ពង្សាវតារក្សត្រ  ទី  ២ (១២)

ព្រះបាទ​យ៉ូអាស​សោយរាជ្យ​នៅ​ស្រុក​យូដា
(២របាក្សត្រ ២៤:១-៣)
១(១១.២១)  ព្រះបាទ​យ៉ូអាស​ឡើង​សោយ​រាជ្យ​ក្នុង​ជន្មាយុ​ប្រាំពីរ​វស្សា ២(១)គឺ​នៅ​ឆ្នាំ​ទី​ប្រាំពីរ​ ក្នុង​រជ្ជកាល​ព្រះបាទ​​យេហ៊ូ ជា​ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល ទ្រង់​សោយរាជ្យ​បាន​សែសិបឆ្នាំ នៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។ រីឯ​មាតា​របស់​ស្ដេច​មាន​នាម​ថា ស៊ីបយ៉ា​ជា​អ្នក​ស្រុក​បៀរសេបា។ ៣(២)​ ព្រះបាទ​យ៉ូអាស​ ប្រព្រឹត្ត​អំពើ​សុចរិត ជា​ទី​គាប់​ព្រះហឫទ័យ​ព្រះអម្ចាស់ អស់​មួយ​ជីវិត ដូច​លោក​បូជាចារ្យ​យេហូយ៉ាដា​បាន​បង្ហាត់​បង្រៀន។ ៤(៣) ប៉ុន្តែ ស្ដេច​មិន​បាន​លុប​បំបាត់​កន្លែង​សក្ការៈ​តាម​ទួល​ខ្ពស់ៗ​ទេ។ ប្រជាជន​នៅ​តែ​ថ្វាយ​យញ្ញបូជា និង​ដុត​គ្រឿង​ក្រអូប តាម​ទួល​ខ្ពស់ៗ​ដដែល។

ព្រះបាទ​យ៉ូអាស​ជួសជុល​ព្រះវិហារ
(២របាក្សត្រ ២៤:៤-១៤)
៥(៤) ព្រះបាទ​យ៉ូអាស​មាន​ រាជឱង្ការ​ទៅ​កាន់​ពួក​បូជាចារ្យ​ថា៖ «ចំពោះ​ប្រាក់​ទាំង​ប៉ុន្មាន ដែល​គេ​យក​មក​ថ្វាយ​ជា​តង្វាយ ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះអម្ចាស់ គឺ​ប្រាក់​ដែល​ប្រជាជន​យក​មក​បង់​ពន្ធ​សំរាប់​ព្រះដំណាក់ ប្រាក់​បាន​មក​ពី​តង្វាយ​លោះ​មនុស្ស ស្រប​តាម​ការ​វាយ​តម្លៃ​ និង​តង្វាយ​ស្ម័គ្រ​ចិត្ត ដែល​គេ​យក​មក​ថ្វាយ​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះអម្ចាស់ ៦(៥)​​​ នោះ​អោយ​ក្រុម​បូជាចារ្យ​ ទទួល​យក គឺ​ម្នាក់ៗ​ត្រូវ​ទទួល​យក​ចំណែក​របស់​ខ្លួន​ពី​អ្នក​ដែល​ខ្លួន​ស្គាល់ ដើម្បី​ជួសជុល​កន្លែង​បាក់​បែក​ទាំង​ប៉ុន្មាន​នៅ​ក្នុង​ព្រះដំណាក់ ដែល​គេ​យល់​ថា​ចាំបាច់​គួរ​តែ​ជួសជុល»។ ៧(៦)​ ប៉ុន្តែ រហូត​មក​ដល់​ឆ្នាំ​ទី​ម្ភៃ​បី​នៃ​រជ្ជកាល​ព្រះបាទ​យ៉ូអាស ក្រុម​បូជា​ចារ្យ​​ ពុំ​ទាន់​បាន​ជួសជុល​កន្លែង​បាក់បែក​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​នៅ​ ឡើយ​​ទេ។ ៨(៧) ព្រះបាទ​យ៉ូអាស​កោះ​ហៅ​ លោក​បូជាចារ្យ​យេហូយ៉ាដា ព្រម​ទាំង​បូជាចារ្យ​ឯ​ទៀតៗ​មក រួច​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «ហេតុ​អ្វី​បាន​ជា​អស់​លោក​មិន​ជួសជុល​កន្លែង​បាក់បែក​ក្នុង​ព្រះដំណាក់? ចាប់​ពី​ពេល​នេះ​ត​ទៅ អស់​លោក​មិន​ត្រូវ​ទទួល​ប្រាក់​ពី​អ្នក​ស្គាល់​ទៀត​ឡើយ តែ​ត្រូវ​បង្វិល​ប្រាក់​នេះ សំរាប់​ការ​ជួសជុល​ព្រះដំណាក់​វិញ»។ ៩(៨) ដូច្នេះ ពួក​បូជាចារ្យ​ក៏​ឈប់​ទទួល​ប្រាក់​ពី​ប្រជាជន និង​លែង​ទទួល​បន្ទុក​លើ​ការ​ជួសជុល​ព្រះ​ដំ​ណាក់​ទៀត។ ១០(៩) លោក​បូជាចារ្យ​យេហូយ៉ាដា យក​ហិប​មួយ​ចោះ​រន្ធ​លើ​គំរប រួច​ដាក់​នៅ​ខាង​ស្ដាំ​អាសនៈ ត្រង់​មាត់​ទ្វារ​ចូល​ព្រះដំណាក់។ ពួក​បូជាចារ្យ​ជា​អ្នក​យាម​នៅ​មាត់​ទ្វារ ដាក់​ប្រាក់​ទាំង​អស់​ដែល​គេ​យក​មក​ថ្វាយ​ព្រះដំណាក់ ក្នុង​ហិប​នោះ។ ១១(១០) ​កាល​ណា​គេ​ឃើញ​មាន​ ប្រាក់​ច្រើន​នៅ​ក្នុង​ហិប​ហើយ លោក​ស្មៀន​ហ្លួង និង​មហា​បូជាចារ្យ​ក៏​មក​ទទួល​ប្រាក់​នៅ​ក្នុង​ព្រះដំ​ណាក់​យក​ទៅ​រាប់ រួច​ទុក​ក្នុង​ថង់​មួយ។ ១២(១១) បន្ទាប់​មក លោក​ប្រគល់​ប្រាក់​នោះ​អោយ​ពួក​មេ​ជាង​ដែល​ទទួល​បន្ទុក​លើ​ការងារ​ជួសជុល​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះអម្ចាស់។ គេ​ប្រើ​ប្រាក់​នោះ​សំរាប់​ជួល​ជាង​ឈើ និង​ជាង​សំណង់​ដែល​ត្រូវ​ជួសជុល​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះអម្ចាស់ ១៣(១២) ព្រម​ទាំង​ជួល​ជាង​កំបោរ ជាង​ដាប់​ថ្ម ហើយ​ទិញ​ឈើ និង​ថ្មដាប់​សំរាប់​ជួសជុល​កន្លែង​បាក់​បែក​ក្នុង​ព្រះដំ​ណាក់​របស់​ព្រះអម្ចាស់។ ប្រាក់​នេះ​ក៏​ប្រើ​សំរាប់​ការ​ចំណាយ​គ្រប់​ប្រភេទ ក្នុង​ការ​ជួសជុល​ព្រះដំណាក់​ឡើង​វិញ។ ១៤(១៣) ប៉ុន្តែ គេ​ពុំ​បាន​ប្រើ​ប្រាក់​ដែល​ប្រជាជន​យក​មក​ថ្វាយ​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះអម្ចាស់ ទៅ​ធ្វើ​ពាន​ប្រាក់ កាំបិត ថូ ត្រែ ឬ​ប្រដាប់ប្រដា​អ្វី​ផ្សេង​ទៀត​អំពី​មាស​ប្រាក់ សំរាប់​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះអម្ចាស់​ឡើយ។ ១៥(១៤) គេ​ប្រគល់​ប្រាក់​នេះ អោយ​អស់​អ្នក​ដែល​ទទួល​បន្ទុក​លើ​ការងារ សំរាប់​ប្រើប្រាស់​ជួសជុល​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះអម្ចាស់​។ ១៦(១៥) គេ​ពុំ​បាន​ត្រួត​ ពិនិត្យ​អស់​អ្នក​ដែល​យក​ប្រាក់​នោះ ទៅ​បើក​អោយ​ពួក​ជាង​ទេ ដ្បិត​ពួក​គេ​ធ្វើ​ការ​នេះ​ដោយ​ចិត្ត​ស្មោះស្ម័គ្រ​បំផុត។

១៧(១៦) រីឯ​ ប្រាក់​តង្វាយ​ដែល​ប្រជាជន​យក​មក​ថ្វាយ​ជា​យញ្ញ​បូជា​សុំ​លើកលែង​ទោស និង​យញ្ញបូជា​រំដោះ​បាប គេ​ពុំ​បាន​ទុក​សំរាប់​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះអម្ចាស់​ទេ គឺ​ប្រាក់​នោះ​ត្រូវ​បាន​ជា​ចំណែក​របស់​ពួក​បូជាចារ្យ​វិញ។

ចុង​បញ្ចប់​នៃ​រជ្ជកាល​ព្រះបាទ​យ៉ូអាស
(២របាក្សត្រ ២៤:២៣-២៧)
១៨(១៧) នៅ​គ្រា​នោះ ព្រះបាទ​ហាសាអែលជា​ស្ដេច​ស្រុក​ស៊ីរី ឡើង​មក​វាយ និង​ដណ្ដើម​យក​បាន​ក្រុង​កាថ។ បន្ទាប់​មក ព្រះបាទ​ហាសាអែល​លើក​ទ័ព​តម្រង់​ឆ្ពោះ​ទៅ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម​ទៀត។ ១៩(១៨)​ព្រះបាទ​យ៉ូអាស​ស្ដេច​ស្រុក​យូដា ប្រមូល​វត្ថុ​មាន​តម្លៃ​ទាំង​ប៉ុន្មាន នៅ​ក្នុង​ព្រះដំណាក់​របស់​ព្រះអម្ចាស់ និង​នៅ​ក្នុង​វាំង ជា​វត្ថុ​ដែល​ស្ដេច​ស្រុក​យូដា ជា​អយ្យកោ គឺ​ព្រះបាទ​យ៉ូសាផាត ព្រះបាទ​យ៉ូរ៉ាម និង​ព្រះបាទ​អហាស៊ីយ៉ា បាន​ថ្វាយ​ជា​តង្វាយ​ព្រម​ទាំង​វត្ថុ​ដែល​ស្ដេច​ផ្ទាល់​បាន​ថ្វាយ​ជា​តង្វាយ ហើយ​ចាត់​គេ​អោយ​នាំ​យក​ទៅ​ថ្វាយ​ព្រះបាទ​ហាសាអែលជា​ស្ដេច​ស្រុក​ស៊ីរី។ ហេតុ​នេះ ស្ដេច​ក្រុង​ស៊ីរី​ក៏​ដក​ទ័ព​ថយ ឈប់​វាយ​ក្រុង​យេរូសាឡឹម។

២០(១៩) រីឯ​រាជ ​កិច្ច​ផ្សេងៗ​ទៀត​របស់​ព្រះបាទ​យ៉ូអាស និង​អ្វីៗ​ទាំង​អស់​ដែល​ស្ដេច​បាន​ធ្វើ សុទ្ធ​តែ​មាន​កត់ត្រា​ទុក ក្នុង​សៀវភៅ​ប្រវត្តិសាស្ត្រ​របស់​ស្ដេច​ស្រុក​យូដា។ ២១(២០) មេទ័ព​របស់​ស្ដេច​បាន​ ក្រោក​ឡើង រួម​គំនិត​គ្នា​ក្បត់​នឹង​ព្រះបាទ​យ៉ូអាស។ ពួក​គេ​ធ្វើ​គុត​ស្ដេច នៅ​ប៉ម​មីឡូ​តាម​ផ្លូវ​ចុះ​ទៅ​ស៊ីឡា។ ២២(២១) មេទ័ព​ដែល​បាន​ធ្វើ​គុត ​ស្ដេច គឺ​លោក​យ៉ូសាបាដ ជា​កូន​របស់​លោក​ស៊ីម៉ាត និង​លោក​យេហូសាបាដ ជា​កូន​របស់​លោក​សូមែរ។ គេ​បាន​បញ្ចុះ​សព​ស្ដេច​ក្នុង​ផ្នូរ​របស់​រាជវង្ស នៅ​បុរី​ព្រះបាទ​ដាវីឌ ហើយ​ព្រះបាទ​អម៉ាស៊ីយ៉ា ជា​បុត្រ បាន​ឡើង​ស្នង​រាជ្យ។