កំណើតពិភពលោក (២៤)

អាពាហ៍ពិពាហ៍​របស់​លោក​អ៊ីសាក
 លោក​អប្រាហាំ​មាន​វ័យ​កាន់​តែ​ចាស់​ណាស់​ទៅ​ហើយ ព្រះអម្ចាស់​ក៏​បាន​ប្រទាន​ពរ​លោក​សព្វ​គ្រប់​ទាំង​អស់។

 លោក​ អប្រាហាំ​មាន​ប្រសាសន៍​ទៅ​កាន់​អ្នក​បំរើ​របស់​លោក ដែល​មាន​វ័យ​ចំណាស់​ជាង​គេ និង​ជា​អ្នក​មើល​ខុស​ត្រូវ​លើ​ទ្រព្យ​សម្បត្តិ​ទាំង​អស់​របស់​លោក​ថា៖ «ចូរ​ដាក់​ដៃ​អ្នក​នៅ​ក្រោម​ភ្លៅ​ខ្ញុំ  ហើយ​ស្បថ​ដោយ​យក​ព្រះអម្ចាស់ ជា​ព្រះ​នៃ​ស្ថាន​បរមសុខ និង​ផែនដី ធ្វើ​ជា​ប្រធាន​ថា អ្នក​នឹង​មិន​ដណ្ដឹង​កូន​ស្រី​របស់​ជន​ជាតិ​កាណាន ដែល​ខ្ញុំ​ស្នាក់​នៅ​ជា​មួយ​នេះ មក​ធ្វើ​ជា​ប្រពន្ធ​របស់​កូន​ខ្ញុំ​ឡើយ គឺ​អ្នក​ត្រូវ​ធ្វើ​ដំណើរ ​ទៅ​ស្រុក​កំណើត​ខ្ញុំ ហើយ​ដណ្ដឹង​កូន​ស្រី​ក្នុង​ចំណោម​ញាតិសន្ដាន​របស់​ខ្ញុំ មក​ធ្វើ​ជា​ប្រពន្ធ​អោយ​អ៊ីសាក ជា​កូន​របស់​ខ្ញុំ​វិញ»។ អ្នក​បំរើ​តប​ថា៖ «ប្រហែល​ជា​នាង​នោះ​មិន​ព្រម​តាម​ខ្ញុំ​ប្របាទ​មក​ស្រុក​នេះ​ទេ​មើល​ទៅ ដូច្នេះ តើ​គួរ​អោយ​ខ្ញុំ​ប្របាទ​នាំ​កូន​ប្រុស​របស់​លោក ទៅ​ស្រុក​ដែល​លោក​បាន​ចាក​ចេញ​មក​នោះ​ឬ?»។ លោក​អប្រាហាំ​មាន​ប្រសាសន៍​ទៅ​គាត់​ថា៖ «កុំ​នាំ​កូន​ខ្ញុំ​ទៅ​ស្រុក​នោះ​អោយ​សោះ!  ព្រះអម្ចាស់ ជា​ព្រះ​នៃ​ស្ថាន​បរមសុខ ដែល​បាន​យក​ខ្ញុំ​ចេញ​ពី​ញាតិសន្ដាន និង​ពី​ស្រុក​កំណើត​របស់​ខ្ញុំ ទ្រង់​មាន​ព្រះបន្ទូល​មក​ខ្ញុំ និង​បាន​សន្យា​ជា​មួយ​ខ្ញុំ​ថា ទ្រង់​ពិត​ជា​នឹង​ប្រគល់​ស្រុក​នេះ​អោយ​ពូជពង្ស​ខ្ញុំ។ ដូច្នេះ ព្រះអង្គ​មុខ​ជា​ចាត់​ទេវទូត​របស់​ព្រះអង្គ​អោយ​ទៅ​មុន​អ្នក ដើម្បី​អោយ​អ្នក​ដណ្ដឹង​កូន​ស្រី​ម្នាក់​ពី​ស្រុក​នោះ មក​ធ្វើ​ជា​ប្រពន្ធ​របស់​កូន​ប្រុស​ខ្ញុំ។ ប្រសិន​បើ​នាង​មិន​យល់​ព្រម​មក​តាម​អ្នក​ទេ អ្នក​នឹង​រួច​ពី​សម្បថ​នេះ តែ​កុំ​នាំ​កូន​ប្រុស​ខ្ញុំ​ទៅ​ស្រុក​នោះ​ជា​ដាច់​ខាត»។ អ្នក​បំរើ​ក៏​ដាក់​ដៃ​ក្រោម​ភ្លៅ​លោក​អប្រាហាំ ជា​ម្ចាស់​របស់​គាត់ ទាំង​ស្បថ​ជូន​លោក​អំពី​រឿង​នេះ។

១០ អ្នក​បំរើ​នោះ​បាន​យក​អូដ្ឋ​ដប់​ក្បាល ពី​ក្នុង​ហ្វូង​អូដ្ឋ​ម្ចាស់​របស់​គាត់ រួច​ចេញ​ដំណើរ​ឆ្ពោះ​ទៅ​ក្រុង​ណាហ៊រ ក្នុង​ស្រុក​មេសូប៉ូតាមី ដោយ​នាំ​យក​ទ្រព្យ​ដ៏​ល្អ​វិសេស​របស់​ម្ចាស់​គាត់​ទៅ​ជា​មួយ​ផង។ ១១ លុះ​មក​ដល់​ជិត​អណ្ដូង​ ទឹក​មួយ​នៅ​ខាង​ក្រៅ​ទីក្រុង គាត់​ក៏​អោយ​អូដ្ឋ​ទាំង​អស់​លុត​ជង្គង់។ ពេល​នោះ ល្ងាច​ហើយ ជា​ពេល​ដែល​ពួក​ស្ត្រី​នាំ​គ្នា​ចេញ​មក​ដង​ទឹក។ ១២ គាត់​ក៏​អធិស្ឋាន​ថា៖ «បពិត្រ​ព្រះអម្ចាស់ ជា​ព្រះ​របស់​លោក​អប្រាហាំ ចៅហ្វាយ​របស់​ទូលបង្គំ សូម​ព្រះអង្គ​មេត្តា​ជួយ​អោយ​ទូលបង្គំ​បាន​ជួប​នឹង​នារី​ម្នាក់​ដូច​ ប្រាថ្នា​ផង។ សូម​សំដែង​ព្រះហប្ញទ័យ​សន្តោស​មេត្តា​ដល់​លោក​អប្រាហាំ​ជា​ម្ចាស់​ទូលបង្គំ​ ផង! ១៣ទូល​បង្គំ​ឈរ​នៅ​ជិត​អណ្ដូង​ទឹក​នេះ​ស្រាប់​ហើយ ហើយ​ក៏​មាន​កូន​ស្រី​អ្នក​ស្រុក​ចេញ​ពី​ទីក្រុង​មក​ដង​ទឹក​ដែរ ១៤ បើ​ទូលបង្គំ​និយាយ​ទៅ​ កាន់​នាង​ក្រមុំ​ណា​ម្នាក់​ថា “សុំ​នាង​ផ្អៀង​ក្អម​អោយ​ទឹក​ខ្ញុំ​ទទួល​ទាន​ផង” ហើយ​បើ​នាង​តប​មក​ទូលបង្គំ​វិញ​ថា “សូម​អញ្ជើញ​ពិសា​ទៅ ខ្ញុំ​នឹង​ដង​ទឹក​អោយ​អូដ្ឋ​របស់​លោក​ផឹក​ថែម​ទៀត” សូម​អោយ​បាន​ចំ​លើ​នារី ដែល​ព្រះអង្គ​បម្រុង​ទុក​ធ្វើ​ជា​ភរិយា​របស់​លោក​អ៊ីសាក ជា​ម្ចាស់​ទូលបង្គំ។ ដូច្នេះ ទូលបង្គំ​នឹង​ដឹង​ច្បាស់​ថា ព្រះអង្គ​ពិត​ជា​សំដែង​ព្រះហឫទ័យ​សន្តោស​មេត្តា​ចំពោះ​លោក​​ម្ចាស់​របស់​ ទូលបង្គំ​មែន!»។

១៥ គាត់​និយាយ​មិន​ទាន់​ទាំង​ចប់​ផង ស្រាប់​តែ​នាង​រេបេកា​កណ្ដៀត​ក្អម​ទឹក​ចេញ​ពី​ទីក្រុង​មក។ នាង​ត្រូវ​ជា​កូន​របស់​លោក​បេទូអែល ជា​ចៅ​របស់​លោក​ស្រី​មីលកា និង​លោក​ណាហ៊រ ដែល​ជា​ប្អូន​របស់​លោក​អប្រាហាំ។ ១៦ នាង​មាន​សម្ផស្ស​ស្អាត​ ល្អ​ណាស់ ហើយ​ក៏​ជា​ស្ត្រី​ក្រមុំ​ព្រហ្មចារី មិន​ទាន់​រួម​រស់​ជា​មួយ​បុរស​ណា​ឡើយ។ នាង​ចុះ​ទៅ​ប្រភព​ទឹក លុះ​ដង​ទឹក​ដាក់​ពេញ​ក្អម​រួច​ហើយ នាង​ក៏​ឡើង​មក​វិញ។ ១៧ អ្នក​បំរើ​របស់​លោក​អប្រាហាំ​រត់​ទៅ​រក​នាង​ពោល​ថា៖ «សូម​នាង​មេត្តា​ចាក់​ទឹក​ពី​ក្អម​នាង អោយ​ខ្ញុំ​ទទួល​ទាន​បន្តិច»។ ១៨ នាង​តប​មក​វិញ​ថា៖ «សូម​លោក​ម្ចាស់​អញ្ជើញ​ពិសា!»។ នាង​ប្រញាប់ប្រញាល់​ផ្អៀង​ក្អម​អោយ​ទឹក​អ្នក​បំរើ​នោះ​ពិសា។ ១៩ ពេល​នាង​អោយ​គាត់​ពិសា​ ទឹក​រួច​ហើយ ក៏​ពោល​ថា៖ «នាង​ខ្ញុំ​នឹង​ទៅ​ដង​ទឹក​អោយ​អូដ្ឋ​លោក​ម្ចាស់​ផឹក​ដែរ ទាល់​តែ​វា​បាន​ឆ្អែត​គ្រប់​គ្រាន់»។ ២០ នាង​ក៏​ប្រញាប់ប្រញាល់​ចាក់​ទឹក​ទៅ​ក្នុង​ស្នូក​សត្វ រួច​នាង​រត់​ទៅ​ដង​ពី​អណ្ដូង​មក​ទៀត គឺ​នាង​បាន​ដង​ទឹក​អោយ​អូដ្ឋ​ទាំង​អស់​ផឹក។ ២១ បុរស​នោះ​សម្លឹង​មើល​ នាង ហើយ​នឹក​ក្នុង​ចិត្ត​ចង់​ដឹង​ថា តើ​ព្រះជាម្ចាស់​ប្រោស​អោយ​ដំណើរ​របស់​គាត់​បាន​សំរេច​តាម​បំណង មែន​ឬ​យ៉ាង​ណា។

២២ កាល​អូដ្ឋ​បាន​ផឹក​ទឹក​ឆ្អែត​ហើយ អ្នក​បំរើ​នោះ​ក៏​យក​ចិញ្ចៀន​​​​​មាស​មួយ​វង់ ទម្ងន់​មួយ​ជី​កន្លះ មក​អោយ​នាង រួច​យក​កងដៃ​មាស​មួយ​គូ ដែល​មាន​ទម្ងន់​បី​តម្លឹង មក​ពាក់​អោយ​នាង​ដែរ។ ២៣ គាត់​សួរ​នាង​ថា៖ «នាង​ត្រូវ​ជា​កូន​ចៅ​របស់​លោក​ណា? សូម​មេត្តា​ប្រាប់​អោយ​ខ្ញុំ​ដឹង​ផង។ តើ​នៅ​ផ្ទះ​ឪពុក​នាង មាន​កន្លែង​អោយ​យើង​ខ្ញុំ​ស្នាក់​នៅ​យប់​នេះ​បាន​ឬ​ទេ?»។ ២៤​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​​នាង​​​ឆ្លើយ​ថា៖ «នាង​ខ្ញុំ​ជា​កូន​របស់​លោក​បេទូអែល ជា​ចៅ​របស់​លោក​យាយ​មីលកា និង​លោក​តា​ណាហ៊រ»។ ២៥ នាង​ពោល​ទៀត​ថា៖ «នៅ​ផ្ទះ​យើង​មាន​ចំបើង និង​ស្មៅ​ស្ងួត​យ៉ាង​ច្រើន​បរិបូណ៌ ហើយ​ក៏​មាន​កន្លែង​ជូន​អស់​លោក​ស្នាក់​ដែរ»។ ២៦ បុរស​នោះ​លុត​ជង្គង់​ចុះ ក្រាប​ថ្វាយបង្គំ​ព្រះអម្ចាស់ ២៧ ទាំង​ពោល​ថា៖ «សូម​អរ​ព្រះគុណ​ព្រះអម្ចាស់ ជា​ព្រះ​របស់​លោក​អប្រាហាំ ជា​ម្ចាស់​ខ្ញុំ ដែល​តែងតែ​សំដែង​ព្រះហប្ញទ័យ​សន្តោស​មេត្តា និង​ព្រះហប្ញទ័យ​ស្មោះ​ត្រង់​ចំពោះ​លោក​ម្ចាស់​ខ្ញុំ​ជានិច្ច! ព្រះអម្ចាស់​នាំ​ផ្លូវ​ខ្ញុំ រហូត​ដល់​បាន​មក​ជួប​បង​ប្អូន​លោក​ម្ចាស់​ខ្ញុំ»។

២៨ នាង​ក្រមុំ​រត់​នាំ​ដំណឹង​នេះ​ទៅ​ប្រាប់​ម្ដាយ។ ២៩ នាង​រេបេកា​មាន​បង​ប្រុស​ម្នាក់ ឈ្មោះ​ឡាបាន់ ឡាបាន់​ក៏​រត់​ចេញ​ទៅ​រក​បុរស​នោះ នៅ​ខាង​ក្រៅ ជិត​អណ្ដូង​ទឹក ៣០ ព្រោះ​គាត់​បាន​ឃើញ​ ចិញ្ចៀន និង​កងដៃ​ដែល​ពាក់​នៅ​នឹង​ដៃ​របស់​ប្អូន​ស្រី ហើយ​គាត់​ក៏​បាន​ឮ​នាង​រេបេកា​ជា​ប្អូន​រៀប​រាប់​នូវ​សេចក្ដី​ដែល​បុរស​នោះ​ និយាយ។ គាត់​ក៏​ទៅ​ជួប​បុរស​នោះ ដែល​ឈរ​នៅ​ជា​មួយ​អូដ្ឋ ជិត​អណ្ដូង​ទឹក។ ៣១ គាត់​ពោល​ថា៖ «អ្នក​ដែល​ព្រះអម្ចាស់​ ប្រ​ទាន​ពរ​អើយ សូម​អញ្ជើញ​មក ម្ដេច​ឈរ​នៅ​ខាង​ក្រៅ​ដូច្នេះ? ខ្ញុំ​បាន​រៀបចំ​ផ្ទះ​ជូន​លោក ហើយ​ក៏​បាន​រៀបចំ​កន្លែង​មួយ​សំរាប់​អូដ្ឋ​ដែរ»។ ៣២ បុរស​នោះ​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ផ្ទះ គេ​យក​របស់​របរ​ចុះ​ពី​ខ្នង​អូដ្ឋ រួច​ដាក់​ចំបើង និង​ស្មៅ​អោយ​វា​ស៊ី ហើយ​យក​ទឹក​មក​លាង​ជើង​អោយ​បុរស​នោះ ព្រម​ទាំង​អោយ​អស់​អ្នក​ដែល​មក​ជា​មួយ​ដែរ។ ៣៣ បន្ទាប់​មក គេ​យក​ម្ហូប​អាហារ​ជូន​គាត់​ពិសា។ ប៉ុន្តែ គាត់​ពោល​ថា៖ «ខ្ញុំ​មិន​ទទួល​ទាន​ទេ ដរាប​ណា​មិន​ទាន់​បាន​ជំរាប​ជូន​នូវ​សេចក្ដី ដែល​ខ្ញុំ​ត្រូវ​និយាយ​នេះ​សិន»។ ឡាបាន់​តប​ថា៖ «សូម​អញ្ជើញ​មាន​ប្រសាសន៍​មក!»។

៣៤ បុរស​នោះ​ក៏​ពោល​ឡើង​ថា៖ «ខ្ញុំ​បាទ​ជា​អ្នក​បំរើ​របស់​លោក​អប្រាហាំ។ ៣៥ ព្រះអម្ចាស់​ បាន​ប្រទាន​ពរ​ដល់​ម្ចាស់​ខ្ញុំ​យ៉ាង​ច្រើន រហូត​ដល់​លោក​បាន​ទៅ​ជា​អ្នក​មាន​ឋានៈ​ខ្ពស់។ ព្រះអង្គ​ប្រទាន​អោយ​លោក​មាន​ហ្វូង​ចៀម និង​ហ្វូង​គោ មាន​ប្រាក់ មាស អ្នក​បំរើ​ស្រី​ប្រុស អូដ្ឋ និង​លា​ជា​ច្រើន​ផង។ ៣៦ ក្នុង​គ្រា​ដែល​ម្ចាស់​ របស់​ខ្ញុំ​មាន​វ័យ​ចាស់​ណាស់​ទៅ​ហើយ លោក​ស្រី​សារ៉ា ជា​ភរិយា បង្កើត​បាន​កូន​ប្រុស​មួយ​ជូន​លោក គឺ​កូន​ប្រុស​នេះ​ហើយ ដែល​នឹង​ទទួល​អ្វីៗ​ទាំង​អស់​ពី​លោក។ ៣៧ ម្ចាស់​របស់​ខ្ញុំ​បាន​ អោយ​ខ្ញុំ​ស្បថ​ថា “អ្នក​មិន​ត្រូវ​ដណ្ដឹង​កូន​ស្រី​ជន​ជាតិ​កាណាន ក្នុង​ស្រុក​ដែល​ខ្ញុំ​នៅ​នេះ មក​ធ្វើ​ជា​ប្រពន្ធ​អោយ​កូន​ប្រុស​ខ្ញុំ​ឡើយ។ ៣៨ ក៏​ប៉ុន្តែ អ្នក​ត្រូវ​ធ្វើ​ដំណើរ​ទៅ​រក​ក្រុម​គ្រួសារ និង​ញាតិសន្ដាន​ខ្ញុំ ហើយ​ដណ្ដឹង​កូន​ស្រី​ម្នាក់​ពី​ស្រុក​នោះ មក​ធ្វើ​ជា​ប្រពន្ធ​អោយ​កូន​ប្រុស​ខ្ញុំ”។ ៣៩ ខ្ញុំ​បាន​ជំរាប​លោក​ម្ចាស់​របស់​ខ្ញុំ​ថា “ប្រហែល​ជា​នាង​នោះ​មិន​ព្រម​មក​ស្រុក​នេះ តាម​ខ្ញុំ​ប្របាទ​ទេ​មើល​ទៅ”។ ៤០ លោក​តប​មក​ខ្ញុំ​វិញ​ថា “ព្រះអម្ចាស់ ជា​ព្រះ​ដែល​ខ្ញុំ​គោរព​ប្រណិប័តន៍ ទ្រង់​នឹង​ចាត់​ទេវទូត*​របស់​ព្រះអង្គ​អោយ​ទៅ​ជា​មួយ​អ្នក ហើយ​ទ្រង់​នឹង​ធ្វើ​អោយ​ដំណើរ​របស់​អ្នក​បាន​សំរេច​តាម​បំណង​ជា​មិន​ខាន។ អ្នក​នឹង​ដណ្ដឹង​កូន​ស្រី​ម្នាក់​ក្នុង​ចំណោម​ញាតិសន្ដាន និង​ក្រុម​គ្រួសារ​ខ្ញុំ មក​ធ្វើ​ជា​ប្រពន្ធ​អោយ​កូន​ប្រុស​ខ្ញុំ។ ៤១ ពេល​អ្នក​ទៅ​ជួប​ញាតិសន្ដាន​របស់​ខ្ញុំ ហើយ​ប្រសិន​បើ​គេ​មិន​ព្រម​លើក​កូន​អោយ​ទេ អ្នក​នឹង​បាន​រួច​ពី​សម្បថ​នេះ”។ ៤២ ថ្ងៃ​នេះ ខ្ញុំ​បាន​មក​ដល់​អណ្ដូង​ទឹក ហើយ​ទូលអង្វរ​ថា បពិត្រ ព្រះអម្ចាស់ ជា​ព្រះ​របស់​លោក​អប្រាហាំ ដែល​ជា​ចៅហ្វាយ​របស់​ទូលបង្គំ ប្រសិន​បើ​ព្រះអង្គ​សព្វ​ព្រះហប្ញទ័យ​អោយ​ដំណើរ​របស់​ទូលបង្គំ​បាន​សំរេច ដូច​ប្រាថ្នា​មែន ៤៣ ទូលបង្គំ​នៅ​ជិត​អណ្ដូង ​ទឹក​នេះ​ស្រាប់​ហើយ បើ​ទូលបង្គំ​និយាយ​ទៅ​កាន់​នាង​ក្រមុំ​ណា​ម្នាក់​ដែល​ចេញ​មក​ដង​ទឹក​ថា “សុំ​នាង​អោយ​ទឹក​ក្នុង​ក្អម​របស់​នាង មក​ខ្ញុំ​ទទួល​ទាន​បន្តិច” ៤៤ ហើយ​បើ​នាង​តប​មក​ ទូលបង្គំ​វិញ​ថា “សូម​អញ្ជើញ​ពិសា ខ្ញុំ​នឹង​ទៅ​ដង​ទឹក​អោយ​អូដ្ឋ​របស់​លោក​ផឹក​ថែម​ទៀត” នោះ​សូម​អោយ​ចំ​លើ​នារី​ដែល​ព្រះអង្គ​បាន​បម្រុង​ទុក​ជា​ភរិយា​របស់​កូន​ ប្រុស​ម្ចាស់​ទូលបង្គំ។ ៤៥ ខ្ញុំ​និយាយ​ក្នុង​ ចិត្ត​មិន​ទាន់​ចប់​ផង ស្រាប់​តែ​នាង​រេបិកា​កណ្ដៀត​ក្អម​ទឹក​ចេញ​ពី​ទីក្រុង​មក។ នាង​ចុះ​ទៅ​ឯ​ប្រភព​ទឹក ហើយ​ដង​ទឹក។ ខ្ញុំ​និយាយ​ទៅ​នាង​ថា “សុំ​នាង​មេត្តា​អោយ​ទឹក​មក​ខ្ញុំ​ទទួល​ទាន​បន្តិច”។ ៤៦ នាង​ក៏​ប្រញាប់​ផ្អៀង​ ក្អម​ដែល​នាង​កណ្ដៀត​នោះ ទាំង​ពោល​ថា “សូម​អញ្ជើញ​ពិសា នាង​ខ្ញុំ​នឹង​ទៅ​ដង​ទឹក​អោយ​អូដ្ឋ​លោក​ម្ចាស់​ផឹក​ថែម​ទៀត”។ ៤៧ ខ្ញុំ​សួរ​នាង​ថា “នាង​ត្រូវ​ជា​កូន​ចៅ​របស់​លោក​ណា” នាង​ឆ្លើយ​ថា “នាង​ខ្ញុំ​ជា​កូន​របស់​លោក​បេទូអែល ជា​ចៅ​របស់​លោក​តា​ណាហ៊រ និង​លោក​យាយ​មីលកា”។ ខ្ញុំ​យក​ចិញ្ចៀន​ និង​កងដៃ​ពាក់​អោយ​នាង។ ៤៨ បន្ទាប់​មក ខ្ញុំ​ក៏​លុត​ជង្គង់​ថ្វាយបង្គំ​ព្រះអម្ចាស់ ហើយ​អរ​ព្រះគុណ​ព្រះអម្ចាស់ ជា​ព្រះ​របស់​លោក​អប្រាហាំ ជា​ម្ចាស់​ខ្ញុំ ដែល​ទ្រង់​បាន​ដឹក​នាំ​ខ្ញុំ ដោយ​ព្រះហប្ញទ័យ​ស្មោះ​ត្រង់ អោយ​ខ្ញុំ​បាន​មក​ដណ្ដឹង​ក្មួយ​ស្រី​របស់​លោក យក​ទៅ​ធ្វើ​ជា​ភរិយា​អោយ​កូន​ប្រុស​របស់​លោក។ ៤៩ ឥឡូវ​នេះ ប្រសិន​បើ​អស់​លោក​ចង់​សំដែង​ចិត្ត​សន្តោស​មេត្តា និង​ចិត្ត​ស្មោះ​ត្រង់​ចំពោះ​ម្ចាស់​របស់​ខ្ញុំ សូម​មាន​ប្រសាសន៍​មក ដើម្បី​អោយ​ខ្ញុំ​អាច​គិតគូរ​ទៅ​តាម​នោះ​ផង»។

៥០ លោក​ឡាបាន់ និង​លោក​បេធូអែល​តប​ទៅ​វិញ​ថា៖ «ហេតុ​ការណ៍​នេះ​កើត​មក​ពី​ព្រះអម្ចាស់​ដូច្នេះ យើង​ខ្ញុំ​ពុំ​អាច​ប្រាប់​លោក​​​​ថា យើង​យល់​ព្រម ឬ​ជំទាស់​ឡើយ។ ៥១ នាង​រេបេកា​នៅ​មុខ​លោក​ស្រាប់​ហើយ សូម​ទទួល​នាង​យក​ទៅ​ចុះ អោយ​នាង​បាន​ទៅ​ជា​ភរិយា​របស់​កូន​ប្រុស​ម្ចាស់​លោក ដូច​ព្រះអម្ចាស់​មាន​ព្រះបន្ទូល»។

៥២ កាល​អ្នក​បំរើ​របស់​លោក​អប្រាហាំ​បាន​ឮ​ពាក្យ​ទាំង​នោះ គាត់​ក៏​ក្រាប​ថ្វាយបង្គំ​ព្រះអម្ចាស់ ៥៣ រួច​គាត់​យក​គ្រឿង​ អលង្ការ ជា​ប្រាក់ ជា​មាស ព្រម​ទាំង​សម្លៀកបំពាក់​ចេញ​មក​ជូន​នាង​រេបេកា ហើយ​គាត់​លើក​ជំនូន​ដ៏​មាន​តម្លៃ​ផ្សេងៗ​ទៀត ជូន​ទៅ​បង​ប្រុស និង​ម្ដាយ​របស់​នាង​ដែរ។ ៥៤ បន្ទាប់​មក ទើប​គាត់​បរិភោគ​បាយ​ទឹក​ជា​មួយ​អស់​អ្នក​ដែល​រួម​ដំណើរ​ជា​មួយ​គាត់ ហើយ​យប់​នោះ គេ​ក៏​នាំ​គ្នា​ស្នាក់​នៅ​ទី​នោះ​ទៅ។ លុះ​ព្រឹក​ឡើង​ពេល​ក្រោក​ពី​ដំណេក អ្នក​បំរើ​ពោល​ឡើង​ថា៖ «ខ្ញុំ​សូម​លា​ត្រឡប់​ទៅ​រក​ម្ចាស់​ខ្ញុំ​វិញ​ហើយ»។ ៥៥ បង​ប្រុស និង​ម្ដាយ​របស់​នាង​រេបេកា​ពោល​ថា៖ «សុំ​អោយ​រេបេកា​នៅ​ទី​នេះ​ជា​មួយ​យើង​បន្តិច​សិន ចាំ​ដប់​ថ្ងៃ​ទៀត សឹម​អញ្ជើញ​ទៅ»។ ៥៦ គាត់​តប​ទៅ​វិញ​ថា៖ «ព្រះអម្ចាស់​ បាន​ធ្វើ​អោយ​ដំណើរ​របស់​ខ្ញុំ​បាន​សំរេច​តាម​បំណង​ហើយ ដូច្នេះ សូម​កុំ​ឃាត់​ខ្ញុំ​អី សូម​អនុញ្ញាត​អោយ​ខ្ញុំ​វិល​ត្រឡប់​ទៅ​រក​ម្ចាស់​ខ្ញុំ​វិញ​ចុះ»។ ៥៧ គេ​តប​មក​គាត់​វិញ​ថា៖ «សូម​ហៅ​នាង​មក ហើយ​សួរ​យោបល់​នាង​ផ្ទាល់​ទៅ»។

៥៨ ​​គេ​ក៏​ហៅ​នាង​រេបេកា​មក​សួរ​ថា៖ «តើ​កូន​យល់​ព្រម​ទៅ​ជា​មួយ​លោក​ឬ​ទេ?»។ នាង​ឆ្លើយ​ថា៖ «ចា៎ស ព្រម!»។

៥៩ គេ​ក៏​អនុញ្ញាត​អោយ​នាង​រេបេកា​ជា​ប្អូន និង​មេ​ដោះ​របស់​នាង ចាក​ចេញ​ទៅ​ជា​មួយ​អ្នក​បំរើ​របស់​លោក​អប្រាហាំ និង​អស់​អ្នក​ដែល​មក​ជា​មួយ​គាត់។ ៦០ ក្រុម​គ្រួសារ​បាន​អោយ​ពរ​នាង​រេបេកា​ថា៖
«ប្អូន​រេបេកា​អើយ
សូម​អោយ​នាង​បាន​ទៅ​ជា​ម្ដាយ​របស់​មនុស្ស
រាប់​លាន​រាប់​កោដិ​នាក់
សូម​អោយ​ពូជពង្ស​នាង​គ្រប់គ្រង
លើ​ពួក​ខ្មាំង​សត្រូវ​របស់​នាង»។

៦១ រេបេកា​ក្រោក​ឡើង ជា​មួយ​ពួក​ស្រី​បំរើ​របស់​នាង ឡើង​ជិះ​អូដ្ឋ ទៅ​តាម​បុរស​នោះ រួច​ហើយ​អ្នក​បំរើ​ក៏​នាំ​នាង​រេបេកា​ចេញ​ទៅ។

៦២ នៅ​គ្រា​នោះ អ៊ីសាក​បាន​ចាក​ចេញ​ពី​អណ្ដូង​ទឹក​ឡា​ហាយ​រ៉ូអ៊ី​ហើយ។ គាត់​រស់​នៅ​តាម​តំបន់​វាល​រហោស្ថាន​ណេកិប។ ៦៣ ល្ងាច​មួយ គាត់​ដើរ​ចេញ​ទៅ​សញ្ជឹង​គិត​នៅ​តាម​វាល ហើយ​គាត់​ក្រឡេក​មើល​ទៅ​ឃើញ​ក្បួន​អូដ្ឋ​មក​ដល់។ ៦៤ រីឯ​នាង​រេបេ​កា​​វិញ នាង​ក៏​ក្រឡេក​មើល​មក​ដែរ។ ពេល​នាង​ឃើញ​អ៊ីសាក នាង​លោត​ចុះ​ពី​ខ្នង​អូដ្ឋ ៦៥ សួរ​អ្នក​បំរើ​ថា៖ «អ្នក​ដែល​ឈរ​នៅ​តាម​វាល ហើយ​កំពុង​តែ​ដើរ​មក​រក​យើង​នោះ​ជា​នរណា?» ៦៦ អ្នក​បំរើ​តប​ថា៖ «គឺ​លោក​ហើយ​ដែល​ជា​ម្ចាស់​របស់​ខ្ញុំ»។ នាង​ក៏​យក​ស្បៃ​មក​គ្រប​មុខ​។ អ្នក​បំរើ​ក៏​រៀប​រាប់​ប្រាប់​លោក​អ៊ីសាក នូវ​កិច្ចការ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែល​គាត់​បាន​ធ្វើ។

៦៧ លោក​អ៊ីសាក​នាំ​នាង​រេបេកា​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ជំរំ ដែល​លោក​ស្រី​សារ៉ា ជា​ម្ដាយ ធ្លាប់​នៅ​កាល​ពី​មុន។ គាត់​បាន​យក​នាង​ធ្វើ​ជា​ភរិយា គាត់​ស្រឡាញ់​ថ្នាក់ថ្នម​នាង ហើយ​នាង​ក៏​ធ្វើ​អោយ​គាត់​បាន​ធូរ​ស្បើយ​ពី​ទុក្ខ ក្រោយ​ពី​ម្ដាយ​ស្លាប់។