សាម៉ូអែលទី ១ (១០)

 លោក​សាមូអែល​យក​ដប​ប្រេង​មក ហើយ​ចាក់​ប្រេង​លើ​ក្បាល​លោក​សាអ៊ូល រួច​លោក​ឱប​លោក​សាអ៊ូល ទាំង​មាន​ប្រសាសន៍​ថា៖ «ព្រះអម្ចាស់​បាន​ចាក់​ប្រេង*​អភិសេក​លោក ឲ្យ​ដឹក​នាំ​ប្រជាជន​ផ្ទាល់​របស់​ព្រះអង្គ​។ នៅ​ថ្ងៃ​នេះ ពេល​លោក​ចាក​ចេញ​ពី​ខ្ញុំ​ទៅ លោក​នឹង​ជួប​បុរស​ពីរ​នាក់​ក្បែរ​ផ្នូរ​របស់​លោក​ស្រី​រ៉ាខែល នៅ​ព្រំប្រទល់​ទឹក​ដី​បេនយ៉ាមីន គឺ​នៅ​ភូមិ​សែលសា។ អ្នក​ទាំង​ពីរ​នឹង​ជំរាប​លោក​ថា “លា​ញី​ដែល​លោក​ដើរ​រក​នោះ គេ​បាន​រក​ឃើញ​វិញ​ហើយ។ ឥឡូវ​នេះ ឪពុក​របស់​លោក​ឈប់​គិត​ពី​រឿង​លា តែ​ព្រួយ​បារម្ភ​ពី​លោក​វិញ ដោយ​ពោល​ថា: កូន​ខ្ញុំ​មិន​ដឹង​ជា​យ៉ាង​ណា​ទេ តើ​ឲ្យ​ខ្ញុំ​ធ្វើ​ដូច​ម្ដេច?”។  ពេល​លោក​បន្ត​ដំណើរ​ទៅ​ មុខ​បន្តិច លោក​នឹង​ទៅ​ដល់​ដើម​ជ្រៃ​តាប៊រ។ នៅ​ទី​នោះ លោក​នឹង​ជួប​បុរស​បី​នាក់ ដែល​ឡើង​ទៅ​ទីសក្ការៈ​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​នៅ​បេតអែល។ អ្នក​ទី​មួយ​ដឹក​កូន​ពពែ​បី​ក្បាល អ្នក​ទី​ពីរ​កាន់​នំបុ័ង​បី​ដុំ អ្នក​ទី​បី​កាន់​ថង់​ស្រា។  ពួក​គេ​នឹង​នាំ​គ្នា​មក​ជំរាប​សួរ​លោក ហើយ​ជូន​នំបុ័ង​ពីរ​ដុំ​មក​លោក។ លោក​នឹង​ទទួល​យក​នំបុ័ង​នោះ​ពី​ដៃ​របស់​ពួក​គេ។  បន្ទាប់​មក លោក​ទៅ​ដល់​គីបា-អេឡូអ៊ីម​ ដែល​មាន​ទី​តាំង​ទ័ព​របស់​ពួក​ភីលីស្ទីន។ ពេល​លោក​ចូល​ទៅ​ក្នុង​ភូមិ លោក​នឹង​ជួប​ពួក​ព្យាការី​មួយ​ក្រុម ដែល​ចុះ​ពី​កន្លែង​សក្ការៈ​មក ទាំង​មាន​អ្នក​ភ្លេង​លេង​ចាប៉ី ស្គរ ខ្លុយ និង​ពិណ ដើរ​ពី​មុខ​ផង ព្យាការី​ទាំង​នោះ​ស្លុង​ស្មារតី ស្រែក​ច្រៀង និង​រាំ​ថ្វាយ​ព្រះជាម្ចាស់​។  ព្រះវិញ្ញាណ​របស់ព្រះអម្ចាស់​ នឹង​មក​សណ្ឋិត​លើ​លោក លោក​ក៏​ស្លុង​ស្មារតី​ស្រែក​ច្រៀង និង​រាំ​ជា​មួយ​អ្នក​ទាំង​នោះ​ដែរ ហើយ​លោក​នឹង​ប្រែ​ក្លាយ​ទៅ​ជា​បុគ្គល​មួយ​រូប​ខុស​ពី​មុន។ កាល​ណា​លោក​ឃើញ​ទី​សំគាល់ ​ទាំង​នោះ​កើត​មាន កិច្ចការ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែល​លោក​យល់​ថា​ត្រូវ​ធ្វើ សូម​ធ្វើ​ចុះ ដ្បិត​ព្រះជាម្ចាស់​គង់​ជា​មួយ​លោក​ហើយ។  បន្ទាប់​មក លោក​ត្រូវ​ចុះ​ទៅ​គីលកាល់​មុន​ខ្ញុំ ចំណែក​ឯ​ខ្ញុំ​វិញ ខ្ញុំ​នឹង​ចុះ​ទៅ​ជួប​លោក​នៅ​ទី​នោះ​ដែរ ដើម្បី​ថ្វាយ​តង្វាយ​ដុត​ទាំង​មូល* និង​ថ្វាយ​យញ្ញបូជា​មេត្រីភាព*។ លោក​ត្រូវ​រង់ចាំ​ខ្ញុំ​ប្រាំពីរ​ថ្ងៃ លុះ​ត្រា​តែ​ខ្ញុំ​ទៅ​ដល់។ ពេល​នោះ ខ្ញុំ​នឹង​ជំរាប​លោក អំពី​កិច្ចការ​ដែល​លោក​ត្រូវ​ធ្វើ»។

 ពេល​លោក​ សាអ៊ូល​ចាក​ចេញ​ពី​លោក​សាមូអែល​ទៅ ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​ផ្លាស់​ប្ដូរ​ចិត្ត​គំនិត​លោក ហើយ​ទី​សំគាល់​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ក៏​កើត​មាន​នៅ​ថ្ងៃ​នោះ​ដែរ។ ១០ កាល​លោក​សាអ៊ូល និង​អ្នក​បំរើ​ទៅ​ដល់​ភូមិ​គីបា ព្យាការី​មួយ​ក្រុម​មក​ជួប​លោក។ ពេល​នោះ ព្រះវិញ្ញាណ​របស់​ព្រះជាម្ចាស់​យាង​មក​សណ្ឋិត​លើ​លោក ហើយ​លោក​ស្លុង​ស្មារតី​ស្រែក​ច្រៀង និង​រាំ​ក្នុង​ចំណោម​ពួក​ព្យាការី។ ១១ អស់​អ្នក​ដែល​ធ្លាប់​ ស្គាល់​លោក​សាអ៊ូល ឃើញ​លោក​ស្លុង​ស្មារតី ស្រែក​ច្រៀង និង​រាំ​ជា​មួយ​ពួក​ព្យាការី គេ​ក៏​សាក​សួរ​គ្នា​ទៅ​វិញ​ទៅ​មក​ថា «តើ​មាន​កើត​អ្វី​ចំពោះ​កូន​ប្រុស​លោក​គីស? សាអ៊ូល​ចូល​ក្រុម​ព្យាការី​ដែរ​តើ!»។ ១២ មាន​អ្នក​ស្រុក​ម្នាក់​ ពោល​ឡើង​ថា៖ «តើ​គ្រូ​បាធ្យាយ​ របស់​ពួក​នេះ​នៅ​ឯ​ណា?»។ ហេតុ​នេះ​បាន​ជា​មាន​ពាក្យ​ស្លោក​ថា «សាអ៊ូល​ចូល​ក្រុម​ព្យាការី​ដែរ​តើ!»។ ១៣ កាល​លោក​សាអ៊ូល​ដឹង​ស្មារតី​ឡើង​វិញ លោក​អញ្ជើញ​ទៅ​កន្លែង​សក្ការៈ​នៅ​ទួល​ខ្ពស់។

១៤ ឪពុក​មា ​របស់​លោក​សាអ៊ូល​សួរ​លោក និង​អ្នក​បំរើ​ថា៖ «តើ​ពួក​ឯង​ទើប​នឹង​មក​ពី​ណា?»។ លោក​សាអ៊ូល​តប​ថា៖ «ពួក​ខ្ញុំ​ទៅ​រក​លា តែ​រក​មិន​ឃើញ​ទេ ដូច្នេះ ពួក​ខ្ញុំ​ទៅ​ជួប​លោក​សាមូអែល»។ ១៥ ឪពុក​មា​របស់​លោក​សាអ៊ូល​ពោល​ទៀត​ថា៖ «រៀប​រាប់​ប្រាប់​មា​មើល៍ លោក​សាមូអែល​មាន​ប្រសាសន៍​ប្រាប់​ពួក​ឯង​អំពី​អ្វី​ខ្លះ»។ ១៦ លោក​សាអ៊ូល​តប​ទៅ​ឪពុក​មា​ វិញ​ថា៖ «លោក​បញ្ជាក់​ប្រាប់​ពួក​ខ្ញុំ​ថា លា​ទាំង​នោះ គេ​រក​ឃើញ​ហើយ»។ លោក​សាអ៊ូល​មិន​បាន​រៀប​រាប់​ប្រាប់​ឪពុក​មា​អំពី​រាជសម្បត្តិ ដែល​លោក​សាមូអែល​មាន​ប្រសាសន៍​នោះ​ឡើយ។

ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​តែងតាំង​លោក​សាអ៊ូល​ជា​ស្ដេច
១៧ លោក​សាមូអែល ​បាន​កោះ​ហៅ​ប្រជាជន​មក​ប្រជុំ​គ្នា​នៅ​ចំពោះ​ព្រះភក្ត្រ​ព្រះអម្ចាស់ នៅ​មីសប៉ា។ ១៨ លោក​មាន​ប្រសាសន៍​ទៅ​កាន់​ប្រជាជន​អ៊ីស្រាអែល​ថា៖ «ព្រះអម្ចាស់ ជា​ព្រះ​របស់​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា “អ៊ីស្រាអែល​អើយ យើង​បាន​នាំ​អ្នក​រាល់​គ្នា​ចាក​ចេញ​ពី​ស្រុក​អេស៊ីប យើង​បាន​រំដោះ​អ្នក​រាល់​គ្នា​ ឲ្យ​រួច​ពី​កណ្ដាប់​ដៃ​របស់​ជន​ជាតិ​អេស៊ីប និង​ពី​កណ្ដាប់​ដៃ​របស់​នគរ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែល​សង្កត់សង្កិន​អ្នក​រាល់​ គ្នា”។ ១៩ ថ្ងៃ​នេះ អ្នក​រាល់​គ្នា​បែរ​ជា​បោះ​បង់​ចោល​ព្រះ​របស់​អ្នក​រាល់​គ្នា គឺ​ព្រះ​ដែល​តែងតែ​សង្គ្រោះ​អ្នក​រាល់​គ្នា​ពី​ទុក្ខ​វេទនា និង​ការ​លំបាក​គ្រប់​យ៉ាង។ អ្នក​រាល់​គ្នា​ទូល​ព្រះអង្គ​ថា “សូម​តែងតាំង​ស្ដេច​មួយ​អង្គ​ឲ្យ​សោយ​រាជ្យ​លើ​យើង​ខ្ញុំ”។ ដូច្នេះ ចូរ​នាំ​គ្នា​មក​បង្ហាញ​ខ្លួន​នៅ​ចំពោះ​ព្រះភក្ត្រ​ព្រះអម្ចាស់ តាម​កុលសម្ព័ន្ធ តាម​អំបូរ​ឥឡូវ​នេះ​ចុះ»។

២០ លោក​សាមូអែល​ប្រាប់​កុលសម្ព័ន្ធ​អ៊ីស្រាអែល​ទាំង​អស់​ឲ្យ​ចូល​មក ហើយ​ចាប់​ឆ្នោត​ប៉ះ​ចំ​កុលសម្ព័ន្ធ​បេនយ៉ាមីន។ ២១ ​បន្ទាប់​មក លោក​ឲ្យ​កុលសម្ព័ន្ធ​បេនយ៉ាមីន​ចូល​មក​តាម​អំបូរ ហើយ​ចាប់​ឆ្នោត​ប៉ះ​ចំ​អំបូរ​ម៉ាទ្រី​ រួច​ប៉ះ​ចំ​ឈ្មោះ​លោក​សាអ៊ូល ជា​កូន​របស់​លោក​គីស។ គេ​នាំ​គ្នា​រក​លោក តែ​រក​ពុំ​ឃើញ​ទេ។ ២២ គេ​ក៏​ចូល​ទៅ​ទូល​សួរ​ព្រះអម្ចាស់​ទៀត​ថា៖ «តើ​បុរស​នោះ​មក​ទី​នេះ​ហើយ​ឬ​នៅ?»។ ព្រះអម្ចាស់ ​មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា៖ «នុ៎ះ​ន៎! គេ​កំពុង​ពួន​នៅ​ក្បែរ​ឥវ៉ាន់»។ ២៣ គេ​រត់​ទៅ​រក​លោក នាំ​លោក​ចេញ​ពី​ទី​នោះ​មក លោក​ក៏​ឈរ​នៅ​កណ្ដាល​ចំណោម​ប្រជាជន។ លោក​មាន​កំពស់​ខ្ពស់​ជាង​គេ គឺ​ប្រជាជន​ទាំង​អស់​បាន​ត្រឹម​តែ​ស្មា​របស់​លោក​ប៉ុណ្ណោះ។ ២៤ លោក​សាមូអែល​មាន​ប្រសាសន៍​ទៅ​កាន់​ប្រជាជន​ទាំង​មូល​ថា៖ «អ្នក​រាល់​គ្នា​ឃើញ​បុរស​ដែល​ព្រះអម្ចាស់​ ជ្រើស​រើស​នេះ​ឬ​ទេ! ក្នុង​ចំណោម​ប្រជាជន​ទាំង​មូល គ្មាន​នរណា​ម្នាក់​ដូច​លោក​ទេ»។ ប្រជាជន​ទាំង​អស់​ក៏​នាំ​គ្នា​ស្រែក​ជ័យ​ឃោស​ឡើង​ថា៖ «ជយោ! ព្រះមហាក្សត្រ!»។

២៥ លោក​ សាមូអែល​ប្រកាស​ប្រាប់​ឲ្យ​ប្រជាជន​ដឹង​អំពី​សិទ្ធិ​របស់​ស្ដេច​ រួច​លោក​កត់ត្រា​ក្នុង​ក្រាំង ហើយ​តម្កល់​ទុក​នៅ​ចំពោះ​ព្រះភក្ត្រ​ព្រះអម្ចាស់។ បន្ទាប់​មក លោក​សាមូអែល​ប្រាប់​ឲ្យ​ប្រជាជន​ទាំង​អស់​វិល​ត្រឡប់​ទៅ​កាន់​លំនៅដ្ឋាន​រៀងៗ​ខ្លួន​វិញ។

២៦ ព្រះបាទ ​សាអ៊ូល​យាង​ត្រឡប់​ទៅ​ភូមិ​ដ្ឋាន​នៅ​គីបា​វិញ ដោយ​មាន​មនុស្ស​ដ៏​អង់អាច​មួយ​ក្រុម ដែល​ព្រះជាម្ចាស់​បាន​បណ្ដាល​ចិត្ត ហែរហម​ទៅ​ជា​មួយ​ផង។ ២៧ ប៉ុន្តែ មាន​មនុស្ស​ពាល​ខ្លះ​ពោល​ថា «តើ​ជន​នេះ​ឬ​ដែល​សង្គ្រោះ​យើង!»។ ពួក​គេ​ប្រមាថ​មើលងាយ​ព្រះបាទ​សាអ៊ូល ហើយ​មិន​បាន​នាំ​យក​តង្វាយ​អ្វី​មក​ថ្វាយ​ស្ដេច​ទេ តែ​ស្ដេច​មិន​រវីរវល់​នឹង​គេ​ឡើយ។