ពង្សាវតារក្សត្រ  ទី  ២ (០៦)

ផ្លែ​ពូថៅ​អណ្ដែត
 ថ្ងៃ​មួយ ក្រុម​ព្យាការី​ជំរាប​លោក​អេលីសេ​ថា៖ «កន្លែង​ដែល​យើង​ស្នាក់​នៅ​ជា​មួយ​លោក​នេះ​ចង្អៀត​ណាស់ សំរាប់​យើង​ទាំង​អស់​គ្នា។ ២ សូម​អនុញ្ញាត​អោយ​យើង​នាំ ​គ្នា​ទៅ​ទន្លេ​យ័រដាន់ កាប់​កូន​ឈើ​ម្នាក់​មួយ​ដើមៗ​យក​មក​ធ្វើ​កន្លែង​ស្នាក់​នៅ»។ លោក​អេលីសេ​មាន​ប្រសាសន៍​ថា៖ «ទៅ​ចុះ!»។ មាន​ម្នាក់​ក្នុង​ចំណោម​ព្យាការី​ពោល​ថា៖ «សូម​លោក​អញ្ជើញ​ទៅ​ជា​មួយ​យើង​ខ្ញុំ​ផង!»។ លោក​ឆ្លើយ​ថា៖ «ខ្ញុំ​យល់​ព្រម​ទៅ​ជា​មួយ»។ ៤ លោក​ធ្វើ​ដំណើរ​ទៅ​ជា​មួយ​ពួក​គេ។ លុះ​ទៅ​ដល់​ទន្លេ​យ័រដាន់​ពួក​គេ​នាំ​គ្នា​កាប់​ដើម​ឈើ។ ពេល​នោះ មាន​ម្នាក់​ក្នុង​ចំណោម​ពួក​គេ​បាន​កាប់​ដើម​ឈើ ហើយ​ផ្លែ​ពូថៅ​របស់​គាត់​របូត​ធ្លាក់​ទៅ​ក្នុង​ទឹក។ គាត់​ស្រែក​ឡើង​ថា៖ «វីវរ​ហើយ​លោក​ម្ចាស់! ពូថៅ​នេះ​ខ្ញុំ​ខ្ចី​គេ​ផង!»។ ៦ អ្នក​ជំនិត​របស់​ ព្រះជាម្ចាស់​មាន​ប្រសាសន៍​ថា៖ «តើ​ផ្លែ​ពូថៅ​នោះ​ធ្លាក់​នៅ​កន្លែង​ណា?»។ គាត់​ចង្អុល​បង្ហាញ​កន្លែង​ដែល​ផ្លែ​ពូថៅ​ធ្លាក់។ លោក​អេលីសេ​កាត់​ឈើ​មួយ​កង់​បោះ​ទៅ​ក្នុង​ទឹក ផ្លែ​ពូថៅ​ក៏​ផុស​ពី​ទឹក​អណ្ដែត​ឡើង។ ៧ លោក​បង្គាប់​ថា៖ «ចូរ​ស្រង់​មក!»។ បុរស​នោះ​លូក​ដៃ​ទៅ​ចាប់​ផ្លែ​ពូថៅ​ស្រង់​ឡើង។

ព្យាការី​អេលីសេ​ចាប់​ទាហាន​ស៊ីរី​មក​ជា​ឈ្លើយ
 ក្នុង​ពេល​ស្ដេច​ស្រុក​ ស៊ីរី កំពុង​តែ​ធ្វើ​សង្គ្រាម​ជា​មួយ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល ទ្រង់​កោះ​ហៅ​ពួក​មេទ័ព​មក​រួម​ប្រជុំ​ពិភាក្សា​គ្នា រួច​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «យើង​នឹង​បោះ​ទ័ព​នៅ​កន្លែង​មួយ​នោះ»។ ៩ អ្នក​ជំនិត​របស់​ ព្រះជាម្ចាស់ ចាត់​គេ​អោយ​ទៅ​ទូល​ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​ថា៖ «សូម​ព្រះករុណា​ប្រុង​ប្រយ័ត្ន កុំ​យាង​កាត់​តាម​កន្លែង​មួយ​នោះ​អោយ​សោះ ដ្បិត​កងទ័ព​ស៊ីរី​ចុះ​មក​តាម​នោះ​ហើយ!»។ ១០ ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល ​ចាត់​មនុស្ស​អោយ​ទៅ​ស៊ើបការណ៍ នៅ​កន្លែង​ដែល​អ្នក​ជំនិត​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​ប្រាប់។ ហេតុការណ៍​កើត​មាន​ជា​ច្រើន​លើក​ច្រើន​សា ដូច​ពាក្យ​លោក​អេលីសេ​ទូល​ស្ដេច​អោយ​ប្រុង​ប្រយ័ត្ន​ជា​មុន។

១១ ស្ដេច​ ស្រុក​ស៊ីរី​មាន​ព្រះហឫទ័យ​ខ្វល់​ខ្វាយ​ជា​ខ្លាំង​ចំពោះ​ហេតុការណ៍​នេះ ទ្រង់​កោះ​ហៅ​ពួក​មេទ័ព​មក ហើយ​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​អស់​លោក​មិន​ប្រាប់​អោយ​ខ្ញុំ​ដឹង​ថា ក្នុង​ចំណោម​ពួក​យើង មាន​ម្នាក់​ចូល​ដៃ​ជា​មួយ​ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល?»។១២ មាន​មេទ័ព​ម្នាក់​ទូល​ថា៖«បពិត្រ​ព្រះករុណា​​​​​ជា​អម្ចាស់! គ្មាន​នរណា​ក្បត់​ទេ! ប៉ុន្តែ អ្វីៗ​ដែល​ព្រះករុណា​មាន​រាជឱង្ការ​ក្នុង​ក្រឡាបន្ទំ ព្យាការី​អេលីសេ​នៅ​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល យក​ទៅ​ទូល​ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​អស់»។ ១៣ ស្ដេច​ស្រុក​ស៊ីរី​មាន​ រាជឱង្ការ​ថា៖ «ចូរ​ទៅ​រក​មើល​កន្លែង​ដែល​គាត់​នៅ យើង​នឹង​ចាត់​មនុស្ស​អោយ​ទៅ​ចាប់!»។ គេ​ទូល​ស្ដេច​ថា៖ «លោក​នៅ​ក្រុង​ដូតន»។ ១៤ ស្ដេច​ស្រុក​ស៊ីរី​ចាត់ ​ពល​ទាហាន​យ៉ាង​ច្រើន មាន​ទាំង​ពល​សេះ និង​រទេះ​ចំបាំង​ផង។ កងទ័ព​ស៊ីរី​ទៅ​ដល់​ក្នុង​ពេល​យប់​នោះ ហើយ​ឡោមព័ទ្ធ​ទីក្រុង។ ១៥ លុះ​ព្រឹក​ឡើង អ្នក​បំរើ​របស់​អ្នក​ជំនិត​ព្រះជាម្ចាស់​បាន​ភ្ញាក់​ពី​ព្រលឹម​ចេញ​មក​ក្រៅ ឃើញ​មាន​ពល​ទាហាន​មាន​ទ័ព​សេះ និង​រទេះ​ចំបាំង​ឡោមព័ទ្ធ​ទីក្រុង។ អ្នក​បំរើ​នោះ​ជំរាប​អ្នក​ជំនិត​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​ថា៖ «លោក​ម្ចាស់​អើយ! តើ​យើង​ត្រូវ​ធ្វើ​ដូច​ម្ដេច?»។ ១៦ លោក​ឆ្លើយ​ថា៖ «កុំ​ខ្លាច​អ្វី​ឡើយ! ដ្បិត​អ្នក​ដែល​នៅ​ខាង​យើង មាន​គ្នា​ច្រើន​ជាង​ពួក​គេ​ទៅ​ទៀត»។ ១៧ លោក​អេលីសេ​អធិស្ឋាន​ថា៖ «បពិត្រ​ព្រះអម្ចាស់! សូម​មេត្តា​បើក​ភ្នែក​គេ​អោយ​មើល​ឃើញ​ផង!»។ ព្រះអម្ចាស់​បើក​ភ្នែក​អ្នក​បំរើ​នោះ ហើយ​គេ​ក៏​មើល​ឃើញ​នៅ​លើ​ភ្នំ​មាន​សុទ្ធ​តែ​ទ័ព​សេះ និង​រទេះ​ចំបាំង​ជា​ភ្លើង ជុំវិញ​​លោក​អេលីសេ។

១៨ ពល​ទាហាន​ស៊ីរី ចុះ​តម្រង់​មក​រក​លោក​អេលីសេ លោក​អធិស្ឋាន​ព្រះអម្ចាស់​ថា៖ «សូម​ព្រះអង្គ​មេត្តា​ធ្វើ​អោយ​ពួក​គេ​ស្រវាំង​ភ្នែក​ទៅ!»។ ព្រះអម្ចាស់​ក៏​ធ្វើ​អោយ​ពល​ទាហាន​ស៊ីរី​ស្រវាំង​ភ្នែក តាម​ពាក្យ​សុំ​របស់​លោក​អេលីសេ។ ១៩ លោក​អេលីសេ​ប្រាប់​ពួក​ គេ​ថា៖ «អ្នក​រាល់​គ្នា​ច្រឡំ​ផ្លូវ​ហើយ មិន​មែន​ក្រុង​នេះ​ទេ​ដែល​អ្នក​រាល់​គ្នា​ត្រូវ​ទៅ​នោះ។ សូម​មក​តាម​ខ្ញុំ ខ្ញុំ​នឹង​នាំ​អ្នក​រាល់​គ្នា​ទៅ​ជួប​មនុស្ស ដែល​អ្នក​រាល់​គ្នា​កំពុង​ស្វែង​រក»។ លោក​នាំ​ពួក​គេ​ចូល​ក្រុង​សាម៉ារី។ ២០ លុះ​ពួក​គេ​ចូល​ក្នុង​ក្រុង​សាម៉ារី​ហើយ លោក​អេលីសេ​អធិស្ឋាន​ថា៖ «បពិត្រ​ព្រះអម្ចាស់! សូម​មេត្តា ​ប្រោស​អោយ​ភ្នែក​របស់​អ្នក​ទាំង​នេះ​បាន​ភ្លឺ​ផង!»។ ព្រះអម្ចាស់​ធ្វើ​អោយ​ភ្នែក​របស់​ពួក​គេ​ភ្លឺ ហើយ​ពួក​គេ​ឃើញ​ថា ខ្លួន​កំពុង​ស្ថិត​នៅ​កណ្ដាល​ក្រុង​សាម៉ារី។ ២១ ពេល​ស្ដេច​ស្រុក​ អ៊ីស្រាអែល ទត​ឃើញ​ទាហាន​ស៊ីរី ស្ដេច​មាន​រាជឱង្ការ​សួរ​លោក​អេលីសេ​ថា៖ «លោក​ឪពុក! តើ​យើង​ត្រូវ​ប្រហារ​ជីវិត​ពួក​គេ​ឬ?»។ ២២ លោក​ទូល​ស្ដេច​ថា៖ «សូម​កុំ​ប្រហារ​ជីវិត​ពួក​គេ​ធ្វើ​អ្វី តើ​ព្រះករុណា​គួរ​ប្រហារ​ជីវិត​ឈ្លើយ​សឹក​ដោយ​មុខ​ដាវ ឬ​ដោយ​ព្រួញ? សូម​ព្រះករុណា​ប្រទាន​នំបុ័ង និង​ទឹក​អោយ​ពួក​គេ​បរិភោគ រួច​លែង​ពួក​គេ​អោយ​វិល​ទៅ​ជួប​ម្ចាស់​របស់​ខ្លួន​វិញ​ចុះ»។ ២៣ ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល ​រៀបចំ​ពិធី​ជប់លៀង​មួយ​យ៉ាង​ធំ ទទួល​ទាហាន​ស៊ីរី​ទាំង​នោះ។ កាល​ពួក​គេ​បរិភោគ​រួច​ហើយ ស្ដេច​អោយ​ពួក​គេ​វិល​ទៅ​រក​ម្ចាស់​របស់​ខ្លួន​វិញ។ ចាប់​តាំង​ពី​ពេល​នោះ​មក ទាហាន​ស៊ីរី​លែង​ឈ្លានពាន​ចូល​មក​ក្នុង​ទឹក​ដី​អ៊ីស្រាអែល​ទៀត។

ទុរ្ភិក្ស​នៅ​ក្រុង​សាម៉ារី
២៤ លុះ​ក្រោយ​មក ព្រះបាទ​បេនហាដាដ​ជា​ស្ដេច​ស្រុក​ស៊ីរី ប្រមូល​កងទ័ព​ទាំង​អស់​ឡើង​ទៅ​ឡោមព័ទ្ធ​ក្រុង​សាម៉ារី។ ២៥ ​ដូច្នេះ នៅ​ក្រុង​សាម៉ារី មាន​កើត​ទុរ្ភិក្ស​យ៉ាង​ខ្លាំង។ កងទ័ព​ស៊ីរី​ឡោមព័ទ្ធ​ទីក្រុង​យ៉ាង​យូរ រហូត​ដល់​ក្បាល​សត្វ​លា​មួយ​ឡើង​ថ្លៃ ជា​ប្រាក់​សុទ្ធ​ប៉ែតសិប​តម្លឹង ហើយ​សណ្ដែក​មួយ​រង្វាល់​ថ្លៃ​ប្រាំ​តម្លឹង។

២៦ ថ្ងៃ​មួយ ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​កំពុង​យាង​នៅ​លើ​កំពែង ស្រាប់​តែ​មាន​ស្ត្រី​ម្នាក់​ស្រែក​ទូល​ថា៖ «បពិត្រ​ព្រះករុណា​ជា​អម្ចាស់! សូម​ជួយ​ខ្ញុំ​ម្ចាស់​ផង!»។ ២៧ ស្ដេច​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «ប្រសិន​បើ​ព្រះអម្ចាស់​មិន​ជួយ​នាង​ទេ​នោះ ធ្វើ​ម្ដេច​អោយ​យើង​ជួយ​នាង​បាន? ស្រូវ​យើង​ក៏​គ្មាន ស្រា​ទំពាំងបាយជូរ​ក៏​គ្មាន​ដែរ»។ ២៨ ស្ដេច​មាន​រាជឱង្ការ​ទៀត​ថា៖ «តើ​នាង​មាន​រឿង​អ្វី?»។ នាង​ទូល​ថា៖ «កាល​ពី​ថ្ងៃ​មុន ស្ត្រី​ម្នាក់​នោះ​បបួល​ខ្ញុំ​ម្ចាស់​ថា “ចូរ​យក​កូន​របស់​នាង​មក យើង​ចែក​គ្នា​បរិភោគ​នៅ​ថ្ងៃ​នេះ ហើយ​ស្អែក​យើង​នឹង​បរិភោគ​កូន​របស់​ខ្ញុំ​វិញ”។ ២៩ យើង​ទាំង​ពីរ​ក៏​យក​កូន ​របស់​ខ្ញុំ​ម្ចាស់ ទៅ​ស្ងោរ​បរិភោគ។ លុះ​ស្អែក​ឡើង ខ្ញុំ​ម្ចាស់​ប្រាប់​នាង​នោះ​ថា “ចូរ​យក​កូន​របស់​នាង​មក យើង​ចែក​គ្នា​បរិភោគ” ប៉ុន្តែ នាង​នោះ​បាន​យក​កូន​របស់​ខ្លួន​ទៅ​លាក់​»​។ ៣០ កាល​ស្ដេច​ឮ​ពាក្យ​របស់ ​ស្ត្រី​នោះ ទ្រង់​ក៏​ហែក​ព្រះភូសា។ ពេល​នោះ ស្ដេច​កំពុង​តែ​យាង​នៅ​លើ​កំពែង​ក្រុង ដូច្នេះ ប្រជា​ជន​ឃើញ​ព្រះរាជា​ស្លៀក​បាវ។ ៣១ ស្ដេច​មាន​រាជឱង្ការ​ ថា៖ «យើង​សូម​ស្បថ​ថា ថ្ងៃ​នេះ​ប្រសិន​បើ​យើង​មិន​កាត់​ក​អេលីសេ ជា​កូន​របស់​លោក​សាផាត​ទេ នោះ​សូម​ព្រះជាម្ចាស់​ដាក់​ទោស​យើង​យ៉ាង​ធ្ងន់​ចុះ!»។

៣២ ពេល​នោះ លោក​អេលីសេ​កំពុង​អង្គុយ​ជុំ​គ្នា​ជា​មួយ​អស់​លោក​ព្រឹទ្ធាចារ្យ នៅ​ក្នុង​ផ្ទះ​របស់​លោក។ ស្ដេច​ចាត់​មនុស្ស​ម្នាក់​អោយ​ទៅ​សម្លាប់​លោក​អេលីសេ ប៉ុន្តែ មុន​ពេល​អ្នក​នោះ​ទៅ​ដល់​លោក​អេលីសេ​មាន​ប្រសាសន៍​ទៅ​កាន់​អស់​លោក​ ព្រឹទ្ធាចារ្យ​ថា៖ «សូម​អស់​លោក​មើល​ចុះ ឃាតក​នោះ​ចាត់​មនុស្ស​អោយ​មក​កាត់​ក​ខ្ញុំ​ហើយ។ សូម​ប្រយ័ត្ន! កាល​ណា​រាជ​បំរើ​មក​ដល់ ត្រូវ​បិទ​ទ្វារ​អោយ​ជិត កុំ​អោយ​គេ​ចូល។ ប៉ុន្តែ សូរ​សំរិប​ជើង​របស់​ម្ចាស់​គេ ក៏​មក​ដល់​តាម​ក្រោយ​ហើយ​ដែរ»។ ៣៣ លោក​អេលីសេ​កំពុង​មាន​ប្រសាសន៍​នៅ​ឡើយ រាជ​បំរើ​ចូល​មក​ដល់​ពោល​ថា៖ «ព្រះអម្ចាស់​បាន​ធ្វើ​អោយ​យើង​រង​ទុក្ខ​វេទនា​ដូច្នេះ តើ​អោយ​យើង​សង្ឃឹម​អ្វី​លើ​ព្រះអង្គ​ទៀត?»។