ពង្សាវតារក្សត្រ  ទី  ២ (២១)

ព្រះបាទ​ម៉ាណាសេ​សោយ​រាជ្យ​លើ​ស្រុក​យូដា
(២របា.៣៣:១-១០, ១៨-២០)
 កាល​ព្រះបាទ​ម៉ាណាសេ​ឡើង​ សោយ​រាជ្យ ទ្រង់​មាន​ព្រះជន្មាយុ​ដប់ពីរ​វស្សា ទ្រង់​សោយរាជ្យ​បាន​ហាសិប​ឆ្នាំ​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។ មាតា​របស់​ស្ដេច​មាន​នាម​ថា​ព្រះនាង​ហែបស៊ីបា។ ២ ស្ដេច​បាន​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​អាក្រក់ មិន​គាប់​ព្រះហឫទ័យ​ព្រះអម្ចាស់ ដោយ​ប្រព្រឹត្ត​តាម​អំពើ​គួរ​ស្អប់​ខ្ពើម​របស់​ប្រជាជាតិ​នានា ដែល​ព្រះអម្ចាស់​បាន​បណ្ដេញ​ចេញ​ពី​មុខ​កូន​ចៅ​អ៊ីស្រាអែល។ ស្ដេច​បាន​សង់​កន្លែង​ សក្ការៈ​នៅ​តាម​ទួល​ខ្ពស់ៗ​ឡើង​វិញ គឺ​កន្លែង​ដែល​ព្រះបាទ​អេសេខ្យាស​ជា​បិតា​បាន​លុប​បំបាត់។ ស្ដេច​បាន​សង់​អាសនៈ​របស់​ព្រះ​បាល និង​ដំឡើង​បង្គោល​ថ្វាយ​ព្រះអាសេរ៉ា ដូច​ព្រះបាទ​អខាប់ ជា​ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​បាន​ប្រព្រឹត្ត​ដែរ។​ ស្ដេច​ក្រាប​ថ្វាយបង្គំ និង​គោរព​បំរើ​ផ្កាយ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​នៅ​លើ​មេឃ។ ស្ដេច​បាន​សង់​អាសនៈ​របស់​ព្រះ​ដទៃ​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះអម្ចាស់ គឺ​នៅ​កន្លែង​ដែល​ព្រះអង្គ​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា “យើង​នឹង​យក​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​នេះ ទុក​ជា​កន្លែង​សំរាប់​នាម​យើង”។ ព្រះបាទ​ម៉ាណាសេ​សង់​អាសនៈ សំរាប់​ផ្កាយ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​នៅ​លើ​មេឃ ក្នុង​ទីលាន​ទាំង​ពីរ​នៃ​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះអម្ចាស់។ ៦ ស្ដេច​បាន​យក​បុត្រា​ទៅ​ ធ្វើ​បូជា​យញ្ញ ស្ដេច​បាន​រក​គ្រូ​មើល​ជោគរាសី ប្រព្រឹត្ត​មន្តអាគម ព្រម​ទាំង​តែងតាំង​អោយ​មាន​គ្រូ​អន្ទង​ខ្មោច និង​គ្រូ​ទស្សន៍ទាយ​ផង។​ ស្ដេច​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​អាក្រក់​កាន់​តែ​ខ្លាំង​ឡើងៗ ដែល​មិន​គាប់​ព្រះហឫទ័យ​ព្រះអម្ចាស់ ធ្វើ​អោយ​ព្រះអង្គ​ទ្រង់​ព្រះពិរោធ។ ៧ ព្រះបាទ​ម៉ាណាសេ​បាន​ធ្វើ​រូប​បដិមា​របស់​ព្រះអាសេរ៉ា យក​ទៅ​តម្កល់​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះអម្ចាស់ ថ្វីដ្បិត​តែ​ព្រះអម្ចាស់​ ធ្លាប់​មាន​ព្រះបន្ទូល​មក​កាន់​ព្រះបាទ​ដាវីឌ និង​ព្រះបាទ​សាឡូម៉ូន ជា​បុត្រ​ថា «យើង​ជ្រើស​រើស​ព្រះដំណាក់ និង​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ពី​ចំណោម​កុលសម្ព័ន្ធ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​នៃ​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល ទុក​ជា​កន្លែង​សំរាប់​នាម​យើង​រហូត​ត​ទៅ។ ៨ ​ប្រសិន​បើ​ប្រជាជន​ អ៊ីស្រាអែល​កាន់​តាមវិន័យ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែល​យើង​បាន​បង្គាប់​មក តាម​រយៈ​ម៉ូសេ​ជា​អ្នក​បំរើ​របស់​យើង នោះ​យើង​មិន​អោយ​ពួក​គេ​ខ្ចាត់​ព្រាត់​ចេញ​ឆ្ងាយ​ពី​ទឹក​ដី ដែល​យើង​ប្រគល់​អោយ​ដូនតា​របស់​គេ​ឡើយ»។ ៩ ប៉ុន្តែ ពួក​គេ​មិន​ព្រម​ស្ដាប់​ទេ ព្រះបាទ​ម៉ាណាសេ​នាំ​ពួក​គេ​អោយ​វង្វេង​រហូត​ដល់​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​អាក្រក់ ជាង​ប្រជាជាតិ​នានា ដែល​ព្រះអម្ចាស់​បាន​បំផ្លាញ នៅ​ចំពោះ​មុខ​កូន​ចៅ​អ៊ីស្រាអែល​ទៅ​ទៀត។ ១០ ពេល​នោះ ព្រះអម្ចាស់​មាន​ព្រះបន្ទូល​តាម​រយៈ​ពួក​ព្យាការី​ជា​អ្នក​បំរើ​របស់​ព្រះអង្គ​ថា៖ ១១ «ម៉ាណាសេ​ជា​ស្ដេច​ ស្រុក​យូដា បាន​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​គួរ​ស្អប់​ខ្ពើម​ទាំង​នេះ គឺ​គេ​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​អាក្រក់​ទាំង​ប៉ុន្មាន ច្រើន​ជាង​ជន​ជាតិ​អាម៉ូរី​កាល​ពី​មុន ហើយ​គេ​ក៏​បាន​នាំ​ជន​ជាតិ​យូដា​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​បាប ដោយ​គោរព​រូប​ព្រះ​ក្លែងក្លាយ​ដែរ។ ១២ ហេតុ​នេះ ព្រះអម្ចាស់​មាន​ព្រះបន្ទូល​ដូច​ត​ទៅ: យើង​នឹង​ធ្វើ​អោយ​ទុក្ខ​វេទនា​កើត​មាន​ដល់​ក្រុង​យេរូសាឡឹម និង​ស្រុក​យូដា ហើយ​នរណា​ក៏​ដោយ​អោយ​តែ​ឮ​គេ​និយាយ​អំពី​ហេតុការ​ណ៍​នេះ ក៏​តក់ស្លុត​ដែរ។ ១៣ យើង​នឹង​បំផ្លាញ​ក្រុង​ យេរូសាឡឹម ដូច​យើង​បាន​បំផ្លាញ​ក្រុង​សាម៉ារី និង​រាជវង្ស​អខាប់​ដែរ។ យើង​នឹង​បោស​សំអាត​ក្រុង​យេរូសាឡឹម ឥត​ទុក​អោយ​នៅ​សល់​អ្វី​ឡើយ។ ១៤ យើង​នឹង​បោះ​បង់​ចោល​ ប្រជារាស្ត្រ​របស់​យើង​ដែល​នៅ​សេសសល់ គឺ​យើង​នឹង​ប្រគល់​គេ​ទៅ​ក្នុង​កណ្ដាប់​ដៃ​នៃ​ពួក​ខ្មាំង​សត្រូវ​របស់​គេ។ ខ្មាំង​សត្រូវ​នឹង​ប្លន់​រឹប​អូស​យក​អ្វីៗ​ទាំង​អស់​ចេញ​ពី​ពួក​គេ ១៥ ដ្បិត​ពួក​គេ​បាន​ ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​អាក្រក់ ដែល​យើង​មិន​ពេញ​ចិត្ត គឺ​ពួក​គេ​ធ្វើ​អោយ​យើង​ក្រេវក្រោធ តាំង​ពី​ថ្ងៃ​ដែល​ដូនតា​របស់​ពួក​គេ​ចាក​ចេញ​ពី​ស្រុក​អេស៊ីប រហូត​មក​ដល់​សព្វ​ថ្ងៃ»។

១៦ ក្រៅ​ពី​អំពើ​បាប ដែល​ព្រះបាទ​ម៉ាណាសេ​នាំ​ប្រជាជន​យូដា​អោយ​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​អាក្រក់ ដែល​មិន​គាប់​ព្រះហឫទ័យ​ព្រះអម្ចាស់ ស្ដេច​ក៏​បាន​បង្ហូរ​ឈាម​ជន​ស្លូត​ត្រង់​ជា​ច្រើន រហូត​ដល់​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​មាន​ពាសពេញ​ទៅ​ដោយ​ឈាម។

១៧ រាជ​ កិច្ច​ផ្សេងៗ​ទៀត​របស់​ព្រះបាទ​ម៉ាណាសេ និង​អ្វីៗ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែល​ទ្រង់​បាន​ធ្វើ គឺ​អំពើ​បាប​សុទ្ធ​តែ​មាន​កត់ត្រា​ទុក​ក្នុង​សៀវភៅ​ប្រវត្តិ​សាស្ត្រ​របស់​ ស្ដេច​ស្រុក​យូដា។ ១៨ កាល​ព្រះបាទ​ម៉ាណាសេ​ សោយ​ទិវង្គត គេ​បាន​យក​សព​របស់​ស្ដេច​ទៅ​បញ្ចុះ​ក្នុង​សួន​ឧទ្យាន​នៃ​រាជ​វាំង គឺ​សួន​របស់​លោក​អ៊ូសា ហើយ​ព្រះបាទ​អាំម៉ូន​ជា​បុត្រ​បាន​ឡើង​ស្នង​រាជ្យ។

ព្រះបាទ​អាំម៉ូន​សោយ​រាជ្យ​លើ​ស្រុក​យូដា
(២របា.៣៣:២១-២៥)
១៩ កាល​ព្រះបាទ​អាំម៉ូន​ ឡើង​សោយ​រាជ្យ ទ្រង់​មាន​ព្រះជន្មាយុ​ម្ភៃ​ពីរ​វស្សា ហើយ​សោយ​រាជ្យ​បាន​ពីរ​ឆ្នាំ​នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។ មាតា​របស់​ស្ដេច​មាន​នាម​ថា មេស៊ូលេម៉េត ជា​កូន​របស់​លោក​ហារូស ជា​អ្នក​ស្រុក​យ៉ុតបា។ ២០ ស្ដេច​បាន​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​អាក្រក់ មិន​គាប់​ព្រះហឫទ័យ​ព្រះអម្ចាស់ ដូច​ព្រះបាទ​ម៉ាណាសេ​ជា​បិតា។ ២១ ស្ដេច​ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​គ្រប់​យ៉ាង គឺ​គោរព​បំរើ និង​ថ្វាយបង្គំ​ព្រះ​ក្លែងក្លាយ​ដូច​បិតា​ដែរ។ ២២ ស្ដេច​បាន​បោះ​បង់​ចោល​ព្រះអម្ចាស់ ជា​ព្រះ​របស់​ពួក​អយ្យកោ គឺ​មិន​ដើរ​តាម​មាគ៌ា​របស់​ព្រះអម្ចាស់​ឡើយ។ ២៣ ពួក​មន្ត្រី​របស់​ព្រះបាទ​អាំម៉ូន បាន​ឃុបឃិត​គ្នា​ក្បត់​នឹង​ស្ដេច ហើយ​ធ្វើ​គុត​ស្ដេច​ក្នុង​រាជ​វាំង។ ២៤ ប៉ុន្តែ ប្រជាជន​យូដា​នាំ​គ្នា​ប្រហារ​ពួក​ក្បត់ ដែល​បាន​ឃុបឃិត​គ្នា​ធ្វើ​គុត​ព្រះបាទ​អាំម៉ូន ហើយ​តែងតាំង​ព្រះបាទ​យ៉ូស្យាស ជា​បុត្រ​អោយ​ឡើង​ស្នង​រាជ្យ។

២៥ រាជ​កិច្ច​ផ្សេងៗ​ទៀត​របស់​ព្រះបាទ​អាំម៉ូន និង​អ្វីៗ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែល​ទ្រង់​បាន​ធ្វើ សុទ្ធ​តែ​មាន​កត់ត្រា​ទុក​ក្នុង​សៀវភៅ​ប្រវត្តិ​សាស្ត្រ​របស់​ស្ដេច​ស្រុក​យូដា។ ២៦ គេ​បាន​យក​សព​របស់​ស្ដេច​ទៅ​បញ្ចុះ​ក្នុង​ផ្នូរ​នៅ​សួន​របស់​លោក​អ៊ូសា ហើយ​ព្រះបាទ​យ៉ូស្យាស ជា​បុត្រ​ឡើង​ស្នង​រាជ្យ។