កំណើតពិភពលោក (២៨)

 លោក​អ៊ីសាក​បាន​ហៅ​លោក​យ៉ាកុប​មក​អោយ​ពរ ហើយ​ហាម​ថា៖ «កូន​មិន​ត្រូវ​យក​ស្ត្រី​សាសន៍​កាណាន​ធ្វើ​ជា​ភរិយា​ទេ។ ចូរ​កូន​ធ្វើ​ដំណើរ​ទៅ​ ស្រុក​ជីតា​ខាង​ម្ដាយ​របស់​កូន នៅ​ប៉ាដន-អារ៉ាម ហើយ​រក​ប្រពន្ធ​ពី​ចំណោម​កូន​ស្រី​របស់​លោក​ឡាបាន់ ដែល​ត្រូវ​ជា​ឪពុក​ធំ​របស់​កូន​នោះ​វិញ។  សូម​ព្រះជាម្ចាស់​ដ៏​មាន​ ឫទ្ធានុភាព​ខ្ពង់ខ្ពស់​បំផុត ប្រទាន​ពរ​កូន អោយ​មាន​កូន​ចៅ​ជា​ច្រើន និង​កើន​ចំនួន​ឡើង​បាន​ទៅ​ជា​ប្រជាជាតិ​មួយ​ចំនួន​ធំ! សូម​ព្រះអង្គ​ប្រទាន​ពរ​កូន និង​ពូជពង្ស​កូន ដូច​ទ្រង់​បាន​ប្រទាន​ដល់​លោក​អប្រាហាំ កាល​ពី​មុន​ដែរ ដើម្បី​អោយ​កូន​ទទួល​ទឹក​ដី​ដែល​កូន​ស្នាក់​អាស្រ័យ​នៅ​នេះ ទុក​ជា​កម្មសិទ្ធិ គឺ​ជា​ទឹក​ដី​ដែល​ព្រះជាម្ចាស់​បាន​ប្រគល់​ដល់​លោក​អប្រាហាំ!»។ បន្ទាប់​មក លោក​អ៊ីសាក​អោយ​លោក​យ៉ាកុប​ចេញ​ដំណើរ​ទៅ​ស្រុក​ប៉ាដន-អារ៉ាម គឺ​ទៅ​ផ្ទះ​លោក​ឡាបាន់​ជា​កូន​របស់​លោក​បេទូអែល ជន​ជាតិ​អារ៉ាម ដែល​ត្រូវ​ជា​បង​ប្រុស​របស់​លោក​ស្រី​រេបេកា ម្ដាយ​របស់​លោក​យ៉ាកុប និង​លោក​អេសាវ។

 លោក​អេសាវ ​ឃើញ​លោក​អ៊ីសាក​អោយ​ពរ​លោក​យ៉ាកុប និង​ចាត់​គាត់​អោយ​ទៅ​រក​ប្រពន្ធ​នៅ​ស្រុក​ប៉ាដន-អារ៉ាម ទាំង​ផ្ដែ​ផ្ដាំ​នៅ​ពេល​អោយ​ពរ​នោះ​ថា កុំ​យក​ស្ត្រី​សាសន៍​កាណាន​មក​ធ្វើ​ជា​ភរិយា គាត់​ឃើញ​លោក​យ៉ាកុប​ធ្វើ​តាម​បង្គាប់​ឪពុកម្ដាយ ចេញ​ដំណើរ​ទៅ​ស្រុក​ប៉ាដន-អរ៉ាម លោក​អេសាវ​យល់​ឃើញ​ថា លោក​អ៊ីសាក ជា​ឪពុក មិន​ពេញ​ចិត្ត​នឹង​ស្ត្រី​សាសន៍​កាណាន​ទេ។ លោក​អេសាវ​ក៏​ទៅ​រក​លោក​ អ៊ីស្មាអែល ហើយ​យក​ប្រពន្ធ​មួយ​ទៀត គឺ​នាង​ម៉ាហាឡាត ជា​បង​របស់​នាង​ណេបាយ៉ូត ដែល​ត្រូវ​ជា​កូន​ស្រី​របស់​លោក​អ៊ីស្មាអែល កូន​របស់​លោក​អប្រាហាំ។

សុបិន​និមិត្ត​របស់​លោក​យ៉ាកុប
១០ លោក​យ៉ាកុប​ចាក​ចេញ​ពី​ក្រុង​បៀរសេបា​ឆ្ពោះ​ទៅ​កាន់​ស្រុក​ខហារ៉ន។ ១១ ពេល​ថ្ងៃ​ជិត​លិច លោក​បាន​ទៅ​ដល់​កន្លែង​មួយ ហើយ​ស្នាក់​នៅ​ទី​នោះ។ លោក​បាន​យក​ថ្ម​មួយ​ដុំ​មក​កើយ រួច​សំរាន្ត​លក់​នៅ​ទី​នោះ​ទៅ។ ១២ លោក​សុបិន​ឃើញ​មាន​ ជណ្ដើរ​​មួយ​បញ្ឈរ​លើ​ផែនដី ចុង​វា​ខ្ពស់​រហូត​ដល់​មេឃ ហើយ​មាន​ទេវទូត*​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ នាំ​គ្នា​ចុះ​ឡើង​តាម​ជណ្ដើរ​នោះ​។ ១៣ ពេល​នោះ ព្រះអម្ចាស់​គង់​នៅ​ក្បែរ​លោក មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា៖ «យើង​ជា​ព្រះអម្ចាស់ ជា​ព្រះ​របស់​អប្រាហាំ ជីតា​អ្នក ហើយ​ក៏​ជា​ព្រះ​របស់​អ៊ីសាក​ដែរ។ យើង​នឹង​ប្រគល់​ទឹក​ដី​ដែល​អ្នក​ដេក​លើ​នេះ​ដល់​អ្នក និង​ពូជពង្ស​របស់​អ្នក។ ១៤ ពូជពង្ស​របស់​អ្នក​នឹង​ មាន​ចំនួន​ច្រើន​ដូច​ធូលី​ដី។ ទឹក​ដី​របស់​អ្នក​នឹង​លាត​សន្ធឹង​ទៅ​ទិស​ខាង​លិច ទិស​ខាង​កើត ទិស​ខាង​ជើង និង​ទិស​ខាង​ត្បូង។ ក្រុម​គ្រួសារ​ទាំង​អស់​នៅ​លើ​ផែនដី​នឹង​បាន​ទទួល​ពរ​ដោយសារ​អ្នក និង​ពូជពង្ស​របស់​អ្នក។ ១៥ ចំពោះ​យើង​ផ្ទាល់ យើង​នឹង​ស្ថិត​នៅ​ជា​មួយ​អ្នក យើង​នឹង​ថែរក្សា​អ្នក គ្រប់​ទី​កន្លែង​ដែល​អ្នក​ទៅ ហើយ​យើង​នឹង​នាំ​អ្នក​ត្រឡប់​មក​ទឹក​ដី​នេះ​វិញ ដ្បិត​យើង​មិន​បោះ​បង់​ចោល​អ្នក​ឡើយ គឺ​យើង​នឹង​សំរេច​អ្វី​ទាំង​អស់​តាម​ពាក្យ​ដែល​យើង​សន្យា​នេះ»។

១៦ លោក​យ៉ាកុប​ភ្ញាក់​ឡើង ហើយ​ពោល​ថា៖ «ព្រះអម្ចាស់​ពិត​ជា​គង់​នៅ​កន្លែង​នេះ​មែន តែ​ខ្ញុំ​មិន​ដឹង​សោះ!»។ ១៧ លោក​ភ័យ​ខ្លាច​ជា​ខ្លាំង ហើយ​ពោល​ថា៖ «កន្លែង​នេះ​គួរ​អោយ​ស្ញែង​ខ្លាច​ណាស់! គឺ​ពិត​ជា​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ ហើយ​ពិត​ជា​ទ្វារ​នៃ​ស្ថាន​បរមសុខ!»។ ១៨ លោក​យ៉ាកុប​ក្រោក​ឡើង​ពី​ព្រលឹម យក​ដុំ​ថ្ម​ដែល​លោក​កើយ​នោះ មក​ដាក់​បញ្ឈរ​ជា​ស្ដូប រួច​ចាក់​ប្រេង​ពី​លើ​។ ១៩លោក​ដាក់​ឈ្មោះ​កន្លែង​នោះ​ថា«បេតអែល​»​​។ ប៉ុន្តែ កាល​ពី​ដើម គេ​ហៅ​កន្លែង​នោះ​ថា «លូស»។ ២០ លោក​យ៉ាកុប​បន់​ថា៖ «ប្រសិន​បើ​ព្រះជាម្ចាស់​គង់​ជា​មួយ​ខ្ញុំ និង​ថែរក្សា​ខ្ញុំ​តាម​ផ្លូវ​ដែល​ខ្ញុំ​ធ្វើ​ដំណើរ​ទៅ ប្រសិន​បើ​ព្រះអង្គ​ប្រទាន​អោយ​ខ្ញុំ​មាន​អាហារ​បរិភោគ និង​សម្លៀកបំពាក់ ២១ ហើយ​ប្រសិន​បើ​ខ្ញុំ​វិល​ត្រឡប់​ទៅ​ផ្ទះ​ឪពុក​ខ្ញុំ​វិញ ដោយ​សុខសាន្ត នោះ​ខ្ញុំ​នឹង​គោរព​បំរើ​ព្រះអម្ចាស់​ទុក​ជា​ព្រះ​របស់​ខ្ញុំ​មែន។ ២២ ដុំ​ថ្ម​ដែល​ខ្ញុំ​លើក​ បញ្ឈរ​ឡើង​នេះ ជា​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះជាម្ចាស់! អ្វីៗ​ដែល​ព្រះអង្គ​ប្រទាន​មក​ទូលបង្គំ ទូលបង្គំ​នឹង​យក​មួយ​ភាគ​ដប់​ថ្វាយ​ព្រះអង្គ​វិញ»។