ពង្សាវតារក្សត្រ  ទី  ១ (២០)

ស្ដេច​ស្រុក​ស៊ីរី​ឡោមព័ទ្ធ​ក្រុង​សាម៉ារី
 ព្រះបាទ​បេនហាដាដ ជា​ស្ដេច​ស្រុក​ស៊ីរី បាន​ប្រមូល​កងទ័ព​ទាំង​មូល ហើយ​មាន​ស្ដេច​សម្ពន្ធមិត្ត​សាមសិប​ពីរ​អង្គ ព្រម​ទាំង​កងពល​សេះ និង​រទេះ​ចំបាំង​រួម​ជា​មួយ​ផង លើក​គ្នា​មក​ឡោមព័ទ្ធ និង​វាយ​លុក​ក្រុង​សាម៉ារី។ ស្ដេច​ស្រុក​ស៊ីរី​ចាត់​អ្នក​នាំ​សារ​អោយ​ទៅ​ទូល​ព្រះបាទ​អខាប់ ជា​ស្ដេច​អ៊ីស្រាអែល​ដូច​ត​ទៅ៖  ព្រះបាទ​បេនហាដាដ​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «មាស​ប្រាក់ ពួក​ស្រី​ស្នំ និង​បុត្រា​ដ៏​មាន​រូប​ល្អ​របស់​ព្រះករុណា សុទ្ធ​តែ​ជា​របស់​យើង»។ ៤ ស្ដេច​អ៊ីស្រាអែល​មាន​ រាជឱង្ការ​តប​ថា៖ «បពិត្រ​ព្រះករុណា​ជា​អម្ចាស់​ទូលបង្គំ និង​អ្វីៗ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែល​ទូលបង្គំ​មាន​សុទ្ធ​ជា​កម្មសិទ្ធិ​របស់​ ព្រះ​ករុណា​ដូច​ព្រះករុណា​មាន​រាជឱង្ការ​មែន»។ ៥ អ្នក​នាំ​សារ​មក​គាល់​ ព្រះបាទ​អខាប់​ជា​ថ្មី​ទូល​ថា៖ «ព្រះបាទ​បេនហាដាដ​មាន​រាជឱង្ការ​ដូច​ត​ទៅ: យើង​បាន​ចាត់​គេ​អោយ​មក​ទូល​ព្រះករុណា​ថា ត្រូវ​ប្រគល់​មាស ប្រាក់ ពួក​ស្រី​ស្នំ និង​បុត្រា​របស់​ព្រះករុណា​មក​អោយ​យើង។ ៦ ដូច្នេះ ថ្ងៃ​ស្អែក ពេល​ថ្មើរ​នេះ យើង​នឹង​ចាត់​អ្នក​បំរើ​អោយ​មក​ជួប​ព្រះករុណា ពួក​គេ​នឹង​ប្រមូល​អ្វីៗ​ទាំង​អស់​នៅ​ក្នុង​ដំណាក់​ព្រះករុណា និង​ក្នុង​ផ្ទះ​សម្បែង​របស់​រាជ​បំរើ គឺ​ពួក​គេ​ប្រមូល​យក​របស់​របរ ​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ដែល​ព្រះករុណា​ស្រ​ឡាញ់​​ពេញ​ ចិត្ត»។

 ស្ដេច​ ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​កោះ​ហៅ​ព្រឹទ្ធាចារ្យ*​ទាំង​អស់​ក្នុង​ស្រុក ហើយ​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «សូម​អស់​លោក​ពិចារណា​មើល ស្ដេច​នោះ​ចង់​បង្ក​រឿង​ហេតុ​ជា​មួយ​យើង​ហើយ! ដ្បិត​ស្ដេច​បាន​ចាត់​គេ​អោយ​មក​ទាមទារ​ពួក​ស្រី​ស្នំ និង​បុត្រា ព្រម​ទាំង​មាស​ប្រាក់​របស់​យើង ហើយ​យើង​ពុំ​បាន​បដិសេធ​ទេ!»។ ពួក​ព្រឹទ្ធាចារ្យ និង​ប្រជាជន​ទាំង​មូល​ទូល​ព្រះបាទ​អខាប់៖ «សូម​ព្រះករុណា​កុំ​សណ្ដាប់ និង​យល់​ព្រម​តាម​ពាក្យ​ស្ដេច​នោះ​ឡើយ​!​»។ ពេល​នោះ ស្ដេច​ក៏​មាន​រាជឱង្ការ​ទៅ​កាន់​ពួក​អ្នក​នាំ​សារ​​របស់​ព្រះបាទ​បេនហាដាដ​ថា៖ «ចូរ​ទៅ​ទូល​ព្រះករុណា​ជា​អម្ចាស់​ដូច​ត​ទៅ: សេចក្ដី​ទាំង​ប៉ុន្មាន ដែល​ព្រះករុណា​ចាត់​គេ អោយ​មក​ទាមទារ​ពី​ទូលបង្គំ​លើក​ដំបូង​នោះ ទូលបង្គំ​សុខ​ចិត្ត​ធ្វើ​តាម តែ​ទូលបង្គំ​ពុំ​អាច​ធ្វើ​តាម​សេចក្ដី​ដែល​ព្រះករុណា​ទាមទារ ជា​លើក​ទី​ពីរ​នេះ​បាន​ទេ»។ អ្នក​នាំ​សារ​យក​ពាក្យ​នេះ​ទៅ​ទូល​ព្រះបាទ​បេនហាដាដ​វិញ។

១០ ព្រះបាទ ​បេនហាដាដ​ចាត់​គេ​អោយ​មក​ទូល​ព្រះបាទ​អខាប់​ទៀត​ថា៖ «យើង​នឹង​អោយ​ពល​ទាហាន​របស់​យើង​កំទេច​ក្រុង​សាម៉ារី សូម្បី​តែ​ធូលី​ដី​មួយ​ក្បង់​ក៏​មិន​សល់​ដែរ! បើ​យើង​មិន​ធ្វើ​ដូច្នេះ​ទេ សូម​ព្រះ​ទាំងឡាយ​ដាក់​ទោស​យើង​ចុះ!»។ ១១ ​ស្ដេច​អ៊ីស្រាអែល​ ប្រាប់​គេ​អោយ​ទូល​ព្រះបាទ​បេនហាដាដ​ដូច​ត​ទៅ: «“អ្នក​ដែល​ចេញ​ទៅ​ច្បាំង មិន​ត្រូវ​អួតអាង​ដូច​អ្នក​ច្បាំង​ឈ្នះ​នោះ​ឡើយ!”»។ ១២ ព្រះបាទ​បេនហាដាដ​ឮ​ ពាក្យ​នេះ នៅ​ពេល​កំពុង​សោយ​សុរា​ជា​មួយ​ស្ដេច​សម្ពន្ធមិត្ត​ នៅ​ក្នុង​ពន្លា។ ស្ដេច​​បញ្ជា​ពល​ទាហាន​ថា៖ «ចូរ​រៀបចំ​ខ្លួន​ប្រយុទ្ធ!»។ ពួក​គេ​ក៏​រៀបចំ​ទ័ព​បម្រុង​នឹង​វាយ​លុក​ទីក្រុង។

ព្រះបាទ​អខាប់​ទទួល​ជ័យជំនះ
១៣ ពេល​នោះ មាន​ព្យាការី​ម្នាក់ ចូល​មក​គាល់​ព្រះបាទ​អខាប់ ជា​ស្ដេច​អ៊ីស្រាអែល​ដោយ​ទូល​ថា៖ «ព្រះអម្ចាស់​ មាន​ព្រះបន្ទូល​ដូច​ត​ទៅ: តើ​អ្នក​ឃើញ​កងទ័ព​ដ៏​សន្ធឹកសន្ធាប់​នេះ​ទេ? យើង​នឹង​ប្រគល់​គេ​មក​ក្នុង​កណ្ដាប់​ដៃ​របស់​អ្នក ហើយ​អ្នក​នឹង​ទទួល​ស្គាល់​ថា យើង​ពិត​ជា​ព្រះអម្ចាស់​មែន»។ ១៤ ព្រះបាទ​អខាប់​សួរ​ថា៖ «តើ​ព្រះអង្គ​ប្រគល់​ពួក​គេ​មក​អោយ​ខ្ញុំ​តាម​រយៈ​នរណា​?»​។ ព្យាការី​ទូល​ស្ដេច​ថា៖ «ព្រះអម្ចាស់​ មាន​ព្រះបន្ទូល​ថា តាម​រយៈ​ពួក​សេនាជន ដែល​ចៅហ្វាយ​ខេត្ត​ទាំង​ប៉ុន្មាន​ជ្រើស​រើស»។ ព្រះបាទ​អខាប់​មាន​រាជឱង្ការ​ទៀត​ថា៖ «តើ​នរណា​នាំ​ទ័ព​ចេញ​ទៅ​ច្បាំង?»។ ព្យាការី​ឆ្លើយ​ថា៖ «ព្រះករុណា!»។ ១៥ ព្រះបាទ​អខាប់​យាង​ ត្រួត​ពល​សេនាជន​របស់​ពួក​ចៅហ្វាយ​ខេត្ត ឃើញ​មាន​ចំនួន​ពីរ​រយ​សាមសិប​ពីរ​នាក់។ បន្ទាប់​មក ស្ដេច​ត្រួត​ពល​ទ័ព​អ៊ីស្រាអែល ឃើញ​មាន​ចំនួន​ទាំង​អស់​ប្រាំពីរ​ពាន់​នាក់។

១៦ អ៊ីស្រាអែល ​លើក​ទ័ព​ចេញ​ទៅ នៅ​ពេល​ថ្ងៃ​ត្រង់។ ពេល​នោះ ព្រះបាទ​បេនហាដាដ​កំពុង​សោយ​សុរា​ស្រវឹង ជា​មួយ​ស្ដេច​សម្ពន្ធមិត្ត​ទាំង​សាមសិបពីរ​អង្គ​ទៀត​នៅ​ក្នុង​ពន្លា។ ១៧ ពួក​សេនា​ជន​របស់​ ចៅហ្វាយ​ខេត្ត​ចេញ​មុន​គេ។ ព្រះបាទ​បេន​ហាដាដ​ចាត់​គេ​អោយ​ទៅ​មើល​សភាពការណ៍ គេ​ក៏​រាយ​ការណ៍​ថ្វាយ​ស្ដេច​​ថា៖ «មាន​មនុស្ស​ចេញ​ពី​ទីក្រុង​សាម៉ារី»​។ ១៨ ស្ដេច​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «ទោះ​បី​ពួក​គេ​ចេញ​មក​សុំ​ចុះ​ចូល​ក្ដី ឬ​ចេញ​មក​ច្បាំង​ក្ដី ត្រូវ​ចាប់​ពួក​គេ​ទាំង​រស់»។ ១៩ សេនាជន​របស់​ចៅហ្វាយ​ខេត្ត នាំ​គ្នា​ចេញ​ពី​ទីក្រុង ហើយ​មាន​កងទ័ព​ចេញ​មក​តាម​ក្រោយ។ ២០ ពួក​គេ​វាយ​សត្រូវ​រៀងៗ ​ខ្លួន ធ្វើ​អោយ​ពួក​ស៊ីរី​បាក់​ទ័ព ហើយ​អ៊ីស្រាអែល​នាំ​គ្នា​ដេញ​តាម។ រីឯ​ព្រះបាទ​បេន​ហា​ដាដ ជា​ស្ដេច​ស្រុក​ស៊ីរី​ជិះ​សេះ​រត់​ទៅ​ជា​មួយ​ពល​ទ័ព​សេះ​ខ្លះ​ទៀត​។ ២១ ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​ចេញ​មក​វាយ​ពល​ទ័ព​សេះ និង​រទេះ​ចំបាំង ធ្វើ​អោយ​កងទ័ព​ស៊ីរី​បរាជ័យ​យ៉ាង​ធ្ងន់។ ២២ ​ពេល​​នោះ ព្យាការី​ចូល​ទៅ​គាល់​ស្ដេច​អ៊ីស្រាអែល ហើយ​ទូល​ថា៖ «សូម​ព្រះករុណា​ក្លាហាន​ឡើង ហើយ​សូម​ទ្រង់​ព្រះតម្រិះ​មើល​ថា តើ​ព្រះករុណា​ត្រូវ​ធ្វើ​យ៉ាង​ណា ដ្បិត​ឆ្នាំ​ក្រោយ​ស្ដេច​ស្រុក​ស៊ីរី​មុខ​ជា​លើក​ទ័ព​មក​ច្បាំង​នឹង​ ព្រះករុណា​ទៀត​មិន​ខាន»។

ព្រះបាទ​អខាប់​ទទួល​ជ័យជំនះ​ជា​ថ្មី
២៣ ពួក​មន្ត្រី​របស់​ស្ដេច ​ស្រុក​ស៊ីរី​ទូល​ស្ដេច​ថា៖ «ព្រះ​របស់​ជន​ជាតិ​អ៊ីស្រាអែល ជា​ព្រះ​នៃ​តំបន់​ភ្នំ ហេតុ​នេះ​ហើយ​បាន​ជា​ពួក​គេ​ខ្លាំង​ពូកែ​ជាង​ពួក​យើង។ ប៉ុន្តែ ប្រសិន​បើ​យើង​វាយ​លុក​ពួក​គេ​នៅ​តំបន់​វាល​ទំនាប​វិញ នោះ​យើង​មុខ​ជា​មាន​ប្រៀប​លើ​ពួក​គេ​មិន​ខាន។ ២៤ សូម​ព្រះករុណា​ធ្វើ​ដូច​ត​ទៅ គឺ​ដក​ស្ដេច​សម្ពន្ធ​មិត្ត​ទាំង​អស់ ចេញ​ពី​មុខ​តំណែង ហើយ​តែងតាំង​ចៅហ្វាយ​ខេត្ត​ជំនួស​វិញ។ ២៥ រីឯ​ព្រះករុណា​វិញ សូម​ប្រមូល​ទ័ព​អោយ​បាន​ច្រើន ស្មើ​នឹង​ចំនួន​ទ័ព​ដែល​ព្រះករុណា​បាន​បាត់​បង់ គឺ​មាន​ពល​ទ័ព​សេះ និង​រទេះ​ចំបាំង​ស្មើ​នឹង​ទ័ព​លើក​មុន​ដែរ។ បន្ទាប់​មក យើង​ចេញ​ទៅ​វាយ​លុក​ពួក​គេ​នៅ​តំបន់​វាល​ទំនាប នោះ​យើង​មុខ​ជា​មាន​ប្រៀប​លើ​ពួក​គេ​មិន​ខាន»។ ស្ដេច​ក៏​យល់​ព្រម​ធ្វើ​តាម​យោបល់​របស់​មន្ត្រី​ទាំង​នោះ។

២៦ មួយ​ឆ្នាំ​ក្រោយ​មក ព្រះបាទ​បេនហាដាដ​យាង​ត្រួត​ពល​ទាហាន​ស៊ីរី ហើយ​លើក​ទ័ព​ឆ្ពោះ​ទៅ​ក្រុង​អាផេក ដើម្បី​ច្បាំង​នឹង​អ៊ីស្រាអែល។ ២៧ ព្រះបាទ​អខាប់​យាង​ ត្រួត​ពល​ទ័ព​អ៊ីស្រាអែល ហើយ​ចែក​ស្បៀង​អាហារ​អោយ រួច​លើក​ទ័ព​ចេញ​ទៅ​ច្បាំង​នឹង​កងទ័ព​ស៊ីរី។ កងទ័ព​អ៊ីស្រាអែល​បោះ​ជំរំ ទល់​មុខ​នឹង​កងទ័ព​ស៊ីរី។ កងទ័ព​អ៊ីស្រាអែល​ប្រៀប​បាន​នឹង​ពពែ​ពីរ​ហ្វូង​តូចៗ រីឯ​កងទ័ព​ស៊ីរី​វិញ ស្ថិត​នៅ​ពាសពេញ​តំបន់​នោះ។ ២៨ អ្នក​ជំនិត​របស់​ព្រះជាម្ចាស់ ចូល​គាល់​ស្ដេច​អ៊ីស្រាអែល​ហើយ​ទូល​ថា៖ «ព្រះអម្ចាស់​មាន​ព្រះបន្ទូល​ដូច​ត​ទៅ: ដោយ​ជន​ជាតិ​ស៊ីរី​ពោល​ថា​ព្រះអម្ចាស់​ ជា​ព្រះ​នៃ​តំបន់​ភ្នំ គឺ​មិន​មែន​ជា​ព្រះ​នៃ​វាល​ទំនាប​ទេ​នោះ យើង​នឹង​ប្រគល់​កងទ័ព​ដ៏​សន្ធឹកសន្ធាប់​នេះ​មក​ក្នុង​កណ្ដាប់​ដៃ​របស់​អ្នក ហើយ​អ្នក​រាល់​គ្នា​នឹង​ទទួល​ស្គាល់​ថា​យើង​ពិត​ជា​ព្រះអម្ចាស់​មែន»។ ២៩ កងទ័ព​ទាំង​ពីរ​បោះ​ ជំរំ​ទល់​មុខ​គ្នា អស់​រយៈ​ពេល​ប្រាំពីរ​ថ្ងៃ។ នៅ​ថ្ងៃ​ទី​ប្រាំពីរ ការ​ប្រយុទ្ធ​ក៏​កើត​ឡើង ហើយ​កងទ័ព​អ៊ីស្រាអែល​វាយ​កងពល​ថ្មើរ​ជើង​របស់​ជន​ជាតិ​ស៊ីរី ស្លាប់​អស់​មួយ​សែន​នាក់ ក្នុង​ពេល​តែ​មួយ​ថ្ងៃ។ ៣០ រីឯ​ទាហាន​ដែល​នៅ​ សេសសល់ នាំ​គ្នា​រត់​ចូល​ក្នុង​ក្រុង​អាផេក តែ​ត្រូវ​កំពែង​ក្រុង​រំលំ​សង្កត់​ស្លាប់​អស់​ពីរ​ម៉ឺន​ប្រាំពីរ​ពាន់​នាក់។

ព្រះបាទ​អខាប់​ទុក​ជីវិត​អោយ​ស្ដេច​ស្រុក​ស៊ីរី
ព្រះបាទ​បេនហាដាដ​រត់​ទៅ​ដល់​ទីក្រុង ហើយ​ចូល​ទៅ​ពួន​ក្នុង​បន្ទប់​មួយ។ ៣១ ពួក​មន្ត្រី​ទូល​ថា៖ «ទូលបង្គំ​ឮ​គេ​និយាយ​ថា​ស្ដេច​អ៊ីស្រាអែល សុទ្ធ​តែ​ជា​ស្ដេច​ដែល​មាន​ចិត្ត​មេត្តា​ករុណា ដូច្នេះ ទូលបង្គំ​ទាំង​អស់​គ្នា​នឹង​យក​បាវ​មក​ស្លៀក ហើយ​យក​ខ្សែពួរ​មក​ពាក់​ក រួច​នាំ​គ្នា​ចេញ​ទៅ​បង្ហាញ​ខ្លួន​ចំពោះ​ស្ដេច​អ៊ីស្រា​អែល នោះ​ប្រហែល​ជា​ស្ដេច​នឹង​ទុក​ជីវិត​ព្រះករុណា»។ ៣២ ពួក​គេ​នាំ​គ្នា​យក​បាវ ​មក​ស្លៀក យក​ខ្សែ​មក​ពាក់​នៅ​ក រួច​ចេញ​ទៅ​គាល់​ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល ហើយ​ទូល​ថា៖ «ព្រះបាទ​បេនហាដាដ ជា​អ្នក​បំរើ​របស់​ព្រះករុណា​ទូល​ថា “សូម​ព្រះករុណា​មេត្តា​ទុក​ជីវិត​អោយ​ទូលបង្គំ​ផង”»។ ព្រះបាទ​អខាប់​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «តើ​ព្រះរាជា​នៅ​មាន​ព្រះជន្ម​ទេ​ឬ? ទ្រង់​ក៏​ជា​បង​ប្អូន​នឹង​យើង​ដែរ!»។ ៣៣ កាល​ពួក​មន្ត្រី​ឃើញ​ថា ឱកាស​ល្អ​ហុច​អោយ​ដូច្នេះ ពួក​គេ​ក៏​ប្រញាប់​ទូល​ស្ដេច​វិញ​ថា៖ «ព្រះបាទ​បេនហាដាដ ពិត​ជា​បង​ប្អូន​របស់​ព្រះករុណា​មែន!»។ ព្រះបាទ​អខាប់​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «ចូល​ទៅ​យាង​ព្រះរាជា​មក»។ ព្រះ​បាទ​​បេនហាដាដ​ក៏​ចេញ​មក​គាល់​ព្រះបាទ​អខាប់ ហើយ​ព្រះបាទ​អខាប់​អោយ​ព្រះបាទ​បេនហាដាដ ឡើង​ជិះ​រាជរថ​ជា​មួយ។ ៣៤ ព្រះបាទ​បេនហាដាដ​មាន​ រាជឱង្ការ​ទៅ​កាន់​ព្រះបាទ​អខាប់​ថា៖ «ទូលបង្គំ​សូម​ប្រគល់​ក្រុង​ទាំង​ប៉ុន្មាន ដែល​បិតា​របស់​ទូលបង្គំ​បាន​ដណ្ដើម​យក​ពី​បិតា​របស់​ព្រះករុណា ថ្វាយ​ព្រះករុ​ណា​​វិញ។ ព្រះករុណា​អាច​នាំ​យក​ផលិត​ផល​ក្នុង​ស្រុក​របស់​ព្រះករុណា ទៅ​លក់​ក្នុង​ក្រុង​ដាម៉ាស ដូច​បិតា​របស់​ទូលបង្គំ​ធ្លាប់​នាំ​យក​ផលិត​ផល​ទៅ​លក់​នៅ​ក្រុង​សាម៉ារី​ដែរ»។ ព្រះបាទ​អខាប់​មាន​រាជឱង្ការ​ថា៖ «រីឯ​ទូលបង្គំ​វិញ ទូលបង្គំ​នឹង​ចុះ​សន្ធិសញ្ញា​ជា​មួយ​ព្រះករុណា រួច​ទូលបង្គំ​នឹង​បើក​អោយ​ព្រះករុណា​យាង​ត្រឡប់​ទៅ​ស្រុក​វិញ»។ ព្រះបាទ​អខាប់​ក៏​ចុះ​សន្ធិសញ្ញា​ជា​មួយ​ព្រះបាទ​បេនហាដាដ រួច​ហើយ​បើក​អោយ​ព្រះបាទ​បេនហាដាដ យាង​ត្រឡប់​ទៅ​ស្រុក​វិញ។

ព្រះជាម្ចាស់​ដាក់​ទោស​ព្រះបាទ​អខាប់
៣៥ មាន​បុរស​ម្នាក់ ដែល​ជា​សមាជិក​របស់​ក្រុម​ព្យាការី ពោល​ទៅ​មិត្ត​របស់​ខ្លួន ក្នុង​នាម​ព្រះអម្ចាស់​ថា៖ «ចូរ​វាយ​ខ្ញុំ​មក!»។ ប៉ុន្តែ អ្នក​នោះ​មិន​ព្រម​វាយ​ទេ។ ៣៦ ព្យាការី​នោះ​ក៏​ពោល​ទៅ​កាន់​មិត្ត​របស់​ខ្លួន​ថា៖ «ដោយ​អ្នក​មិន​ធ្វើ​តាម​ព្រះបន្ទូល​របស់​ព្រះអ​ម្ចាស់​ ដូច្នេះ កាល​ណា​អ្នក​ចាក​ចេញ​ពី​ខ្ញុំ​ទៅ សត្វ​សឹង្ហ​នឹង​សម្លាប់​អ្នក​ជា​មិន​ខាន»។ ពេល​អ្នក​នោះ​ចេញ​ទៅ​ជួប​សត្វ​សឹង្ហ ហើយ​សឹង្ហ​ក៏​សម្លាប់​គាត់។ ៣៧ បន្ទាប់​មក ព្យាការី​ជួប​បុរស​ម្នាក់​ទៀត​ហើយ​ពោល​ថា៖ «ចូរ​វាយ​ខ្ញុំ​មក!»។ បុរស​នោះ​ក៏​វាយ​គាត់​រហូត​ដល់​ធ្វើ​អោយ​គាត់​មាន​របួស។ ៣៨ ព្យាការី​នោះ​ក៏​ក្លែង​ខ្លួន ហើយ​ឃ្លុំ​មុខ​ជិត​ដើម្បី​កុំ​អោយ​នរណា​ស្គាល់ រួច​ចេញ​ទៅ​រង់ចាំ​ព្រះបាទ​អខាប់​នៅ​តាម​ផ្លូវ។ ៣៩ កាល​ស្ដេច​យាង​កាត់​តាម ​ផ្លូវ​នោះ គាត់​ក៏​ស្រែក​ទូល​ថា៖ «បពិត្រ​ព្រះករុណា! ទូលបង្គំ​បាន​ចេញ​ទៅ​ច្បាំង ពេល​នោះ មាន​ម្នាក់​ចេញ​ពី​សមរភូមិ ហើយ​នាំ​ឈ្លើយ​សឹក​ម្នាក់​មក​អោយ​ទូលបង្គំ ដោយ​បញ្ជា​ថា “ចូរ​មើល​ឈ្លើយ​សឹក​នេះ​ផង! ប្រសិន​បើ​គេ​រត់​រួច អ្នក​ត្រូវ​យក​ជីវិត​សង​ជំនួស ឬ​ត្រូវ​យក​ប្រាក់​ប្រាំ​បួន​រយ​តម្លឹង​មក​សង​ខ្ញុំ”។ ៤០ ប៉ុន្តែ កាល​ទូលបង្គំ​ជាប់​រវល់​ធ្វើ​នេះ​ធ្វើ​នោះ ឈ្លើយ​សឹក​ក៏​រត់​បាត់​ទៅ»។ ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​មាន​រាជឱង្ការ​មក​គាត់​ថា៖ «អ្នក​កាត់​ទោស​ខ្លួន​ឯង​ស្រាប់​ហើយ!​»។ ៤១ ព្យាការី​បក​ក្រណាត់​ឃ្លុំ​មុខ​ចេញ​ភ្លាម ហើយ​ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល​ក៏​ស្គាល់​ថា​ជា​ព្យាការី។ ៤២ គាត់​ទូល​ស្ដេច​ថា៖ «ព្រះអម្ចាស់ មាន​ព្រះបន្ទូល​ដូច​ត​ទៅ: ដោយ​អ្នក​លែង​មនុស្ស​ដែល​យើង​បាន​កាត់​ទោស​ប្រហារ​ជីវិត អ្នក​ត្រូវ​ស្លាប់​ជំនួស​គេ ហើយ​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​អ្នក ក៏​ត្រូវ​ស្លាប់​ជំនួស​ប្រជារាស្ត្រ​របស់​គេ​ដែរ»។ ៤៣ ស្ដេច​ស្រុក​អ៊ីស្រាអែល យាង​ត្រឡប់​ទៅ​វាំង នៅ​ក្រុង​សាម៉ារី ទាំង​មួម៉ៅ និង​ក្រេវក្រោធ។