មាតិកា

សាមូអែលទី​ ១
ពាក្យលំនាំ

            គេបានប្រើនាមរបស់លោកសាមូអែល ធ្វើជាចំណងជើងរបស់ក័ណ្ឌគម្ពីរនេះ និង ក័ណ្ឌគម្ពីរបន្ទាប់។ ព្យាការីសាមូអែល ជា​វិរបុរសចុងក្រោយ ដែលព្រះអម្ចាស់ប្រទានមកឲ្យជនជាតិអ៊ីស្រាអែល នៅគ្រាដែលប្រជារាស្រ្ដរបស់ព្រះអង្គជួបប្រទះនឹងទុក្ខលំបាក។ លោកទទួលបន្ទុកបំពេញ មុខងារ ពីរយ៉ាង គឺ ផ្នែកខាងនយោបាយ និង ផ្នែកសាសនា ក្នុងអំឡុងពេលអ៊ីស្រាអែលផ្លស់ប្តូររបបនយោ​បាយគ្រប់គ្រងស្រុក (ជំពូក ១-៧)។ ជន ជាតិអ៊ីស្រាអែលមិនស្កប់ចិត្ដនឹងរបបគ្រប់គ្រងពីមុន ដែលមានតែពួកវិរបុរស ជាមេដឹកនាំ​ក្នុងគ្រាជួបអាសន្ន ដូច្នេះ ពួកគេទាមទារចង់បានរបបរាជា និយម។ ទោះបីលោកសាមូអែលមិនពេញចិត្ដនឹងសំណើររបស់ប្រជាជនក្ដី​ ក៏លោកបាន តែងតាំងលោកសាអ៊ូល ជាស្ដេចទីមួយឲ្យគ្រប់គ្រងលើជន ជាតិអ៊ីស្រាអែល ស្របតាមបញ្ជារបស់ព្រះជាម្ចាស់ (ជំពូក​ ៨-១០)។ ក្រោយមក​ ដោយព្រះបាទសាអ៊ូលបាត់បង់ភក្ដីភាពចំពោះព្រះជាម្ចាស់ ព្រះអង្គលែងគាំទ្រព្រះបាទសាអ៊ូល (ជំពូក ១១-១៥) ហើយព្រះអង្គបានជ្រើសរើសយុវជនដាវីឌឲ្យធ្វើជាស្ដេចគ្រប់គ្រងលើប្រជាជនអ៊ីស្រាអែល ជំនួសព្រះបាទសាអ៊ូល។ មុនដំបូង​យុវជនដាវីឌនៅបម្រើព្រះបាទសាអ៊ូល បន្ទាប់មក ធ្វើជាកូនប្រសារ របស់ស្ដេច រួចរត់ភៀសខ្លួនចេញឆ្ងាយពីស្ដេច ព្រោះស្ដេចរក​សម្លាប់។ ពីជំពូក ១៦ ដល់ ៣០ មានរៀបរាប់អំពីការចុះអោនថយរបស់ព្រះបាទសាអ៊ូល ហើយដាវីឌចេះតែ មានកម្លាំងខ្លាំង​ឡើងៗ។ ចុងបញ្ចប់នៃក័ណ្ឌគម្ពីរសាមូអែលទីមួយនេះ មានរៀបរាប់អំពីការសុគតរបស់ព្រះបាទសាអ៊ូល និង បុត្ររបស់ស្ដេចក្នុងចំ​បាំងរវាងអ៊ីស្រាអែល និង ភីលីស្ទីន (ជំពូក ៣១)។

            ក័ណ្ឌគម្ពីរនេះរំលឹកយើងថា មានតែព្រះជាម្ចាស់ប៉ុណ្ណោះ ដែលពិតជាព្រះមហាក្សត្រគ្រងរាជ្យលើប្រជារាស្រ្ដរបស់ព្រះអង្គ ​។ ​អ្នកដែលអាច គ្រប់ គ្រងលើប្រជារាស្រ្ដរបស់ព្រះអង្គបាន គឺអ្នកដែលទទួលស្គាល់ ហើយយល់ព្រមចុះចូលនឹងអំណាចរបស់ព្រះជា​ម្ចាស់។