ប្រវត្តិព្រះសហគមន៍

“ចូរបង្ហួសទូកទៅទឹកជ្រៅ រួចនាំគ្នាទម្លាក់អួនចុះ”

រាជាណាចក្រ មហានគរ ដែលអំណោយផល ដល់ការបង្កបង្កើនផល នេសាទ មានធម្មជាតិសម្បូរបែប មានទន្លេ បឹងបួរ ខ្វាត់ខ្វែង ។ មានវប្បធម៌ អរិយ្យធម៌  យូរលង់ណាស់មកហើយ មានសិល្បៈសម្បូររបែប ប្រពៃណីផូរផង់ និងសាសនាផ្សេង នោះគឺព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជា ជាព្រះរាជាណាចក្រអច្ឆរិយ។

ដំណឹងល្អបានមកដល់ទឹកដីកម្ពុជាក្នុងពាក់កណ្តាលសតវត្សរ៍ទី១៦ ដោយ​សាសនទូត ជាបព្វជិតជាតិព័រទុយហ្គាល់ បន្ទាប់មកមាន លោក ស៊ីលវែស្ត្រ ដាសេវេដូ បានមកនៅប្រទេសកម្ពុជា រយៈពេល២០ឆ្នាំ លោករៀន​ភាសាខ្មែរ និង​បានកសាងព្រះវិហារដំបូងគេ ហើយបានបកប្រែសៀវភៅ​ជាភាសា​ខ្មែរ​ផងដែរ។  ក្នុងសតវត្សរ៍​ទី១៧ មកមានគ្រីស្តបរិស័ទជាតិជប៉ុន ឥណ្ឌូនេស៊ី បានមក​ដល់​កម្ពុជាផងដែរ។ ពួកគេបានតាំងទីលំនៅ​ក្នុង​ស្រុក​ពញ្ញាឮ។  ក្នុងសតវត្សរ៍១៨ មាន​គ្រីស្តបរិស័ទខ្មែរមួយចំនួននៅកំពង់ធំ  ។ ចុងសតវត្សរ៍ ទី១៨ ជាពេលដែល ប្រទេស​កើតវឹកវរមានសង្គ្រាមជាមួយសៀម។ គ្រីស្តបរិស័ទមួយចំនួនធំ ត្រួវ​សៀម​កៀរ​យកទៅបាងកក។  មួយចំនួន​បានភៀស​ខ្លួន រួចក៏ត្រលប់មក​តាំង​ទីលំនៅ នៅក្នុងក្រុងបាត់ដំបងថ្ងៃទី៥ ខែមករា ឆ្នាំ១៧៩០ និងបាន​បង្កើត​ព្រះសហគមន៍នៅទីនោះ។

ព្រះសហគមន៍កាតូលិក​នៅកម្ពុជាបានបន្តជីវិត និងបានរីកចម្រើនក្នុងរយៈ​ពេល​ដែល​មានសាសនទូតប្រទេសបារាំង គឺសាសនទូតក្រៅប្រទេសនា​ក្រុងប៉ារីស បានមកដល់ទឹកដីដ៏ប្រណិតមួយនេះ។

នៅពាក់កណ្តាលសតវត្សរ៍ទី១៩ ព្រះមហាក្សត្រខ្មែរព្រះបាទ នរោត្តម បានស្នើ​ឲ្យ​គ្រីស្តបរិស័ទប្តូរមកតាំងទីលំនៅ​ក្នុងរាជធានៅភ្នំពេញ ក្នុងឆ្នាំ ១៥៦៦។ ព្រះមហាក្សត្របានចែកដី​ឲ្យគ្រីស្តបរិស័ទសាងសង់ព្រះវិហារ នៅព្រែកហ្លូង ក្រោយ​មកបានក្លាយជាភូមិព្រះមាតា ហើយសព្វថ្ងៃនៅជាប់ខាងជើងស្ពាន​ជ្រោយចង្វារត្រើយខាងលិច។

ព្រះសហគមន៍កាតូលិកនៅកម្ពុជា បានបំពេញតួនាទីយ៉ាងសំខាន់នៅក្នុង ការកសាង​​សង្គមកម្ពុជា វិស័យអបរំ និងកិច្ចការមេត្តាករុណា។ ក្នុងសម័យ​អាណានិគម​​និយមបារាំងនាដើមសតវត្សរ៍ទី២០  ព្រះសហគមន៍មានការរីក​​ចម្រើន​​​​ជាលំដាប់ មានវត្តអារាមសម្រាប់ បព្វជិត បព្វជិតា មាន​សាលារៀន​ល្បីៗ​ដែល​មានគុណភាព មានអនុទេវវិទ្យាល័យ បានសាងក្នុងឆ្នាំ១៩១២  ។

មានបូជាចារ្យកាតូលិកខ្មែរដំបូងដែលទទួលការតែងតាំងក្នុងឆ្នាំ១៩៥៧ បន្ទាប់​មក​គឺលោក ទេព អ៊ីមសុត្ថា ទទួលអគ្គសញ្ញាតែងតាំងជាបូជាចារ្យ ក្នុងឆ្នាំ​១៩៥៩។ លោក ឆ្មារ សាឡាស់ តែងតាំងជាបូជាចារ្យ ក្នុងឆ្នាំ១៩៦៤។ លោក ឆ្មារ សាឡឹមជាប្អូនលោក ឆ្មារ សាឡាស់ តែងតាំងជាបូជាចារ្យ ក្នុងឆ្នាំ១៩៦៧។

ព្រះសហគមន៍កាតូលិកត្រូវបានគេស្គាល់យ៉ាងច្បាស់ តាមរយៈសកម្មភាព មនុស្ស​ធម៌នានាក្នុងសង្គម មានការសិក្សាអប់រំ  ការថែរទាំអ្នកជំងឺ កុមារកំព្រា ទុគ៌តជន ។ល។

អ្វីត្រូវបានផ្លាស់ប្តូរទាំងស្រុង ពពកខ្មៅបានមកបាំងពន្លឺព្រះចន្ទដ៏ស្រទន់ ដែល​កំពុងបំភ្លឺពិលោកដ៏ស្រស់បំព្រង។ ​ព្យុះសង្ឃរា បានបោកបក់ បណ្តាលឲ្យ​បរិយាកាស និងភាពស្រស់បំព្រងទាំងឡាយត្រូវប្រែជាភាពអាប់អួរទៅជា​សម្រែកទ្រហោយំ និងសោកសង្រេងដោយសារភ្លើងសង្គ្រាម  ក្រោយការទម្លាក់ សម្តេច​ព្រះនរោត្តម សីហនុ ពីតំណែងដោយលោកសេនាប្រមុខ លន់ ណុល បាន​នាំនាវាកម្ពុជាឲ្យធ្លាក់ចូលក្នុងភ្លើងសង្គ្រាម។  សភាពការណ៍​កាន់តែ​ពិបាកទៅៗ គ្រប់សាសនទូតទាំងឡាយហាក់បានដឹងអំពី​ស្ថាន​ការណ៍ច្បាស់ បានរៀបចំខ្លួនយ៉ាងតក់ក្រហល់។ សន្តអាសនៈ បានជ្រើសតាំង​លោក បូជាចារ្យ យ៉ូសែប ឆ្មារសាឡាស់ ជាអភិបាលឧបដ្ឋម្ភករ។ នៅថ្ងៃទី១៣ មេសា ឆ្នាំ១៩៧៥ លោក​ទទួល​អគ្គសញ្ញាតែងតាំងជាអភិបាល។

បីថ្ងៃក្រោយមក ១៧ មេសា ឆ្នាំ១៩៧៥ ប្រវត្តិសាស្ត្រថ្មីរបស់កម្ពុជាបានមកដល់ កងទ័ពខ្មែរក្រហមបានទទួលជ័យជម្នះលើរដ្ឋាភិបាលលន់ណុល។ ព្យុះបាន​បោកបក់​មក​កាន់តែខ្លាំង នាំនាវាកម្ពុជាដ៏តូចមួយនេះធ្លាក់លិចលង់ក្នុង​មហា​សាគរនៃភាពអន្ធ​កាល។ ពួកគេបណ្តេញប្រជាជនចេញពីទីក្រុង សាសនទូត​ទាំងឡាយ​ត្រូវបង្ខំ​ឲ្យពេញពីម្ពុជា។ លោកអភិបាលភូមិភាគ​បាត់ដំបង​ត្រូវខ្មែរ​ក្រហមបាញ់សម្លាប់ពេលកំពុងជូនមិត្តភក្តិចេញទៅព្រំដែនថៃ នាឆ្នាំ ១៩៧៥។ ទំព័រថ្មីបានមកដល់ គឺគ្មានទ្រព្យជាកម្មសិទ្ធិទៀតទេដោយត្រូវបង្ខំឲ្យរស់នៅ​ជាសមូហភាព គ្មានសាសនា​ទៀតឡើយ។ គឺកម្ពុជាស្ថិតក្នុងឆ្នាំ “សូន្យ”។​

លោកអភិបាលថ្មីជាគង្វាល​ដែលគ្មានហ្វូងចៀម! ហ្វូងចៀមបានបែកខ្ចាត់ខ្ចាយ គ្មានវាលស្មៅ ត្រូវគេសម្លាប់ជាបន្តបន្ទាប់ ត្រូវស្លាប់ដោយគ្មាន​អាហារគ្រប់គ្រាន់ និងដោយសារជំងឺ។ ព្រះវិហារទាំងឡាយត្រូវកំទេចចោលគ្មានសល់។ ខ្លួនលោក​ផ្ទាល់​ត្រូវស្លាប់ដោយសារគ្មានអាហារ ជំងឺគ្មានថ្នាំព្យាបាល និងធ្វើការ​បាក់កម្លាំង។

គ្រាប់ស្រូវបានធ្លាក់ទៅលើដី ហើយទឹកជន់មកដល់បាននាំឲ្យបែកខ្ញែកគ្នា គ្មាន​ព្រំដែន ខ្លះរលួយខូចអស់ទៅ។

តាមពិតព្រះអាទិត្យមិនលិច​រហូតនោះទេ គឺបានរះសាជាថ្មី ក្រោយថ្ងៃរំដោះ ៧ មករា​ឆ្នាំ ១៩៧៩។ ហើយបានបញ្ចេញពន្លឺយ៉ាងខ្លាំងក្លា នៅដើមទសវត្សរ៍​១៩៩០។

ព្រះសគមន៍កាតូលិកដ៏តូចល្អិតមួយនេះបានប្រឹងលូតលាស់ឡើងវិញ ក្នុងពេល​ដែល​លោកបូជាចារ្យសាសនាទូតបានត្រឡប់មកវិញ ព្រោះគ្រីស្តបរិស័ទ​កម្ពុជា ជាចៀមដែលគ្មានគង្វាលជាយូរឆ្នាំហើយ បានខិតខំរក្សាជំនឿ​របស់​ខ្លួន​ដោយ​លួចលាក់ និងស្ងាត់ស្ងៀមបំផុត។ ខ្លះបានទៅដល់ជំរំជន​ភៀស​ខ្លួន តាម​ព្រំដែនកម្ពុជា ថៃ។

លោកបូជាចារ្យ អេមីល ដេតម្ប​ ​បានចូលមកកម្ពុជាវិញក្នុង​នាមជា​អ្នកបម្រើការ​ក្នុងអង្គការអន្តរជាតិ ក្នុងឆ្នាំ១៩៨៩។​ នៅថ្ងៃទី​៣ ខែមេសា ឆ្នាំ ១៩៩០ គ្រីស្តបរិស័ទ​​​បានទទួលការអនុញ្ញាត ពីរដ្ឋាភិបាល ដើម្បីអនុវត្តជំនឿ​ជាប្រក្រតី​ឡើងវិញ។​

គ្រីស្តបរិស័ទគ្រប់និកាយនៅកម្ពុជាបានរួមគ្នាប្រារព្វពិធីបុណ្យលើកដំបូង នៅថ្ងៃ​បុណ្យព្រះយេស៊ូ​មានព្រះជន្មរស់ឡើងវិញ នៅថ្ងៃទី​១៤ ខែមេសា ១៩៩០។  ថ្ងៃនោះពិតជាមានអត្ថន័យមែន គឺព្រះសហគមន៍កាតូលិកនៅកម្ពុជា​បានរស់​ឡើងវិញរួមជាមួយព្រះយេស៊ូមែន។

សន្តអសនៈ បានប្រគល់មុខឲ្យលោកអភិបាល អ៊ីវ រ៉ាមូស ជាអភិបាល​ព្រះសហគមន៍នៅកម្ពុជាបន្តទៀតដោយសារលោក ឆ្មារ សាឡាស់ បានទទួល​មរណភាព​ហើយ។

អស់លោកសាសនទូត ក្រៅប្រទេសនាក្រុងប៉ារីស បានចូលមកសារជាថ្មី ដោយខិតខំស្វែងរកប្រមែរប្រមែលហ្វូងចៀមដែលបានខ្ចាត់ខ្ចាយ គ្រប់កន្លែង ទូទាំងប្រទេសកម្ពុជា ទោះបីពេលខ្លះស្ថិតក្នុងស្ថានភាពលំបាក​យ៉ាងណា​ក៏ដោយ។ លោកអភិបាលបានរៀបចំគណៈកម្មាធិការព្រះសហគមន៍ ឡើងវិញ​ជាមួយគ្រីស្តបរិស័ទដែលសល់ពីស្លាប់ ព្រមទាំងជាមួយបងប្អូន​គ្រីស្ត​បរិស័ទ​​ដែលធ្វើមាតុភូមិនិវត្តពីជំរំជនភៀសខ្លួននៅព្រំដែនខ្មែរថៃ។ បន្តិចម្តងៗ​ព្រះសហគមន៍​​មានជីវិតឡើងវិញ។ មានទេវវិទ្យាល័យនៅបាត់ដំបង ឆ្នាំ១៩៩២ ក្រោយមកប្តូរមកភ្នំពេញ១៩៩៨។  មានការសាងសងវិហារឡើងវិញ ជាច្រើន​តាមរបៀបខ្មែរ។ មានបងប្អូនថ្មីៗជាច្រើនបាន​ឈ្វែងយល់អំពី​ព្រះយេស៊ូ មាន​ព្រះសហគមន៍នៅតាមកន្លែងថ្មី ៗជាច្រើន។  សន្តអសនៈបាន​ចងចំណង​ការទូត​ជាមួយព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជា នៅឆ្នាំ១៩៩៤។

នៅថ្ងៃទី ២ ខែកក្កដា ឆ្នាំ១៩៩៥ យុវជនខ្មែរដំបូងបានទទួលអគ្គសញ្ញាតែងតាំង​ជា​បូជាចារ្យ គឺលោក សិលា ទម្លាប់ សុផល។ លោកទទួលការអប់រំនៅ បរទេស។

នៅថ្ងៃទី​៥ ខែតុលា ឆ្នាំ១៩៩៧ លោកអេមីល​ ដេតម្ប ទទួលអគ្គសញ្ញា​តែងតាំងជាអភិបាលឧបត្ថម្ភក នៃលោកអភិបាល​ភូមិភាគភ្នំពេញ។ លោក​ទទួល​ភារកិច្ចជាអភិបាលភូមិភ្នំពេញបន្តពីលោក អភិបាលអ៊ីវ រ៉ាមូស នៅថ្ងៃទី​១៤ មេសា ឆ្នាំ២០០១។ ចំណែកលោក អែនរីកេ​ ហ្វីការេដូ ទទួលភារកិច្ចណែនាំ គ្រីស្តបរិស័ទនៅព្រះសហគមន៍​ភូមិភាគ​បាត់ដំបង នៅថ្ងៃទី២ ខែកក្កដា ឆ្នាំ២០០០។ លោក​ អន់តូនីសាមី ស៊ូសៃរាជ្យ ទទួលភារកិច្ច​ណែនាំ​គ្រីស្តបរិស័ទ​នៅព្រះសហគមន៍ភូមិភាគកំពង់ចាម នៅថ្ងៃទី២៧ ឧសភា ឆ្នាំ២០០០ បន្តពី​លោក​អភិបាល ឡឺសូអេហ្វ។

នៅថ្ងៃទី៩ ខែធ្នូ ឆ្នាំ២០០១ លោក អ៊ុន សុន លោកង៉ែត វិន័យ លោកប៉ូល ឡាយ លោកសួន ហង្សលី ទទួលអគ្គសញ្ញាតែងតាំងជាបូជាចារ្យ។ លោក សួន ហង្សលី និងលោក អ៊ុន សុន ត្រូវបំពេញភារកិច្ចនៅព្រះសហគមន៍ភូមិភាគ ភ្នំពេញ។ លោក ប៉ូល ឡាយ បំពេញភារកិច្ច នៅព្រះសហគមន៍គមន៍ភូមិភាគ កំពង់ចាម និង លោក ង៉ែតវិន័យ បំពេញភារកិច្ចនៅក្នុងភូមិភាគបាត់ដំបង។

ជាបន្តបន្ទាប់មានក្រុមសាសនទូតក្រុមផ្សេងៗបានចូលមកបម្រើព្រះសហគមន៍នៅកម្ពុជា នៅឆ្នាំ២០០៤ មានយុវនារីពីររូប គឺ អាង សង្វាត និង សួន ប៊ុនថារីន បានថ្វាយពាក្យសច្ចា លើកដំបូងក្នុងក្រុមអ្នកស្រឡាញ់ព្រះឈើឆ្កាង ក្រោយ​មកយុវនារី ស្រី សុជាតិ ក៏បានថ្វាយពាក្យសច្ចាក្នុងក្រុមនេះដែរ​ក្នុង ឆ្នាំ២០០៦។

នៅថ្ងៃទី ៣ ខែធ្នូ ឆ្នាំ២០០៦ ព្រះសហគមន៍កាតូលិកនៅកម្ពុជាបានប្រារព្ធខួប ៤៥០ ឆ្នាំដែលដំណឹងល្អបានចូលមកដល់ព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជា។

ចុងឆ្នាំ២០០៩​ លោកអូលីវីយេ ជ្មីតហស្ល៊ែរ​ ត្រូវបានសម្តេចប៉ាប​ បេណេ​ឌីកតូទី១៦ ជ្រើសតាំងជាអភិបាល។​ លោកទទួលពិធីតែងតាំង​ជាអភិបាល​ឧបត្ថម្ភកនៃលោកអភិបាលអេមីល ដេតម្ប ​នៅថ្ងៃទី ២០ ខែមីនា ឆ្នាំ២០១០។ លោកទទួលមុខងា​រ​ជាអភិបាលព្រះសហគមន៍ភូមិភាគភ្នំពេញ បន្តពី​លោក​អភិបាល ​អេមីល នៅថ្ងៃទី១ ខែតុលា​ឆ្នាំ២០១០។

ក្នុងរយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំ ព្រះសហគមន៍កាតូលិកនៅបានខិតខំជួយ​បំភ្លឺផ្លូវ​យុវជន​​ឲ្យមាន​ការយក​ចិត្តទុក​​អំពីការត្រាស់ហៅ ក្នុងជីវិតជាបព្វជិត បព្វជិតា ជាបូជាចារ្យ ដោយ​មានក្រុមផ្សេងៗដូចជា អេម៉ាណូអែល សាម៉ូអែល និង​មាន​ប្រារព្ធទិវាការត្រាស់ហៅ ព្រមទាំងការអធិដា្ឋន​ពេញមួយយប់សម្រាប់​ការត្រាស់​ហៅជាដើម។

នៅថ្ងៃទី ២២ ខែ វិច្ឆិកា ឆ្នាំ២០១៤ លោកឧបដ្ឋាក ផាន បូរី ទទួលអគ្គសញ្ញា​តែងតាំង​ជាបូជាចារ្យ។ លោកជាបូជាចារ្យជាតិកម្ពុជា ទី៦។ លោកត្រូវបម្រើ​ព្រះសហគមន៍កាតូលិកក្នុងភូមិភាគកំពង់ចាម។

នៅថ្ងៃទី ០៦ ខែ ធ្នូ ឆ្នាំ២០១៤ លោក ឧបដ្ឋាក យ៉ូសែបមួង រស់ ទទួល​អគ្គសញ្ញា​តែងតាំងជាបូជាចារ្យ។​ លោកជាបូជាចារ្យ ជាតិកម្ពុជា ទី ៧។ លោកត្រូវបម្រើ​ព្រះសហគមន៍កាតូលិកក្នុងភូមិភាគបាត់ដំបង។

នៅថ្ងៃទី ២៧ ខែមិថុនា ឆ្នាំ២០១៥ លោកឧបដ្ឋាក សុខ សុខណា ទទួល​អគ្គសញ្ញា​តែងតាំងជាបូចារ្យ។ លោកជាបូជាចារ្យ ជាតិកម្ពុជា ទី ៨។ លោកត្រូវ​បម្រើ​ព្រះសហគមន៍កាតូលិកក្នុងភូមិភាគភ្នំពេញ។

នៅថ្ងៃទី ២៨ ខែមករា ឆ្នាំ ២០១៦ លោក អេមីល ដេតម្ប អតីតអភិបាល​ព្រះសហគមន៍កាតូលិកភូមិភាគភ្នំពេញ​ទទួលមរណភាព​ ដោយរោគាពាធ។ សពរបស់​លោកបានបញ្ចុះនៅក្នុងវិមាន តម្កល់អដ្ឋិធាតុ នៃព្រះវិហារសន្តយ៉ូសែប ផ្សារតូចភ្នំពេញ។

នៅថ្ងៃទី ១៩ ខែវិច្ឆិកា ឆ្នាំ២០១៦ លោកឧបដ្ឋាក ស្តេផាន សែ សាត ទទួលអគ្គសញ្ញាតែងតាំង ជាបូជាចារ្យ។ លោកជាបូជាចារ្យ ជាតិកម្ពុជា ទី៩។ លោកត្រូវបម្រើព្រះសហគមន៍កាតូលិកក្នុងភូមិភាគកំពង់ចាម។

ក្រៅពីនេះ ក៏មានយុវជន យុវនារីជាច្រើន កំពុងឈ្វេងយល់ អំពីការត្រាស់ហៅ ក្នុងជីវិតជាបព្វជិត បព្វជិតា ក្នុងក្រុមនានា មានសាឡេស៊ាន ដុនបូស្កូ (មានដូនជីខ្មែរ ចំនួន៤នាក់ហើយ) ក្រុមសហជីវិនព្រះយេស៊ូ មានយុវជន​ខ្មែរ​​ម្នាក់​កំពុងឈ្វេងយល់ ក្រុមដូនជីសម្ងាត់ ក្រុមបងស្រីថៃ​នៅកំពង់ធំ ក្រុម​អ្នក​ស្រឡាញ់ព្រះឈើឆ្កាង​នៅកំពង់ចាម ក្រុមបងស្រី​ឧបការគុណ និងក្រុមបងស្រី​នៃការប្រៀនប្រដៅរបស់ព្រះសហគមន៍ នៅពោធិសាត់។ ប៉ុន្មានឆ្នាំកន្លងទៅ លោកអភិបាលអូលីវីយេ បានបង្កើតក្រុមដូនជីមួយឈ្នោះ អ្នកបម្រើព្រះយេស៊ូ នៅក្នុង​ភូមិភាគភ្នំពេញ។

ព្រះសហគមន៍កាតូលិកបានខិតខំតាមកម្លាំងកាយចិត្ត ក្រោមការណែនាំរបស់ ព្រះវិញ្ញាណ ដោយបម្រើប្រជាជនកម្ពុជា តាមរយៈការយកចិត្តទុកដាក់ យ៉ាងខ្លាំង​លើការ​អប់រំសិក្សា កិច្ចការមេត្តាករុណា សុខាភិបាល អភិវឌ្ឍជនបទ គាំទ្រអ្នកទន់ខ្សោយ ជនមានពិការភាព…។ល។ ក្នុងភូមិភាគភ្នំពេញ​បាន បង្កើតសាលារៀនចាប់តាំងពី ថ្នាក់មត្តេយ្យ រហូតដល់ ថ្នាក់ឧត្តមសិក្សា ព្រមទាំងវិទ្យាល័យបច្ចេកទេស។

តាមព្រះសហគមន៍ភូមិភាគនីមួយៗមានមណ្ឌលសិស្ស និស្សិត ទទួលយុវជន ឲ្យបន្តការសិក្សា នៅថ្នាក់មធ្យមសិក្សា និងមហាវិទ្យាល័យ។

ព្រះសហគមន៍កាតូលិកកំពុងបន្តដំណើររបស់ខ្លួន ដើម្បី​នាំសេចក្តីសង្ឃឹម អំណរសប្បាយ​សេចក្តីសុខសាន្តដល់មនុស្សគ្រប់រូបនៅកម្ពុជា ជាពិសេស​បងប្អូន​ដែល ទន់ទាប ត្រូវគេបោះបង់ចោល កុមារកំព្រា ស្ត្រីមេម៉ាយ  អ្នកជំងឺ ចាស់ជរា​គ្មានទីពឹង ជនមានពិការភាព ជនខ្សោយសតិបញ្ញា ជននៅជាយសង្គម ដោយឲ្យគេអាច​ចូលក្នុងសង្គម ក្នុងសហគមន៍ បានប្រកបដោយសេចក្តីថ្លៃថ្នូរ ក្នុងនាមជាបុត្រធីតារបស់ព្រះជាម្ចាស់។

ចំពោះផលផ្លែនៃដំណឹងល្អ គឺជារៀងរាល់ឆ្នាំមានមនុស្សពេញវ័យប្រមាណជាង ២០០ នាក់ទទួលអគ្គសញ្ញាជ្រមុជទឹក ក្នុងពេលបុណ្យចម្លង​។

​ គ្រីស្តបរិស័ទកាតូលិកនៅកម្ពុជា សព្វថ្ងៃនេះមានចំនួនប្រមាណជាង ២០០០០​នាក់។ មានព្រះវិហារចំនួនប្រមាណជិត១០០ កន្លែងទូទាំងប្រទេស​។