ថា​ក្រុង​ហេណុក តាម​ឈ្មោះ​កូន​របស់​គាត់។ ១៨ លោក​ហេណុក​មាន​កូន​ឈ្មោះ​អ៊ីរ៉ាដ បន្ទាប់​មក លោក​អ៊ីរ៉ាដ​បង្កើត​មេហ៊ូយ៉ាអែល លោក​មេហ៊ូយ៉ាអែលបង្កើត​មេទូសា លោកមេទូសា​បង្កើត​ឡាម៉េក។

១៩ លោក​ឡាម៉េក​បាន​យក​ភរិយា​ពីរ ម្នាក់​ឈ្មោះ​នាង​អដា ម្នាក់​ទៀត​ឈ្មោះ​នាង​ស៊ីឡា។ ២០ នាង​អដា​បង្កើត​កូន​មួយ​ឈ្មោះ​យ៉ាបាល ជា​បុព្វបុរស​របស់​ជន​ជាតិ​ដែល​បោះ​ជំរំ​រស់​នៅ ហើយ​ចិញ្ចឹម​ហ្វូង​សត្វ។ ២១ ប្អូន​របស់​លោក​យ៉ាបាល​ឈ្មោះ​លោក​យូបាល ជា​បុព្វបុរស​របស់​ពួក​អ្នក​លេង​ពិណ និង​ចាប៉ី។ ២២ រីឯ​នាង​ស៊ីឡា​វិញ នាង​បង្កើត​បាន​កូន​ឈ្មោះ​ទូបាល-កាអ៊ីន ជា​បុព្វបុរស​របស់​ពួក​ជាង​លង្ហិន និង​ជាង​ដែក។ ប្អូន​ស្រី​របស់​លោក​ទូបាល-កាអ៊ីន ឈ្មោះ​នាង​ណាម៉ា។

២៣ លោក​ឡាម៉េក​និយាយ​ទៅ​កាន់​ភរិយា​ទាំង​ពីរ​ថា៖
«អដា និង​ស៊ីឡា​អើយ ចូរ​ស្ដាប់​សំដី​ខ្ញុំ!
ភរិយា​របស់​ឡាម៉េក​អើយ
ចូរ​ផ្ទៀង​ត្រចៀក​ស្ដាប់​សេចក្ដី​ដែល​ខ្ញុំ​និយាយ!
ខ្ញុំ​បាន​សម្លាប់​មនុស្ស​ម្នាក់
ព្រោះ​តែ​គេ​ធ្វើ​អោយ​ខ្ញុំ​មាន​មុខ​របួស​មួយ
ហើយ​ខ្ញុំ​បាន​សម្លាប់​ក្មេង​ម្នាក់
ព្រោះ​តែ​ស្នាម​ជាំ​មួយ។
២៤ បើ​គេ​វាយ​សម្លាប់​លោក​កាអ៊ីន
ត្រូវ​សម្លាប់​ប្រាំពីរ​នាក់​សងសឹក​វិញ
ប៉ុន្តែ បើ​គេ​វាយ​សម្លាប់​ឡាម៉េក
ត្រូវ​សម្លាប់​រហូត​ដល់​ទៅ​ចិតសិប​ប្រាំពីរ​នាក់
ដើម្បី​សងសឹក»។

២៥ លោក​ អដាំ​រួម​រស់​ជា​មួយ​ភរិយា​ម្ដង​ទៀត នាង​បង្កើត​បាន​កូន​ប្រុស​មួយ ហើយ​ដាក់​ឈ្មោះ​ថា សេថ ដ្បិត​នាង​ពោល​ថា «ដ្បិត​ព្រះជាម្ចាស់​ប្រទាន​កូន​មួយ​ទៀត​មក​អោយ​ខ្ញុំ ដើម្បី​បន្ត​ពូជ​ជំនួស​អេបិល ដែល​កាអ៊ីន​បាន​សម្លាប់»។

២៦ លោក​សេថ ​បង្កើត​បាន​កូន​ប្រុស​មួយ ដែល​គាត់​ដាក់​ឈ្មោះ​ថា អេណុស។ ចាប់​តាំង​ពី​ពេល​នោះ​មក គេ​នាំ​គ្នា​គោរព​ថ្វាយបង្គំ​ព្រះជាម្ចាស់ ដោយ​ហៅ​ព្រះអង្គ​ថា «ព្រះអម្ចាស់»។