ពង្សាវតារក្សត្រ  ទី  ២ (០៥)

លោក​មេទ័ព​ណាម៉ាន់​បាន​ជា​ពី​រោគ​ឃ្លង់
 មាន​បុរស​ម្នាក់​ឈ្មោះ​លោក​ណាម៉ាន់ ជា​មេទ័ព​របស់​ស្ដេច​ស្រុក​ស៊ីរី។ ស្ដេច​សព្វ​ព្រះហឫទ័យ​នឹង​លោក​ណាស់ ដ្បិត​ព្រះអម្ចាស់​ប្រទាន​ជ័យជំនះ​ដល់​ស្រុក​ស៊ីរី ព្រោះ​តែ​លោក។ ប៉ុន្តែ មេទ័ព​ដ៏​ខ្លាំង​ពូកែ​នេះ​កើត​រោគ​ឃ្លង់។

២​​​​ ​​គ្រា​នោះ​ កងទ័ព​ស៊ីរី បាន​ចេញ​មក​ច្បាំង​នឹង​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល ហើយ​ចាប់​បាន​ក្មេង​ស្រី​ម្នាក់​នាំ​យក​ទៅ​ជា​ឈ្លើយ។ ក្មេង​ស្រី​នេះ​នៅ​បំរើ​ភរិយា​របស់​លោក​ណាម៉ាន់។ នាង​ជំរាប​ម្ចាស់​ស្រី​ ថា៖ «ប្រសិន​បើ​លោក​ម្ចាស់​អាច​ទៅ​ជួប​ព្យាការី​នៅ​ក្រុង​សាម៉ារី លោក​មុខ​ជា​ជួយ​លោក​ម្ចាស់​អោយ​បាន​ជា​សះស្បើយ​ពី​រោគ​ឃ្លង់​ពុំខាន!»។ លោក​ណាម៉ាន់​នាំ​យក​ពាក្យ​ក្មេង​ស្រី​ពី​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​នោះ​ទៅ​ទូល​ស្ដេច​ស្រុក​ស៊ីរី។  ស្ដេច​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «សូម​លោក​អញ្ជើញ​ទៅ​ក្រុង​សាម៉ារី​ចុះ! យើង​នឹង​សរសេរ​សំបុត្រ​មួយ​ ផ្ញើ​ទៅ​ថ្វាយ​ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល »។ លោក​ណាម៉ាន់​ចេញ​ដំណើរ​ទៅ ដោយ​នាំ​យក​ប្រាក់​ដប់​ហាប មាស​ប្រាំ​មួយ​ពាន់​ស្លឹង និង​សម្លៀកបំពាក់​ដប់​បន្លាស់​ទៅ​ជា​មួយ​ផង។ លោក​យក​សំបុត្រ​របស់​ ស្ដេច​ស្រុក​ស៊ីរី​ថ្វាយ​ស្ដេច​អ៊ីស្រាអែល សំបុត្រ​នោះ​មាន​សេចក្ដី​ដូច​ត​ទៅ៖ «សូម​ព្រះករុណា​ជ្រាប​ថា អ្នក​ដែល​នាំ​សំបុត្រ​នេះ​មក​ថ្វាយ គឺ​លោក​ណាម៉ាន់ ជា​មន្ត្រី​របស់​ទូលបង្គំ សូម​ព្រះករុណា​មេត្តា​ជួយ​ព្យាបាល​លោក អោយ​ជា​សះស្បើយ​ពី​រោគ​ឃ្លង់​ផង»។ កាល​ស្ដេច​ស្រុក​ អ៊ីស្រាអែល​អាន​សំបុត្រ​នេះ​ចប់ ទ្រង់​ហែក​ព្រះភូសា​ហើយ​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «តើ​យើង​នេះ​ជា​ព្រះ​ដែល​អាច​ធ្វើ​អោយ​មនុស្ស​ស្លាប់ និង​រស់​កើត​ឬ បាន​ជា​ស្ដេច​បញ្ជូន​មនុស្ស​ឃ្លង់​មក​អោយ​យើង​ព្យាបាល​ដូច្នេះ? សូម​ជួយ​ពិចារណា​មើល​ចុះ! ស្ដេច​ស្រុក​ស៊ីរី​ពិត​ជា​រក​លេស បង្ក​ជម្លោះ​ជា​មួយ​យើង​ហើយ!»។

 កាល​ ព្យាការី​អេលីសេ ជា​អ្នក​ជំនិត​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​ជ្រាប​ថា ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​ហែក​ព្រះភូសា​លោក​ក៏​ចាត់​គេ​អោយ​ទៅ​ទូល​សួរ​ស្ដេច​ថា៖ «ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​ព្រះករុណា​ហែក​ព្រះភូសា​ដូច្នេះ? សូម​ប្រាប់​អោយ​លោក​ណាម៉ាន់​មក​ជួប​នឹង​ទូលបង្គំ​ចុះ នោះ​គាត់​នឹង​ដឹង​ថា នៅ​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​មាន​ព្យាការី​ម្នាក់​មែន!»។ លោក​ណាម៉ាន់​ជិះ​រទេះ​សេះ​មក​ឈប់ នៅ​មុខ​ផ្ទះ​លោក​អេលីសេ។ ១០ ព្យាការី​អេលីសេ​ចាត់​ គេ​អោយ​ទៅ​ជំរាប​លោក​ថា៖ «សូម​អញ្ជើញ​ទៅ​មុជ​ទឹក​ទន្លេ​យ័រដាន់​អោយ​បាន​ចំនួន​ប្រាំពីរ​ដង​ចុះ នោះ​ស្បែក​របស់​លោក​នឹង​បាន​ជា​សះស្បើយ ហើយ​លោក​នឹង​បាន​បរិសុទ្ធ​មិន​ខាន»។ ១១ លោក​ណាម៉ាន់​ក៏​ខឹង ហើយ​ដើរ​ចេញ​ទៅ​ទាំង​រអ៊ូ​ថា៖ «ខ្ញុំ​នឹក​ស្មាន​ថា​ព្យាការី​មុខ​ជា​ចេញ​មក​ទទួល​ខ្ញុំ ហើយ​ឈរ​ទូលអង្វរ​ព្រះអម្ចាស់ ជា​ព្រះ​របស់​លោក​រួច​ដាក់​ដៃ​លើ​ដំបៅ​របស់​ខ្ញុំ​អោយ​ជា​សះស្បើយ។ ១២ នៅ​ក្រុង​ដាម៉ាស​ក៏​មាន ​ទន្លេ​ដែរ គឺ​ទន្លេ​អាម៉ាណា និង​ទន្លេ​ប៉ាផារ បើ​គ្រាន់​តែ​មុជ​ទឹក ហើយ​ខ្ញុំ​បាន​ជា​សះស្បើយ​នោះ ខ្ញុំ​ទៅ​មុជ​ទឹក​ទន្លេ​នៅ​ស្រុក​ខ្ញុំ​ប្រសើរ​ជាង​មុជ​ទឹក​ក្នុង​ទន្លេ​ ទាំង​ប៉ុន្មាន នៅ​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​នេះ!»។ លោក​ណាម៉ាន់​ចាក​ចេញ​ទៅ​ទាំង​ក្រេវ​ក្រោធ​។ ១៣ ប៉ុន្តែ អ្នក​បំរើ​របស់​លោក​ចូល​ទៅ​ជិត​លោក​ជំរាប​ថា៖ «លោក​ឪពុក! ប្រសិន​បើ​ព្យាការី​បង្គាប់​អោយ​ធ្វើ​កិច្ចការ​អ្វី​ពិបាក នោះ​លោក​ប្រាកដ​ជា​ធ្វើ​តាម​មិន​ខាន ពេល​នេះ ព្យាការី​គ្រាន់​តែ​សុំ​អោយ​លោក​មុជ​ទឹក ដើម្បី​ជា​ស្អាត​បរិសុទ្ធ ម្ដេច​ក៏​លោក​មិន​ធ្វើ​តាម?»។ ១៤ លោក​ណាម៉ាន់​ក៏​ចុះ​ទៅ​ ក្នុង​ទន្លេ​យ័រដាន់ ហើយ​មុជ​ក្នុង​ទឹក​ចំនួន​ប្រាំពីរ​ដង តាម​ពាក្យ​ដែល​អ្នក​ជំនិត​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​បាន​ប្រាប់ ស្រាប់​តែ​សាច់​របស់​លោក​ឡើង​ស្អាត ដូច​សាច់​កូន​ក្មេង លោក​ក៏​បាន​ជា​ស្អាត​បរិសុទ្ធ។

​១៥ លោក​ ត្រឡប់​មក​ជួប​អ្នក​ជំនិត​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ ជា​មួយ​ពួក​បំរើ​របស់​លោក។ ពេល​ទៅ​ដល់​លោក​ឈរ​នៅ​មុខ​ព្យាការី​ជំរាប​ថា៖ «ខ្ញុំ​ប្របាទ​ដឹង​ច្បាស់​ថា នៅ​លើ​ផែនដី​ទាំង​មូល ក្រៅ​ពី​ព្រះ​របស់​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល គ្មាន​ព្រះ​ណា​ផ្សេង​ទៀត​ឡើយ! ឥឡូវ​នេះ សូម​លោក​មេត្តា​ទទួល​ជំនូន​ពី​ខ្ញុំ​ប្របាទ​ផង​ចុះ»។ ១៦​ ​លោក​អេលីសេ​មាន​ប្រសាសន៍​តប​វិញ​ថា៖ «ខ្ញុំ​សូម​ស្បថ​ក្នុង​នាម​ព្រះអម្ចាស់​ ដែល​មាន​ព្រះជន្ម​គង់​នៅ ហើយ​ដែល​ខ្ញុំ​គោរព​បំរើ​ថា ខ្ញុំ​មិន​ទទួល​ជំនូន​អ្វី​ពី​លោក​ទេ!»។ លោក​ណាម៉ាន់​ទទូច​អង្វរ​សូម​អោយ​ព្យាការី​ទទួល តែ​លោក​មិន​ព្រម​ទទួល​ជា​ដាច់​ខាត។ ១៧ លោក​ណាម៉ាន់​ក៏​មាន​ ប្រសាសន៍​ថា៖ «បើ​លោក​មិន​ព្រម​ទេ​នោះ សូម​មេត្តា​អនុញ្ញាត អោយ​ខ្ញុំ​ប្របាទ​យក​ដី ផ្ទុក​លើ​ខ្នង​លា​ពីរ ដឹក​ទៅ​ផង ដ្បិត​ពី​ពេល​នេះ​ត​ទៅ ខ្ញុំ​ប្របាទ​មិន​ថ្វាយ​តង្វាយ​ដុត​ទាំង​មូល ឬ​យញ្ញបូជា​ចំពោះ​ព្រះ​ដទៃ ក្រៅ​ពី​ព្រះអម្ចាស់​ឡើយ។ ១៨ ប៉ុន្តែ សូម​ព្រះអម្ចាស់​ មេត្តា​អត់ទោស​អោយ​ខ្ញុំ​ប្របាទ នៅ​ពេល​ណា​ព្រះរាជា​របស់​ខ្ញុំ​ប្របាទ យាង​ចូល​ទៅ​ថ្វាយបង្គំ​ព្រះ​រីម៉ូន​ក្នុង​ព្រះវិហារ ស្ដេច​តែងតែ​ទប់​ព្រះកាយ​លើ​ដៃ​របស់​ខ្ញុំ​ប្រ​បាទ នោះ​ខ្ញុំ​ប្របាទ​ត្រូវ​តែ​ក្រាប​នៅ​ចំពោះ​មុខ​ព្រះរីម៉ូន​ដែរ។ ដូច្នេះ កាល​ណា​ខ្ញុំ​ប្របាទ​ក្រាប​នៅ​ចំពោះ​មុខ​ព្រះរីម៉ូន សូម​ព្រះអម្ចាស់​មេត្តា​អត់ទោស​អោយ​ខ្ញុំ​ប្របាទ​ផង»។ ១៩ ព្យាការី​អេលីសេ​មាន​ប្រសាសន៍​ថា៖ «សូម​លោក​អញ្ជើញ​ទៅ​ដោយ​សុខសាន្ត​ចុះ»។

កំហុស​របស់​កេហាស៊ី
កាល​លោក​ណាម៉ាន់​ចាក​ចេញ​ពី​ព្យាការី​អេលីសេ​បាន​ឆ្ងាយ​បន្តិច ២០ កេហាស៊ី ជា​អ្នក​បំរើ​របស់​លោក​អេលីសេ​អ្នក​ជំនិត​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​នឹក​គិត​ថា៖ «ម្ចាស់​របស់​ខ្ញុំ​ប្រកែក​មិន​ព្រម​ទទួល​ជំនូន​ពី​លោក​ណាម៉ាន់​ជា​ជន​ជាតិ​ ស៊ីរី​សោះ។ ខ្ញុំ​សូម​ស្បថ ក្នុង​នាម​ព្រះអម្ចាស់​ដែល​មាន​ព្រះជន្ម​គង់​នៅ​ថា ខ្ញុំ​នឹង​រត់​ដេញ​តាម​លោក​ណាម៉ាន់ ដើម្បី​សុំ​របស់​ខ្លះ​ពី​គាត់!»។ ២១ កេហាស៊ី​ក៏​រត់​តាម​លោក ​ណាម៉ាន់។ កាល​លោក​ណាម៉ាន់​ឃើញ​កេហាស៊ី​រត់​មក​តាម​លោក លោក​ក៏​ប្រញាប់​ចុះ​ពី​លើ​រទេះ​មក​ទទួល ហើយ​សួរ​ថា៖ «តើ​មាន​ហេតុការណ៍​អ្វី?»។ ២២ កេហាស៊ី​ឆ្លើយ​ថា៖ «គ្មាន​ហេតុការណ៍​អ្វី​ទេ! ប៉ុន្តែ ម្ចាស់​របស់​ខ្ញុំ​ប្របាទ ចាត់​ខ្ញុំ​ប្របាទ​អោយ​មក​ជំរាប​លោក​ថា “មាន​សមាជិក​នៃ​ក្រុម​ព្យាការី​ពីរ​រូប មក​ពី​តំបន់​ភ្នំ​អេប្រាអ៊ីម ទើប​នឹង​មក​ដល់​ផ្ទះ​ខ្ញុំ សូម​លោក​មេត្តា​ជួយ​ផ្ដល់​ប្រាក់​មួយ​ហាប និង​សម្លៀកបំពាក់​ពីរ​បន្លាស់​សំរាប់​គេ​ទាំង​ពីរ​ផង”»។ ២៣ លោក​ណាម៉ាន់​មាន​ ប្រសាសន៍​ថា៖ «សូម​ទទួល​យក​ប្រាក់​ពីរ​ហាប​ចុះ»។ លោក​បង្ខំ​កេហាស៊ី​អោយ​ទទួល​ប្រាក់​ពីរ​ហាប ព្រម​ទាំង​សម្លៀកបំពាក់​ពីរ​បន្លាស់​ដាក់​ក្នុង​ថង់​ពីរ រួច​ចាត់​អ្នក​បំរើ​ពីរ​នាក់ អោយ​លី​ទៅ​ជា​មួយ​កេហាស៊ី។ ២៤ លុះ​មក​ដល់​កន្លែង​ដែល​ មាន​ទួល កេហាស៊ី​ទទួល​ថង់​ទាំង​ពីរ​ពី​ដៃ​អ្នក​បំរើ យក​ទៅ​ទុក​ក្នុង​ផ្ទះ​របស់​គាត់ ហើយ​ប្រាប់​អ្នក​ទាំង​ពីរ​អោយ​វិល​ត្រឡប់​ទៅ​វិញ។ ២៥ បន្ទាប់​មក គាត់​ចូល​ទៅ​ជួប​លោក​អេលីសេ ជា​ម្ចាស់​របស់​គាត់ លោក​សួរ​គាត់​ថា៖ «កេហាស៊ី តើ​ឯង​ទើប​នឹង​មក​ពី​ណា?»។ ២៦ គាត់​ឆ្លើយ​ថា៖ «ខ្ញុំ​ប្របាទ​ពុំ​បាន​ទៅ​ណា​ទេ​លោក​ម្ចាស់»។ លោក​អេលីសេ​មាន​ប្រសាសន៍​ថា៖ «ចិត្ត​គំនិត​របស់​ខ្ញុំ​ទៅ​តាម​ឯង​ជាប់ នៅ​ពេល​លោក​មេទ័ព​ចុះ​ពី​រទេះ​មក​ទទួល​ឯង។ ពេល​នេះ មិន​មែន​ជា​ពេល​ដែល​ត្រូវ​ទទួល​យក​ប្រាក់ សម្លៀកបំពាក់ ឬ​ផ្លែ​អូលីវ ផ្លែ​ទំពាំងបាយជូរ ចៀម គោ ឬ​អ្នក​បំរើ​ប្រុស​ស្រី​ឡើយ។ ២៧ ដូច្នេះ រោគ​ឃ្លង់​របស់​លោក​ណាម៉ាន់​នឹង​កើត​ដល់​ឯង ព្រម​ទាំង​កូន​ចៅ​ឯង​រហូត​ត​ទៅ!»។

កាល​កេហាស៊ី ចាក​ចេញ​ពី​ព្យាការី​អេលីសេ​ទៅ គាត់​ក៏​កើត​រោគ​ឃ្លង់ ហើយ​ខ្លួន​ប្រាណ​របស់​គាត់​ឡើង​ស​ដូច​សំឡី។