ព្រះនាង​អេសធែរ (០៨)

រាជក្រឹត្យ​អោយ​សន្ដោស​ជន​ជាតិ​យូដា
 នៅ​ថ្ងៃ​ដដែល​នោះ ព្រះចៅ​ស៊ែរសេស​ប្រទាន​វិមាន​របស់​លោក​ហាម៉ាន់ ជា​បច្ចាមិត្ត​របស់​ជន​ជាតិ​យូដា​ទៅ​អោយ​ព្រះមហាក្សត្រិយានី​អេសធែរ។ ព្រះនាង​អេសធែរ​ទូល​ស្ដេច​អោយ​បាន​ជ្រាប​ថា លោក​ម៉ាដេកាយ​ត្រូវ​ជា​សាច់ញាតិ​របស់​ព្រះនាង ដូច្នេះ លោក​ម៉ាដេកាយ​ក៏​ចូល​មក​គាល់​ស្ដេច។ ២ ពេល​នោះ ព្រះរាជា​យក​ត្រា​ព្រះទំរង់ ដែល​ទ្រង់​បាន​ដក​ហូត​ពី​លោក​ហាម៉ាន់ មក​ប្រគល់​ជូន​លោក​ម៉ាដេកាយ។ ព្រះនាង​អេសធែរ​ក៏​បាន​តែងតាំង​លោក​ម៉ាដេកាយ អោយ​មើល​ខុស​ត្រូវ​លើ​វិមាន​របស់​លោក​ហាម៉ាន់​ដែរ។

 ព្រះនាង​ អេសធែរ​ពុំ​បាន​ឈប់​ត្រឹម​នេះ​ទេ គឺ​ព្រះនាង​ទូល​ស្ដេច​សា​ជា​ថ្មី ទាំង​យំ​សោក នៅ​ទៀប​ព្រះបាទា​របស់​ស្ដេច សូម​ទ្រង់​អាណិត​មេត្តា​លុប​បំបាត់​ច្បាប់​ដ៏​អាក្រក់ ដែល​លោក​ហាម៉ាន់ ជា​ពូជពង្ស​របស់​ស្ដេច​អកាក់ បាន​បង្កើត​ក្នុង​គោល​បំណង​ប្រល័យ​​ពូជសាសន៍​យូដា។ ព្រះរាជា​ហុច​ដំបង​មាស​ទៅ​អោយ​ព្រះនាង​អេសធែរ ព្រះនាង​អេសធែរ​ក៏​ក្រោក​ឈរ​ឡើង​នៅ​ចំពោះ​ព្រះភក្ត្រ​ស្ដេច។ ព្រះនាង​មាន​រាជ​សវនីយ៍​ថា៖ «ប្រសិន​បើ​ព្រះករុណា​យល់​ឃើញ​ថា ជា​ការ​ល្អ និង​គួរ​គប្បី ហើយ​ប្រសិន​បើ​ព្រះករុណា​គាប់​ព្រះហឫទ័យ និង​រីករាយ​ចំពោះ​ខ្ញុំ​ម្ចាស់​មែន សូម​បញ្ជា​អោយ​គេ​សរសេរ​លិខិត​មួយ ដើម្បី​ប្រកាស​ទុក​ជា​មោឃៈ នូវ​លិខិត​ដែល​លោក​ហាម៉ាន់ ជា​កូន​របស់​លោក​ហាមេដាតា និង​ជា​ពូជពង្ស​របស់​ស្ដេច​អកាក់​បាន​ចង​ក្រង ក្នុង​គោល​បំណង​ប្រល័យ​ពូជសាសន៍​យូដា អោយ​អស់​ពី​អាណាខេត្ត​ទាំង​ប៉ុន្មាន​របស់​ព្រះករុណា។ ខ្ញុំ​ម្ចាស់​ពុំ​អាច​នៅ​ ស្ងៀម មិន​អើ​ពើ​នឹង​ទុក្ខ​វេទនា​ដែល​កើត​មាន​ដល់​ប្រជាជន​របស់​ខ្ញុំ​ម្ចាស់​បែប​ នេះ​បាន​ទេ។ ពិត​មែន​ហើយ ខ្ញុំ​ម្ចាស់​ពុំ​អាច​នៅ​ស្ងៀម​មិន​អើ​ពើ​នឹង​ការ​វិនាស​នៃ​ពូជសាសន៍​របស់​ ខ្ញុំ​ម្ចាស់​បាន​ឡើយ!»។

 ព្រះចៅ​ស៊ែរសេស​មាន​រាជឱង្ការ ទៅ​កាន់​ព្រះមហាក្សត្រិ​យានី​អេសធែរ និង​លោក​ម៉ាដេកាយ​ដែល​ជា​ជន​ជាតិ​យូដា​ថា៖ «យើង​​​​​​ បាន​​ប្រគល់​វិមាន​របស់​លោក​ហាម៉ាន់​ថ្វាយ​ព្រះនាង​អេសធែរ ហើយ​ក៏​បាន​អោយ​គេ​ព្យួរ ក ​លោក​ហាម៉ាន់​នៅ​លើ​បង្គោល ព្រោះ​តែ​គាត់​ចង់​ធ្វើ​បាប​ជន​ជាតិ​យូដា​ដែរ។ ឥឡូវ​នេះ សូម​ព្រះមហាក្សត្រិយានី និង​លោក រៀប​រៀង​រាជសារ​មួយ ក្នុង​នាម​ព្រះមហាក្សត្រ ជា​រាជសារ​ដែល​ផ្ដល់​ការ​អនុគ្រោះ​ដល់​ជន​ជាតិ​យូដា រួច​ត្រូវ​ប្រថាប់​ត្រា​ហ្លួង​ផង ដ្បិត​រាជ​បញ្ជា​ដែល​យើង​បាន​ចេញ​ប្រកាស​ផុត​ទៅ​ហើយ​នោះ ពុំ​អាច​ប្រែប្រួល​បាន​ទេ»។  នៅ​ថ្ងៃ​ដដែល​នោះ គឺ​ថ្ងៃ​ទី​ម្ភៃ​បី​ក្នុង​ខែ​ជេស្ឋ គេ​ក៏​បាន​កោះ​ហៅ​ពួក​ស្មៀន​ហ្លួង​មក ហើយ​ប្រាប់​អោយ​សរសេរ​រាជសារ តាម​សេចក្ដី​ដែល​ម៉ាដេកាយ​បង្គាប់ ផ្ញើ​ទៅ​ជន​ជាតិ​យូដា ពួក​មេទ័ព ពួក​ទេសាភិបាល និង​មេ​ដឹក​នាំ​អាណាខេត្ត​ទាំង​អស់ ចាប់​ពី​ស្រុក​ឥណ្ឌា​រហូត​ដល់​ស្រុក​អេត្យូពី គឺ​មាន​ទាំង​អស់​មួយ​រយ​ម្ភៃ​ប្រាំពីរ​អាណាខេត្ត។ រាជសារ​ទាំង​នោះ​សរសេរ​តាម​អក្សរ​របស់​អាណា ខេត្ត​នីមួយៗ និង​តាម​ភាសា​របស់​ជាតិ​សាសន៍​នីមួយៗ។ រីឯ​ជន​ជាតិ​យូដា​ក៏​បាន​ទទួល​រាជសារ​តាម​ភាសា និង​អក្សរ​របស់​ខ្លួន​ផ្ទាល់​ដែរ។ ១០ គេ​បាន​សរសេរ​រាជសារ​ ក្នុង​នាម​ព្រះចៅ​ស៊ែរសេស ប្រថាប់​ត្រា​ហ្លួង ហើយ​អ្នក​នាំ​សារ​ត្រូវ​ជិះ​សេះ​ដែល​មាន​ពូជ​ល្អ យក​ពី​ក្រោល​របស់​ស្ដេច នាំ​រាជសារ​ទៅ​ចែក​ផ្សាយ។ ១១ ក្នុង​លិខិត​នោះ ព្រះរាជា​អនុញ្ញាត​អោយ​ជន​ជាតិ​យូដា នៅ​ក្នុង​ទីក្រុង​ទាំង​មូល​ប្រមូល​ផ្ដុំ​គ្នា ការពារ​អាយុ​ជីវិត​របស់​ខ្លួន។ ជន​ជាតិ​យូដា​ក៏​មាន​សិទ្ធិ​សម្លាប់​រង្គាល​អស់​អ្នក​នៅ​ក្នុង​ចំណោម​ជាតិ​ សាសន៍ ឬ​នៅ​តាម​អាណាខេត្ត​ទាំងឡាយ ដែល​បៀតបៀន​ខ្លួន​ដែរ។ ពួក​គេ​ក៏​អាច​សម្លាប់​ប្រពន្ធ​កូន​របស់​អ្នក​ទាំង​នោះ ហើយ​រឹប​អូស​យក​ទ្រព្យសម្បត្តិ​ទៀត​ផង។ ១២ ពួក​គេ​ត្រូវ​អនុវត្ត​ រាជសារ​នេះ តាម​អាណាខេត្ត​ទាំង​ប៉ុន្មាន របស់​ព្រះចៅ​ស៊ែរសេស​ក្នុង​ថ្ងៃ​តែ​មួយ គឺ​នៅ​ថ្ងៃ​ទី​ដប់​បី​នៃ​ខែ​ទី​ដប់ពីរ ដែល​ជា​ខែ​ផល្គុន។ ១៣ អាណាខេត្ត​នីមួយៗ​ទទួល​ រាជក្រឹត្យ​មួយ​ច្បាប់ សំរាប់​ប្រកាស​ជា​សាធារណៈ ក្នុង​ចំណោម​ប្រជាជន​ទាំង​អស់ ហើយ​អោយ​ជន​ជាតិ​យូដា​ត្រៀម​ខ្លួន​ជា​ស្រេច​នៅ​ថ្ងៃ​នោះ ដើម្បី​សង សឹក​ខ្មាំង​សត្រូវ​របស់​ខ្លួន។ ១៤ អ្នក​នាំ​សារ​ក៏​ជិះ​ សេះ​ដែល​មាន​ពូជ​ល្អ យក​ពី​ក្រោល​របស់​ស្ដេច នាំ​រាជសារ​ចាក​ចេញ​ទៅ​យ៉ាង​រូតរះ។ គេ​ក៏​បាន​ប្រកាស​រាជសារ​នេះ​នៅ​ក្រុង​ស៊ូសា ជា​រាជ​ធានី​ដែរ។

១៥ លោក​ ម៉ាដេកាយ​ចាក​ចេញ​ពី​ព្រះរាជា ទាំង​ស្លៀក​សម្លៀក បំពាក់​របស់​ស្ដេច ដែល​មាន​ពណ៌​ស្វាយ និង​ពណ៌​ស ហើយ​លោក​ពាក់​អាវ​ធំ​ពណ៌​ក្រហម និង​ពាក់​មកុដ​មាស​យ៉ាង​ធំ​ផង។ ពេល​នោះ មាន​សំរែក​អរ​សប្បាយ​ពាសពេញ​ក្រុង​ស៊ូសា​ទាំង​មូល។ ១៦ ជន​ជាតិ​យូដា​ពោរពេញ​ដោយ​អំណរ​សប្បាយ​រីករាយ​ឥត​ឧបមា ហើយ​នាំ​គ្នា​ស្រែក​ហ៊ោ​ដោយ​ជ័យជំនះ។ ១៧ នៅ​តាម​អាណាខេត្ត និង​តាម​ក្រុង​នីមួយៗ ដែល​រាជ​បញ្ជា និង​រាជក្រឹត្យ​ទៅ​ដល់ ជន​ជាតិ​យូដា​មាន​អំណរ​សប្បាយ​ឥត​ឧបមា។ ពួក​គេ​នាំ​គ្នា​ជប់លៀង ហើយ​ថ្ងៃ​នោះ​ជា​ថ្ងៃ​បុណ្យ​យ៉ាង​ធំ។ មាន​ជាតិ​សាសន៍​ជា​ច្រើន​ចូល​សាសន៍​យូដា ព្រោះ​ពួក​គេ​ភ័យ​ខ្លាច​ជន​ជាតិ​យូដា​ជា​ខ្លាំង។