សាម៉ូអែលទី ២ (០៣)

 គ្រា​នោះ មាន​កើត​ចំបាំង​យ៉ាង​យូរ​រវាង​ញាតិ​វង្ស​របស់​ព្រះបាទ​សាអ៊ូល និង​ញាតិ​វង្ស​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ។ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​មាន​អំណាច​កាន់​តែ​រឹងមាំ​ឡើង ចំណែក​ឯ​ពូជពង្ស​របស់​ព្រះបាទ​សាអ៊ូល​វិញ កាន់​តែ​ចុះ​ខ្សោយ​ជា​លំដាប់។

បុត្រ​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ប្រសូត​នៅ​ក្រុង​ហេប្រូន
 បុត្រ​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ​ជា​ច្រើន​អង្គ បាន​ប្រសូត​នៅ​ក្រុង​ហេប្រូន គឺ​បុត្រ​ច្បង​ព្រះនាម​អាំណូន ប្រសូត​ពី​នាង​អហ៊ីណូអាំ ជា​អ្នក​ស្រុក​យីសរេអែល ៣ បុត្រ​ទី​ពីរ ព្រះនាម​គីឡាប ប្រសូត​ពី​នាង​អប៊ីកាល ដែល​ត្រូវ​ជា​ភរិយា​របស់​សព​លោក​ណាបាល នៅ​ភូមិ​កាម៉ិល បុត្រ​ទី​បី ព្រះនាម​អាប់សាឡុម ប្រសូត​ពី​ព្រះនាង​ម៉ាកា ដែល​ត្រូវ​ជា​បុត្រី​របស់​ព្រះបាទ​តាលម៉ាយ ស្ដេច​ស្រុក​កេសួរ បុត្រ​ទី​បួន ព្រះនាម​អដូនីយ៉ា ប្រសូត​ពី​នាង​ហាគីត បុត្រ​ទី​ប្រាំ ព្រះនាម​សេផាត្យា ប្រសូត​ពី​នាង​អប៊ីតាល់ ៥ បុត្រ​ទី​ប្រាំ​មួយ ព្រះនាម​យីតរេអាំ ប្រសូត​ពី​នាង​អេកឡា ដែល​ជា​មហេសី​របស់​ស្ដេច​ដែរ។ នេះ​ជា​បុត្រ​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ដែល​ប្រសូត​នៅ​ក្រុង​ហេប្រូន។

លោក​អាប់នែរ​មាន​ទំនាស់​ជា​មួយ​ព្រះបាទ​អ៊ីសបូសែត
 នៅ​គ្រា​ដែល​មាន​ចំបាំង​ រវាង​ញាតិ​វង្ស​របស់​ព្រះបាទ​សាអ៊ូល និង​ញាតិវង្ស​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​នោះ លោក​អាប់នែរ​បាន​ពង្រឹង​អំណាច​របស់​ខ្លួន ក្នុង​ញាតិ​វង្ស​ព្រះបាទ​សាអ៊ូល។ ៧ ព្រះបាទ​សាអ៊ូល​មាន​ស្នំ​ឯក​ ម្នាក់​ឈ្មោះ​នាង​រីសប៉ា ដែល​ត្រូវ​ជា​កូន​ស្រី​របស់​លោក​អយ៉ា។ ព្រះបាទ​អ៊ីសបូសែត​មាន​រាជឱង្ការ​ទៅ​កាន់​លោក​អាប់នែរ​ថា៖ «ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​លោក​រួម​ដំណេក​ជា​មួយ​ស្នំ​ឯក​របស់​បិតា​យើង?»។ ៨ កាល​ឮ​ព្រះបាទ​អ៊ីសបូសែត​ មាន​រាជឱង្ការ​ដូច្នេះ លោក​អាប់នែរ​ច្រឡោត​ខឹង​ជា​ខ្លាំង ហើយ​ឆ្លើយ​ទៅ​ស្ដេច​វិញ​ថា៖ «តើ​ទូលបង្គំ​ជា​ឆ្កែ​បំរើ​ពួក​យូដា​ឬ? រហូត​មក​ដល់​សព្វ​ថ្ងៃ​នេះ ទូលបង្គំ​សំដែង​ភក្ដីភាព ចំពោះ​រាជវង្ស​ព្រះបាទ​សាអ៊ូល​ដែល​ជា​បិតា​របស់​ព្រះករុណា ចំពោះ​បង​ប្អូន និង​មិត្តភក្ដិ​របស់​ព្រះករុណា។ ទូលបង្គំ​ពុំ​បាន​ប្រគល់​ព្រះករុណា ទៅ​ក្នុង​កណ្ដាប់​ដៃ​របស់​ស្ដេច​ដាវីឌ​ឡើយ។ ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​ថ្ងៃ​នេះ ព្រះករុណា​បែរ​ជា​ស្ដី​បន្ទោស​ទូលបង្គំ ព្រោះ​តែ​រឿង​ស្រី​ទៅ​វិញ!។ ដូច្នេះ ប្រសិន​បើ​ទូលបង្គំ​មិន​ផ្ទេរ​រាជ​សម្បត្តិ​នេះ​ទៅ​អោយ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ស្រប​តាម​ព្រះបន្ទូល​សន្យា​របស់​ព្រះអម្ចាស់​ទេ សូម​ព្រះអង្គ​ដាក់​ទោស​ទូលបង្គំ​យ៉ាង​ធ្ងន់​ចុះ! ១០ ដ្បិត​ព្រះអម្ចាស់​ បាន​សន្យា​ថា ទ្រង់​នឹង​ដក​រាជ​សម្បត្តិ​ចេញ​ពី​រាជវង្ស​របស់​ព្រះបាទ​សាអ៊ូល​ ហើយ​តែងតាំង​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​អោយ​គ្រង​រាជ្យ​លើ​អ៊ីស្រាអែល និង​យូដា​ចាប់​តាំង​ពី​ក្រុង​ដាន់ រហូត​ដល់​ក្រុង​បៀរសេបា»​។ ១១ ព្រះបាទ​អ៊ីសបូសែត​មិន​ហ៊ាន​ឆ្លើយ​ទៅ​លោក​អាប់នែរ​វិញ សូម្បី​តែ​មួយ​ម៉ាត់​ក៏​គ្មាន​ដែរ ព្រោះ​ទ្រង់​ខ្លាច​លោក​អាប់នែរ​ណាស់។

លោក​អាប់នែរ​ចុះ​ចូល​ជា​មួយ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ
១២ លោក​អាប់នែរ​ចាត់​អ្នក​នាំ​សារ អោយ​ចូល​ទៅ​គាល់​ព្រះ​បាទ​ដាវីឌ​ដើម្បី​ទូល​ថា៖ «តើ​ស្រុក​នេះ​ជា​កម្មសិទ្ធិ​របស់​នរ​ណា? សូម​ចង​សម្ពន្ធមេត្រី​ជា​មួយ​ទូលបង្គំ​មក នោះ​ទូលបង្គំ​នឹង​ជួយ​ប្រមូល​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល អោយ​មក​នៅ​ក្រោម​ការ​គ្រប់គ្រង​របស់​ព្រះករុណា»។ ១៣ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ឆ្លើយ​ទៅ ​វិញ​ថា៖ «យើង​យល់​ព្រម​ចង​សម្ពន្ធមេត្រី​ជា​មួយ​លោក ប៉ុន្តែ យើង​មាន​សំណូម​ពរ​តែ​មួយ​ប៉ុណ្ណោះ គឺ​ពេល​លោក​មក​ជួប​យើង ត្រូវ​នាំ​ព្រះនាង​មិកាល់ ជា​បុត្រី​របស់​ព្រះបាទ​សាអ៊ូល​មក​ជា​មួយ​ផង បើ​មិន​ដូច្នោះ​ទេ សូម​កុំ​មក​ជួប​មុខ​យើង​ឡើយ»។ ១៤ បន្ទាប់​មក ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ចាត់​អ្នក​នាំ​សារ​អោយ​ទៅ​ទូល​ព្រះបាទ​អ៊ីសបូសែត ជា​បុត្រ​របស់​ព្រះបាទ​សាអ៊ូល​ថា៖ «សូម​ប្រគល់​ព្រះនាង​មិកាល់ ជា​មហេសី​របស់​ទូលបង្គំ មក​អោយ​ទូលបង្គំ​វិញ គឺ​មហេសី​ដែល​ទូលបង្គំ​យក​ស្បែក​អង្គជាតិ​របស់​ពួក​ភីលីស្ទីន ចំនួន​មួយ​រយ​ជូន​ជា​បណ្ដាការ»។ ១៥ ព្រះបាទ​អ៊ីសបូសែត​បញ្ជា​គេ​អោយ​ទៅ​នាំ​ព្រះនាង​មិកាល់ ពី​ផ្ទះ​ប្ដី​របស់​ព្រះនាង​មក គឺ​លោក​ប៉ាលទីអែល​ ជា​កូន​របស់​លោក​ឡាអ៊ីស។ ១៦ លោក​ប៉ាលទីអែល​ដើរ​ពី​ ក្រោយ​នាង ទាំង​យំ​ផង រហូត​មក​ដល់​បាហ៊ូរីម។ ពេល​នោះ លោក​អាប់នែរ​ប្រាប់​គាត់​ថា «ចូរ​វិល​ទៅ​វិញ​ទៅ!» គាត់​ក៏​វិល​ទៅ​ផ្ទះ​វិញ។

១៧ លោក​ អាប់នែរ​ពិភាក្សា​ជា​មួយ​ក្រុម​ព្រឹទ្ធាចារ្យ​នៃ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ដោយ​ ពោល​ថា៖ «អស់​លោក​ចង់​បាន​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ជា​ស្ដេច​តាំង​ពី​យូរ​ណាស់​មក​ហើយ។ ១៨ ឥឡូវ​នេះ សូម​យាង​ស្ដេច​មក​គ្រង​រាជ្យ​ចុះ! ដ្បិត​ព្រះអម្ចាស់​ មាន​ព្រះបន្ទូល​អំពី​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ថា “យើង​នឹង​សង្គ្រោះ​អ៊ីស្រាអែល ជា​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​យើង អោយ​រួច​ផុត​ពី​កណ្ដាប់​ដៃ​របស់​ជន​ជាតិ​ភីលីស្ទីន និង​ខ្មាំង​សត្រូវ​ឯ​ទៀតៗ តាម​រយៈ​ដាវីឌ ជា​អ្នក​បំរើ​របស់​យើង”»។ ១៩ លោក​អាប់នែរ​មាន​ ប្រសាសន៍​បែប​នេះ​ជា​មួយ​កុលសម្ព័ន្ធ​បេនយ៉ាមីន​ដែរ។ បន្ទាប់​មក លោក​ទៅ​ទូល​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​នៅ​ក្រុង​ហេប្រូន អោយ​បាន​ជ្រាប​អំពី​សេចក្ដី​សំរេច​ទាំង​ប៉ុន្មាន​របស់​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល និង​កុលសម្ព័ន្ធ​បេនយ៉ាមីន​ទាំង​មូល។ ២០ លោក​អាប់នែរ​ចូល​ទៅ​ គាល់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​នៅ​ក្រុង​ហេប្រូន ដោយ​មាន​មនុស្ស​ម្ភៃ​នាក់​អម​ដំណើរ​ទៅ​ជា​មួយ។ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​បាន​រៀបចំ​ពិធី​ជប់លៀង​ជូន​លោក​អាប់នែរ និង​អស់​អ្នក​ដែល​មក​ជា​មួយ។ ២១ លោក​អាប់នែរ​ទូល​ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ថា៖ «បពិត្រ​ព្រះករុណា ទូលបង្គំ​ប្រុង​ប្រៀប​ខ្លួន នឹង​ចេញ​ទៅ​ប្រមែប្រមូល​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល អោយ​មក​នៅ​ក្រោម​ការ​គ្រប់គ្រង​របស់​ព្រះករុណា​ជា​អម្ចាស់។ ពួក​គេ​នឹង​ចង​សម្ពន្ធមេត្រី​ជា​មួយ​ព្រះករុណា ហើយ​ពេល​នោះ ព្រះករុណា​គ្រង​រាជ្យ​លើ​ស្រុក​នេះ​ទាំង​មូល តាម​ព្រះហឫទ័យ​របស់​ព្រះករុណា»។ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​អនុញ្ញាត​អោយ​លោក​អាប់នែរ​ចាក​ចេញ​ទៅ ដោយ​សុខសាន្ត។

លោក​យ៉ូអាប់​ធ្វើ​ឃាត​លោក​អាប់នែរ
២២ បន្តិច​ក្រោយ​មក លោក​យ៉ូអាប់ និង​ពល​ទាហាន​របស់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​វិល​មក​ពី​ច្បាំង​វិញ ទាំង​នាំ​យក​ជយភ័ណ្ឌ​យ៉ាង​សន្ធឹក​សន្ធាប់​មក​ជា​មួយ​ផង។ ពេល​នោះ លោក​អាប់នែរ​ពុំ​បាន​នៅ​ក្នុង​ក្រុង​ហេប្រូន​ជា​មួយ​ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ទេ ដ្បិត​ព្រះរាជា​អនុញ្ញាត​អោយ​លោក​ចាក​ចេញ​ទៅ ដោយ​សុខសាន្ត។ ២៣ កាល​លោក​យ៉ូអាប់ និង​កងទ័ព​ទាំង​មូល​ដែល​នៅ​ជា​មួយ​លោក​មក​ដល់ មាន​គេ​ជំរាប​លោក​ថា៖ «លោក​អាប់នែរ ជា​កូន​របស់​នែរ​បាន​ចូល​មក​គាល់​ព្រះរាជា ហើយ​ស្ដេច​អនុញ្ញាត​អោយ​គាត់​ចាក​ចេញ​ទៅ​ដោយ​សុខសាន្ត»។ ២៤ លោក​យ៉ូអាប់​ក៏​ចូល​ទៅ​ គាល់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ហើយ​ទូល​ថា៖ «ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​ព្រះករុណា​ធ្វើ​ដូច្នេះ? អាប់នែរ​ចូល​មក​គាល់​ព្រះករុណា ហើយ​ព្រះករុណា​អនុញ្ញាត​អោយ​គេ​ចាក​ចេញ​ទៅ​ដោយ​ស្រួល។ ២៥ ព្រះករុណា​ស្គាល់​ អាប់នែរ ដែល​ជា​កូន​របស់​លោក​នែរ​ស្រាប់​ហើយ! គឺ​គេ​មក​នេះ ដើម្បី​បោក​បញ្ឆោត​ព្រះករុណា ដើម្បី​ស៊ើបការណ៍​អំពី​ក្បួន​យុទ្ធសាស្ត្រ​របស់​ព្រះករុណា និង​ដឹង​អំពី​គ្រប់​កិច្ចការ​ដែល​ព្រះករុណា​កំពុង​ធ្វើ»។ ២៦ លោក​យ៉ូអាប់​ចាក​ចេញ​ពី ​ស្ដេច ហើយ​ចាត់​អ្នក​នាំ​សារ​អោយ​ទៅ​តាម​លោក​អាប់នែរ។ ពួក​គេ​ហៅ​លោក​អាប់នែរ​ពី​អណ្ដូង​ទឹក​ស៊ីរ៉ា​មក​វិញ។ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ពុំ​បាន​ជ្រាប​ពី​រឿង​នេះ​ទេ។ ២៧ កាល​លោក​អាប់នែរ​មក​ដល់ ​ក្រុង​ហេប្រូន​វិញ លោក​យ៉ូអាប់​នាំ​គាត់​ចេញ​ឆ្ងាយ​ពី​មាត់​ទ្វារ​ក្រុង ធ្វើ​ហាក់​ដូច​ជា​ចង់​និយាយ​ជា​មួយ​គាត់​ដោយ​សម្ងាត់។ នៅ​ទី​នោះ លោក​យ៉ូអាប់​ចាក់​លោក​អាប់នែរ​មួយ​កាំបិត​ត្រង់​ពោះ ដើម្បី​សងសឹក​អោយ​លោក​អេសាអែល​ជា​ប្អូន ហើយ​លោក​អាប់នែរ​ក៏​ស្លាប់​ទៅ។

២៨ ក្រោយ​មក ព្រះបាទ​ដាវីឌ​ជ្រាប​អំពី​រឿង​នេះ ទ្រង់​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «ព្រះអម្ចាស់​ជ្រាប​ថា ខ្ញុំ និង​រាជ្យ​របស់​ខ្ញុំ ឥត​មាន​ពាក់ព័ន្ធ​នឹង​រឿង​ឃាតកម្ម​លើ​រូប​លោក​អាប់នែរ ជា​កូន​របស់​លោក​នែរ​ទេ។ ២៩ សូម​អោយ​បំណុល​ឈាម​នេះ​ ធ្លាក់​ទៅ​លើ​លោក​យ៉ូអាប់ និង​ក្រុម​គ្រួសារ​របស់​លោក​ទាំង​អស់! សូម​អោយ​នៅ​ក្នុង​ក្រុម​គ្រួសារ​នេះ​តែងតែ​មាន​មនុស្ស​កើត​ដំបៅងារ កើត​ឃ្លង់ ឬ​ពិការ​ជើង ហើយ​មាន​មនុស្ស​ស្លាប់​ដោយ​មុខ​ដាវ និង​ស្លាប់​ដោយ​អត់​អាហារ!»។ ៣០ លោក​យ៉ូអាប់ និង​លោក​អប៊ីសាយ​ជា​ប្អូន បាន​សម្លាប់​លោក​អាប់នែរ ព្រោះ​លោក​អាប់នែរ​បាន​សម្លាប់​លោក​អេសាអែល ជា​ប្អូន​របស់​ពួក​លោក​ក្នុង​ពេល​ប្រយុទ្ធ​នៅ​កាបូន។

៣១ ព្រះបាទ ​ដាវីឌ​មាន​រាជឱង្ការ​ទៅ​កាន់​លោក​យ៉ូអាប់ និង​ប្រជាជន​ទាំង​មូល​ដែល​នៅ​ជា​មួយ​លោក​ថា៖ «ចូរ​ហែក​សម្លៀកបំពាក់​រួច​ស្លៀក​បាវ ហើយ​កាន់​ទុក្ខ​សព​របស់​លោក​អាប់នែរ​ទៅ»។ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​យាង​តាម​ក្រោយ​មឈូស។ ៣២ គេ​បាន​បញ្ចុះ​សព​លោក​អាប់នែរ​នៅ​ក្រុង​ហេប្រូន។ ព្រះរាជា​ទ្រង់​ព្រះកន្សែង ហើយ​ប្រជាជន​ទាំង​អស់​ក៏​នាំ​គ្នា​យំ​ដែរ។ ៣៣ បន្ទាប់​មក ព្រះបាទ​ដាវីឌ​លើក​ទំនុក​មួយ​រំលឹក​ពី​លោក​អាប់នែរ​ដូច​ត​ទៅ៖

«អាប់នែរ​អើយ លោក​មិន​គួរ​ស្លាប់
ដូច​មនុស្ស​លេលា​បែប​នេះ​សោះ!
៣៤  ដៃ​របស់​លោក​គ្មាន​ជាប់​ចំណង
ជើង​របស់​លោក​ក៏​គ្មាន​ជាប់​ច្រវាក់​ដែរ
តែ​លោក​បាន​ដួល​ស្លាប់
ដូច​គេ​ដួល​ស្លាប់​នៅ​មុខ​ជន​ទុច្ចរិត»។

ប្រជាជន​ទាំង​មូល​នាំ​គ្នា​យំ​ស្ដាយ​លោក​អាប់នែរ​សា​ជា​ថ្មី។ ៣៥ បន្ទាប់​មក ពួក​គេ​ចូល​ទៅ​គាល់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ដើម្បី​ថ្វាយ​ព្រះស្ងោយ​ទាន់​មេឃ​នៅ​ភ្លឺ ប៉ុន្តែ ព្រះរាជា​សច្ចា​ថា៖ «ប្រសិន​បើ​យើង​បរិភោគ​នំបុ័ង ឬ​អ្វី​ក៏​ដោយ​មុន​ពេល​ថ្ងៃ​លិច សូម​ព្រះជាម្ចាស់​ដាក់​ទោស​យើង​ចុះ!»។ ៣៦ ឃើញ​ដូច្នេះ​ប្រជាជន​ទាំង​មូល​ពេញ​ចិត្ត​ណាស់ គឺ​ដូច​គេ​តែងតែ​ពេញ​ចិត្ត​ចំពោះ​កិច្ចការ​ឯ​ទៀតៗ ដែល​ព្រះរាជា​បាន​ធ្វើ​ដែរ។ ៣៧ នៅ​ថ្ងៃ​នោះ កងទ័ព និង​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​មូល​ដឹង​ថា ព្រះរាជា​មិន​បាន​ចេញ​បញ្ជា​អោយ​គេ​សម្លាប់​លោក​អាប់នែរ ជា​កូន​របស់​លោក​នែរ​ទេ។ ៣៨ ព្រះបាទ​ដាវីឌ​មាន​ រាជឱង្ការ​ទៅ​កាន់​ពួក​មន្ត្រី​ថា៖ «អស់​លោក​ដឹង​ទេ​ថា ថ្ងៃ​នេះ​អ៊ីស្រាអែល​បាត់​បង់​វរជន​មួយ​រូប ដែល​ជា​មេ​ដឹក​នាំ​ដ៏​សំខាន់! ៣៩ ទោះ​បី​ព្រះជាម្ចាស់​ បាន​ចាក់​ប្រេង​អភិសេក​ខ្ញុំ ជា​ស្ដេច​ក្ដី ក៏​ខ្ញុំ​នៅ​តែ​ទន់​ខ្សោយ​ដែរ។ រីឯ​កូនៗ​របស់​អ្នក​ស្រី​សេរូយ៉ា គេ​កាច​ជាង​ខ្ញុំ។ ដូច្នេះ សូម​ព្រះអម្ចាស់​ដាក់​ទោស​មនុស្ស​អាក្រក់ តាម​អំពើ​អាក្រក់​ដែល​គេ​បាន​ប្រព្រឹត្ត​ចុះ»។